Τρίτη, Ιουνίου 01, 2010

Για τις Αμαλίες της ζωής μας

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

-o-

Η Αμαλία δολοφονήθηκε από το σύστημα πριν από 3 χρόνια. Για την Αμαλία Καλυβίνου αφήνω κάθε χρόνο ένα ποίημα του Τζον Ντον. Το αφήνω και φέτος γιατί κρύβει τόση αλήθεια μέσα σε πέντε αράδες. Συχνά περνάω από το blog που είχε. Και σας το ορκίζομαι ότι κάθε φορά, κάθε φορά που διαβάζω εκείνο το post (Εξαιτίας σου γιατρέ μου) δακρύζω. Πιο πολύ που οι Αμαλίες τις ζωής μας ακόμα υποφέρουν, και εμείς (το σύστημα) συνεχίζουμε, χωρίς να ακούμε τις καμπάνες.

Ντροπή σε όλους μας λοιπόν. Δεξιά, κεντρώα, αριστερά, αναρχικά και ανένταχτα ανθρωπάκια. Γιατί όλοι ξεχνάμε κάτι. Και αυτό το κάτι είναι το μοναδικό που μετράει στη ζωή (ορίζει και ορίζεται από τη ζωή) και λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΑΝΘΡΩΠΙΑ ρε πούστη μου. Την έχουμε ξεχάσει αυτή τη λέξη και είναι η πιο σημαντική.

Ο καρκίνος που σκότωσε την Αμαλία δεν ήταν άλλος παρά εμείς όλοι. Και όπως λέει και ο Τζιμάκος: "Σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη σκατοκαριόλες"