Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2011

Γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές



Ο ουρανός ρίχνει τις τελευταίες του σταγόνες. Μία προς μία στάζουν στο έδαφος απ' τα βρεγμένα μου μαλλιά. Και οι τύψεις, που στέκομαι και αγναντεύω το πληγωμένο σου χέρι, ορμούν κατά πάνω μου, λυσσασμένες να με κατασπαράξουν. Βγάζω στα κρυφά ένα τσιγάρο. Τα σπίρτα βρεγμένα και ο καπνός μουχλιασμένος από χρόνια. Η κάφτρα φωτίζει στιγμιαία το πρόσωπο σου με κάθε ρουφηξιά. Και παρακαλώ να μην τελειώσει το καλοκαίρι ποτέ. Μεθυσμένοι καθώς είναι οι σκύλοι στην κουζίνα, κάθονται κάτω από τον ανεμιστήρα που περιστρέφεται εκνευριστικά γύρω από τον εαυτό του. Έρχομαι πιο κοντά στο πρόσωπό σου για να ακούσω πως αναπνέεις. Να μυρίσω τη βότκα που έχυσες πάνω στο μεταξένιο σου μαξιλάρι για να μεθύσεις τα όνειρά σου. Το ασανσέρ χαλασμένο και από τις σκάλες δεν έχω κατέβει ποτέ. Το τρένο περιμένει στη γωνία. Θαρρώ πως η βροχή σταμάτησε. Ησυχία. Θα πάρω τον ίδιο δρόμο που ήρθα. Μαλακίες. Τα τσιγάρο τελειώνει και το σβήνω πάνω μου. Να έχω να θυμάμαι.

6 σχόλια:

k...ok!? είπε...

wow

eklapsa

mpainw ka8e mera apo tote pou ekleise... perimena auti tin stigmi

:D

par...alogos είπε...

Να 'ναι καλά το google reader χαχαχαχα

k...ok!? είπε...

ki omws oxi!!!

den xrisimopoiw rss-feed-ers

k...ok!? είπε...

[kai mas exeis kopsei full tis diodous epikoinwnias!!!]

par...alogos είπε...

Αφού δεν είχατε wireless στο στρατόπεδο... :P

k..ok!? είπε...

eixame 3g omws :P