Δευτέρα, Δεκεμβρίου 06, 2010

6 Δεκέμβρη: Εγώ είμαι πάντα μ' αυτούς που πεθαίνουν

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

Παρασκευή, Νοεμβρίου 05, 2010

Εκλογές στη νέα εποχή

"Πολλοί 18-χρονοι που ψηφίζουν για πρώτη φορά, αντί για σταυρό θα βάλουν Like. Και αντί για λευκό θα κάνουν poke." :P

Τρίτη, Νοεμβρίου 02, 2010

Μπουτάρης για να γουστάρεις!!!

Στηρίζουμε-Ψηφίζουμε Μπουτάρη για δήμαρχο Θεσσαλονίκης!!!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 28, 2010

Παρελάσεις - Το συγχρονο παιδομάζωμα


Του ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Το ζήσαμε και αυτό μια ακόμη φορά στη μίζερη ζωή double face (απ' έξω ρόμπα και από μέσα μαύρη ντόπα).

Γιορτή δύο σε ένα «wash and go» για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Γνωρίζουν όλοι οι αδίστακτοι μαυρορομπίτες ότι με το ζόρι και με απειλές για τη ζωή του από του οπλαρχηγούς του 1821 αναγκάστηκε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός να σηκώσει το λάβαρο της Επανάστασης, το οποίο μαγάρισε στη συνέχεια ο Μασκαριότατος Χουντόδουλος ανεμίζοντάς το ως μητροπολίτικο κατωσέντονο στις λαοσυνάξεις της ντροπής για τις ταυτότητες της μασαλοδοξίας. Μεγαλειώδης για μια ακόμη φορά η παρέλαση για τη μεγαλειώδη υποκρισία, να γιορτάζουν την Επανάσταση του 1821 Κράτος και Εκκλησία μαζί. Κάποιος από τους πανάθλιους μεγαλοδημοσιοκάφρους θα μπορούσε να σβήσει την Πόρσε και να ρωτήσει έναν από τους επίορκους ιεράρχες: «Πώς γίνεται να γιορτάζεις μια επανάσταση που την έχεις αφορίσει και ο αφορισμός κρατάει μέχρι σήμερα!». Οι μειωμένες εθνικές και ηθικές αντιστάσεις της επίσημης φιλότουρκης Εκκλησίας δεν ξεπλένονται με τη μαρτυρική θυσία του απλού κλήρου, που ως κομμάτι του λαού συμμετείχε στην Επανάσταση. Η επίσημη ορθόδοξη Εκκλησία ήταν στην υπηρεσία του σουλτάνου, όπως και τώρα στην υπηρεσία των Αμερικάνων και ευλογεί τις βάσεις του θανάτου στη Σούδα και τους μισθοφόρους Έλληνες προδότες που πάνε να βοηθήσουν τους Αμερικανοεγγλέζους στις σφαγές των αμάχων στο Αφγανιστάν, στο Κόσοβο και όπου γη και πατρίς.

Κυριακή, Οκτωβρίου 24, 2010

Animals in Boston

Ρακούν βλέπουμε συχνά μέσα στην Βοστόνη, αλλά το ότι είδα δυο αλεπούδες να παίζουν στον δρόμο ήταν μεγάλη έκπληξη!!!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 22, 2010

"When in doubt, fuck"

Δευτέρα, Οκτωβρίου 18, 2010

Ο νέος μας κόσμος

Τα ΜΜΕ φάγανε internet και χέσανε bloggers

Κυριακή, Οκτωβρίου 17, 2010

Παρασκευή, Οκτωβρίου 15, 2010

Innovation

If you are not prepared to be wrong, then you'll never come up with anything original.

Sir Ken Robinson

Δευτέρα, Οκτωβρίου 11, 2010

Columbus Day

Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.


Με αγάπη από τη Βοστόνη.
(Columbus Day 2010)

Σάββατο, Οκτωβρίου 09, 2010

Μένω εκτός

Σήμερα προσπάθησα να σε θυμηθώ. Να κλέψω τις σκέψεις σου. Ήθελα να ξαναρχίσω να διαβάζω τα ποιήματα. Να θυμηθώ τ' αγαπημένα σου, να θυμηθώ πως νιώθω όταν τα διαβάζω. Όπως μου τα έμαθες. Να μπω στη σαρκαστική λογική της Πλαθ και τον ατίθασο συντηρητισμό του Μπουκόφσκι. Να μπορέσω να καταλάβω Παβέζε. Να τελείωσω τον αναρχικό τραπεζίτη και να πάρω το δρόμο για το βιβλίο της ανησυχίας. Είναι καιρός. Δεν νομίζεις; Κι η αναμονή δεν μου κάνει πια καλό κανένα. Να περάσουν όλα αυτά πρώτα πάνω από τους γευστικούς μου κάλυκες. Αφού έτσι έμαθα να αναγνωρίζω κάθε καινούριο κόσμο.

Μετράμε τα δάχτυλά μας ένα ένα κι εγώ χαμογελώ που τσατίζεσαι όταν φτάνουμε στο είκοσι και δεν έχει άλλο. Και κυνηγάμε να βρούμε παραλίες να γεμίσουμε τα όνειρα μας άμμο και αλάτι από τη θάλασσα την τόσο μακρινή. Κι εσύ τσατίζεσαι που τα κοχύλια δεν κάνουν το θόρυβο των κυμάτων όταν τα ακουμπάς στο αυτί σου. Και τα πετάς κάτω και τρέχεις να βρεις άλλα πιο μεγάλα και φανταχτερά. Μα τα κύματα είναι στις παραλίες μας. Ξέχασες; Κι εγώ σε παίρνω από το χέρι να σου τα δείξω ένα ένα, όπως υψώνονται και πέφτουν καθώς η βροχή τα χτυπά από ψηλά. Πόσες χιλιάδες σημεία στίξης θέλω να βάλω στα χέρια σου, κι εσύ απλώνεις τα δάχτυλά σου, σαν την Ερατώ και αφήνεσαι στην άμμο που τρέχει από του ουρανού το γαλάζιο. Ανεμελιά ε; Κι εκείνη η αιώρα ακόμα τραμπαλίζεται. Και τα δέντρα δεν λένε να κουνηθούν από τη θέση τους.

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 25, 2010

Σάββατο στην New York

@ Columbia University

Η Νέα Υόρκη είναι πόλη που μου αρέσει μόνο τα βράδια. Σε αντίθεση με τη Βοστόνη που είναι πόλη για να ζήσεις (ανθρώπινη). Αποφάσισα σήμερα, Σάββατο το πρωί, να πάω Νέα Υόρκη το βράδυ για μια μπύρα και να γυρίσω πίσω την επόμενη μέρα (Κυριακή). Και να λοιπόν. Είμαι πάνω στο bus (το οποίο έχει free internet) και κατευθύνομαι προς NYC. Κι επειδή δεν έχω τι άλλο να κάνω γράφω στο blog :P

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 07, 2010

Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;


Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Γ. Αγγελάκας

Πέμπτη, Ιουνίου 10, 2010

Καλό Καλοκαίρι!!!

(Εικόνα από Καλαμίτσι, Χαλκιδική, καλοκαίρι 2008)

Λοιπόν το κλείνουμε το blog για "καλοκαίρι"!!!
Καλά να περάσετε. Τα λέμε σε κάμποσους μήνες!!!
Φέτος δεν έχω διακοπές, αλλά θα ονειρεύομαι ότι είμαι στο Καλαμίτσι!!! :-)

Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

Ψαραντώνης - Το τραγούδι του γύφτου

Θέλω να πω ότι μισώ τον vasili® που πήγε συναυλία Θανάση και στις 16 του μήνα θα πάει συναυλία Σωκράτη!!!
Δεν φαντάζεστε πόσο θέλω να πάω να χαθώ σε τέτοιες συναυλίες...

Δευτέρα, Ιουνίου 07, 2010

Καταφέραμε να γίνουμε παίγνιο του Ερντογάν και του Νετανιάχου

Κανονικά δεν βάζω τέτοια posts στο blog μου πια, αλλά μου φαίνεται τραγελαφικό το γεγονός ότι κατάφερε ένας ολόκληρος κόσμος να παίζει πλέον το παιχνίδι Ισραήλ-Τουρκίας, αντί να σκεφτεί τόσους αθώους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που σκοτώθηκαν γιατί προσπάθησαν να βοηθήσουν κάμποσες χιλιάδες ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ αποκλεισμένους στη Γάζα.


Ένα θα σας πω:

Είναι για γέλια και για κλάματα...
"Intifada" εναντίον όλων...


Big bar :-)

Επιτέλους ένα bar για τον αγαπημένο μας bear [...αν και έφυγε για Ελβετία] :P


http://www.bigbar.gr/el/index.php


ps. Όλες οι κατηγορίες για αυτά τα sites βαραίνουν τον Christopher...

Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010

Κυριακάτικα τηλεφωνήματα

Οι Κυριακές είναι για την οικογένεια, και μιας που είμαστε στου διαόλη την μάνα, αυτό γίνεται μέσω τηλεφώνου (ή Skype)!!! Λατρεύω που μαθαίνω μέσα σε μισή ώρα όοοοολα τα νέα του χωριού και όποτε παίρνω τη γιαγιά μου τηλέφωνο (που είναι σε άλλο χωριό) ρίχνουμε πολλά γέλια με τα κουτσομπολιά μας!!! Οι ατάκες της γιαγιάς έχουν γίνει μύθος στην Βοστόνη!!! :-)

Σάββατο στην Βοστόνη!!!

Δεν υπάρχει ωραιότερη μέρα απο το Σάββατο!!! Ξυπνήσαμε αργά, πήγαμε για brunch, περπατησαμε μέχρι το Harvard, πήγαμε στο river festival, ακούσαμε Bregovic και μετά για φραπέ και τάβλι στην Harvard Sq.!!! [Ειδα και τον Erik Demaine :P]


Μακάρι όλες οι μέρες να ήταν Σάββατο!!!

Παρασκευή, Ιουνίου 04, 2010

STOC, CCC και EC in Boston!!!

Για να μην ξεχνάμε και την βασική ιδιότητά μου, που είναι researcher (δεν θέλω γέλια), αυτές τις μέρες στην Βοστόνη έχουμε οργασμό Theory συνεδρίων...



Αυτά λοιπόν. Πραγματικά η πόλη έχει γεμίσει σημαντικούς ερευνητές συν όλους όσους είναι ήδη στα univs εδώ. Και εκτός των άλλων έχουμε Celtics στον τελικό με Lakers και World Cup!!! ...και τρέχουμε και με τα δικά μας!!!

Τουλάχιστον δεν θα βαρεθούμε φέτος το καλοκαίρι!!!

Η σφαγή της Tien An Men - 4 Ιούνη 1989


"Μέσα στη θλίψη μου
ακούω τους δαίμονες
να στριγκλίζουν.
Κλαίω, όταν οι λύκοι
και τα τσακάλια γελούν.
Με δάκρυα θρηνώ
τον ήρωα, όμως σηκώνω
ξανά ψηλά το κεφάλι
και τραβάω το ξίφος μου."

Απόσπασμα από τα
«Ποιήματα της Τιεν Αν Μεν»
του Ουάνγκ Γιουν Τάο.

Πέμπτη, Ιουνίου 03, 2010

Όνειρα par...aloga

Χθες είδα πάλι όνειρο τρελό. Ήμουν λέει σε ένα χωριό που μοιάζει με το χωριό της γιαγιάς μου, αλλά δίπλα από το σπίτι είχε μια τεράστια αυλή (με χώμα), όπου ήταν παρκαρισμένα 2 αμάξια και ένα τρακτέρ. Η μάνα μου με τον αδερφό μου λέει είχαν πάρει ένα αμάξι και πήγαν για μπάνιο στη θάλασσα που ήταν πάρα πολύ μακριά και δύσκολα πήγαινες με αμάξι. Οπότε αποφάσισα να πάω με το τρακτέρ που στο όνειρο δεν μπορούσα να το οδηγήσω γιατί ήταν μεγάλο. Το καβάλησα και ο πατέρας μου και ο θείος μου προσπαθούσαν να μυο κάνουν κουμάντο να το βγάλω από την αυλή, γιατί λέει τα αμάξια ήταν έτσι παρκαρισμένα που δεν μπορούσες να τα προσπεράσεις εύκολα. Με την όπισθεν λοιπόν και πολυ μα πάρα πολύ τύχη και τον θείο μου και τον πατέρα μου, να μου λένε "Πάρ' το αριστερά, παρ' το δεξιά", κατάφερα να το βγάλω από την αυλή.

Τώρα η θάλασσα ήταν σε ένα μέρος που δεν το ήξερα πολύ καλά. Οπότε ο πατέρας μου έτρεχε μπροστά να μου δείξει τον δρόμο (που ήταν και χωματόδρομος). Ξαφνικά εμφανίζεται μια γέφυρα και ένα ποτάμι. Ο πατέρας μου τρέχει και πηδάει από την γέφυρα. Ο θείος μου που είναι πίσω μου φωνάζει να πάω να δω τι γίνεται. Εν το μεταξύ στην γέφυρα ήταν κι δύο μπάτσοι με ένα περιπολικό. Στο μεταξύ το τρακτέρ μετατράπηκε σε γαϊδούρι, το οποίο είχε το κεφάλι σκεπασμένο με μια κουρελού και δεν μπορούσα να καταφέρω να κάτσω πανω του πολύ καλά γιατί πήγαινα και καθόμουν πάνω στο κεφάλι του. Τελικά κατάφερα να βρω καή θέση και το γαϊδούρι άρχισε να τρέχει σαν άλογο. Φτάνοντας στην γέφυρα, οι μπάτσοι φεύγαν και ο πατέρας μου ως δια μαγείας ήταν πάλι πάνω στην γέφυρα. Τον ρωτάω γιατί πήδηξε και μου λέει ότι δεν πήδηξε. Βλέπω κάτω στην γέφυρα και δεν υπάρχει πομάτι, αλλά δύο τυπάκια που καπνίζουν μαυράκι. Και ρωτάω τον πατέρα μου: "Καλά οι μπάτσοι γιατί δεν τους μάζεψαν και φύγαν?"

Κι εκεί ξύπνησα. Μιλάμε για πολλά ναρκωτικά. Πρέπει να με έχει επηρεάσει η αφίσα του Bob Marley που έβαλα πάνω από το κρεβάτι μου...

Dave Brubeck concert in Boston!!!

Αυτό δεν μπορώ να περιμένω ούτε δευτερόλεπτο να σας το πω. Μόλις γύρισα από μία από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει στη ζωή μου!!!
Πρόκειται για τον Dave Brubeck και την μπάντα του, πραγματικούς θρύλους της jazz!!! Η συναυλία δόθηκε στην Συμφωνική της Βοστόνης και φυσικά συμμετείχε και η ίδια η συμφωνική.

Το πρώτο μέρος ήταν εξίσου ενδιαφέρον με το δεύτερο. Άρχισε με ένα κλασικό κομμάτι από την Συμφωνική. Στη συνέχεια χαμήλωσαν τα φώτα και είδαμε μια μικρού μήκους ταινία για τον John Williams, ενώ η συμφωνική έπαιζε στο background το The typewriter του Anderson. Στη συνέχεια παίξανε το Raiders March (απο το Star Trek) και το Flying theme (απο τον Ε.Τ.) που Williams!!!
Στη συνέχεια η Bonnie Bewick έπαιξε τρία απίστευτα κομμάτια με βιολί συνδυάζοντας απίστευτα κλασική και folk μουσική. Καιιιι μετά έπεσε πολύ γέλιο και τραγούδι, καθώς εμφανίστηκε στον μεγάλο προτζέκτορα το Beatles Rockband, και ενώ η συμφωνική έπαιζε την μουσική όλοι εμείς τραγουδούσαμε σε στυλ καραόκε (rockband ντεεεε) Beatles!!!

Το δεύτερο μέρος ήταν απλά ΑΠΙΘΑΝΟ. Ανέβηκε στην σκηνή ο Dave Brubeck (90 χρονών) και η μπάντα του [Ιστορική μπάντα: ντραμς, μπάσο, σαξόφωνο], και έπαιξαν jazz τόσο μα ΤΟΣΟ γαμάτα, που δεν μπορείτε καν να φανταστείτε!!! Τι σόλα ήταν αυτά!!! Ακόμα δεν το πιστεύω!!! Νιώθω απίστευτα τυχερός που ήμουν σε αυτήν την συναυλία. Θα μου μείνει αξέχαστη!!! Άκουσα αυτά τα κομμάτια από τους ανθρώπους που καθιέρωσαν την jazz πριν από 60 χρόνια και παίζουν ακόμα σαν να μην έχει περάσει χρόνος από πάνω τους!!! Απλά απίστευτο!!!


-ο-

ps. Review από το Boston.com εδώ.

Τρίτη, Ιουνίου 01, 2010

Για τις Αμαλίες της ζωής μας

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

-o-

Η Αμαλία δολοφονήθηκε από το σύστημα πριν από 3 χρόνια. Για την Αμαλία Καλυβίνου αφήνω κάθε χρόνο ένα ποίημα του Τζον Ντον. Το αφήνω και φέτος γιατί κρύβει τόση αλήθεια μέσα σε πέντε αράδες. Συχνά περνάω από το blog που είχε. Και σας το ορκίζομαι ότι κάθε φορά, κάθε φορά που διαβάζω εκείνο το post (Εξαιτίας σου γιατρέ μου) δακρύζω. Πιο πολύ που οι Αμαλίες τις ζωής μας ακόμα υποφέρουν, και εμείς (το σύστημα) συνεχίζουμε, χωρίς να ακούμε τις καμπάνες.

Ντροπή σε όλους μας λοιπόν. Δεξιά, κεντρώα, αριστερά, αναρχικά και ανένταχτα ανθρωπάκια. Γιατί όλοι ξεχνάμε κάτι. Και αυτό το κάτι είναι το μοναδικό που μετράει στη ζωή (ορίζει και ορίζεται από τη ζωή) και λέγεται ΑΝΘΡΩΠΙΑ. ΑΝΘΡΩΠΙΑ ρε πούστη μου. Την έχουμε ξεχάσει αυτή τη λέξη και είναι η πιο σημαντική.

Ο καρκίνος που σκότωσε την Αμαλία δεν ήταν άλλος παρά εμείς όλοι. Και όπως λέει και ο Τζιμάκος: "Σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη σκατοκαριόλες"

Κυριακή, Μαΐου 30, 2010

Κυριακές

Σήμερα είναι Κυριακή και οι Κυριακές είναι οι πιο βάρβαρες από όλες τις μέρες για το μυαλό. Έφτιαξα ένα καφέ και έφαγα ένα ροδάκινο. Στο μυαλό μου γύριζε από το πρωί ένα τραγούδι του Άσιμου. Το έβαλα. Στο youtube γαμώτο. Από τις κασετούλες μεγαλώσαμε και φτάσαμε εδώ. Από την επιστολή του Άσιμου στα ΜΜΕ και από τραγούδι σε τραγούδι έφτασα στην Κατερίνα Γώγου. Έπεσε το μάτι μου σε κάτι που είχε γράψει:

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;
Ασυναίσθητα θυμήθηκα. Σε κάθε γράμμα της έβαζε αυτή την υπογραφή. Είχα δει και μια φωτογραφία προχθές κατά τύχη. Μια καφετέρια στην Πλάκα θαρρώ (...μήπως και ξέρω από Αθήνα;). Εκείνο το τραπεζάκι. Ο καναπές και δύο καρέκλες. Ακριβώς όπως ήταν και τότε. Έφτασα να ακούω πάλι εκείνο το τραγούδι. Μένω εκτός. "Εσύ να μην μείνεις για πάντα εκτός". Θαρρώ ότι μετά από τόσα χρόνια κατάλαβα τι πάει να πει. Τα κλείνω όλα γιατί δεν θέλω να νοσταλγήσω. Οι Κυριακές δεν είναι για νοσταλγίες. Είναι βάρβαρες μέρες. Θα βρέξει νομίζω σήμερα και έχουν πάει οι άλλοι στην παραλία για μπάνιο. Εγώ έμεινα σπίτι να κοιτάζω το δέντρο που κοντεύει να μπει από το παράθυρο και τον αέρα που τρίζει στα πατώματα. Αυτές οι Κυριακές...

Παρασκευή, Μαΐου 28, 2010

Η χαμένη παιδικότητα μου

Par...alogos: Re malakes, let's do something crazy, like Goonies. Let's find a secret path.
Other: And then?
Par...alogos: Then, let's publish a paper on that.

Skyping with good friends

Ένα έχω να πω. Κατά την συνομιλία με πολλούς καλούς φίλους από Ελλάδα [που είχαμε να μιλήσουμε πάαααρα πολύ καιρό (με ήχο εννοώ)], ο Christopher κατάφερε να ΚΟΙΜΗΘΕΙ ενώ μιλούσαμε. Που σε βρήκαμε;;;;;;;;;

Πέμπτη, Μαΐου 27, 2010

19. Ράντισμα

Δεν ξέρω πόσο κολλημένος αγροκαλλιεργητής μπορεί να είμαι, αλλά για ένα πολύ περίεργο λόγο σήμερα το πρωί που ξύπνησα μου ήρθε μια γλυκιά νοσταλγία να πάω για ράντισμα. Και όλη η οικολογική συνείδηση που με κόπο έχτισα τόσα χρόνια πήγε με μιας στο διάβολο (θεωρητικά πάντα). Το αποφάσισα. Θα κάνω για άλλη μια φορά στροφή στην καριέρα μου. Επιστροφή στην αγροτιά!!!

Τρίτη, Μαΐου 25, 2010

Bring on the learning revolution (Sir Ken Robinson, TEDTalks)

Μετά από την καταπληκτική ομιλία του "Do schools today kill creativity?" πριν από 4 χρόνια, ο Sir Ken Robinson επιστρέφει στο TED με άλλη μια καταπληκτική ομιλία με τίτλο: "Bring on the learning revolution". Απολαύστε τον:

Παρασκευή, Μαΐου 21, 2010

Γράμμα από την μάνα μου

Γιέ μου,

σου στέλνω αυτά τα δύο λινκς. Να τα ακούσεις με προσοχή γιέ μου:






Πέμπτη, Μαΐου 20, 2010

Γράμμα στη μάνα μου

Περνάνε οι μέρες στη Βοστόνη μάνα. Στείλε κάνα ταπεράκι με μουσακά και φέτα!!! Ο Λουμίδης τελείωσε, γιατί πίνει και ο συγκάτοικος που και που... Με ζήτησαν και nescafe για φραπεδιά μάνα. Έρχονται ζέστες και καύσωνες, και το φραπουτσίνο δεν το πίνω μάνα. Και χάλασε και το βζου!!! Ο φραπές δεν γίνεται ποτέ σε σέικερ. Είναι ιεροσυλία, μάνα!!! Θέλει βζου και έχω μόνο με ελληνική μπρίζα!!!
Θα αργήσω να σε φέρω νύφη μάνα. Πρέπει να δοκιμάσω όλες τις εθνότητες πρώτα για να αποφασίσω ποια είναι η καλύτερη. Άμα είναι μαυρούλα δεν θα την φέρω στο χωριό μάνα. Με είπαν ότι πως και πως κάνουν τα παλικάρια εκεί για μαυρούλες μάνα. Δεν έχω κατασταλάξει ακόμα, όμως. Είμαι στο Ανατολικό μπλοκ ακόμα.
Και θυμήσου μάνα, το DTT είναι ένα φάρμακο πολύ εξαιρετικό. Μας το φερε ο Τρούμαν απ' την Αμερική, το φάρμακο που λένε DTT, το DTT!!!
Χαιρετίσματα μάνα. Κάνε και μια βουτιά και για μένα στη Χαλκιδική, μάνα. Γιατί θα πήξω στο χλώριο εδώ με τις πιτσίνες. Πάω τώρα μάνα. Παίζουν οι red sox. Ναι αυτοί που χτυπάν με ρόπαλα μια μπάλα μάνα. Και μετά τρέχουν να την φέρουν πίσω. Ναι μάνα, έτσι όπως ο σκύλος μας παλιά. Όχι μάνα. Δεν είναι πρόσκοποι κι ας τους λένε Κόκκινες Κάλτσες. Και μετά θα πάω για μπράντς. Μπραντς μπρουντζ, τζίνκιρι τζίνκιρι, που λέμε και στο χωριό μάνα. Θα πάω και δίπλα στο ποτάμι μάνα να δω πως κολυμπάν οι πάπιες στα βρωμόνερα. Και μέτα μάνα θα πάω για σοτς. Να γίνω ντίρλα να πάει καλά ο μήνας.
Και μετά έχει αγώνα χόκεϊ μάνα. Δεν ξέρω τι είναι αλλά πηγαίνω μόνο καλοκαίρι γιατί έχει δροσιά εκεί μέσα. Τίγκα στον πάγο το γήπεδο μάνα. Καμιά φορά αφήνουν κάτι μαδέρια που έχουν και παίζουν ξύλο μάνα και δακρίζω γιατί θυμάμαι την Τούμπα μάνα. Έφυγε και ο Σάντος. Και τώρα που το έφερε η συζήτηση μάνα, δεν έχω δει την καινούργια τσόντα της Ντούβλι μάνα, γιατί με είπαν ότι είναι 2-ωρη και 2 ώρες τσόντα είναι πολύ ρε μάνα. Σαλονικιός θα την γύρισε μάλλον. Μεγαλώνεις παιδί με αυτές τις τσόντες μάνα.
Φεύγω τώρα. Φιλιά στους πολύ στενούς συγγενείς μάνα. Και στους 45!!!
Cheers!!!
(Πες τον αδερφό μου, μάνα, να κόψει την Βρετανική προφορά. Είναι πολύ βαριά και δεν την αντέχουμε εδώ μάνα. Από τότε που ήρθε με έχει μείνει το "Χάγια" και εδώ μάνα το "Χάγια" δεν περνάει πως να το κάνουμε...)

Τρίτη, Μαΐου 18, 2010

Γνωριμίες...

Τη γκαντεμιά μου μέσα. Πάω για να φάω με Έλληνα φίλο μου που έχει έρθει για διακοπές και τραγουδάω:

"Βουντού, βουντού κτλ κτλ στον π.... θα κάθονται 10.000 γαύροι" και κάθε δεύτερη λέξη να είναι "μαλάκα" και μάλλον του έλεγα και για κάτι American-dreams στην Βοστόνη :P
Και αντιλαμβάνομαι ότι οι καθηγητές δίπλα μου είναι . . . Έλληνες.
"Φτου σου, γ@μώ την καταδίκη μου.", σκέφτομαι.
"Έλληνες;", ρωτάω, για να πάρω καταφατική απάντηση.
"Απο που;" Από Θεσσαλονίκη μου λέει, Χαριλάου. Ανακούφιση που δεν ήταν γαύρος!!!
"Άρης;", ρωτάω. "Ηρακλής", μου λέει.
"Πάλι καλά", του απαντάω...

Μετά μιλήσαμε για έρευνα...
(Όλες οι συζητήσεις είτε θα καταλήγουν σε γκομενικά ή σε ερευνητικά θέματα. Και τα δύο παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, διότι υπάρχουν πολλά open problems προς επίλυση...)
Πάλι καλά που όταν λες ότι είσαι διδακτορικός φοιτητής, επανακτάς το πεσμένο σου prestige...

