Κυριακή, Μαΐου 30, 2010

Κυριακές

Σήμερα είναι Κυριακή και οι Κυριακές είναι οι πιο βάρβαρες από όλες τις μέρες για το μυαλό. Έφτιαξα ένα καφέ και έφαγα ένα ροδάκινο. Στο μυαλό μου γύριζε από το πρωί ένα τραγούδι του Άσιμου. Το έβαλα. Στο youtube γαμώτο. Από τις κασετούλες μεγαλώσαμε και φτάσαμε εδώ. Από την επιστολή του Άσιμου στα ΜΜΕ και από τραγούδι σε τραγούδι έφτασα στην Κατερίνα Γώγου. Έπεσε το μάτι μου σε κάτι που είχε γράψει:

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;
Ασυναίσθητα θυμήθηκα. Σε κάθε γράμμα της έβαζε αυτή την υπογραφή. Είχα δει και μια φωτογραφία προχθές κατά τύχη. Μια καφετέρια στην Πλάκα θαρρώ (...μήπως και ξέρω από Αθήνα;). Εκείνο το τραπεζάκι. Ο καναπές και δύο καρέκλες. Ακριβώς όπως ήταν και τότε. Έφτασα να ακούω πάλι εκείνο το τραγούδι. Μένω εκτός. "Εσύ να μην μείνεις για πάντα εκτός". Θαρρώ ότι μετά από τόσα χρόνια κατάλαβα τι πάει να πει. Τα κλείνω όλα γιατί δεν θέλω να νοσταλγήσω. Οι Κυριακές δεν είναι για νοσταλγίες. Είναι βάρβαρες μέρες. Θα βρέξει νομίζω σήμερα και έχουν πάει οι άλλοι στην παραλία για μπάνιο. Εγώ έμεινα σπίτι να κοιτάζω το δέντρο που κοντεύει να μπει από το παράθυρο και τον αέρα που τρίζει στα πατώματα. Αυτές οι Κυριακές...

Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010

Η χαμένη παιδικότητα μου

Par...alogos: Re malakes, let's do something crazy, like Goonies. Let's find a secret path.
Other: And then?
Par...alogos: Then, let's publish a paper on that.

Skyping with good friends

Ένα έχω να πω. Κατά την συνομιλία με πολλούς καλούς φίλους από Ελλάδα [που είχαμε να μιλήσουμε πάαααρα πολύ καιρό (με ήχο εννοώ)], ο Christopher κατάφερε να ΚΟΙΜΗΘΕΙ ενώ μιλούσαμε. Που σε βρήκαμε;;;;;;;;;

Πέμπτη, Μαΐου 27, 2010

19. Ράντισμα

Δεν ξέρω πόσο κολλημένος αγροκαλλιεργητής μπορεί να είμαι, αλλά για ένα πολύ περίεργο λόγο σήμερα το πρωί που ξύπνησα μου ήρθε μια γλυκιά νοσταλγία να πάω για ράντισμα. Και όλη η οικολογική συνείδηση που με κόπο έχτισα τόσα χρόνια πήγε με μιας στο διάβολο (θεωρητικά πάντα). Το αποφάσισα. Θα κάνω για άλλη μια φορά στροφή στην καριέρα μου. Επιστροφή στην αγροτιά!!!

Τρίτη, Μαΐου 25, 2010

Bring on the learning revolution (Sir Ken Robinson, TEDTalks)

Μετά από την καταπληκτική ομιλία του "Do schools today kill creativity?" πριν από 4 χρόνια, ο Sir Ken Robinson επιστρέφει στο TED με άλλη μια καταπληκτική ομιλία με τίτλο: "Bring on the learning revolution". Απολαύστε τον:

Παρασκευή, Μαΐου 21, 2010

Γράμμα από την μάνα μου

Γιέ μου,

σου στέλνω αυτά τα δύο λινκς. Να τα ακούσεις με προσοχή γιέ μου:






