Σάββατο, Οκτωβρίου 09, 2010

Μετράμε τα δάχτυλά μας ένα ένα κι εγώ χαμογελώ που τσατίζεσαι όταν φτάνουμε στο είκοσι και δεν έχει άλλο. Και κυνηγάμε να βρούμε παραλίες να γεμίσουμε τα όνειρα μας άμμο και αλάτι από τη θάλασσα την τόσο μακρινή. Κι εσύ τσατίζεσαι που τα κοχύλια δεν κάνουν το θόρυβο των κυμάτων όταν τα ακουμπάς στο αυτί σου. Και τα πετάς κάτω και τρέχεις να βρεις άλλα πιο μεγάλα και φανταχτερά. Μα τα κύματα είναι στις παραλίες μας. Ξέχασες; Κι εγώ σε παίρνω από το χέρι να σου τα δείξω ένα ένα, όπως υψώνονται και πέφτουν καθώς η βροχή τα χτυπά από ψηλά. Πόσες χιλιάδες σημεία στίξης θέλω να βάλω στα χέρια σου, κι εσύ απλώνεις τα δάχτυλά σου, σαν την Ερατώ και αφήνεσαι στην άμμο που τρέχει από του ουρανού το γαλάζιο. Ανεμελιά ε; Κι εκείνη η αιώρα ακόμα τραμπαλίζεται. Και τα δέντρα δεν λένε να κουνηθούν από τη θέση τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια: