Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 02, 2011

Ο Christopher και η μετακόμιση της 1ης Σεπτεμβρίου

Το βράδυ της 31 Αυγούστου και όλη η 1 Σεπτέμβρη είναι οι πιο τρελές μέρες για τους δρόμους της Βοστόνης. Η Βοστόνη έχει πάρα πολλά πανεπιστήμια και κολέγια και φαντάζεστε τι γίνεται όταν φεύγουν οι παλιοί και μπαίνουν οι καινούργιοι (move in / move out). Ένα χάος που είχα τη δυστυχία να το περάσω κι εγώ κάνα δυο-τρεις-τέσσερις φορές, βοηθώντας στις μετακομίσεις φίλων, αλλά και μετακομίζοντας ο ίδιος από το Back Bay στο Fenway δίπλα στο γήπεδο των Red Sox (όπως θα έλεγε και ο Πανούσης, αυτό δεν είναι για ομάδα, αυτό είναι όνομα για προσκόπους) τρία χρόνια πριν.

Έτσι λοιπόν και χθες γυρνώντας σπίτι, τι να δω; Ο Christopher εθελοντικά να βοηθάει τους γείτονες να ξεφορτώσουν όλο το φορτηγό με τα πράγματά τους. Ντουλάπες, κρεβάτια, ρούχα, κουρτίνες, γραφεία. Τα πάντα. Του λέω: "Ρε είσαι μαλάκας" και μου απαντά: "Ε τα παιδιά εδώ ήθελαν βοήθεια". "Και καλά", του λέω, "δεν μπορούσες να βοηθήσεις καμιά γκόμενα, να χωθούμε και σε κανένα παρτάκι, τώρα που έσκασαν οι πρωτοετείς;". Τέλος πάντων ο Christopher συνέχισε την μετακόμιση των παιδιών μέχρι αργά το βράδυ και έπεσε ξερός για ύπνο. Οι γείτονες δε, δεν μας κάλεσαν στο house warming party που κάναν και τα έχω πάρει στο κρανίο. Κανείς δεν θέλει τους διδακτορικούς που κουβαλάν και ένα Christopher μαζί τους.

* Christopher, αν ξυπνήσεις πέρνα από το γραφείο μου για καφέ...της παρηγοριάς. Κερνάω.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2011

O Christopher και τα ποντίκια

Τι ξυπνητήρια και μαλακίες. Έχω τον Christopher να με ξυπνάει από τα χαράματα. Παλία στην Πάτρα με ξυπνούσε με άκυρα τηλεφωνήματα στην μέση της νύχτας, αλλά από τότε που ήρθε για επίσκεψη στη Βοστόνη, κάθε πρωί όλο και κάτι συμβαίνει και ξυπνάμε από τις 7. Ξέχασα να σας πω ότι είχα την τρομερή τύχη να μου κουβαληθεί ο Christopher στη Βοστόνη και να καταλάβει το ένα από τα δύο δωμάτια του σπιτιού. (Ο συγκάτοικος μου λείπει 2 μήνες για δουλειά στο Σαν Φρανσίσκο).

Σήμερα λοιπόν το πρωί, μέσα στον καλό μου ύπνο, ακούω κραυγές και φωνές από το δωμάτιο που κοιμάται ο Christopher. Έντρομος ξυπνάω, και τρέχω για να αντικρίσω τον Christopher όρθιο πάνω στο κρεβάτι (με το σώβρακο: σημ. να θυμηθώ να πλύνω τα σεντόνια με οινόπνευμα όταν φύγει) εκστασιασμένο να φωνάζει "Μαλάααακα, τι είναι αυτό" και ένα ποντικάκι απέναντί του, μέσα στο καλάθι των αχρήστων να τον βλέπει με απορία και μάλλον να αναρωτιέται: "Τι φωνάζει ο μαλάκας;" (Επειδή το ποντικάκι είναι Αμερικάνικης καταγωγής: "What the fuck, douche..."). Αφού ξεσπάω στα γέλια για περίπου 15 λεπτά βρήκαμε που ήταν η τρύπα του καταραμένου και την κλείσαμε (Υπόψιν ότι ο Christopher ακόμα με τη σώβρακοφανέλα).