Κυριακή, Μαΐου 16, 2010

Το καλοκαιράκι

Με έχει προβληματίσει το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν θα γυρίσω Ελλάδα για διακοπές. Όσα και αν της έχουν καταλογίσει της Ελλάδας με αφήνουν παγερά αδιάφορο, γιατί εκτός του ότι τα θεωρώ ηλιθιότητες, ξέρω ότι στην τελική οι άνθρωποι που υπάρχουν στην Ελλάδα ταιριάζουν απόλυτα στην κουλτούρα μου, και όταν ακούω κανέναν να λέει: "Όσο μπορείς πιο μακριά να φύγεις από την Ελλάδα" ή "Κάτσε εκεί, καλά είναι", μου έρχεται τουλάχιστον να βάλω τα γέλια και να του ρίξω μια μούτζα. Γιατί μάλλον δεν έχουν ζήσει και πάρα πολύ στα έξω. Καλά παιδιά οι Λατινο-τέτοιοι, ωραία γκομενάκια οι Αμερικανο-τέτοιες, και όλα καλά και γαμάτα με τους Βαλκανο-τέτοιους, τους Ρωσο-τέτοιους, τους Γερμανο-τέτοιους, τους Ελβετο-τέτοιους κτλ κτλ, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι ομο-κουλτούρο-φίλοι μου εδώ (i.e. Έλληνες και Τούρκοι) και καταλαβαίνουμε και λίγο ζωή στον ελεύθερο χρόνο μας.
Με έχει προβληματίσει λοιπόν που δεν θα πάω για πρώτη φορά στη ζωή μου Χαλκιδική φέτος, να δω τους φίλους μου, ή να κατέβω καμιά Πάτρα/Αθήνα να δω και τους υπόλοιπους, να χαλαρώσω πάνω σε μια σεζλόγκ, κάτω από μια ομπρέλα, να κοιμηθώ πάνω σε καμιά αιώρα, να με ξυπνήσει ο ήλιος καθώς θα κοιμάμαι στην σκηνούλα μου, να βουτήξω στη γαλάζια θάλασσα στο Καλαμίτσι, να παίξω κιθάρα στην ακρογιαλιά με μια παρέα που θα κάθεται γύρω από τη φωτιά, να μεθύσω με φτηνή ρετσίνα.
Αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός: Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός!!!


Και τώρα που το θυμήθηκα, από το Πάσχα στο ΜΙΤ:
video

Τρίτη, Μαΐου 11, 2010

My advisor's email

Σήμερα πήρα ένα email από τον advisor μου, που είχε 5 papers για διάβασμα και μία εικόνα. Παραθέτω μόνο την εικόνα:



:P

Τετάρτη, Μαΐου 05, 2010

Μάης 2010

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον

Δευτέρα, Μαΐου 03, 2010

Sailing Day

Σήμερα η μέρα είχε sailing, beers, ice-creams and walking around Boston μιας και πιάσαμε τους 31 βαθμούς Κελσίου!!!

Το sailing τα έσπασε. Και για να ζηλεύει λίγο ο aguaba:

[Εδώ έχω λύσει κατά λάθος το πανί και έχουν μαμηθεί τα πάντα :P]



Εν το μεταξύ στη Βοστόνη έσπασε το κεντρικό σύστημα ύδρευσης και έγινε χαμός. Τώρα δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε νερό ούτε για να πλύνουμε τα χέρια μας, γιατί έχει γεμίσει ένα σωρό βακτίρια [ΠΡΟΣΟΧΗ στο όνομα του κεντρικού τους site: http://www.mwra.com/. Με τον πόνο μας παίζουν;]. Μόνο λέει αν το βράσουμε. Τι να κάνουμε κι εμείς...
Θυμήθηκα τα νιάτα μου. Τότε που η γιαγιά μου μαζεύε νερό από τη βροχή (με καζάνι κάτω από τα κεραμίδια), ανάβαμε φωτιά με ξύλα στην αυλή και βράζαμε το νερό. Μετά πλέναμε ρούχα, κάναμε μπάνιο κτλ κτλ. Θα δακρύσω στη Βοστόνη. Θυμηθηκα τα νιάτα μου, γαμώ το νερό τους γαμώ... [Εμείς εν το μεταξύ σπίτι συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε το νερό όπως και πριν την stupid water crisis (όπως εύστοχα είδα έξω από τα Starbucks στην Boylston)]...

Μπάνιο στην κουπάνα μετά από 15 χρόνια; χαχαχαχα Τα σπάει!!!

Παρασκευή, Απριλίου 30, 2010

The graduate


Επιτέλους και με Master ο par...alogos και μερικά ακόμα βήματα πιο κοντά στο διδακτορικό του. Ε, εντάξει. Δεν έμεινε και τίποτα. Το Ph.D. μου, κανά δυο postdoc, ένα tenure και μετά ποιος με πιάνει...

Πάντως, διπλές χαρές το Μάη, εις το Boston. Ναι, ναι. Το καρντάσι, έγινε ο πρώτος Doctor of Philosophy της οικογένειας σε Computer Science και έχασα πάλι την ευκαιρία να κάνω κι εγώ κάτι πριν το κάνει ο αδερφός μου. Πάλι καλά που είμαι μικρότερος δηλαδή!!! :-) Πρέπει κάπως να τον πείσω να γράψουμε κανά paper μαζί και να γίνουμε τα δεύτερα πιο γνωστά αδέρφια που έχουν κάνει paper, μετά το γνωστό Faloutsos Faloutsos Faloutsos...

Θυμήθηκα και την ταινία Graduate. Θυμάστε τι έκανε ο Dustin Hoffman αφού αποφοίτησε... Γιιιιούργιααααα!!!

Πέμπτη, Απριλίου 29, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 47

America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between

Τετάρτη, Απριλίου 28, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 46

Μια ζωή τολμών
και μια ζωή λαβών...
τριών...

Τρίτη, Απριλίου 20, 2010

Αδέρφια...

...τον τελευταίο καιρό έχω ξεχάσει το blog μου εντελώς. Δεν γράφω σχεδόν τίποτα. Ποστάρω καμιά φωτό, κανά βίντεο και τέλος. Σε δυο βδομάδες λέω να ξεκινήσω να γράφω πάλι όπως τότε, πριν δυο-τρια χρόνια. Για το γαμώτο :P

Εις αναμονή λοιπόν!!!

Δευτέρα, Απριλίου 19, 2010

Παρασκευή, Απριλίου 16, 2010

Προσοχή στη νέα κομπίνα

Μου ήρθε email για μια κομπίνα που σου πετάνε αυγά στο παμπριζ και αν βάλεις υαλοκαθαριστήρες μπερδεύεται το αυγό με το νερό και δεν βλέπεις την τύφλα σου και κατεβαίνεις από το αμάξι να σκουπίσεις το παμπρίζ και τότε σε κλέβουν οι αυγο-ρίχτες.

Μου θύμισε εκείνο το πετυχημένο:

Ενημερωθείτε για τη νέα κομπίνα που κάνουν και πάρτε τα μέτρα σας!

Δυο όμορφα 18χρονα κορίτσια πλησιάζουν στο αυτοκίνητο σου καθώς σταματάς στο φανάρι Κωνταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού, στην κάθοδο. Ενώ η μια σκουπίζει το παρμπρίζ με ένα πανί, η άλλη έρχεται στο παράθυρο και σε χαιρετά σκύβοντας ταυτόχρονα με τα στήθη της σχεδόν να βγαίνουν έξω από την μπλούζα της. Αδύνατον να μην κοιτάξεις! Όταν τις ευχαριστήσεις και προσφέρεις φιλοδώρημα, αρνούνται και σε παρακαλάνε να τις πας λίγο παρακάτω, μέχρι το Ρουφ, με το αυτοκίνητό σου. Συμφωνείς εσύ ανυποψίαστος και τους λες να καθίσουν πίσω.
Καθ'οδόν αρχίζουν να κάνουν σεξ στο πίσω κάθισμα. Μετά, μία από αυτές σου αποσπά την προσοχή κάνοντάς σου στοματικό έρωτα ενώ η άλλη σου κλέβει το πορτοφόλι!

Δώστε προσοχή γιατί εμένα με λήστεψαν την περασμένη Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή!

Σάββατο και Κυριακή δεν τις βρήκα !!!

Πέμπτη, Απριλίου 15, 2010

Τύχη Βουνό

Πριν λίγο καιρό άκουσα ένα τραγούδι από το φίλο μου το Σταύρο που σπουδάζει στο Berklee της Βοστόνης και μυ άρεσε τρομερά. Σήμερα το ανέβασα στο youtube και ελπίζω να το απολαύσετε όσο κι εγώ...




Και επίσης πάρα πολύ καλή μουσική από τη φίλη μου τη Μαρίνα και το γκρουπάκι της στο Berklee:



Τρίτη, Απριλίου 13, 2010

Ο Μορμόλης

Επειδή μικρός στο δημοτικό θέλαμε να παίξουμε σε θεατρικό τον Μορμόλης και είχαμε ξεσκιστεί να απομαγνητοφωνήσουμε το σενάριο, να μάθουμε τα λόγια και να κάνουμε κουστούμια και τελικά μας ακύρωσε την παράσταση ο διευθυντής χωρίς λόγο, αλλά έχω ωραίες αναμνήσεις από εκεί την περίοδο, ορίστε που κάποιος καλός άνθρωπος ανέβασε στο youtube αυτό που έψαχνα καιρό τώρα (μιας και είχα χάσει την κασετούλα του Μορμόλη)...








Δευτέρα, Απριλίου 12, 2010

Δράκοι και πρίγκιπες

Όνειρο μου καλοκαιρινό
έλα μαζί κι αυτή τη νύχτα
μήπως και περπατήσουμε μαζί ξανά
στης νοσταλγίας το βυθό.

Και πάρε με μαζί σου
σε ταξίδι μακρινό και ξένο
μήπως και βρούμε τα ονειρεμένα μάτια
μιας κάποιας όμορφης μαγευτικής θεάς.

Στο νου μου χάνονται μορφές
κι εικόνες ονειρικές κι ονειρεμένες
κι εσύ στέκεις κάπου εκεί
και πλάθεις πάλι ιστορίες.

Για δράκους και για πρίγκιπες
και για χαμένα μυστικά
που έπεσαν στης λήθης το ποτάμι
δίχως ποτέ τους να προσμένουν.

Και σε κοιτώ.
Είσαι ακόμα εκεί.
Τα χέρια σου περιπλέκονται
σε μεθυσμένες ιστορίες.

Και το βλέμμα σου.
μοναχικό και ξένο,
ζητά μονάχα μια ακόμη ευκαιρία
κι ένα χάδι.

Και χάνεται μέσα στα
μεθυστικά σγουρά μαλλιά σου
και γίνεται άνεμος και σκόνη
και τυλίγει πάλι τα όνειρά μου.

Κι εγώ δίχως να μπορώ να
αντισταθώ τρέχω μαζί τους.
Και χάνομαι και αναπνέω ξανά,
σαν να 'ναι πρώτη φορά.

Και οι σκέψεις μου
πάλι σε σένα γυρίζουν
στους δράκους σου
και στα παλάτια σου.

Και σε αυτά τα μεγάλα
μαύρα σου μάτια
που γεμάτα νοσταλγία
περιμένουν το αύριο.

Και μένουν εκεί.
Απέναντί σου.
Και στέκουν.
Δίχως να προσμένουν.

Αρκεί που είναι εκεί.

Βοστόνη, Απρίλης 2010

Πέμπτη, Απριλίου 08, 2010

Μια σταγόνα ζωής



Ένας τοίχος γεμάτος αναμνήσεις.
Κοιτώ και τα μάτια μου πέφτουν στο λερωμένο πάτωμα.


Πάλι Κυριακή. Οι πρώτες σταγόνες ήλιου με βρίσκουν πεσμένο στο πάτωμα με ένα άδειο σπασμένο ποτήρι στο χέρι και μια πληγή που δεν λέει να κλείσει. Πιο 'κει ένα μπουκάλι ουίσκι ποτίζει ακόμη το κατακόκκινο χαλί και τα μάτια μου περιστρέφονται στις μεθυσμένες μουσικές που άφησα πίσω μου χθες τα χαράματα. Σηκώνομαι αργά και πηγαίνω στην κουζίνα. Καταπίνω δυο-τρεις ασπιρίνες, μήπως και το κεφάλι μου σταματήσει να παραμιλάει. Φτιάχνω λίγο γαλλικό καφέ με όσο νερό έχει μείνει στο χαλασμένο μου ψυγείο. Κάθομαι πάλι στο μπαλκόνι ενώ ένα μικρό σύννεφο έχει κρύψει για λίγο τον κόσμο από το επικριτικό βλέμμα του ήλιου. Μια εφημερίδα ξεχασμένη στο πάτωμα περιμένει άδικα να διαβαστεί, κι εγώ περιμένω, με όση υπομονή μου έχει μείνει, το ρολόι να χτυπήσει στο ρυθμό που του 'μάθαν οι άνθρωποι μήπως και μας βάλει πίσω στη ρουτίνα της καθημερινότητας μας. Η ώρα έχει φτάσει.

Ένας γυάλινος κόσμος κι εσύ χαμογελάς.
Και τα χέρια σου, με ανοιχτές παλάμες, πέφτουν πάνω στα μάτια.

Σηκώνομαι αργά από την καρέκλα και βγαίνω στο δρόμο. Προσπαθώ να θυμηθώ αν έχω κλειδώσει την πόρτα. Δυο φορές η μονάχα μία; Και τα κλειδιά σε ποια τσέπη χτυπούν; Περπατάω όπου βρω σκιά και κοιτάω το χώμα που απλώνεται μπροστά μου. Που και που κοιτώ τα παπούτσια των ανθρώπων που περνάνε βιαστικά από δίπλα μου, βρίζοντας και φωνάζοντας. Δεν μπόρεσα ποτέ να δω τους ανθρώπους στα μάτια. Φοβόμουν μην τυχόν και μπω στα βάθη της ψυχής τους και δω πράγματα που θα με κάνουν να δακρύσω. Μα πιο πολύ φοβόμουν μην τυχόν και δω τον εαυτό μου στα μάτια τους. Μην τυχόν και δω ποιος είμαι.

Άραγε, υπάρχει ομορφότερο τοπίο από αυτό;
Ή μήπως ο σάπιος τοίχος, τα τούβλα και το χαλασμένο πάτωμα είναι αληθινά απόψε;

Με βήμα αργό και πέτρινο, φτάνω στο μεγάλο πάρκο. Εκεί που τα δέντρα παίζουν ανάμεσα στο γρασίδι και τα σκυλιά τρέχουν χωρίς καμία ενοχή δίπλα στο ποτάμι. Εκεί που τα βήματα των ανθρώπων εξημερώνονται και γίνονται αργά και καμιά φορά σμίγουν μεταξύ τους και στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο, ακίνητα και αμήχανα. Κι εγώ συνεχίζω και περπατάω γιατί το πάρκο με φοβίζει. Με φοβίζουν τα βήματα που σταματούν. Με φοβίζουν αυτά που στέκονται αντίκρυ και περιμένουν. Και περιμένουν.

Κυλάω κοντά σου και κάθομαι στην γωνία.
Εκεί που τα όνειρα ζωντανεύουν καμιά φορά.

Και αρχίζω να περπατάω όλο και πιο γρήγορα και το περπάτημα γίνεται τρέξιμο και το τρέξιμο γίνεται αχτίδα ήλιου που χάνεται στο νερό του ποταμού και δεν αντέχει μήτε να κάτσει για ένα δευτερόλεπτο να πει γιατί βιάζεται και χάνεται. Μα η αχτίδα αυτή πιάνεται από ένα χέρι στη μέση του ποταμού. Είσαι πάλι εσύ. Την βάζεις απέναντί σου και την κοιτάς με χαμόγελο. Γυρνάς στους άλλους και τους ρωτάς. "Τι είναι αυτό;". Κι εγώ θέλω τόσο πολύ να μιλήσω. Τόσο πολύ. Μα δεν έχω μιλήσει ποτέ μου. Μα κάθομαι απέναντι σου και δεν προσπαθώ να το σκάσω. Τα βήματά μου έχουν μείνει ακίνητα και αμήχανα. Σαν να ζητάνε κάτι.

Κλείνω κι εγώ τα μάτια μου όπως εσύ.
Με ανοιχτές παλάμες και χαμογελώ νωχελικά.

Και σηκώνω το κεφάλι μου για πρώτη φορά. Για να αντικρίσω αν αυτή η παλάμη που με κρατά, αν αυτά τα βήματα που κάθονται απέναντι μου είναι αληθινά. Και βλέπω για πρώτη φορά μέσα στα μάτια. Βαθιά. Και βλέπω εσένα. Και χαμογελώ. Γιατί καμιά φορά είναι πολύ όμορφο να κοιτάς τον άλλο βαθιά μέσα στην ψυχή. Και βλέπω και εμένα. Εμένα να χαμογελώ ξανά. Και το λακκάκι εκείνο στο μάγουλο να παίρνει πάλι την πιο όμορφη πνοή ζωής.

Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά. Κοιτάμε ψηλά.
Όνειρα. Όνειρα. Όνειρα.

Σηκώνω τα χέρια μου. Θέλω τόσο πολύ να σε ακουμπήσω. Μήπως είσαι όνειρο;
Ο ήλιος πέφτει σιγά σιγά. Το ολόγιομο φεγγάρι αχνοφαίνεται πίσω από τα κίτρινα δέντρα. Τα μάτια σου αρχίζουν να χάνονται και τα χέρια μου έχουν μείνει μετέωρα. Φοβούνται να χαλάσουν αυτό που είναι απέναντί τους. Γυρνάω πάλι σπίτι. Και ποιος ξέρει; Καμιά φορά είναι όμορφο τα βήματα να πηγαίνουν μαζί στην ίδια πορεία.

Τετάρτη, Απριλίου 07, 2010

Summer time in Boston

Χτύπησε σήμερα 32 βαθμούς Κελσίου και τα έχουμε δει όλα!!!

Εχουν βγει όλα τα American Dreams με τα κοντά φουστανάκια και παντελονάκια και με τα αέρινα μπλουζάκια στους δρόμους και έχουμε πάθει πλάκα!!!

Όπως λέμε και στο χωρίο: Αληθώρ'σα με!!!

Πέμπτη, Μαρτίου 18, 2010

Το μέσα μάτι βλέπει

Συνέντευξη Χάρη Κατσιμίχα: εδώ
Θα θελα να ημουν Ελλάδα και να πήγαινα στην συναυλία τους μεθαύριο, για να θυμηθώ πριν από κάμποσα χρόνια όταν είχα πάει στην τελευταία τους συναυλία στο θέατρο Δάσους... Ωραία μαθητικά χρόνια τότε...

Τετάρτη, Μαρτίου 17, 2010

Μετά από τηλέφωνο εις τας Αμερικάς θυμήθηκα...

Τηλέφωνο χτυπά.

par...alogos: Ναι?
Christopher: Γεια σου Μήτσο. Έτσι πήρα να δω τι κάνεις.
par...alogos: Ρε μαλάκα πας καλά; Είναι 5 η ώρα τα χαράματα.
Christopher: Σε ξύπνησα;
par...alogos: Εσύ τι λες ρε μαλάκα;
Christopher: Μα ακούω τηλεόραση από μέσα.
par...alogos: Κοιμάμαι με ανοιχτή την τηλεόραση ρε μαλάκα.


Χθες νεαρός εκ Πατρών ανακάλυψε το τηλέφωνο εις τας Βοστόνης. Θα έχουμε νταλαβέρια υποψιάζομαι...

Κυριακή, Μαρτίου 14, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 45

Ήρθαν τ' αύρια να διώξουν τα σήμερα...


Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Κάτι τέτοιες μέρες


Τις τελευταίες μέρες η Βοστόνη είναι πιο ζεστή από ποτέ.

Κάτι τέτοιες μέρες όλοι βγαίνουν για βόλτες.

Κάτι τέτοιες μέρες, το Boston Common Park γεμίζει ανθρώπους και σκυλιά. Χαρταετούς και γάντια του baseball.

Κάτι τέτοιες μέρες η αγαπημένη μου Newberry Street γεμίζει ανθρώπους που πηγαίνουν πάνω κάτω, τρώνε, πίνουν, χαζεύουν.

Κάτι τέτοιες μέρες έχουμε διακοπές εδώ και το spring break μας, γεμίζει ανθρώπους και το σπίτι μας μοιάζει με hostel και όλα αυτό με κάνει χαρούμενο κι ας μην το δείχνω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να βρω μια συναυλία του Σωκράτη (εδώ, όχι εκεί) και να χαθώ στον κόσμο, να τραγουδώ με μια μπύρα στα χέρια. Μετά να μπω σε μια μικρή σκηνή που θα έχω στήσει στο γρασίδι και να κοιμηθώ κάτω από τα αστέρια.

Κάτι τέτοιες μέρες ερωτεύομαι. Και όταν ερωτεύομαι θέλω να την κρατώ από το χέρι και να τριγυρνώ σε μέρη που δεν έχω δει, να πηγαίνω δίπλα στο ποτάμι και να σπάω τον πάγο που έχει ξεμείνει από το χειμώνα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω σινεμά. Και να βλέπω ταινίες χωρίς υπότιτλους (μήπως τους κατάλαβα και ποτέ μου;), να τρώω ποπ-κορν, να βρίζω στα ελληνικά (μήπως και κανείς γύρω μου με καταλαβαίνει;) και να γελώ.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω το ποδήλατό μου και να τρέχω στην Mass Av., να κάνω σούζες και να φωνάζω. Κι ας με περάσουν για τρελό.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ξαπλώνω ανάσκελα και να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο, που το έχω παρατήσει εδώ και χρόνια.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στο πάρκο της Βοστόνης και να ανεβαίνω πάνω σε εκείνα τα μεγάλα δέντρα που έχει και να κυνηγάω τα σκιουράκια που τόσο με εκνευρίζουν.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίρνω από το χέρι τον έρωτα μου και να ανεβαίνω πάνω στον 52 όροφο του Prudential και να πίνω καφέ, έχοντας όλη τη Βοστόνη από κάτω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να πηγαίνω στην Harvard Square, όχι με το T, αλλά με το bus, σε εκείνη την Αραβική καφετέρια που εδώ και ενάμισι χρόνο λέω να πάω και όλα κάτι συμβαίνει και δεν πάω.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να παίζω κι εγώ μπάλα στο Fenway Park που είναι δίπλα στο σπίτι μου ή μπάσκετ στο γηπεδάκι που είναι περιτυλιγμένο με σύρματα κι ας χάνω το στοίχημα.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να τρώω παγωτά, να λερώνω τα ρούχα μου με σοκολάτα-φράουλα και να χαμογελώ σαν μικρό παιδί.

Κάτι τέτοιες μέρες θέλω να ακούω μουσικές από φοιτητές του Berklee που ξημερώνονται στους δρόμους κι ας μην είμαι μεγάλος φαν της τζαζ.

Κάτι τέτοιες μέρες δεν θέλω να τελειώνουν ποτέ.

Και δεν θέλω να πιω κι άλλο κονιάκ στο αεροδρόμιο. Το κονιάκ είναι ο αποχαιρετισμός μας εδώ. Εγώ θέλω να πίνω μπύρες στο Dylon's ή στο Bukowski. Δίπλα σε ωραίες γυναίκες και σε ωραίες μουσικές. Σε φίλους και σε μεγάλους έρωτες.

Κάτι τέτοιες μέρες...

Δευτέρα, Μαρτίου 08, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 44

Εκτιμώ τις διακοπές με το που τελειώνουν...

Τρίτη, Μαρτίου 02, 2010

NY NY

Φύγαμε για διήμερο to New York!!!
:P

-o-

Back to base λοιπόν. Κατ' αρχάς να πω ότι περάσαμε γαμάτα. Κατά δεύτερον να πω ότι είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που μένω Βοστώνη και όχι NY. Η NY είναι χαώδης πόλη και ένας αγροκαλιεργητής σαν εμένα δύσκολο να επιβιώσει εκεί. Πάντως ομολογώ ότι η NY αξίζει για τα βράδια της. Έχει να κάνεις τα πάντα... Χάρηκα που είδα παλίους μου φίλους από την Πάτρα που σπουδάζουν εκεί πλέον [είχα να τους δω περίπου 2 χρόνια...] Ήταν ένα γαμάτο διήμερο γενικά.



Με εικόνες τώρα...

Moi και το Empire State Building...

Βόλτα στην πόλη - τα νέον που το βάδυ τα σπάνε

Το γεφυράκι του Παπακαλιάτη στο Central Park

Brooklyn bridge - (Θα την έχετε δει σε ταινίες)

Wall Street - Περιμένοντας κανα χρηματιστή να πηδηχτεί απ' το παράθυρο

Άγαλμα της ελευθερίας από μακριά...

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 26, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 43

Θα ρίξω το επίπεδο χαμηλά (ως συνήθως) και θα αφιερώσω τα δύο επόμενα συνθήματα τοίχου σε όποιον θέλει να προβληματιστεί βαθύτερα...


Καλός ο αυνανισμός αλλά με το sex γνωρίζεις κόσμο.

vs

Καλό και το sex αλλά με τον αυνανισμό αυτοσυγκεντρώνεσαι.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;


Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Γ. Αγγελάκας

Φαγή...

Χθες τσάκισα μπιφτεκάκια [ελληνικά], σουβλάκια, γύρο, πίτα, λουκουμάδες με μέλι και πάστα φλώρααααα!!!!
Είδες αν κάνουν Έλληνες BBQ στη Βοστώνη, τα σπάνε. Έχασα το παστίτσιο και το μυδοπίλαφο. Next time!!!

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 22, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 42

Πάντα αναρωτιόμουν αν είμαι στην ηλικία που πρέπει να προσέχω ή στην ηλικία που δεν πρέπει να προσέχω...
Μπερδεύομαι.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 21, 2010

...και δεν είμαι καλα!!!

1



2



και ΤΕΛΟΣ...

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 18, 2010

Τέλειο τραγούδι

"Αν", από το παιδιά του Δημήτρη Μητσοτάκη!!!



Στίχοι:


Αν. Αν είχαν όλοι οι άνθρωποι να φαν
και οι παππούδες δόντια να μασάν.
Αν η Τζέιν παντρευόταν τον Ταρζάν,
αν κέρδιζε η γιαγιά μου στο κουν καν.
Αν. Αν είχα για ξαδέρφη τη Μουλάν.
Αν 'ξέραν τα μωρά να κολυμπάν,
αν δεν ξανά `χανα το λιποζάν,
αν έπαυαν οι σφίγγες να τσιμπάν.

Θα γίνω μάγος μάντης και σαμάν, να πέφτουν τα παιχνίδια να μην σπαν`.

Αν. Αν ήξεραν οι κούκλες να μιλάν,
αν δε με έτσουζε το σαμπουάν.
Αν. Αν ήταν ο μπαμπάς μου σούπερμαν,
η βρύση αν δεν ήταν τόσο παν'.
Αν. Αν όλοι ήξεραν να παίζουν πιαν`,
να παίζουν να χορεύουν να γελάν,
αν ήξεραν τα αστέρια να μετράν,
αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν

Θα γίνω μάγος μάντης και σαμάν, να πέφτουν τα παιχνίδια να μην σπαν`.

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 17, 2010

Education gap

Βρήκα τι λείπει από το εκπαιδευτικό σύστημα στην Αμερική.

Ένας aguaba μέσα στην τάξη, να γαμηθούμε στο γέλιο...

Για να πάρετε μια γεύση, από το προπέρσινο Artware Festival στην παλιά μου σχολή στην Πάτρα (CEID), ο aguaba προσπαθεί να τραγουδίσει. Με τι ανθρώπους έκανα παρέα...


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 15, 2010

:)

Προσπάθησα να μάθω κάποια πράγματα στη γιαγιά μου αφού γύρισα από Αμερική...

