Παρασκευή, Απριλίου 30, 2010

The graduate


Επιτέλους και με Master ο par...alogos και μερικά ακόμα βήματα πιο κοντά στο διδακτορικό του. Ε, εντάξει. Δεν έμεινε και τίποτα. Το Ph.D. μου, κανά δυο postdoc, ένα tenure και μετά ποιος με πιάνει...

Πάντως, διπλές χαρές το Μάη, εις το Boston. Ναι, ναι. Το καρντάσι, έγινε ο πρώτος Doctor of Philosophy της οικογένειας σε Computer Science και έχασα πάλι την ευκαιρία να κάνω κι εγώ κάτι πριν το κάνει ο αδερφός μου. Πάλι καλά που είμαι μικρότερος δηλαδή!!! :-) Πρέπει κάπως να τον πείσω να γράψουμε κανά paper μαζί και να γίνουμε τα δεύτερα πιο γνωστά αδέρφια που έχουν κάνει paper, μετά το γνωστό Faloutsos Faloutsos Faloutsos...

Θυμήθηκα και την ταινία Graduate. Θυμάστε τι έκανε ο Dustin Hoffman αφού αποφοίτησε... Γιιιιούργιααααα!!!

Πέμπτη, Απριλίου 29, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 47

America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between

Τετάρτη, Απριλίου 28, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 46

Μια ζωή τολμών
και μια ζωή λαβών...
τριών...

Τρίτη, Απριλίου 20, 2010

Αδέρφια...

...τον τελευταίο καιρό έχω ξεχάσει το blog μου εντελώς. Δεν γράφω σχεδόν τίποτα. Ποστάρω καμιά φωτό, κανά βίντεο και τέλος. Σε δυο βδομάδες λέω να ξεκινήσω να γράφω πάλι όπως τότε, πριν δυο-τρια χρόνια. Για το γαμώτο :P

Εις αναμονή λοιπόν!!!

Δευτέρα, Απριλίου 19, 2010

Παρασκευή, Απριλίου 16, 2010

Προσοχή στη νέα κομπίνα

Μου ήρθε email για μια κομπίνα που σου πετάνε αυγά στο παμπριζ και αν βάλεις υαλοκαθαριστήρες μπερδεύεται το αυγό με το νερό και δεν βλέπεις την τύφλα σου και κατεβαίνεις από το αμάξι να σκουπίσεις το παμπρίζ και τότε σε κλέβουν οι αυγο-ρίχτες.

Μου θύμισε εκείνο το πετυχημένο:

Ενημερωθείτε για τη νέα κομπίνα που κάνουν και πάρτε τα μέτρα σας!

Δυο όμορφα 18χρονα κορίτσια πλησιάζουν στο αυτοκίνητο σου καθώς σταματάς στο φανάρι Κωνταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού, στην κάθοδο. Ενώ η μια σκουπίζει το παρμπρίζ με ένα πανί, η άλλη έρχεται στο παράθυρο και σε χαιρετά σκύβοντας ταυτόχρονα με τα στήθη της σχεδόν να βγαίνουν έξω από την μπλούζα της. Αδύνατον να μην κοιτάξεις! Όταν τις ευχαριστήσεις και προσφέρεις φιλοδώρημα, αρνούνται και σε παρακαλάνε να τις πας λίγο παρακάτω, μέχρι το Ρουφ, με το αυτοκίνητό σου. Συμφωνείς εσύ ανυποψίαστος και τους λες να καθίσουν πίσω.
Καθ'οδόν αρχίζουν να κάνουν σεξ στο πίσω κάθισμα. Μετά, μία από αυτές σου αποσπά την προσοχή κάνοντάς σου στοματικό έρωτα ενώ η άλλη σου κλέβει το πορτοφόλι!

Δώστε προσοχή γιατί εμένα με λήστεψαν την περασμένη Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή!

Σάββατο και Κυριακή δεν τις βρήκα !!!

Πέμπτη, Απριλίου 15, 2010

Τύχη Βουνό

Πριν λίγο καιρό άκουσα ένα τραγούδι από το φίλο μου το Σταύρο που σπουδάζει στο Berklee της Βοστόνης και μυ άρεσε τρομερά. Σήμερα το ανέβασα στο youtube και ελπίζω να το απολαύσετε όσο κι εγώ...




Και επίσης πάρα πολύ καλή μουσική από τη φίλη μου τη Μαρίνα και το γκρουπάκι της στο Berklee:



Τρίτη, Απριλίου 13, 2010

Ο Μορμόλης

Επειδή μικρός στο δημοτικό θέλαμε να παίξουμε σε θεατρικό τον Μορμόλης και είχαμε ξεσκιστεί να απομαγνητοφωνήσουμε το σενάριο, να μάθουμε τα λόγια και να κάνουμε κουστούμια και τελικά μας ακύρωσε την παράσταση ο διευθυντής χωρίς λόγο, αλλά έχω ωραίες αναμνήσεις από εκεί την περίοδο, ορίστε που κάποιος καλός άνθρωπος ανέβασε στο youtube αυτό που έψαχνα καιρό τώρα (μιας και είχα χάσει την κασετούλα του Μορμόλη)...








Δευτέρα, Απριλίου 12, 2010

Δράκοι και πρίγκιπες

Όνειρο μου καλοκαιρινό
έλα μαζί κι αυτή τη νύχτα
μήπως και περπατήσουμε μαζί ξανά
στης νοσταλγίας το βυθό.

Και πάρε με μαζί σου
σε ταξίδι μακρινό και ξένο
μήπως και βρούμε τα ονειρεμένα μάτια
μιας κάποιας όμορφης μαγευτικής θεάς.

Στο νου μου χάνονται μορφές
κι εικόνες ονειρικές κι ονειρεμένες
κι εσύ στέκεις κάπου εκεί
και πλάθεις πάλι ιστορίες.

Για δράκους και για πρίγκιπες
και για χαμένα μυστικά
που έπεσαν στης λήθης το ποτάμι
δίχως ποτέ τους να προσμένουν.

Και σε κοιτώ.
Είσαι ακόμα εκεί.
Τα χέρια σου περιπλέκονται
σε μεθυσμένες ιστορίες.

Και το βλέμμα σου.
μοναχικό και ξένο,
ζητά μονάχα μια ακόμη ευκαιρία
κι ένα χάδι.

Και χάνεται μέσα στα
μεθυστικά σγουρά μαλλιά σου
και γίνεται άνεμος και σκόνη
και τυλίγει πάλι τα όνειρά μου.

Κι εγώ δίχως να μπορώ να
αντισταθώ τρέχω μαζί τους.
Και χάνομαι και αναπνέω ξανά,
σαν να 'ναι πρώτη φορά.

Και οι σκέψεις μου
πάλι σε σένα γυρίζουν
στους δράκους σου
και στα παλάτια σου.

Και σε αυτά τα μεγάλα
μαύρα σου μάτια
που γεμάτα νοσταλγία
περιμένουν το αύριο.

Και μένουν εκεί.
Απέναντί σου.
Και στέκουν.
Δίχως να προσμένουν.

Αρκεί που είναι εκεί.

Βοστόνη, Απρίλης 2010

Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

Μια σταγόνα ζωής



Ένας τοίχος γεμάτος αναμνήσεις.
Κοιτώ και τα μάτια μου πέφτουν στο λερωμένο πάτωμα.


Πάλι Κυριακή. Οι πρώτες σταγόνες ήλιου με βρίσκουν πεσμένο στο πάτωμα με ένα άδειο σπασμένο ποτήρι στο χέρι και μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Πιο 'κει ένα μπουκάλι ουίσκι ποτίζει ακόμη το κατακόκκινο χαλί και τα μάτια μου περιστρέφονται στις μεθυσμένες μουσικές που άφησα πίσω μου χθες τα χαράματα. Σηκώνομαι αργά και πηγαίνω στην κουζίνα. Καταπίνω δυο-τρεις ασπιρίνες, μήπως και το κεφάλι μου σταματήσει να παραμιλάει. Φτιάχνω λίγο γαλλικό καφέ με όσο νερό έχει μείνει στο χαλασμένο μου ψυγείο. Κάθομαι πάλι στο μπαλκόνι ενώ ένα μικρό σύννεφο έχει κρύψει για λίγο τον κόσμο από το επικριτικό βλέμμα του ήλιου. Μια εφημερίδα ξεχασμένη στο πάτωμα περιμένει άδικα να διαβαστεί, κι εγώ περιμένω, με όση υπομονή μου έχει μείνει, το ρολόι να χτυπήσει στο ρυθμό που του 'μάθαν οι άνθρωποι μήπως και μας βάλει πίσω στη ρουτίνα της καθημερινότητας μας. Η ώρα έχει φτάσει.

Ένας γυάλινος κόσμος κι εσύ χαμογελάς.
Και τα χέρια σου, με ανοιχτές παλάμες, πέφτουν πάνω στα μάτια.

Σηκώνομαι αργά από την καρέκλα και βγαίνω στο δρόμο. Προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω κλειδώσει την πόρτα. Δυο φορές η μονάχα μία; Και τα κλειδιά σε ποια τσέπη χτυπούν; Περπατάω όπου βρω σκιά και κοιτάω το χώμα που απλώνεται μπροστά μου. Που και που κοιτώ τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε βιαστικά από δίπλα μου, βρίζοντας και φωνάζοντας. Δεν μπόρεσα ποτέ να δω τους ανθρώπους στα μάτια. Φοβόμουν μην τυχόν και μπω στα βάθη της ψυχής τους και δω πράγματα που θα με κάνουν να δακρύσω. Μα πιο πολύ φοβόμουν μην τυχόν και δω τον εαυτό μου στα μάτια τους. Μην τυχόν και δω ποιος είμαι.

Άραγε, υπάρχει ομορφότερο τοπίο από αυτό;
Ή μήπως ο σάπιος τοίχος, τα τούβλα και το χαλασμένο πάτωμα είναι αληθινά απόψε;

Με βήμα αργό και πέτρινο, φτάνω στο μεγάλο πάρκο. Εκεί που τα δέντρα παίζουν ανάμεσα στο γρασίδι και τα σκυλιά τρέχουν χωρίς καμία ενοχή δίπλα στο ποτάμι. Εκεί που τα βήματα των ανθρώπων εξημερώνονται και γίνονται αργά και καμιά φορά σμίγουν μεταξύ τους και στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο, ακίνητα και αμήχανα. Κι εγώ συνεχίζω και περπατάω γιατί το πάρκο με φοβίζει. Με φοβίζουν τα βήματα που σταματούν. Με φοβίζουν αυτά που στέκονται αντίκρυ και περιμένουν. Και περιμένουν.

Κυλάω κοντά σου και κάθομαι στην γωνία.
Εκεί που τα όνειρα ζωντανεύουν καμιά φορά.

Και αρχίζω να περπατάω όλο και πιο γρήγορα και το περπάτημα γίνεται τρέξιμο και το τρέξιμο γίνεται αχτίδα ήλιου που χάνεται στο νερό του ποταμού και δεν αντέχει μήτε να κάτσει για ένα δευτερόλεπτο να πει γιατί βιάζεται και χάνεται. Μα η αχτίδα αυτή πιάνεται από ένα χέρι στη μέση του ποταμού. Είσαι πάλι εσύ. Την βάζεις απέναντί σου και την κοιτάς με χαμόγελο. Γυρνάς στους άλλους και τους ρωτάς. "Τι είναι αυτό;". Κι εγώ θέλω τόσο πολύ να μιλήσω. Τόσο πολύ. Μα δεν έχω μιλήσει ποτέ μου. Μα κάθομαι απέναντι σου και δεν προσπαθώ να το σκάσω. Τα βήματά μου έχουν μείνει ακίνητα και αμήχανα. Σαν να ζητάνε κάτι.

Κλείνω κι εγώ τα μάτια μου όπως εσύ.
Με ανοιχτές παλάμες και χαμογελώ νωχελικά.

Και σηκώνω το κεφάλι μου για πρώτη φορά. Για να αντικρίσω αν αυτή η παλάμη που με κρατά, αν αυτά τα βήματα που κάθονται απέναντι μου είναι αληθινά. Και βλέπω για πρώτη φορά μέσα στα μάτια. Βαθιά. Και βλέπω εσένα. Και χαμογελώ. Γιατί καμιά φορά είναι πολύ όμορφο να κοιτάς τον άλλο βαθιά μέσα στην ψυχή. Και βλέπω και εμένα. Εμένα να χαμογελώ ξανά. Και το λακκάκι εκείνο στο μάγουλο να παίρνει πάλι την πιο όμορφη πνοή ζωής.

Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά.
Όνειρα. Όνειρα. Όνειρα.

Σηκώνω τα χέρια μου. Θέλω τόσο πολύ να σε ακουμπήσω. Μήπως είσαι όνειρο;
Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά. Το ολόγιομο φεγγάρι αχνοφαίνεται πίσω από τα κίτρινα δέντρα. Τα μάτια σου αρχίζουν να χάνονται και τα χέρια μου έχουν μείνει μετέωρα. Φοβούνται να χαλάσουν αυτό που είναι απέναντί τους. Γυρνάω πάλι σπίτι. Και ποιος ξέρει; Καμιά φορά είναι όμορφο τα βήματα να πηγαίνουν μαζί στην ίδια πορεία.

Τετάρτη, Απριλίου 07, 2010

Summer time in Boston

Χτύπησε σήμερα 32 βαθμούς Κελσίου και τα έχουμε δει όλα!!!

Εχουν βγει όλα τα American Dreams με τα κοντά φουστανάκια και παντελονάκια και με τα αέρινα μπλουζάκια στους δρόμους και έχουμε πάθει πλάκα!!!

Όπως λέμε και στο χωρίο: Αληθώρ'σα με!!!