Πέμπτη, Νοεμβρίου 26, 2009

Too drunk to fuck



Τα μπαρ κλείνουν την ώρα που πρέπει.
Όταν έχεις πιεί τόσο που να μπορείς μόλις να βγεις από την πόρτα
και να κάνεις δυο βήματα πάνω στο πεζοδρόμιο.
Κοιτάζω το δρόμο κάτω.
Μια ξανθιά γκόμενα με κρατάει από το χέρι και χαζογελάει.
Με ρωτάει που είναι το σπίτι μου και εγώ να της απαντώ:
"I am too drunk to fuck."

Κυριακή, Νοεμβρίου 22, 2009

24



And in the end, it's not the years in your life that count.
It's the life in your years.


Ακουμπισμένος στις σκέψεις μου, γεμάτος έγνοιες και όνειρα να χτυπούν λυσσασμένα τους τοίχους, υποδέχομαι με αληθινό χαμόγελο τη δεύτερη κάρτα. Όσα και τα χρόνια εδώ. Ανοίγω μια ξεχασμένη μπύρα του έχει ξεμείνει στο ψυγείο που πετάξαμε πέρσι το καλοκαίρι και αναπολώ. Το τραγούδι πίσω, σχεδόν μελαγχολικό: "Πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι". Κάνω άνω κάτω το δωμάτιο μήπως και βρω την προηγούμενη. Είναι κάπου εκεί. Σκονισμένη... Τις αραδιάζω μπρος μου. Και τις κοιτώ...


Τα χρόνια μου χάμω στο έδαφος φωτίζουν το σκοτεινό δωμάτιο. Είκοσι και τέσσερα κεριά σε όμορφο σχηματισμό του αριθμού τους αναμένουν λίγο αεράκι . Βάζω όλη μου την δύναμη, κλείνω τα μάτια και αφήνω το δωμάτιο σκοτεινό. Χαμόγελο. Καλημέρα μου. Χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα επαναστάσεις προσωπικές και μη. Να μια ευχή ζωής που κάνω στον εαυτό μου...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009

Β.

Κρυμμένα μάτια χαμογελούν πονηρά.
Πράσινες οπτασίες που κρύβονται
πίσω από τα ξανθά μαλλιά.
Όνειρα ζωγραφιστά στα δάχτυλα
που σφίγγουν με δύναμη τις παλάμες.
Και ένα χαμόγελο κρυμμένο πίσω από
τη μαύρη νύχτα.
Κοίτα με, γιατί λάμπω μέσα στα μάτια σου.
Κοίτα με.



Καμιά φορά οι νύχτες κρύβονται πίσω από το μυστηριώδες αλκοόλ και τα τσιγάρα που σβήνουν στο έδαφος χωρίς αντίρρηση. Μια τέτοια νύχτα ξύπνησα κι εγώ. Λαχανιασμένος από τις σκέψεις και φοβισμένος από τις σκιές που γυρνούν στους τοίχους.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και με αργές κινήσεις παίρνω ένα πακέτο τσιγάρα που ήταν ξεχασμένα πάνω στο παλιό κομοδίνο και κατευθύνομαι στο παράθυρο του δωματίου μου.
Ανάβοντας το τσιγάρο και φυσώντας τον καπνό με θυμό στο τζάμι, προσπαθώ να ξεθολώσω την ομίχλη που απλώνεται κατά μήκος του δρόμου. Η ώρα τέσσερις και είκοσι τρία λεπτά.
Απογοητευμένος από την ικανότητα της νύχτας να παραμένει σιωπηλή πάω να στρέψω το κεφάλι μου προς το εσωτερικό του δωματίου μου. Όμως αυτά που δεν προσμένεις συμβαίνουν την ώρα που πρέπει και θέλουν να συμβούν.
Η ομίχλη σπάει από τη φιγούρα μιας γυναίκας. Φοράει ζιβάγκο. Μαύρο. Τα μαλλιά της ξανθά, δεμένα με περίτεχνο τρόπο, έτσι που να αγγίζουν ονειρικά τα μάτια της. Περπατά με γρήγορο βήμα στην άκρη του πεζοδρομίου. Δεν χάνω χρόνο. Ρίχνω πάνω μου την μαύρη καμπαρντίνα και το κασκόλ με τις μπλε σκούρες ρίγες και βγαίνω στο δρόμο. Την ακολουθώ. Δεν ξέρω γιατί. Έχει κάτι το μαγικό. Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Αναρωτιέμαι αν με έχει καταλάβει. Ο δρόμος βουβός. Μόνο να χτυπήματα των παπουτσιών μας σπάνε την νεκρική σιγή. Φτάνει σε μια πόρτα και κοντοστέκεται. Κατεβαίνει στο υπόγειο. Περπατάω μέχρι εκεί φοβισμένος και την ίδια στιγμή τόσο ενθουσιασμένος, τόσο μαγεμένος. Είναι ένα μπαρ.
Κατεβαίνω αμέσως. Ο κόσμος βουβός. Η μορφή της μου αποσπά την προσοχή. Είναι τόσο ονειρικά όμορφη που δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο. Δεν μπορώ να ακούσω κανέναν. Παραγγέλνω ένα ουίσκι με βουβή φωνή, ενώ το τσιγάρο σβήνει απειλητικά μέσα στο χέρι μου. Αυτή έχει ήδη ένα ποτήρι με κρασί μπροστά της. Δεν με έχει κοιτάξει καθόλου κι όμως νιώθω ότι έχει κι αυτή το βλέμμα καρφωμένο πάνω μου. Την κοιτώ με περιέργεια, μπορεί και με πόθο, ίσως και με πάθος. Νιώθω ότι χαμογελά, μα δε μπορώ να διακρίνω. Κρατά το ποτήρι με το δεξί της χέρι, ενώ τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού πιέζουν με δύναμη την παλάμη της. Πίνει αργά το ποτό της. Κι εγώ όλο λαχτάρα προσπαθώ να κλέψω μια ματιά της. Όμως αδυνατώ. Βάζει το χέρι στην τσέπη της και αφήνει μερικά χαρτονομίσματα στο τραπέζι. Σηκώνεται και με το βλέμμα στο έδαφος βγαίνει από την πόρτα και χάνεται στην ομίχλη.

Γυρνάω πίσω σπίτι. Στο παράθυρο. Η καύτρα του τσιγάρου αντανακλά στο τζάμι. Η ώρα ακόμα τέσσερις και είκοσι τρία λεπτά.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 19, 2009

Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2009

Δικτατορία - Εκκλησία: τα σκατά με τα σκατά











Αριστερά ο Παπαδόπουλος, δίπλα δεξιά ο Ιερώνυμος Α (Κοτσώνης), πίσω ο Μακαρέζος, Παττακός και με το δίσκο ο Άνθιμος (ο της Θεσσαλονίκης σήμερα), δεξιά πίσω ο Χριστόδουλος.







-o-

Και λίγο πιο παλιά...

Μοναχός στο Άγιο Όρος μεταξύ των "αγίων" έχει και τον Χίτλερ!!!


Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2009

Πολυτεχνείο 2009 - β

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.


Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα. Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε, γι' αυτό είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης. Απέναντι μας ήταν αυτοί. Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους. Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά. Μας έβριζαν συνεχώς. Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι". Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω. Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν εκεί για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε. Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς. Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο. Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του. Ο Γρηγόρης πέθανε. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά δεν μίλησα. Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία. Και έτρεξα. Σε αυτά ήμουν πρώτος. Ήμασταν όλοι εκεί. Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας... Φωνάζαμε συνθήματα. Και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ναι είχαν ακουστεί. Το θυμάμαι. Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος. Τον πυροβόλησαν. Ή όχι; Δεν θυμάμαι. Μα δεν άκουσα πυροβολισμό... Σκόνταψε; Το πιθανότερο. Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα. Και βρέθηκα στην Πάτρα. Με φίλους πολλούς. Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν. Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο. Κατάληψη. Μέσα στους αγώνες. Και τρέξαμε μια νύχτα. Στα στενά. Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο. Τον φίλο μου τον Νίκο. Με ένα λοστό τον χτυπήσανε. "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε. "Ναι ρε παιδιά", τους είπα. "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν; " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι. "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. Έβαλα τα κλάματα. Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη. Και φώναξα. Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά. Ήμουν μπροστά. Δολοφόνησαν τον Νίκο. Δολοφόνησαν τον Σωτήρη. Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη. Ήμουν μπροστά σας λέω. Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι...και τότε το θυμόμουν...άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα. Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα. Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα. Γιατί επιτέλους τίμησα. Γιατί έχασα το φόβο.

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 το Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2009

Πολυτεχνείο 2009

Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για το Πολυτεχνείο και είχα βρει ένα ωραίο ντοκιμαντέρ για τον καιρό εκείνο απο το tvxs.
Μα είδα μια συνέντευξη σήμερα και θυμήθηκα ένα σύνθημα που φωνάζαμε στις πορείες που έλεγε: "...εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία".
Ορίστε λοιπόν ένα τρανό μάθημα ζωής που σε κάνει να δακρύσεις.

Να ποια πρέπει να είναι της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία...

Σάββατο, Νοεμβρίου 14, 2009

Bob Dylan


Σήμερα είναι η μεγάλη συναυλία!!!
Επιτέλους θα πάω Bob Dylan!!!
Oh yeah!!!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 09, 2009

Μεγάλα νήπια

Πάω στοίχημα ότι δεν μπορείτε να με βρείτε...

Κυριακή, Νοεμβρίου 08, 2009

Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2009

Theory Stuff

Σήμερα το πρωί μπαίνοντας στο γραφείο, βλέπω τον πίνακα που χρησιμοποιούσαμε τις τελευταίες μέρες για να λύσουμε μια σειρά προβλημάτων πάνω σε probabilities, approximation algorithms και constructive proof of LLL. Μου φάνηκε τρελό το τι είχαμε κάνει σε αυτόν τον πίνακα και το φωτογράφισα...
Αυτό είναι μια προειδοποίηση σε όσους σκέφτονται να ασχοληθούν με pure Theory. Πρέπει να συμβιβαστείτε με το χάος... :)

Δευτέρα, Νοεμβρίου 02, 2009

λέγω
ἔλεγον
λέξω και ἐρῶ
ἔλεξα και εἶπα
εἶπον
εἴρηκα
εἰρήκειν

Η μαλακία...

Διαβάζω το παρακάτω...

Αγγλος λέκτορας με... βερμούδα σε εξέταση
«Οι βερμούδες είναι για τις διακοπές, αλλά όχι για τα πανεπιστήμια. Και μάλιστα από έναν 52χρονο άνθρωπο!» Αυτό ανέφερε χθες στην «Κ» ο πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης κ. Γεώργιος Παπάζογλου, ο οποίος ήταν... πυρ και μανία με τις ενδυματολογικές επιλογές του 52χρονου Αγγλου λέκτορα του τμήματός του κ. Αντριου Φάριγκτον. Η επιστολή που έστειλε ο κ. Παπάζογλου στον Αγγλο είναι αποκαλυπτική... «Επειδή έγινα δέκτης πολλών παραπόνων, διότι κατά τις εξετάσεις σας του Σεπτεμβρίου, εμφανιστήκατε στο πανεπιστήμιο με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους, κάτι που διαπίστωσα και ο ίδιος όταν σας συνάντησα στο διάδρομο, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι προσωπικώς...» λέει και συνεχίζει. «Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα τολμούσε διδάσκων σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της Αγγλίας να εμφανιστεί με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους σαν να πήγε εκδρομή στο αλσύλλιο της γειτονιάς του, για να κάνει εξετάσεις. Παρόμοια ενδυμασία σε δημόσιο χώρο εργασίας φέρνει στο νου μου Αγγλους αποικιοκράτες της ερήμου». Και ο κ. Παπάζογλου καταλήγει: «Ακόμη, επειδή ούτε οι φοιτητές ούτε οι φοιτήτριες ούτε προφανώς ο υπογραφόμενος και οι γυναίκες υπάλληλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε τριχωτούς ή μη μηρούς διδασκόντων στο τμήμα, σας παρακαλώ θερμά, όπως σας σέβεται ο χώρος που λέγεται Δημοκρίτειο, έτσι οφείλετε να τον σέβεστε και εσείς».

...και αναρωτιέμαι πως γίνεται στην Ελλάδα να έχουμε τόσο μαλάκες καθηγητές/φοιτητές. Και άντε οι καθηγητές ξέρω, κάθε τμήμα έχει κανά δυο-τρεις τέτοιους (ήρθεν πάλι η Φυσική 1 & 2 στο μυαλό μου :P). Αλλά παράπονα από φοιτητές? Ποιός μαλάκας πήγε και έκανε παράπονο ότι ο καθηγητής εμφανίστηκε με βερμούδα στην εξέταση;
Απλώς να πω σε κάτι ανθρώπους που το παίζουν πρόεδροι τμημάτων ότι η ενδυμασία οποιουδήποτε καθηγητή/φοιτητή δεν έχει να κάνει με το ήθος ή τις ικανότητες του. Και να τον πληροφορήσω ότι και στην Αγγλία και στην Αμερική οι καθηγητές έρχονται με σορτσάκια, φόρμες, κουστούμια και ότι τέλος πάντων γουστάρει ο καθένας. Και αυτό δεν τους εμποδίζει να είναι οι top καθηγητές που δουλεύουν στα top πανεπιστήμια του κόσμου. Κάτι που το Δημοκρότειο πολύ θα ήθελε να είναι, αλλά με κάτι τέτοιους πρόεδρους/καθηγητές/φοιτητές (έστω κι αν είναι μικρή μερίδα) εκεί μέσα πιστεύω ότι δεν μπορεί...
Διώχτε τους γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα...