Πέμπτη, Ιουνίου 10, 2010

Καλό Καλοκαίρι!!!

(Εικόνα από Καλαμίτσι, Χαλκιδική, καλοκαίρι 2008)

Λοιπόν το κλείνουμε το blog για "καλοκαίρι"!!!
Καλά να περάσετε. Τα λέμε σε κάμποσους μήνες!!!
Φέτος δεν έχω διακοπές, αλλά θα ονειρεύομαι ότι είμαι στο Καλαμίτσι!!! :-)

Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

Ψαραντώνης - Το τραγούδι του γύφτου

Θέλω να πω ότι μισώ τον vasili® που πήγε συναυλία Θανάση και στις 16 του μήνα θα πάει συναυλία Σωκράτη!!!
Δεν φαντάζεστε πόσο θέλω να πάω να χαθώ σε τέτοιες συναυλίες...

Δευτέρα, Ιουνίου 07, 2010

Καταφέραμε να γίνουμε παίγνιο του Ερντογάν και του Νετανιάχου

Κανονικά δεν βάζω τέτοια posts στο blog μου πια, αλλά μου φαίνεται τραγελαφικό το γεγονός ότι κατάφερε ένας ολόκληρος κόσμος να παίζει πλέον το παιχνίδι Ισραήλ-Τουρκίας, αντί να σκεφτεί τόσους αθώους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που σκοτώθηκαν γιατί προσπάθησαν να βοηθήσουν κάμποσες χιλιάδες ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αποκλεισμένους στη Γάζα.


Ένα θα σας πω:

Είναι για γέλια και για κλάματα...
"Intifada" εναντίον όλων...


Big bar :-)

Επιτέλους ένα bar για τον αγαπημένο μας bear [...αν και έφυγε για Ελβετία] :P


http://www.bigbar.gr/el/index.php


ps. Όλες οι κατηγορίες για αυτά τα sites βαραίνουν τον Christopher...

Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010

Κυριακάτικα τηλεφωνήματα

Οι Κυριακές είναι για την οικογένεια, και μιας που είμαστε στου διαόλη την μάνα, αυτό γίνεται μέσω τηλεφώνου (ή Skype)!!! Λατρεύω που μαθαίνω μέσα σε μισή ώρα όοοοολα τα νέα του χωριού και όποτε παίρνω τη γιαγιά μου τηλέφωνο (που είναι σε άλλο χωριό) ρίχνουμε πολλά γέλια με τα κουτσομπολιά μας!!! Οι ατάκες της γιαγιάς έχουν γίνει μύθος στην Βοστόνη!!! :-)

Σάββατο στην Βοστόνη!!!

Δεν υπάρχει ωραιότερη μέρα απο το Σάββατο!!! Ξυπνήσαμε αργά, πήγαμε για brunch, περπατησαμε μέχρι το Harvard, πήγαμε στο river festival, ακούσαμε Bregovic και μετά για φραπέ και τάβλι στην Harvard Sq.!!! [Ειδα και τον Erik Demaine :P]


Μακάρι όλες οι μέρες να ήταν Σάββατο!!!

Παρασκευή, Ιουνίου 04, 2010

STOC, CCC και EC in Boston!!!

Για να μην ξεχνάμε και την βασική ιδιότητά μου, που είναι researcher (δεν θέλω γέλια), αυτές τις μέρες στην Βοστόνη έχουμε οργασμό Theory συνεδρίων...



Αυτά λοιπόν. Πραγματικά η πόλη έχει γεμίσει σημαντικούς ερευνητές συν όλους όσους είναι ήδη στα univs εδώ. Και εκτός των άλλων έχουμε Celtics στον τελικό με Lakers και World Cup!!! ...και τρέχουμε και με τα δικά μας!!!

Τουλάχιστον δεν θα βαρεθούμε φέτος το καλοκαίρι!!!

Η σφαγή της Tien An Men - 4 Ιούνη 1989


"Μέσα στη θλίψη μου
ακούω τους δαίμονες
να στριγκλίζουν.
Κλαίω, όταν οι λύκοι
και τα τσακάλια γελούν.
Με δάκρυα θρηνώ
τον ήρωα, όμως σηκώνω
ξανά ψηλά το κεφάλι
και τραβάω το ξίφος μου."

Απόσπασμα από τα
«Ποιήματα της Τιεν Αν Μεν»
του Ουάνγκ Γιουν Τάο.

Πέμπτη, Ιουνίου 03, 2010

Όνειρα par...aloga

Χθες είδα πάλι όνειρο τρελό. Ήμουν λέει σε ένα χωριό που μοιάζει με το χωριό της γιαγιάς μου, αλλά δίπλα από το σπίτι είχε μια τεράστια αυλή (με χώμα), όπου ήταν παρκαρισμένα 2 αμάξια και ένα τρακτέρ. Η μάνα μου με τον αδερφό μου λέει είχαν πάρει ένα αμάξι και πήγαν για μπάνιο στη θάλασσα που ήταν πάρα πολύ μακριά και δύσκολα πήγαινες με αμάξι. Οπότε αποφάσισα να πάω με το τρακτέρ που στο όνειρο δεν μπορούσα να το οδηγήσω γιατί ήταν μεγάλο. Το καβάλησα και ο πατέρας μου και ο θείος μου προσπαθούσαν να μυο κάνουν κουμάντο να το βγάλω από την αυλή, γιατί λέει τα αμάξια ήταν έτσι παρκαρισμένα που δεν μπορούσες να τα προσπεράσεις εύκολα. Με την όπισθεν λοιπόν και πολυ μα πάρα πολύ τύχη και τον θείο μου και τον πατέρα μου, να μου λένε "Πάρ' το αριστερά, παρ' το δεξιά", κατάφερα να το βγάλω από την αυλή.

Τώρα η θάλασσα ήταν σε ένα μέρος που δεν το ήξερα πολύ καλά. Οπότε ο πατέρας μου έτρεχε μπροστά να μου δείξει τον δρόμο (που ήταν και χωματόδρομος). Ξαφνικά εμφανίζεται μια γέφυρα και ένα ποτάμι. Ο πατέρας μου τρέχει και πηδάει από την γέφυρα. Ο θείος μου που είναι πίσω μου φωνάζει να πάω να δω τι γίνεται. Εν το μεταξύ στην γέφυρα ήταν κι δύο μπάτσοι με ένα περιπολικό. Στο μεταξύ το τρακτέρ μετατράπηκε σε γαϊδούρι, το οποίο είχε το κεφάλι σκεπασμένο με μια κουρελού και δεν μπορούσα να καταφέρω να κάτσω πανω του πολύ καλά γιατί πήγαινα και καθόμουν πάνω στο κεφάλι του. Τελικά κατάφερα να βρω καή θέση και το γαϊδούρι άρχισε να τρέχει σαν άλογο. Φτάνοντας στην γέφυρα, οι μπάτσοι φεύγαν και ο πατέρας μου ως δια μαγείας ήταν πάλι πάνω στην γέφυρα. Τον ρωτάω γιατί πήδηξε και μου λέει ότι δεν πήδηξε. Βλέπω κάτω στην γέφυρα και δεν υπάρχει πομάτι, αλλά δύο τυπάκια που καπνίζουν μαυράκι. Και ρωτάω τον πατέρα μου: "Καλά οι μπάτσοι γιατί δεν τους μάζεψαν και φύγαν?"

Κι εκεί ξύπνησα. Μιλάμε για πολλά ναρκωτικά. Πρέπει να με έχει επηρεάσει η αφίσα του Bob Marley που έβαλα πάνω από το κρεβάτι μου...

Dave Brubeck concert in Boston!!!