Από τότε που ήρθε ο αγαπητός μου φίλος και συμφοιτητής από τα παλιά, μου ήρθε μια θέληση να αρχίζω να ξαναγράφω στο blog. Το τι έχει κάνει τις δυο αυτές μέρες που είναι εδώ ούτε που μπορείτε να το φανταστείτε.

Του έφερα να διαβάσει κι ένα βιβλίο του Μπουκόφσκι, που δεν έχει δύσκολα αγγλικά για να τα πιάνει με την μία, για να κοιμάται γαλήνιος τα βράδια. Ωστόσο πριν λίγο μπήκε ενθουσιασμένος στο δωμάτιο και με σπαστά αγγλικά μου απήγγειλε:

drunk and writing poems
at 3 a.m.

what counts now
is one more
tight pussy

before the light
tilts out

Αμφιβάλω αν ξέρει τι πάει να πει "tilts out", αλλά το νόημα το έπιασε.

Αθάνατος Bukovski. Αθάνατος Christopher...

Κυριακή, Αυγούστου 28, 2011

Irene, ο πρώτος μου τυφώνας


Με το που γύρισα στη Βοστόνη από τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ελλάδα (για αυτές ίσως μιλήσω σε άλλο post), περίεργα πράγματα συμβαίνουν στη Βοστόνη. Φυσικά έχουμε συνηθίσει σε ακραίες καιρικές συνθήκες (-20C το χειμώνα, +40C το καλοκαίρι), αλλά όταν πρωτοήρθα εδώ, είχα ακούσει ότι δεν γίνονται σεισμοί και καταποντισμοί στη Βοστόνη. Και ότι αν γίνουν την μαμίσαμε όλοι.

Πριν μερικές μέρες κι ενώ καθόμουν στο γραφείο μου, ένιωσα όλο το κτήριο να κουνιέται. Οι σκέψεις πέρασαν ως εξής: Στη Βοστόνη δεν γίνονται σεισμοί, το κτήριο κουνιέται, το κτήριο είναι καινούργιο, αστοχία υλικών, ΤΡΕΧΑΑΑΑ!!! Και έτσι βγήκαμε όλοι έξω παραμάσχαλα με τα laptops μας. Τελικά ήταν σεισμός. Ο πρώτος μετά το 1785 στη Βοστόνη. Πάλι καλά ήταν κάμποσα χιλιόμετρα μακριά και απλά κουνηθήκαμε.

Σήμερα περιμένουμε τον πρώτο μας τυφώνα. Το Ειρηνάκι. Έχω προμηθευτεί μπύρες, ποπ-κορν, και παγωτό, έχω κλείσει τα παράθυρα και αναμένω. Προς το παρόν μόνο λίγος αέρας (έπεσαν και κάτι δέντρα τριγύρω) και λίγη βροχούλα έχουμε δει. Που σημαίνει ότι είτε θα μας έρθει αργότερα, είτε ήταν μούφα ότι ο τυφώνας θα φτάσει μέχρι εδώ πάνω. Προς το παρόν οι δρόμοι είναι άδειοι, τα σουπερ-μάρκετ άδεια, το μετρό έκλεισε, το αεροδρόμιο έκλεισε και κάμποσοι χιλιάδες άνθρωποι δεν έχουν ρεύμα. Εχω φορτίσει το laptop και περιμένω. Ο πρώτος μου τυφώνας. Irene the bitch...

Πέμπτη, Αυγούστου 11, 2011

Τα όμορφα καλοκαίρια


Τα όμορφα καλοκαίρια
τα πέρασα σφιχτά δεμένος
πάνω σε όμορφους φίλους
και σε μέρη ονειρικά κι ονειρεμένα.

Γεμάτα θάλασσες, και άμμο
που καίει όταν το πόδι χάνεται
ανάμεσα σε κοχύλια και φύκια
παράξενα χρωματιστά.

Ανάμεσα σε ωραίες γυναίκες
και παιχνίδια στην ακρογιαλιά,
σε νυχτερινές επισκέψεις στη θάλασσα
και σε χαμόγελα μεγάλα.

Μακροβούτια με ανοιχτά μάτια
στα πράσινα νερά της καρδιάς μας
τα όμορφα καλοκαίρια μου.
Μακροβούτια στις ψυχές των ανθρώπων.

Και τα βράδια γεμάτα από αλκοόλ
και σκέψεις, χορός μέχρι το πρωί
και λαχτάρα για μια αγκαλιά, μια ματιά
κι ένα χάδι από τους βραδινούς έρωτες.

Πολύχρωμος αέρας
και το παλιό ποδήλατο ξεκινά
τη νέα μέρα, με καφέ και γέλια.
Με τους φίλους γύρω από το ίδιο τραπέζι.

Για να περνάει ο χειμώνας
με όμορφες σκέψεις.
Για να περνάει η ζωή μας
με όμορφα καλοκαίρια.

(Καλαμίτσι, Αυγουστός 2011)

Τετάρτη, Ιουλίου 20, 2011

Γαμάτε γιατί χανόμαστε



Σε λίγες μέρες επιστρέφω Ελλάδα για ολιγοήμερες "διακοπές" και σκεφτόμουν (εκτός από το ότι χρειάζομαι επειγόντως διακοπές όσο πιο μακριά από τη Βοστόνη και όσο πιο κοντά στη Χαλκιδική) το γεγονός ότι περνάω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο, τόσες πολλές ώρες πάνω σε αεροπλάνο.

Είναι το μόνο μέρος (μαζί με τα λεωφορεία) που δεν μπορώ να δουλέψω. Που σημαίνει ότι οι τις ώρες που ταξιδεύω δεν νιώθω καθόλου τύψεις που δεν δουλεύω. Αντίθετα νιώθω απεριόριστη χαρά που κάθομαι, βλέπω (chick flick) ταινίες, τρώω και πίνω, και αν είμαι τυχερός έχω και κανά γκομενάκι δίπλα μου να μιλάω (χωρίς να μπορεί να με ξεφορτωθεί για τις επόμενες 10 ώρες).

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι παρόμοια συναισθήματα ένιωθα εκείνα τα 15-λεπτα που μου έπαιρνε να γυρίσω από το σχολείο στο σπίτι. Ειδικά στο λύκειο εκείνα τα λεπτά ήταν από τα λίγα που δεν διάβαζα και δεν ένιωθα τύψεις για αυτό το γεγονός. Πολύ στεναχωριόμουν αν με γύριζε ο πατέρας μου σπίτι με το αμάξι.

Δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος ζει για να δουλεύει και δουλεύει για να ζει (ακόμα κι αν αυτό κάνω: γαμώ τον καπιταλισμό τους). Αυτά είναι παπαριές. Ο άνθρωπος ζει για να γαμάει και γαμάει για να ζει. Αυτή είναι η αλήθεια και εκεί πρέπει να στοχεύει κάθε νοήμων άνθρωπος.

Τρίτη, Ιουλίου 19, 2011

Λευτεριά στις πουτάνες



Αγαπητέ δήμαρχε,

Το μουνί και το δελφίνι, να ησυχάσω δεν μ' αφήνει... Διαβάζω την ανακοίνωση για τους οίκους ανοχής της Σαλονίκης:

Επιπλέον, απαγορεύεται τα οικήματα αυτά να έχουν είσοδο επάνω στο βασικό οδικό δίκτυο και προβλέπεται να βρίσκονται σε απόσταση 200 μέτρων τουλάχιστον από ναούς, λατρευτικούς χώρους όλων των θρησκειών και δογμάτων, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, ΙΕΚ, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες, ευαγή ιδρύματα, πλατείες και παιδικές χαρές.
Που στο διάλο θα κάνουν μπουρδελότσαρκα τα 15-χρονα μετά το σχολείο, αν όχι στη Γιαννιτσών; Αλλά εντάξει. 200 μέτρα θα τα περπατήσουν, τι να κάνουν;

Ένα έχω να πω κύριε δήμαρχε:
Λευτεριά στις πουτάνες!

Και όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα:
Γαμάτε γιατί χανόμαστε!!!


Πρόταση:
Γιατί δεν μεταφέρετε το βασικό οδικό δίκτυο(???), οι ναοί(???), τα ΙΕΚ (???), τα νοσηλευτικά ιδρύματα(???), τα κέντρα νεότητας(???), τα αθλητικά κέντρα(???), οι βιβλιοθήκες (???) και οι πλατείες(???), 200 μετρα από τα μπουρδέλα;

*με ??? εκφράζεται η απορία γιατί πρέπει αυτά να απέχουν πάνω από 200 μετρα...

Φιλικά,
par...alogos

Παρασκευή, Ιουλίου 15, 2011

Γλείφαμε ο ένας τ' άλλου τις πληγές



Ο ουρανός ρίχνει τις τελευταίες του σταγόνες. Μία προς μία στάζουν στο έδαφος απ' τα βρεγμένα μου μαλλιά. Και οι τύψεις, που στέκομαι και αγναντεύω το πληγωμένο σου χέρι, ορμούν κατά πάνω μου, λυσσασμένες να με κατασπαράξουν. Βγάζω στα κρυφά ένα τσιγάρο. Τα σπίρτα βρεγμένα και ο καπνός μουχλιασμένος από χρόνια. Η κάφτρα φωτίζει στιγμιαία το πρόσωπο σου με κάθε ρουφηξιά. Και παρακαλώ να μην τελειώσει το καλοκαίρι ποτέ. Μεθυσμένοι καθώς είναι οι σκύλοι στην κουζίνα, κάθονται κάτω από τον ανεμιστήρα που περιστρέφεται εκνευριστικά γύρω από τον εαυτό του. Έρχομαι πιο κοντά στο πρόσωπό σου για να ακούσω πως αναπνέεις. Να μυρίσω τη βότκα που έχυσες πάνω στο μεταξένιο σου μαξιλάρι για να μεθύσεις τα όνειρά σου. Το ασανσέρ χαλασμένο και από τις σκάλες δεν έχω κατέβει ποτέ. Το τρένο περιμένει στη γωνία. Θαρρώ πως η βροχή σταμάτησε. Ησυχία. Θα πάρω τον ίδιο δρόμο που ήρθα. Μαλακίες. Τα τσιγάρο τελειώνει και το σβήνω πάνω μου. Να έχω να θυμάμαι.

Κυριακή, Ιανουαρίου 23, 2011

Video: Παγωμένο ποτάμι στη Βοστόνη

video

Όσο γελία και να μου φαίνεται η φωνή μου, ορίστε το παγωμένο, χιονισμένο ποτάμι μας στη Βοστόνη!!! :-)

Σάββατο, Ιανουαρίου 22, 2011

Τρίτη, Ιανουαρίου 18, 2011

Οι πουτάνες οι μαϊμούδες

Πρώτα βλέπετε το βιντεάκι...




και μετά κάνετε το τεστ παντώντας στο κυκλάκι:


Η μαϊμού έκανε 8 σωστά. Εσύ;

Εγώ κατάφερα 4 πάντως. Ντιπ για ντιπ :P

Πέμπτη, Ιανουαρίου 13, 2011

Καλή Χρονιά


Η επιστροφή στη Βοστόνη, μετά από τις υπέροχες διακοπές στην Ελλάδα, που είχαν λιγάκι από το άρωμα της Πόλης και μια καταπληκτική μέρα στη Ζυρίχη, με βρήκε μέσα σε μια απίστευτη χιονοθύελλα. Σχολεία κλείσαν, δρόμοι κλείσαν και άνθρωπος δεν κουνιόταν. Ομαλή μετάβαση πριν ξαναρχίσει η δουλειά. Στο brunch ήμασταν ένα μαγαζί μόνο Έλληνες, γιατί άλλος λαός δύσκολα θα έβγαινε να χαρεί το χιόνι...



Καλή Χρονιά σε όλους!!!