Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Κάτι τέτοιες μέρες


Τις τελευταίες μέρες η Βοστόνη είναι πιο ζεστή από ποτέ.

Κάτι τέτοιες μέρες όλοι βγαίνουν για βόλτες.

Κάτι τέτοιες μέρες, το Boston Common Park γεμίζει ανθρώπους και σκυλιά. Χαρταετούς και γάντια του baseball.

Κάτι τέτοιες μέρες η αγαπημένη μου Newberry Street γεμίζει ανθρώπους που πηγαίνουν πάνω κάτω, τρώνε, πίνουν, χαζεύουν.

Κάτι τέτοιες μέρες έχουμε διακοπές εδώ και το spring break μας, γεμίζει ανθρώπους και το σπίτι μας μοιάζει με hostel και όλα αυτό με κάνει χαρούμενο κι ας μην το δείχνω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να βρω μια συναυλία του Σωκράτη (εδώ, όχι εκεί) και να χαθώ στον κόσμο, να τραγουδώ με μια μπύρα στα χέρια. Μετά να μπω σε μια μικρή σκηνή που θα έχω στήσει στο γρασίδι και να κοιμηθώ κάτω από τα αστέρια.

Κάτι τέτοιες μέρες ερωτεύομαι. Και όταν ερωτεύομαι θέλω να την κρατώ από το χέρι και να τριγυρνώ σε μέρη που δεν έχω δει, να πηγαίνω δίπλα στο ποτάμι και να σπάω τον πάγο που έχει ξεμείνει από το χειμώνα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω σινεμά. Και να βλέπω ταινίες χωρίς υπότιτλους (μήπως τους κατάλαβα και ποτέ μου;), να τρώω ποπ-κορν, να βρίζω στα ελληνικά (μήπως και κανείς γύρω μου με καταλαβαίνει;) και να γελώ.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω το ποδήλατό μου και να τρέχω στην Mass Av., να κάνω σούζες και να φωνάζω. Κι ας με περάσουν για τρελό.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ξαπλώνω ανάσκελα και να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο, που το έχω παρατήσει εδώ και χρόνια.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στο πάρκο της Βοστόνης και να ανεβαίνω πάνω σε εκείνα τα μεγάλα δέντρα που έχει και να κυνηγάω τα σκιουράκια που τόσο με εκνευρίζουν.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω από το χέρι τον έρωτα μου και να ανεβαίνω πάνω στον 52 όροφο του Prudential και να πίνω καφέ, έχοντας όλη τη Βοστόνη από κάτω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στην Harvard Square, όχι με το T, αλλά με το bus, σε εκείνη την Αραβική καφετέρια που εδώ και ενάμισι χρόνο λέω να πάω και όλα κάτι συμβαίνει και δεν πάω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίζω κι εγώ μπάλα στο Fenway Park που είναι δίπλα στο σπίτι μου ή μπάσκετ στο γηπεδάκι που είναι περιτυλιγμένο με σύρματα κι ας χάνω το στοίχημα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να τρώω παγωτά, να λερώνω τα ρούχα μου με σοκολάτα-φράουλα και να χαμογελώ σαν μικρό παιδί.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ακούω μουσικές από φοιτητές του Berklee που ξημερώνονται στους δρόμους κι ας μην είμαι μεγάλος φαν της τζαζ.

Κάτι τέτοιες μέρες δεν θέλω να τελειώνουν ποτέ.

Και δεν θέλω να πιω κι άλλο κονιάκ στο αεροδρόμιο. Το κονιάκ είναι ο αποχαιρετισμός μας εδώ. Εγώ θέλω να πίνω μπύρες στο Dylon's ή στο Bukowski. Δίπλα σε ωραίες γυναίκες και σε ωραίες μουσικές. Σε φίλους και σε μεγάλους έρωτες.

Κάτι τέτοιες μέρες...

20 σχόλια:

Starlight είπε...

Μα τι ωραίο είναι που κάτι τέτοιες μέρες υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται όπως εσύ..! Εύχομαι τέρμα το κονιάκ κ να περνάς ωραία αυτές μα και τις άλλες μέρες! :):)

lucinta είπε...

:)

Αθανασία είπε...

Γειάσου Μητσουλίνι...πολύ ωραίο το ποστάκι σου...αλλά η φωτό τα σπάει πραγματικά!!εσύ είσαι σε αυτήν? (τη φωτό εννοώ καλε?)..πολύ ωραία! έχει έτσι μιά παιδική,αθωότητα μιά ατμόσφαιρα που μ αρέσει...πολύ ωραία...όμορφη...φιλάκια...

par...alogos είπε...