Πέμπτη, Μαΐου 20, 2010

Γράμμα στη μάνα μου

Περνάνε οι μέρες στη Βοστόνη μάνα. Στείλε κάνα ταπεράκι με μουσακά και φέτα!!! Ο Λουμίδης τελείωσε, γιατί πίνει και ο συγκάτοικος που και που... Με ζήτησαν και nescafe για φραπεδιά μάνα. Έρχονται ζέστες και καύσωνες, και το φραπουτσίνο δεν το πίνω μάνα. Και χάλασε και το βζου!!! Ο φραπές δεν γίνεται ποτέ σε σέικερ. Είναι ιεροσυλία, μάνα!!! Θέλει βζου και έχω μόνο με ελληνική μπρίζα!!!
Θα αργήσω να σε φέρω νύφη μάνα. Πρέπει να δοκιμάσω όλες τις εθνότητες πρώτα για να αποφασίσω ποια είναι η καλύτερη. Άμα είναι μαυρούλα δεν θα την φέρω στο χωριό μάνα. Με είπαν ότι πως και πως κάνουν τα παλικάρια εκεί για μαυρούλες μάνα. Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα, όμως. Είμαι στο Ανατολικό μπλοκ ακόμα.
Και θυμήσου μάνα, το DTT είναι ένα φάρμακο πολύ εξαιρετικό. Μας το φερε ο Τρούμαν απ' την Αμερική, το φάρμακο που λένε DTT, το DTT!!!
Χαιρετίσματα μάνα. Κάνε και μια βουτιά και για μένα στη Χαλκιδική, μάνα. Γιατί θα πήξω στο χλώριο εδώ με τις πιτσίνες. Πάω τώρα μάνα. Παίζουν οι red sox. Ναι αυτοί που χτυπάν με ρόπαλα μια μπάλα μάνα. Και μετά τρέχουν να την φέρουν πίσω. Ναι μάνα, έτσι όπως ο σκύλος μας παλιά. Όχι μάνα. Δεν είναι πρόσκοποι κι ας τους λένε Κόκκινες Κάλτσες. Και μετά θα πάω για μπράντς. Μπραντς μπρουντζ, τζίνκιρι τζίνκιρι, που λέμε και στο χωριό μάνα. Θα πάω και δίπλα στο ποτάμι μάνα να δω πως κολυμπάν οι πάπιες στα βρωμόνερα. Και μέτα μάνα θα πάω για σοτς. Να γίνω ντίρλα να πάει καλά ο μήνας.
Και μετά έχει αγώνα χόκεϊ μάνα. Δεν ξέρω τι είναι αλλά πηγαίνω μόνο καλοκαίρι γιατί έχει δροσιά εκεί μέσα. Τίγκα στον πάγο το γήπεδο μάνα. Καμιά φορά αφήνουν κάτι μαδέρια που έχουν και παίζουν ξύλο μάνα και δακρίζω γιατί θυμάμαι την Τούμπα μάνα. Έφυγε και ο Σάντος. Και τώρα που το έφερε η συζήτηση μάνα, δεν έχω δει την καινούργια τσόντα της Ντούβλι μάνα, γιατί με είπαν ότι είναι 2-ωρη και 2 ώρες τσόντα είναι πολύ ρε μάνα. Σαλονικιός θα την γύρισε μάλλον. Μεγαλώνεις παιδί με αυτές τις τσόντες μάνα.
Φεύγω τώρα. Φιλιά στους πολύ στενούς συγγενείς μάνα. Και στους 45!!!
Cheers!!!
(Πες τον αδερφό μου, μάνα, να κόψει την Βρετανική προφορά. Είναι πολύ βαριά και δεν την αντέχουμε εδώ μάνα. Από τότε που ήρθε με έχει μείνει το "Χάγια" και εδώ μάνα το "Χάγια" δεν περνάει πως να το κάνουμε...)

Τρίτη, Μαΐου 18, 2010

Γνωριμίες...

Τη γκαντεμιά μου μέσα. Πάω για να φάω με Έλληνα φίλο μου που έχει έρθει για διακοπές και τραγουδάω:

"Βουντού, βουντού κτλ κτλ στον π.... θα κάθονται 10.000 γαύροι" και κάθε δεύτερη λέξη να είναι "μαλάκα" και μάλλον του έλεγα και για κάτι American-dreams στην Βοστόνη :P
Και αντιλαμβάνομαι ότι οι καθηγητές δίπλα μου είναι . . . Έλληνες.
"Φτου σου, γ@μώ την καταδίκη μου.", σκέφτομαι.
"Έλληνες;", ρωτάω, για να πάρω καταφατική απάντηση.
"Απο που;" Από Θεσσαλονίκη μου λέει, Χαριλάου. Ανακούφιση που δεν ήταν γαύρος!!!
"Άρης;", ρωτάω. "Ηρακλής", μου λέει.
"Πάλι καλά", του απαντάω...

Μετά μιλήσαμε για έρευνα...
(Όλες οι συζητήσεις είτε θα καταλήγουν σε γκομενικά ή σε ερευνητικά θέματα. Και τα δύο παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, διότι υπάρχουν πολλά open problems προς επίλυση...)
Πάλι καλά που όταν λες ότι είσαι διδακτορικός φοιτητής, επανακτάς το πεσμένο σου prestige...

Κυριακή, Μαΐου 16, 2010

Το καλοκαιράκι

Με έχει προβληματίσει το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν θα γυρίσω Ελλάδα για διακοπές. Όσα και αν της έχουν καταλογίσει της Ελλάδας με αφήνουν παγερά αδιάφορο, γιατί εκτός του ότι τα θεωρώ ηλιθιότητες, ξέρω ότι στην τελική οι άνθρωποι που υπάρχουν στην Ελλάδα ταιριάζουν απόλυτα στην κουλτούρα μου, και όταν ακούω κανέναν να λέει: "Όσο μπορείς πιο μακριά να φύγεις από την Ελλάδα" ή "Κάτσε εκεί, καλά είναι", μου έρχεται τουλάχιστον να βάλω τα γέλια και να του ρίξω μια μούτζα. Γιατί μάλλον δεν έχουν ζήσει και πάρα πολύ στα έξω. Καλά παιδιά οι Λατινο-τέτοιοι, ωραία γκομενάκια οι Αμερικανο-τέτοιες, και όλα καλά και γαμάτα με τους Βαλκανο-τέτοιους, τους Ρωσο-τέτοιους, τους Γερμανο-τέτοιους, τους Ελβετο-τέτοιους κτλ κτλ, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι ομο-κουλτούρο-φίλοι μου εδώ (i.e. Έλληνες και Τούρκοι) και καταλαβαίνουμε και λίγο ζωή στον ελεύθερο χρόνο μας.
Με έχει προβληματίσει λοιπόν που δεν θα πάω για πρώτη φορά στη ζωή μου Χαλκιδική φέτος, να δω τους φίλους μου, ή να κατέβω καμιά Πάτρα/Αθήνα να δω και τους υπόλοιπους, να χαλαρώσω πάνω σε μια σεζλόγκ, κάτω από μια ομπρέλα, να κοιμηθώ πάνω σε καμιά αιώρα, να με ξυπνήσει ο ήλιος καθώς θα κοιμάμαι στην σκηνούλα μου, να βουτήξω στη γαλάζια θάλασσα στο Καλαμίτσι, να παίξω κιθάρα στην ακρογιαλιά με μια παρέα που θα κάθεται γύρω από τη φωτιά, να μεθύσω με φτηνή ρετσίνα.
Αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός: Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός!!!


Και τώρα που το θυμήθηκα, από το Πάσχα στο ΜΙΤ:

Τρίτη, Μαΐου 11, 2010

My advisor's email

Σήμερα πήρα ένα email από τον advisor μου, που είχε 5 papers για διάβασμα και μία εικόνα. Παραθέτω μόνο την εικόνα:



:P

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Μάης 2010

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

Δευτέρα, Μαΐου 03, 2010

Sailing Day

Σήμερα η μέρα είχε sailing, beers, ice-creams and walking around Boston μιας και πιάσαμε τους 31 βαθμούς Κελσίου!!!

Το sailing τα έσπασε. Και για να ζηλεύει λίγο ο aguaba:

[Εδώ έχω λύσει κατά λάθος το πανί και έχουν μαμηθεί τα πάντα :P]



Εν το μεταξύ στη Βοστόνη έσπασε το κεντρικό σύστημα ύδρευσης και έγινε χαμός. Τώρα δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε νερό ούτε για να πλύνουμε τα χέρια μας, γιατί έχει γεμίσει ένα σωρό βακτίρια [ΠΡΟΣΟΧΗ στο όνομα του κεντρικού τους site: http://www.mwra.com/. Με τον πόνο μας παίζουν;]. Μόνο λέει αν το βράσουμε. Τι να κάνουμε κι εμείς...
Θυμήθηκα τα νιάτα μου. Τότε που η γιαγιά μου μαζεύε νερό από τη βροχή (με καζάνι κάτω από τα κεραμίδια), ανάβαμε φωτιά με ξύλα στην αυλή και βράζαμε το νερό. Μετά πλέναμε ρούχα, κάναμε μπάνιο κτλ κτλ. Θα δακρύσω στη Βοστόνη. Θυμηθηκα τα νιάτα μου, γαμώ το νερό τους γαμώ... [Εμείς εν το μεταξύ σπίτι συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε το νερό όπως και πριν την stupid water crisis (όπως εύστοχα είδα έξω από τα Starbucks στην Boylston)]...

Μπάνιο στην κουπάνα μετά από 15 χρόνια; χαχαχαχα Τα σπάει!!!