Κυριακή, Μαΐου 30, 2010

Κυριακές

Σήμερα είναι Κυριακή και οι Κυριακές είναι οι πιο βάρβαρες από όλες τις μέρες για το μυαλό. Έφτιαξα ένα καφέ και έφαγα ένα ροδάκινο. Στο μυαλό μου γύριζε από το πρωί ένα τραγούδι του Άσιμου. Το έβαλα. Στο youtube γαμώτο. Από τις κασετούλες μεγαλώσαμε και φτάσαμε εδώ. Από την επιστολή του Άσιμου στα ΜΜΕ και από τραγούδι σε τραγούδι έφτασα στην Κατερίνα Γώγου. Έπεσε το μάτι μου σε κάτι που είχε γράψει:

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;
Ασυναίσθητα θυμήθηκα. Σε κάθε γράμμα της έβαζε αυτή την υπογραφή. Είχα δει και μια φωτογραφία προχθές κατά τύχη. Μια καφετέρια στην Πλάκα θαρρώ (...μήπως και ξέρω από Αθήνα;). Εκείνο το τραπεζάκι. Ο καναπές και δύο καρέκλες. Ακριβώς όπως ήταν και τότε. Έφτασα να ακούω πάλι εκείνο το τραγούδι. Μένω εκτός. "Εσύ να μην μείνεις για πάντα εκτός". Θαρρώ ότι μετά από τόσα χρόνια κατάλαβα τι πάει να πει. Τα κλείνω όλα γιατί δεν θέλω να νοσταλγήσω. Οι Κυριακές δεν είναι για νοσταλγίες. Είναι βάρβαρες μέρες. Θα βρέξει νομίζω σήμερα και έχουν πάει οι άλλοι στην παραλία για μπάνιο. Εγώ έμεινα σπίτι να κοιτάζω το δέντρο που κοντεύει να μπει από το παράθυρο και τον αέρα που τρίζει στα πατώματα. Αυτές οι Κυριακές...