Αυτό δεν μπορώ να περιμένω ούτε δευτερόλεπτο να σας το πω. Μόλις γύρισα από μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει στη ζωή μου!!!
Πρόκειται για τον Dave Brubeck και την μπάντα του, πραγματικούς θρύλους της jazz!!! Η συναυλία δόθηκε στην Συμφωνική της Βοστόνης και φυσικά συμμετείχε και η ίδια η συμφωνική.

Το πρώτο μέρος ήταν εξίσου ενδιαφέρον με το δεύτερο. Άρχισε με ένα κλασικό κομμάτι από την Συμφωνική. Στη συνέχεια χαμήλωσαν τα φώτα και είδαμε μια μικρού μήκους ταινία για τον John Williams, ενώ η συμφωνική έπαιζε στο background το The typewriter του Anderson. Στη συνέχεια παίξανε το Raiders March (απο το Star Trek) και το Flying theme (απο τον Ε.Τ.) που Williams!!!
Στη συνέχεια η Bonnie Bewick έπαιξε τρία απίστευτα κομμάτια με βιολί συνδυάζοντας απίστευτα κλασική και folk μουσική. Καιιιι μετά έπεσε πολύ γέλιο και τραγούδι, καθώς εμφανίστηκε στον μεγάλο προτζέκτορα το Beatles Rockband, και ενώ η συμφωνική έπαιζε την μουσική όλοι εμείς τραγουδούσαμε σε στυλ καραόκε (rockband ντεεεε) Beatles!!!

Το δεύτερο μέρος ήταν απλά ΑΠΙΘΑΝΟ. Ανέβηκε στην σκηνή ο Dave Brubeck (90 χρονών) και η μπάντα του [Ιστορική μπάντα: ντραμς, μπάσο, σαξόφωνο], και έπαιξαν jazz τόσο μα ΤΟΣΟ γαμάτα, που δεν μπορείτε καν να φανταστείτε!!! Τι σόλα ήταν αυτά!!! Ακόμα δεν το πιστεύω!!! Νιώθω απίστευτα τυχερός που ήμουν σε αυτήν την συναυλία. Θα μου μείνει αξέχαστη!!! Άκουσα αυτά τα κομμάτια από τους ανθρώπους που καθιέρωσαν την jazz πριν από 60 χρόνια και παίζουν ακόμα σαν να μην έχει περάσει χρόνος από πάνω τους!!! Απλά απίστευτο!!!


-ο-

ps. Review από το Boston.com εδώ.

Τρίτη, Ιουνίου 01, 2010

Για τις Αμαλίες της ζωής μας

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

-o-

Η Αμαλία δολοφονήθηκε από το σύστημα πριν από 3 χρόνια. Για την Αμαλία Καλυβίνου αφήνω κάθε χρόνο ένα ποίημα του Τζον Ντον. Το αφήνω και φέτος γιατί κρύβει τόση αλήθεια μέσα σε πέντε αράδες. Συχνά περνάω από το blog που είχε. Και σας το ορκίζομαι ότι κάθε φορά, κάθε φορά που διαβάζω εκείνο το post (Εξαιτίας σου γιατρέ μου) δακρύζω. Πιο πολύ που οι Αμαλίες τις ζωής μας ακόμα υποφέρουν, και εμείς (το σύστημα) συνεχίζουμε, χωρίς να ακούμε τις καμπάνες.

Ντροπή σε όλους μας λοιπόν. Δεξιά, κεντρώα, αριστερά, αναρχικά και ανένταχτα ανθρωπάκια. Γιατί όλοι ξεχνάμε κάτι. Και αυτό το κάτι είναι το μοναδικό που μετράει στη ζωή (ορίζει και ορίζεται από τη ζωή) και λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΑΝΘΡΩΠΙΑ ρε πούστη μου. Την έχουμε ξεχάσει αυτή τη λέξη και είναι η πιο σημαντική.

Ο καρκίνος που σκότωσε την Αμαλία δεν ήταν άλλος παρά εμείς όλοι. Και όπως λέει και ο Τζιμάκος: "Σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη σκατοκαριόλες"