Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

Μια σταγόνα ζωής



Ένας τοίχος γεμάτος αναμνήσεις.
Κοιτώ και τα μάτια μου πέφτουν στο λερωμένο πάτωμα.


Πάλι Κυριακή. Οι πρώτες σταγόνες ήλιου με βρίσκουν πεσμένο στο πάτωμα με ένα άδειο σπασμένο ποτήρι στο χέρι και μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Πιο 'κει ένα μπουκάλι ουίσκι ποτίζει ακόμη το κατακόκκινο χαλί και τα μάτια μου περιστρέφονται στις μεθυσμένες μουσικές που άφησα πίσω μου χθες τα χαράματα. Σηκώνομαι αργά και πηγαίνω στην κουζίνα. Καταπίνω δυο-τρεις ασπιρίνες, μήπως και το κεφάλι μου σταματήσει να παραμιλάει. Φτιάχνω λίγο γαλλικό καφέ με όσο νερό έχει μείνει στο χαλασμένο μου ψυγείο. Κάθομαι πάλι στο μπαλκόνι ενώ ένα μικρό σύννεφο έχει κρύψει για λίγο τον κόσμο από το επικριτικό βλέμμα του ήλιου. Μια εφημερίδα ξεχασμένη στο πάτωμα περιμένει άδικα να διαβαστεί, κι εγώ περιμένω, με όση υπομονή μου έχει μείνει, το ρολόι να χτυπήσει στο ρυθμό που του 'μάθαν οι άνθρωποι μήπως και μας βάλει πίσω στη ρουτίνα της καθημερινότητας μας. Η ώρα έχει φτάσει.

Ένας γυάλινος κόσμος κι εσύ χαμογελάς.
Και τα χέρια σου, με ανοιχτές παλάμες, πέφτουν πάνω στα μάτια.

Σηκώνομαι αργά από την καρέκλα και βγαίνω στο δρόμο. Προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω κλειδώσει την πόρτα. Δυο φορές η μονάχα μία; Και τα κλειδιά σε ποια τσέπη χτυπούν; Περπατάω όπου βρω σκιά και κοιτάω το χώμα που απλώνεται μπροστά μου. Που και που κοιτώ τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε βιαστικά από δίπλα μου, βρίζοντας και φωνάζοντας. Δεν μπόρεσα ποτέ να δω τους ανθρώπους στα μάτια. Φοβόμουν μην τυχόν και μπω στα βάθη της ψυχής τους και δω πράγματα που θα με κάνουν να δακρύσω. Μα πιο πολύ φοβόμουν μην τυχόν και δω τον εαυτό μου στα μάτια τους. Μην τυχόν και δω ποιος είμαι.

Άραγε, υπάρχει ομορφότερο τοπίο από αυτό;
Ή μήπως ο σάπιος τοίχος, τα τούβλα και το χαλασμένο πάτωμα είναι αληθινά απόψε;

Με βήμα αργό και πέτρινο, φτάνω στο μεγάλο πάρκο. Εκεί που τα δέντρα παίζουν ανάμεσα στο γρασίδι και τα σκυλιά τρέχουν χωρίς καμία ενοχή δίπλα στο ποτάμι. Εκεί που τα βήματα των ανθρώπων εξημερώνονται και γίνονται αργά και καμιά φορά σμίγουν μεταξύ τους και στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο, ακίνητα και αμήχανα. Κι εγώ συνεχίζω και περπατάω γιατί το πάρκο με φοβίζει. Με φοβίζουν τα βήματα που σταματούν. Με φοβίζουν αυτά που στέκονται αντίκρυ και περιμένουν. Και περιμένουν.

Κυλάω κοντά σου και κάθομαι στην γωνία.
Εκεί που τα όνειρα ζωντανεύουν καμιά φορά.

Και αρχίζω να περπατάω όλο και πιο γρήγορα και το περπάτημα γίνεται τρέξιμο και το τρέξιμο γίνεται αχτίδα ήλιου που χάνεται στο νερό του ποταμού και δεν αντέχει μήτε να κάτσει για ένα δευτερόλεπτο να πει γιατί βιάζεται και χάνεται. Μα η αχτίδα αυτή πιάνεται από ένα χέρι στη μέση του ποταμού. Είσαι πάλι εσύ. Την βάζεις απέναντί σου και την κοιτάς με χαμόγελο. Γυρνάς στους άλλους και τους ρωτάς. "Τι είναι αυτό;". Κι εγώ θέλω τόσο πολύ να μιλήσω. Τόσο πολύ. Μα δεν έχω μιλήσει ποτέ μου. Μα κάθομαι απέναντι σου και δεν προσπαθώ να το σκάσω. Τα βήματά μου έχουν μείνει ακίνητα και αμήχανα. Σαν να ζητάνε κάτι.

Κλείνω κι εγώ τα μάτια μου όπως εσύ.
Με ανοιχτές παλάμες και χαμογελώ νωχελικά.

Και σηκώνω το κεφάλι μου για πρώτη φορά. Για να αντικρίσω αν αυτή η παλάμη που με κρατά, αν αυτά τα βήματα που κάθονται απέναντι μου είναι αληθινά. Και βλέπω για πρώτη φορά μέσα στα μάτια. Βαθιά. Και βλέπω εσένα. Και χαμογελώ. Γιατί καμιά φορά είναι πολύ όμορφο να κοιτάς τον άλλο βαθιά μέσα στην ψυχή. Και βλέπω και εμένα. Εμένα να χαμογελώ ξανά. Και το λακκάκι εκείνο στο μάγουλο να παίρνει πάλι την πιο όμορφη πνοή ζωής.

Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά.
Όνειρα. Όνειρα. Όνειρα.

Σηκώνω τα χέρια μου. Θέλω τόσο πολύ να σε ακουμπήσω. Μήπως είσαι όνειρο;
Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά. Το ολόγιομο φεγγάρι αχνοφαίνεται πίσω από τα κίτρινα δέντρα. Τα μάτια σου αρχίζουν να χάνονται και τα χέρια μου έχουν μείνει μετέωρα. Φοβούνται να χαλάσουν αυτό που είναι απέναντί τους. Γυρνάω πάλι σπίτι. Και ποιος ξέρει; Καμιά φορά είναι όμορφο τα βήματα να πηγαίνουν μαζί στην ίδια πορεία.

11 σχόλια:

ekanou είπε...

Μια παν μια κατ μας ζάσλις

par...alogos είπε...

Α ρα μέχρι κι εγώ ασχάθ'κα!!!

par...alogos είπε...

Πέρα από αυτά, το κειμενάκι δεν είναι χαριτωμένο;

ekanou είπε...

Καλό αλλά δε την πάλεψα να το τελειώσω. Θέλει voka shot και παράγραφος.

par...alogos είπε...

Χαχαχαχα
Εγω που έκανα 3 μέρες για να το τελειώσω. Μετά από κάθε παράγραφο έριχνα και ένα shot.

Υποθέτω ότι όσοι κατάφεραν να το τελειώσουν πρέπει να έγιναν αλκοολικοί...

Αθανασία είπε...

Καλησπέρα Μιτσουλίνι...μα...ωωωωω! με εκπλήσεις πραγματικά...πάρα πολύ όμως..δε το ξέραμε ότι κρύβεις κ τέτοια,ταλέντα!!δε μας τα χες πεί αυτά,Μιτσουλίνι...εσύ ή πολύ ερωτευμένος,πρέπει να είσαι :-)ή σε χτύπησε η Άνοιξη κατακούτελα ή δε ξέρω τί άλλο ή...:-)...πάντως πολύ ωραίο το κείμενό σου..πραγματικά δε μας έχεις συνηθίσει σε τέτοια...καλησπέρες Μιτσουλίνι....

par...alogos είπε...

Αθανασία, με έχουν χτυπήσει όλα μαζί. :P
Δεν το γράφω αυτά στο blog γιατί τα διαβάζουν τα ρεμάλια από την Πάτρα και με κοροϊδεύουν...

Απέκης είπε...

1)Τα ρεμάλια δεν είναι πλέον στην Πάτρα εκτός από τις γνωστές εξαιρέσεις κάποιων ζωιφίων και ζώων του δάσους
2)Ότι και να γράφεις, κάτι θα βρίσκουμε να σε κοροιδεύουμε

par...alogos είπε...

Τα ρεμάλια από την Πάτρα = Τα ρεμάλια που είχα την ατυχία να γνωρίσω στην Πάτρα :P

:)))))))))

k...ok!? είπε...

dakrusa...


[sto mualo tou bill sigoura 8a er8ei sugkekrimeno skiniko sto mualo apo auto to comment]

par...alogos είπε...

:P