@Starlight, lucinta:
Το ζήτημα είναι: Οι μέρες μας φτιάχνουν ή εμείς φτιάχνουμε τις μέρες; :P

@Αθανασία:
Ε ναι, είναι κι αυτός στην φωτό ένας από τους 10 μικρούς Μήτσους που κρύβω μέσα μου...

aguaba είπε...

Emeis ftiaxnoume tis meres! telos! gi' afto terma h klapsa gia to xioni Martio mina!

PS. poly wraio post re mlk...

lucinta είπε...

Sumfwnw me ton apo panw...

Ονειροκόριτσο είπε...

Τι ωραία που τα γράφεις. Όμορφες εικόνες περιγράφεις. Κι ελπίζω όλα αυτά τα θέλω που γράφεις, σιγά-σιγά να τα κάνεις κιόλας. Όλα! :)

par...alogos είπε...

@aguaba:
Με προβλημάτισες με το αξιομνημόνευτο: "Ap' otan se thymamai panta se tetoia fash hsoun re mlk " και είπα να αλλάξω φάση κι εγώ... Και να πα να μαμηθεί το χιονί Μάρτη μήνα. Εμείς βλέπουμε γρασίδι και ήλιο...

@lucinta:
Moi aussi!!!

@Dreamgirl:
Ε ναι, τουλάχιστον ένα σινεμά πρέπει να πάω...

Αντρέας είπε...

Όχι, δεν ήταν πάντα σε τέτοια φάση. Παλιά ήταν σε φάση "Ααα μαλάκες, για σας είναι η ζωή". Τώρα έγινε η χαρά της ζωής.

Πάντως εμάς εδώ Μάρτη το έχει καταστρώσει. Στας Ελβετίας τι κάνει ο καιρός Σλήμαν;

Balidor είπε...

Τι είπες τώρα ρε άτομο...
με γέμισες αισιοδοξία σε μέρες όπως αυτές εδώ που μας πνίγει η μαυρίλα!


Θένκ mate!

aguaba είπε...

Αυτη τη φραση του την ειπα για συγκεκριμενη κατασταση... ξέρει αυτος...
Εδω λενε οτι ειναι ο πιο κρυος μαρτιος εδω και 20 χρονια. χιονια παντου! εσυ που εισαι ρε αντρικο;

Αντρέας είπε...

Germany ανέβηκα για διδακτορικό.
Αν σε φέρει κανάς άνεμος προς Κωλονία κοντά, πέρνα, εδώ θα μαστε για τα επόμενα χρόνια.

lucinta είπε...

Συγχαρητήρια Ανδρέα!

Όποτε έχεις χρόνο, πέρνα κι από Ζυριχηλάνδη, τώρα που είμαστε (σχετικά) κοντά. Πότε και πού να οργανώσουμε ένα κεντροευρωπαϊκό σέιντ ριγιούνιον?

par...alogos είπε...

@Balidor:
:) Ε που και που μας πιάνουν στιγμές αισιοδοξίας, αλλιώς δεν τη βγάζουμε καθαρή...

@Όλοι οι άλλοι:
Γίνατε και Ευρωπαίοι παναθεμά σας...

Αντρέας είπε...

Όντως μαζευτήκαμε αρκετοί ceidάδες πλέον κεντρική Ευρώπη. Εγώ πάντως θα είμαι Δρέσδη το Πάσχα με καναδυό ceidάδες και λοιπούς για σούβλισμα. Όσοι πιστοί...

par...alogos είπε...

1) Ρε Αντρέα μπες στο ρόλο του blogging και κάνε switch στο nickname σου: Απέκης. :P
2) Σταμάτα να είσια με ceid-άδες και βρες καμιά Γερμανιδούλα... :)))

lucinta είπε...

Α το Πάσχα θα είμαι Κέρκυρα, μην τα ισοπεδώνουμε όλα :) Λέγαμε όμως με μια φίλη να κάνουμε καμιά εξόρμηση, ίσως το καλοκαίρι, προς δυτική Γερμανία. Θα τα πούμε και πάλι όμως ως τότε! Καλή αρχή με το διδακτορικό!

Παρ.. άλογε άσε τις αμερικές κι έλα εδώ, εδώ είναι τα ωραία :p

aguaba είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
aguaba είπε...

Ευρωπαιοι Ευρωπαιοι με τα μεγαλυτερα τα π....αρτυ!!!
Ωραιος Αντρικο, θα το κανονισουμε σιγουρα, διπλα ειμαστε, να θυμηθουμε τις παλιες καλες εποχες της πατρας...

par...alogos είπε...

Και στην Αμερική, μαζί με την Μαρίκα, τον Δούσια τον Κωστή...