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 11, 2010

Χαμόγελο

Λουκουμάδες με μέλι.
Χρυσόσκονη που λαμπυρίζει στο άγγιγμα του ήλιου.
Η θάλασσα να καίει παφλάζοντας.
Εσύ να με φωνάζεις από μακριά.
Μάτια γεμάτα νιφάδες χιονιού.
Ένα φουρφούρι να στριφογυρνά.
Η γιαγιά με την χορτόπιτα.
Το άρωμα ΤΗΣ καθώς περπατά με τα ψηλοτάκουνα κόκκινα γοβάκια.
Κι ΕΓΩ που γεύομαι, βλέπω, νιώθω, ακούω, χάνομαι, θυμάμαι, λαχταρώ και αγαπώ.
Κάθε μέρα και πιο πολύ.
Κάθε μέρα κι άλλο.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 05, 2010

Απορία 1

Προσπαθώ να θυμηθώ και δεν μπορώ. Πότε μας δίναν μπισκοτολούκουμο στο σχολείο; Για έναν περίεργο λόγο σήμερα το πεθύμησα...

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2010

NBA Boston Celtics vs Miami Heat

Εντάξει τι να λέμε τώρα. Άλλο πράμα το NBA!!! Είναι φανταστική η αίσθηση να βλέπεις καρφώματα, άλεϊ-ουπ και τάπες!!!
Γαμάτο παιχνίδι και κερδίσαμε κιόλας. Το μόνο αρνητικό είναι ότι δεν φωνάζουν συνθήματα, οπότε αρκέστηκα στα Ελληνικά ΠΑΟΚτσίδικα συνθήματα και στα ελληνικά ΠΑΟΚτσίδικα μπινελίκια.

Φωτό από το γήπεδο των Celtics στην Βοστώνη, με ΠΑΟΚτσίδικο κασκόλ πάντα:

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 03, 2010

Για λίγους και καλούς 2

Συζήτηση μεταξύ συμφοιτητών στην τωρινή σχολή:
A: Where have you been?
B: I was in Viola's class.
A: Oh, do you learn viola?
B: No, I learn theory of computation.
[Ο Viola είναι καθηγητής μας στο τμήμα].

Μου θύμισε μια παλιά συζήτηση μεταξύ συμφοιτητών στη παλιά σχολή:
- Μαλάκα πρέπει να παω να διαβάσω Turing.
- Ρε σταμάτα να διαβάζεις λογότεχνία και άρχισε κανά μάθημα της σχολής...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 02, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 41

Τι σου είναι ο πούστης ο καπιταλισμός. Σήμερα πήρα μια χαρά γιατί αντιλήφθηκα αύξηση στον μισθό μου.
Αναρωτήθηκα βέβαια γιατί είχε γίνει η αύξηση και κατάλαβα, μετά λύπης, ότι μου είχαν κάνει μείωσει παλιότερα...
Τώρα θα με πείτε γιατί όλα αυτά τα αντιλήφθηκα τόσο αργά. Με αυτές τις καταραμένες πιστωτικές δεν πιάνουμε ρευστό στο χέρι. Όλα με κάρτα. Και τσίχλες που παίρνουμε, κάρτα δίνουμε :P

* Ασε που δεν χρειάζεται καν να πάρουμε τσίχλες. Free food and leftovers είναι η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις ενός διδακτορικού στο Αμερικά.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 01, 2010

Potpourri

Είναι φορές που ξετρελαίνομαι που μένω στη Βοστώνη!!!

Τετάρτη πάω NBA: Boston Celtics vs Miami Heat να δούμε κανά καρφωματάκι να γουστάρουμε και Δευτέρα πάμε στο Berklee να ακούσουμε κλαρινάκι Τούρκικο (αφού θα έχουμε πιει τις ρακιές μας), θα παίζει ο παρακάτω [Husnu Senlendirici]

Κυριακή, Ιανουαρίου 31, 2010

"I am too drunk to fuck."



Το βράδυ με βρήκε πάλι με ένα ποτήρι βότκα δίπλα μου.
Βότκα λεμονάδα.
Χωρίς ανθρακικό.
Ένα τρίτο βότκα, δύο τρίτα λεμονάδα.
Το ένα έφερε το άλλο.
Ένα τρίτο. Δύο τρίτα.
Ένα τρίτο. Δύο τρίτα.
Δε γαμιέται;
Γιατί τα μετράω όλα με τόση λεπτομέρια;
Βότκα και λεμονάδα.
Βότκα και λεμονάδα.
Στο διάλο.
Τελείωσε και η βότκα.
Και τώρα ουίσκι.
Το ουίσκι μετά τη βότκα είναι το καλύτερο γιατρικό.
Ουίσκι και 3 πάγους.
Ποτέ δεν μου άρεσε το ουίσκι.
Μα για τους πάγους τρελαινόμουν.
Είπα να μην μετράω.
Ουίσκι και πάγους.
Ουίσκι και πάγους.
Τα πάντα γυρνάνε.
Το τηλέφωνο χτυπά στα αγγλικά.
Απαντώ στα ελληνικά.
"Έχει και γυναίκες η παρέα;"
Το τηλέφωνο μου γνέφει καταφατικά.
Έχω πιει τόσο.
Απαντώ στα αγγλικά.
"I am too drunk to fuck."

Παρασκευή, Ιανουαρίου 29, 2010

Oulaloum

Από το oulaloum:

Πονάει και η κοιλιά μου αλλά σιγά μη στο πω. Με θέλεις όσο δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα για μένα. Σε θέλω όσο χρειάζεται να κάνω τα πάντα για σένα. Ξέρω θα πεις οτι βγάζω πάλι συμπεράσματα. Συγνώμη τέτοια ήμουν πάντα και τώρα που το θυμήθηκα γι' αυτό δε με ερωτεύτηκες;
Το λατρεύω αυτό το blog!!! Από το λίγα που με ταξιδεύουν.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 28, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 40

Τα μουσεία δεν τα μπορώ καθόλου. Και έχω πάει σε πολλά.
Είναι σαν να κλείνεις μια τίγρη σε ένα κλουβί 5x5 και να περνάει κόσμος να τη βλέπει.
Τι θλιβερό...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 25, 2010

Τζιτζιλώνης

Απολαύστε...




Προσοχή στην μουσική...

Κυριακή, Ιανουαρίου 24, 2010

Avatar

Όλα κυλούσαν ωραία και όμορφα στην Πάτρα. Κλασική περίοδος μετά-Χριστουγέννων. Δηλαδή λίγο διάβασμα, λίγο εξεταστική, καμιά μπύρα στον Μάκη, κανά ρακόμελο στον Οντά, λίγο Σινιάλο και τούμπαλιν.

Πόσο όμως να αντέξει τόση ομαλότητα σε τούτη την παρέα;
Λάβαμε μήνυμα ότι ο Christopher έρχεται πίσω στην Πάτρα με τον χάρο Νο2 [Για όσους δεν ενθυμούνται είναι το νέο αμάξι του Christopher]. Νομίζω ότι όλοι πιστεύαμε ότι ήταν πλάκα αλλά η φύση η ίδια ήρθε να μας αποδείξει το αντίθετο. Παλίες καλές μέρες. Ο γκαντέμης ξαναχτυπά. Με το που είπε ο Christopher να έρθει Πάτρα ξεκίνησαν οι σεισμοί. Τώρα ξέρετε γιατί τόσοι σεισμοί στην Πάτρα. Με το που ειπώθηκε ότι θα έρθει άρχισαν οι προσεισμοί. Με το που ήρθε έγινε ο καλός και στην συνέχεια προτού φύγει οι μετασεισμοί. Λίγο ακόμα να έμενε και δεν μας έβλεπα καλά. [Βέβαια φήμες λένε ότι αυτό ήταν συνέπεια συνδυαστικών κινήσεων. Έπεσε λέει κάποιος (ονόματα δεν λέμε) από την καρέκλα. Δεν ξέρω. Κάποιος να επιβεβαιώσει...]. Το περίεργο με την ιστορία είναι ότι με το που άρχισαν οι σεισμοί ξεκίνησε το twitting. Τι πράμα κι αυτό. Άλλοι στείλαν email στο troktiko 1 sec μετά τον σεισμό και άλλοι ανανέωναν το status στο facebook. Έχει πλάκα αν το σκεφτείς.
Ο Christopher δεν έμεινε αξέχαστος πάντως. Ήρθε, είδε, νίκησε. Αποφασίσαμε να πάμε στο Avatar. (Οοοοοοο Σουλτάν.) Τρελό team. Εγώ, ο Christopher, k...ok, bear, vasilis ο original και πολλοί άλλοι. Κλασικά συνάντηση στην πλατεία Όλγας. Μην τα λέω ξανά και ξανά. 8 το ραντεβού. 8:30 πήγε ο πρώτος, 9 ο τελευταίος [Κώστα ντροπή. Αυτό έχω να πω.] Αποφασίσαμε να πάμε για μια γρήγορη μπυρίτσα Γεροκωστοπούλου [μην χαλάει και το έθιμο] και τελικά πήραμε τον δρόμο προς το cinema με τον χάρο του Christopher. Φτάνουμε, παίρνουμε μια δεκάδα εισιτήρια και μπαίνουμε. Ξεκινάει λοιπόν η Ποκαχόντας του διαστήματος και αρχίζει ο bear: "Ρε μαλάκες δεν μπορώ με αυτήν την μαλακία" (εννοεί τα γυαλιά). Ο vasilis να του φωνάζει: "Είχες και στο χωριό σου 3D ρε βλάχο?" Και μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα έρχεται και το σεξ με το άλογο και μας αποτελειώνει. Έγινε τρελή κωμωδία η ταινία!!! Εγώ επέμενα να πάμε να δούμε τον Σέρλοκ, να πάρουμε μια γεύση από Ανδρέα, αλλά οι άλλοι τίποτα. Ήθελαν 3D.
Παρένθεση: Καρναβάλι Πάτρα πριν 2 χρόνια. Φτάνει ο Αντρέας. Τον ρωτάω: "Τι ντύθηκες ρε μαλάκα; Ληστής;". Και μου απαντάει: "Όχι ρε μαλάκα, Σέρλοκ Χόλμς.". Κλείνει η παρένθεση: Αντρέα σ' αγαπάμε :P.

Γυρίσαμε λοιπόν σπίτι με το αμάξι. Αφήσαμε τον Christopher να βρει πάρκινγκ και συνεχίσαμε τις μπύρες στο σπίτι του vasili. Ο δε Christopher ήθελε να φύγει πρωί όμως. Ξυπνάει λοιπόν στις 8 το πρωί και πάει να ξεπαρκάρει το αμάξι. Όχι όμως. Η γκαντεμιά δεν είχε σταματήσει στους σεισμούς. Λειτουργεί αρνητικά και για τον ίδιο. Το αμάξι του περικυκλωμένο από μανάβηδες μέσα καταμεσής της λαϊκής. Ο Christopher πλησιάζει για να διαπραγματευτεί, όμως η κυρία που πουλάει ντομάτες, αγγούρια και άλλα τέτοια του λέει: "Δικό σου είναι το αμάξι; Καλά δεν ήξερες ότι έχει λαϊκή; Φύγε γρήγορα γιατί εκείνος ο Ρωσοπόντιος εκεί ψάχνει τσατισμένος να βρει ποιανού είναι το αμάξι που είναι στην θέση που βάζει τον πάγκο του.".
Για να μην τα πολυλογώ, ο Christopher έφυγε στις 3 το μεσημέρι τελικά, μετά την λαϊκή και μαζί του φύγαν και οι σεισμοί από την Πάτρα. Ο Ρωσοπόντιος ακόμα τον ψάχνει, δεν γνωρίζουμε αν στο χωριό του bear έχουν 3D και αν ο Αντρέας είχε μπερδέψει τον Σέρλοκ με τον Zorro και είχε ντυθεί σαν ληστής. Αναπάντητα ερωτήματα που πιθανολογώ δεν ενδιαφέρουν και κανέναν. Από τότε η ζωή συνεχίζεται κανονικά στην Πάτρα. Σε άλλα μέρη δεν γνωρίζω...

Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2010

Φιλοσοφική Συζήτηση 39

Success is just like being pregnant: everybody congratulates you, but nobody knows how many times you were fucked.


[Η επιτυχία είναι σαν την εγκυμοσύνη: όλοι σε συγχαίρουν, αλλά κανείς δεν ξέρει πόσες φορές έχεις γαμηθεί.]

Τρίτη, Ιανουαρίου 19, 2010

Αγρότη πεινάς;




Η είδηση («Σπάνε» τα μπλόκα λόγω ΠΑΟΚ:link) θυμίζει την γνωστή ιστορία με την ΠΑΟΚΑΡΑ.
Θα είναι κορυφαίο αν ξαναγίνει κατά την φετινή μετακίνηση!!!

Ιστορία:
Είναι που λέτε οι Παοκτσήδες και ετοιμάζονται για εκδρομή στην Αθήνα επειδή παίζανε στο ΟΑΚΑ με τον γαύρο...
Όλοι μέσα στην καλή χαρά και όπως πάντα είχε μαζευτεί λαοθάλασσα και ξεκινάνε κατά τις 10 το πρωί...
Μετά τα Μάλγαρα τσούπ...... Αγρότες... έχουν κλείσει την εθνική οδό...
Πάνε οι αρχηγοί τους να συζητήσουνε τι θα γίνει με το θέμα και αρχίζει διάλογος με τον Πατάκη (αρχισυνδικαλιστής τον αγροτών)
-Ρε φιλαράκι θα μας αφήσετε να περάσουμε γιατί πάμε Αθήνα να παίξουμε με τον γαύρο?
-Αποκλείεται παιδιά μην το συζητάτε δεν περνάει κανένας...Όχι μην το συζητάτε δεν περνάει κανένας...
-Μα ρε φιλαράκι δεν γίνετε να χάσουμε αυτό το παιχνίδι... είναι ένα από αυτά που περιμένουμε όλη την χρονιά... κοίτα πόσο κόσμο έχουμε μαζέψει..
-Όχι μην το συζητάτε δεν περνάει κανένας...
-Ρε αδερφέ αν δεν μας αφήσετε θα κάνουμε ντου και δεν θα ξέρετε από που να φύγετε...
Και εκεί που όλοι λένε τώρα θα γίνει το μακελειό πετάγεται ένας άλλος αγρότης -που ξέρει ότι οι τρελαμένοι Παοκτσήδες κάνουν και γαμώ τα συνθήματα- τους λέει:
-Έτσι και μας φτιάξετε ένα ωραίο σύνθημα να ακουστεί τώρα που είναι και οι κάμερες εδώ, θα σας αφήσουμε να περάσετε...
Ok λένε τα ντερβίσια και πάνε για σύσκεψη...
Μαζεύονται καμιά 20αρια άτομα και στύβουν το κεφάλι τους να δούνε τι θα πούνε...
Μετά από κάνα μισάωρο πάνε στους αγρότες και λενε "ok βρήκαμε, μισό λεπτό να χωριστούμε για να το φωνάξουμε..."
Χωρίζονται λοιπόν μισοί και μισοί από τις 2 πλευρές του δρόμου και λένε το σύνθημα...

-ΑΓΡΌΤΗ ΠΕΙΝΑAAAAAAAAAAAΣ??
λέει η μια μεριά...
-NAAAAAAAAAAAAAAAAAIIIIIIIIIIIII… απαντάει η άλλη

-ΑΓΡΌΤΗ ΠΕΙΝΑAAAAAAAAAΣ???
-NAAAAAAAAAAAAAAAIIIIIIIIIIIIIIIIIII….

-ΑΓΡΌΤΗ ΠΕΙΝΑAAAAAAAAAAΣ??
-NAAAAAAAAAAAAAAAΙΙΙΙΙΙΙΙ…

Και στο τέλος όλοι μαζί:
-ΑΓΡΟΤΗ ΠΕΙΝΑΣ ΓΑΜΙΕΤΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2010

:)

Πρώτη φορά που έστειλα email και πήρα απάντηση που ξεκινάει:

Dear Professor Kanoulas,
Είναι μια δικαίωση πάντως. Πώς να πω; Χρόνια το περίμενα...


-o-
Πιθανές απαντήσεις:
1) Not yet, not yet. I am working on it!!
2) Oh, this is my brother. I am the other Kanoulas. The farmer!!!
3) Oh, this is my brother. I am the other Kanoulas. The one that after the Ph.D. he will open a pizzeria!!!

Φιλοσοφική Συζήτηση 38

How do you know when you hit an all time self-esteem low?

When you fake an orgasm when you masturbate.

Τα τέσσερα κορυφαία ανέκδοτα με τον παπαγάλο - Γιάννης Σερβετάς

Ανέκδοτο 1:


Ανέκδοτο 2:


Ανέκδοτο 3:


Ανέκδοτο 4:

Σάββατο, Ιανουαρίου 16, 2010

Σιδέρωμα

Μετά από σκέψη, για το σιδέρωμα, αποφασίσαμε ότι το πιο κοντινό στο απιονισμένο νερό [που δεν έχουμε στο σπίτι], είναι η βότκα [που έχουμε άπειρη στο σπίτι].

Τα αποτελέσματα του σιδερώματος με βότκα θα σας τα πω μετά το πείραμα, αλλά αν δείτε τους τρόπους να απιονίζεις νερό, είναι σαν να φτιάχνεις βότκα: http://en.wikipedia.org/wiki/Purified_water


* Να προσθέσω ότι το ψήσιμο μελιτζάνας στο γκαζάκι, δεν πέτυχε :P :)))))

Δευτέρα, Ιανουαρίου 11, 2010

Φιλοσοφική Συζητήση 37

Όσο μεγαλύτερη είναι η καταπίεση στην κοινωνία, τόσο περισσότερο πίνουν οι άνθρωποι.

Κι εμείς έχουμε γαμηθεί να πίνουμε φίλε μου...

Σάββατο, Ιανουαρίου 02, 2010

2010




Νέα χρονιά, νέα όνειρα, νέοι στόχοι, νέες προσδοκίες.
Μαζί με τα παλιά σε ένα νέο τσουβάλι.

Σε νέες ανατροπές, νέες περιπλανήσεις, νέα μονομάτια,
όμορφα, χαρούμενα και παθιασμένα.

Σας εύχομαι όλα να πάνε όπως τα θέλετε.


Καλή μας χρονιά. Και θα είναι.

Φιλάκια από την όμορφη και ζεστή Ελλάδα.
[Τι όμορφα που είναι να είσαι στην πατρίδα σου τελικά. Δεν υπάρχει καλύτερο για τις γιορτές!!!]