Τετάρτη, Ιουλίου 20, 2011

Γαμάτε γιατί χανόμαστε



Σε λίγες μέρες επιστρέφω Ελλάδα για ολιγοήμερες "διακοπές" και σκεφτόμουν (εκτός από το ότι χρειάζομαι επειγόντως διακοπές όσο πιο μακριά από τη Βοστόνη και όσο πιο κοντά στη Χαλκιδική) το γεγονός ότι περνάω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο, τόσες πολλές ώρες πάνω σε αεροπλάνο.

Είναι το μόνο μέρος (μαζί με τα λεωφορεία) που δεν μπορώ να δουλέψω. Που σημαίνει ότι οι τις ώρες που ταξιδεύω δεν νιώθω καθόλου τύψεις που δεν δουλεύω. Αντίθετα νιώθω απεριόριστη χαρά που κάθομαι, βλέπω (chick flick) ταινίες, τρώω και πίνω, και αν είμαι τυχερός έχω και κανά γκομενάκι δίπλα μου να μιλάω (χωρίς να μπορεί να με ξεφορτωθεί για τις επόμενες 10 ώρες).

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι παρόμοια συναισθήματα ένιωθα εκείνα τα 15-λεπτα που μου έπαιρνε να γυρίσω από το σχολείο στο σπίτι. Ειδικά στο λύκειο εκείνα τα λεπτά ήταν από τα λίγα που δεν διάβαζα και δεν ένιωθα τύψεις για αυτό το γεγονός. Πολύ στεναχωριόμουν αν με γύριζε ο πατέρας μου σπίτι με το αμάξι.

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος ζει για να δουλεύει και δουλεύει για να ζει (ακόμα κι αν αυτό κάνω: γαμώ τον καπιταλισμό τους). Αυτά είναι παπαριές. Ο άνθρωπος ζει για να γαμάει και γαμάει για να ζει. Αυτή είναι η αλήθεια και εκεί πρέπει να στοχεύει κάθε νοήμων άνθρωπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: