Κυριακή, Μαΐου 16, 2010

Το καλοκαιράκι

Με έχει προβληματίσει το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν θα γυρίσω Ελλάδα για διακοπές. Όσα και αν της έχουν καταλογίσει της Ελλάδας με αφήνουν παγερά αδιάφορο, γιατί εκτός του ότι τα θεωρώ ηλιθιότητες, ξέρω ότι στην τελική οι άνθρωποι που υπάρχουν στην Ελλάδα ταιριάζουν απόλυτα στην κουλτούρα μου, και όταν ακούω κανέναν να λέει: "Όσο μπορείς πιο μακριά να φύγεις από την Ελλάδα" ή "Κάτσε εκεί, καλά είναι", μου έρχεται τουλάχιστον να βάλω τα γέλια και να του ρίξω μια μούτζα. Γιατί μάλλον δεν έχουν ζήσει και πάρα πολύ στα έξω. Καλά παιδιά οι Λατινο-τέτοιοι, ωραία γκομενάκια οι Αμερικανο-τέτοιες, και όλα καλά και γαμάτα με τους Βαλκανο-τέτοιους, τους Ρωσο-τέτοιους, τους Γερμανο-τέτοιους, τους Ελβετο-τέτοιους κτλ κτλ, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι ομο-κουλτούρο-φίλοι μου εδώ (i.e. Έλληνες και Τούρκοι) και καταλαβαίνουμε και λίγο ζωή στον ελεύθερο χρόνο μας.
Με έχει προβληματίσει λοιπόν που δεν θα πάω για πρώτη φορά στη ζωή μου Χαλκιδική φέτος, να δω τους φίλους μου, ή να κατέβω καμιά Πάτρα/Αθήνα να δω και τους υπόλοιπους, να χαλαρώσω πάνω σε μια σεζλόγκ, κάτω από μια ομπρέλα, να κοιμηθώ πάνω σε καμιά αιώρα, να με ξυπνήσει ο ήλιος καθώς θα κοιμάμαι στην σκηνούλα μου, να βουτήξω στη γαλάζια θάλασσα στο Καλαμίτσι, να παίξω κιθάρα στην ακρογιαλιά με μια παρέα που θα κάθεται γύρω από τη φωτιά, να μεθύσω με φτηνή ρετσίνα.
Αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός: Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός!!!


Και τώρα που το θυμήθηκα, από το Πάσχα στο ΜΙΤ: