Τετάρτη, Ιουλίου 20, 2011

Γαμάτε γιατί χανόμαστε



Σε λίγες μέρες επιστρέφω Ελλάδα για ολιγοήμερες "διακοπές" και σκεφτόμουν (εκτός από το ότι χρειάζομαι επειγόντως διακοπές όσο πιο μακριά από τη Βοστόνη και όσο πιο κοντά στη Χαλκιδική) το γεγονός ότι περνάω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο, τόσες πολλές ώρες πάνω σε αεροπλάνο.

Είναι το μόνο μέρος (μαζί με τα λεωφορεία) που δεν μπορώ να δουλέψω. Που σημαίνει ότι οι τις ώρες που ταξιδεύω δεν νιώθω καθόλου τύψεις που δεν δουλεύω. Αντίθετα νιώθω απεριόριστη χαρά που κάθομαι, βλέπω (chick flick) ταινίες, τρώω και πίνω, και αν είμαι τυχερός έχω και κανά γκομενάκι δίπλα μου να μιλάω (χωρίς να μπορεί να με ξεφορτωθεί για τις επόμενες 10 ώρες).

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι παρόμοια συναισθήματα ένιωθα εκείνα τα 15-λεπτα που μου έπαιρνε να γυρίσω από το σχολείο στο σπίτι. Ειδικά στο λύκειο εκείνα τα λεπτά ήταν από τα λίγα που δεν διάβαζα και δεν ένιωθα τύψεις για αυτό το γεγονός. Πολύ στεναχωριόμουν αν με γύριζε ο πατέρας μου σπίτι με το αμάξι.

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος ζει για να δουλεύει και δουλεύει για να ζει (ακόμα κι αν αυτό κάνω: γαμώ τον καπιταλισμό τους). Αυτά είναι παπαριές. Ο άνθρωπος ζει για να γαμάει και γαμάει για να ζει. Αυτή είναι η αλήθεια και εκεί πρέπει να στοχεύει κάθε νοήμων άνθρωπος.

Τρίτη, Ιουλίου 19, 2011

Λευτεριά στις πουτάνες



Αγαπητέ δήμαρχε,

Το μουνί και το δελφίνι, να ησυχάσω δεν μ' αφήνει... Διαβάζω την ανακοίνωση για τους οίκους ανοχής της Σαλονίκης:

Επιπλέον, απαγορεύεται τα οικήματα αυτά να έχουν είσοδο επάνω στο βασικό οδικό δίκτυο και προβλέπεται να βρίσκονται σε απόσταση 200 μέτρων τουλάχιστον από ναούς, λατρευτικούς χώρους όλων των θρησκειών και δογμάτων, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, ΙΕΚ, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες, ευαγή ιδρύματα, πλατείες και παιδικές χαρές.
Που στο διάλο θα κάνουν μπουρδελότσαρκα τα 15-χρονα μετά το σχολείο, αν όχι στη Γιαννιτσών; Αλλά εντάξει. 200 μέτρα θα τα περπατήσουν, τι να κάνουν;

Ένα έχω να πω κύριε δήμαρχε:
Λευτεριά στις πουτάνες!

Και όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα:
Γαμάτε γιατί χανόμαστε!!!


Πρόταση:
Γιατί δεν μεταφέρετε το βασικό οδικό δίκτυο(???), οι ναοί(???), τα ΙΕΚ (???), τα νοσηλευτικά ιδρύματα(???), τα κέντρα νεότητας(???), τα αθλητικά κέντρα(???), οι βιβλιοθήκες (???) και οι πλατείες(???), 200 μετρα από τα μπουρδέλα;

*με ??? εκφράζεται η απορία γιατί πρέπει αυτά να απέχουν πάνω από 200 μετρα...

Φιλικά,
par...alogos

Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2011

Γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές



Ο ουρανός ρίχνει τις τελευταίες του σταγόνες. Μία προς μία στάζουν στο έδαφος απ' τα βρεγμένα μου μαλλιά. Και οι τύψεις, που στέκομαι και αγναντεύω το πληγωμένο σου χέρι, ορμούν κατά πάνω μου, λυσσασμένες να με κατασπαράξουν. Βγάζω στα κρυφά ένα τσιγάρο. Τα σπίρτα βρεγμένα και ο καπνός μουχλιασμένος από χρόνια. Η κάφτρα φωτίζει στιγμιαία το πρόσωπο σου με κάθε ρουφηξιά. Και παρακαλώ να μην τελειώσει το καλοκαίρι ποτέ. Μεθυσμένοι καθώς είναι οι σκύλοι στην κουζίνα, κάθονται κάτω από τον ανεμιστήρα που περιστρέφεται εκνευριστικά γύρω από τον εαυτό του. Έρχομαι πιο κοντά στο πρόσωπό σου για να ακούσω πως αναπνέεις. Να μυρίσω τη βότκα που έχυσες πάνω στο μεταξένιο σου μαξιλάρι για να μεθύσεις τα όνειρά σου. Το ασανσέρ χαλασμένο και από τις σκάλες δεν έχω κατέβει ποτέ. Το τρένο περιμένει στη γωνία. Θαρρώ πως η βροχή σταμάτησε. Ησυχία. Θα πάρω τον ίδιο δρόμο που ήρθα. Μαλακίες. Τα τσιγάρο τελειώνει και το σβήνω πάνω μου. Να έχω να θυμάμαι.