Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Κάτι τέτοιες μέρες


Τις τελευταίες μέρες η Βοστόνη είναι πιο ζεστή από ποτέ.

Κάτι τέτοιες μέρες όλοι βγαίνουν για βόλτες.

Κάτι τέτοιες μέρες, το Boston Common Park γεμίζει ανθρώπους και σκυλιά. Χαρταετούς και γάντια του baseball.

Κάτι τέτοιες μέρες η αγαπημένη μου Newberry Street γεμίζει ανθρώπους που πηγαίνουν πάνω κάτω, τρώνε, πίνουν, χαζεύουν.

Κάτι τέτοιες μέρες έχουμε διακοπές εδώ και το spring break μας, γεμίζει ανθρώπους και το σπίτι μας μοιάζει με hostel και όλα αυτό με κάνει χαρούμενο κι ας μην το δείχνω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να βρω μια συναυλία του Σωκράτη (εδώ, όχι εκεί) και να χαθώ στον κόσμο, να τραγουδώ με μια μπύρα στα χέρια. Μετά να μπω σε μια μικρή σκηνή που θα έχω στήσει στο γρασίδι και να κοιμηθώ κάτω από τα αστέρια.

Κάτι τέτοιες μέρες ερωτεύομαι. Και όταν ερωτεύομαι θέλω να την κρατώ από το χέρι και να τριγυρνώ σε μέρη που δεν έχω δει, να πηγαίνω δίπλα στο ποτάμι και να σπάω τον πάγο που έχει ξεμείνει από το χειμώνα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω σινεμά. Και να βλέπω ταινίες χωρίς υπότιτλους (μήπως τους κατάλαβα και ποτέ μου;), να τρώω ποπ-κορν, να βρίζω στα ελληνικά (μήπως και κανείς γύρω μου με καταλαβαίνει;) και να γελώ.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω το ποδήλατό μου και να τρέχω στην Mass Av., να κάνω σούζες και να φωνάζω. Κι ας με περάσουν για τρελό.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ξαπλώνω ανάσκελα και να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο, που το έχω παρατήσει εδώ και χρόνια.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στο πάρκο της Βοστόνης και να ανεβαίνω πάνω σε εκείνα τα μεγάλα δέντρα που έχει και να κυνηγάω τα σκιουράκια που τόσο με εκνευρίζουν.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω από το χέρι τον έρωτα μου και να ανεβαίνω πάνω στον 52 όροφο του Prudential και να πίνω καφέ, έχοντας όλη τη Βοστόνη από κάτω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στην Harvard Square, όχι με το T, αλλά με το bus, σε εκείνη την Αραβική καφετέρια που εδώ και ενάμισι χρόνο λέω να πάω και όλα κάτι συμβαίνει και δεν πάω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίζω κι εγώ μπάλα στο Fenway Park που είναι δίπλα στο σπίτι μου ή μπάσκετ στο γηπεδάκι που είναι περιτυλιγμένο με σύρματα κι ας χάνω το στοίχημα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να τρώω παγωτά, να λερώνω τα ρούχα μου με σοκολάτα-φράουλα και να χαμογελώ σαν μικρό παιδί.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ακούω μουσικές από φοιτητές του Berklee που ξημερώνονται στους δρόμους κι ας μην είμαι μεγάλος φαν της τζαζ.

Κάτι τέτοιες μέρες δεν θέλω να τελειώνουν ποτέ.

Και δεν θέλω να πιω κι άλλο κονιάκ στο αεροδρόμιο. Το κονιάκ είναι ο αποχαιρετισμός μας εδώ. Εγώ θέλω να πίνω μπύρες στο Dylon's ή στο Bukowski. Δίπλα σε ωραίες γυναίκες και σε ωραίες μουσικές. Σε φίλους και σε μεγάλους έρωτες.

Κάτι τέτοιες μέρες...