Σάββατο, Ιανουαρίου 31, 2009

Τι σπουδάζεις;

Είναι καταπληκτικό αυτό που συμβαίνει.
Το θέμα είναι ότι από τη στιγμή που θα πεις ότι σπουδάζεις πληροφορική, τότε όλοι νομίζουν ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα.
"Φτιάξε μου την σύνδεση στο internet", "φτιάξε μου ένα web site", "γιατί δεν δουλεύει το flash?", "γιατί κάνει έτσι ο σκληρός", "πως θα εγκαταστήσω αυτό", "Τ έπαθαν τα Windows", "Δηλαδή τώρα αυτό χάλασε;", "πως θα κάνω το ένα", "πως θα κάνω το άλλο".
Κι εσύ τι να κάνεις όταν ακούς όλα αυτά. Δέχεσαι ότι δεν έχουν ιδέα ότι ο κλάδος "Πληροφορική" είναι τεράστιος και χωρίζεται σε 1002 μέρη, και προσπαθείς ο καημένος.
Και καμιά φορά που όντως δεν ξέρεις [γιατί αποκλείεται να ξέρεις κάθε τι που έχει να κάνει με υπολογιστές] και τολμάς να πεις ότι δεν έχεις ιδέα, τότε έρχεται η απάντηση που σε αφήνει άναυδο: "Καλα σοβαρά? Νόμιζα σπουδάζεις πληροφορική. Πως και κάνεις διδακτορικο;"

Σπουδάζω πληροφορική. Αλλά Θεωρία (Theory of CS and Algorithms). Που σημαίνει τεχνικά ότι δεν έρχομαι καν σε επαφή με υπολογιστές. Αν έχεις κανένα πρόβλημα σε Algorithmic Game Theory, ευχαρίστως. Αλλά ΟΛΑ αυτά που με ρωτάς είναι άλλοι τομείς. Πως στον πούτσο να τα ξέρω όλα;; Και στην τελική πιστεύετε ότι στην σχολή μας μαθαίνουν πράγματα όπως "Πως να κάνεις εγκατάσταση τα Windows?". Αυτά πλέον τα μαθαίνεις πριν πας καν Λύκειο.

Αλλά αντί να λέω όλα αυτά, πλέον έχω βρει καλύτερη απάντηση:
Χάλασε. Πάρε MAC.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009

Guinness

Τετάρτη, Ιανουαρίου 28, 2009

ΠΑΟΚ ρεεεεε

Ελα ΠΑΟΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΑ Ρεε!!!!!

Όλο το γραφείο πανηγυρίζει μαζι μου.

ΠΑΟΚ και δεν είμαι καλά!!!

Επίσης, κόκκινη στα πέναλτι πρώτη φορά είδα. Αλλά εντάξει, οι άλλοι που φώναζαν προς την κερκίδα δεν προκαλούσαν, ο δικός μας που έβγαλε την φανέλα τους πείραξε. Αϊ στα διάλο.

Φιλοσοφική Συζήτηση 30

When I was a kid I used to pray every night for a new bicycle.
Then I realised God doesn’t work that way, so I stole
one and prayed for forgiveness.

- Emo Philips

Φιλοσοφική Συζήτηση 29

Επειδή ήθελα να γράψω κάτι φιλοσοφικό και έγραφα, έσβηνα μια ώρα, τελικώς κατέληξα στο εξής φιλοσοφικό quote:

Δεν γαμάς που δεν γαμάς, δε γαμιέσαι να γαμήσω.

Η διαφορά

Αύριο πάλι περιμένουμε χιονοθύελλα. Φυσικά εδώ και 1 μήνα δεν έχουν λιώσει ακόμα τα χιόνια και τα κρύα μένουν σταθερά από -8 μέχρι 0 (στα μεγάλα κέφια).

Τώρα πως το μάθαμε ότι θα έχει χιονοθύελλα. Μας ήρθε με e-mail από το τμήμα:

The greater Boston area is expecting a daytime snow storm tomorrow that could result in accumulations in excess of 6 inches. We strongly encourage members of our community -- students, faculty and staff -- to take public transportation to campus. As many will remember from previous storms of this kind, a significant daytime snow storm can result in gridlock for many streets throughout the city.

Should weather conditions warrant any changes in the schedule or cancellations at some point in the day, the University will inform the community by way of the appropriate channels, including the University homepage, online portals, as well as by email, voice mail, and text message.
Και σκεφτόμουν εις το παλιό τμήμα στην Ελλάδα αν θα έρχονταν ποτέ τέτοιο e-mail τι θα έλεγε.
Πρώτον, αποκλείεται να έρχονταν ποτέ e-mail με ανακοίνωση. Αλλά αν έρχονταν, λίγες λέξεις θα άλλαζαν στο παραπάνω:
The greater Patras area is expecting a daytime snow storm tomorrow that could result in accumulations in excess of 6 inches. We strongly encourage members of our community -- students, faculty and staff -- NOT to take public transportation to campus. As many will remember from previous storms of this kind, a significant daytime snow storm can result in gridlock for many streets throughout the city, as usual.

Should weather conditions warrant any changes in the schedule or cancellations at some point in the day, the University will NOT inform the community by way of the appropriate channels, including the University homepage, online portals, as well as by email, voice mail, and text message.
Πως έλεγε ο Πανούσης. Μία λέξη αλλάζεις και απογειώνεται. Γιατί στην Πάτρα τουλάχιστον τα μέσα μαζικής κυκλοφορείας είναι θάνατος και χωρίς τη χιονοθύελλα. Φαντάσου να χιονίζει κιόλας.

Βέβαια όπως είπα αποκλείεται να έρχονταν ποτέ e-mail. Μέσω ράδιο αρβύλας θα μαθαίναμε αν θα έπρεπει να πάμε σχολή ή όχι. Επίσης αν ποτέ έρχονταν e-mail, θα έρχονταν μάλλον δυο/τρεις μέρες μετά την χιονοθύελλα.
Βέβαια μετά θα ακολουθούσαν άλλα e-mails που θα ξεκινούσαν ως εξής:
"Συνάδελφοι, το ΔΣ αποφάσισε συνέλευση για να αποφασίσουμε αν θα πρέπει να γίνει κατάληψη για την χιονοθύελλα", μετά άλλο email που θα υποστηρίζε τη χιονοθύελλα, ως φιλελεύθερο μέτρο για την πάταξη της ανεργίας, μετά άλλο που θα εξηγούσε ότι η χιονοθύελλα είναι κομμουνιστική (βλέπε Ρωσία) και να μην την πιάνουν στο στόμα τους.
Μετά άλλο e-mail που θα λέει ότι το mail δεν είναι forum και να πάνε στο forum να τα συζητήσουν αυτά. Μετά άλλα e-mail που να λέει ότι η απόφαση του τμήματος για την χιονοθύελλα είναι παράνομη γιατί δεν υπήρχε ολομέλεια. Μετά άλλο e-mail από τον πρόεδρο, ότι μόλις ενημερώθηκε ότι η χιονοθύελλα είναι παράνομη βάσει του νέου νόμου πλαίσιο και πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος από αυτόν που ανακοίνωσαν στο πρώτο πρώτο e-mail. Μετά ένα e-mail από καθηγητή που μένει έκπληκτος από τα ορθογραφικά λάθη και την ασυνταξία των e-mails και κατακρίνει τα greeklish. Επίσης προτείνει εκπρόσωπο από παράταξη να γράφει τα μηνύματα.
Μετά πέντε έξι e-mail που θα είχαν όλα τα προηγούμενα email και από κάτω είτε lol, είτε +φωνώ. Μετά ένας μαλάκας από το εξωτερικό (να σαν εμένα) που θα λέει ότι στην Αγγλία κατά την διάρκεια της χιονοθύελλας κάνουν το ένα και το άλλο. "Δεν μας χέζεις κι εσύ και η Αγγλία, ρε παπάρα", θα ήταν η απάντηση στο e-mail. Μετά ο admin θα μπλόκαρε όλα αυτά τα άτομα από το να στέλνουν μαζικά e-mails. Η συζήτηση θα ξεκινούσε από την αρχή στο φόρουμ με αφορμή το άρθρο: "Γιάννης Ράμπος. Η χιονοθύελλα".
Στο τέλος βέβαια, θα πήγαιναν όλοι στη σχολή, γιατί η χιονοθύελλα είχε προβλεφθεί λάθος από τους πάντες (μα στην Πάτρα χιονοθύελλα ρε ζώα;), και εκεί θα μαζεύονταν όλοι μαζί και θα έπεφτε ένα γερό ξύλο, μεταξύ παρατάξεων καθηγητών και ανυποψίαστων πρωτοετών που ήρθαν στη σχολή για το καθιερωμένο καφέ και ταβλάκι τους.

Μετά από περίπου 3 μήνες, κάποιος ξεχασμένος πρωτοετής, θα έστελνε πάλι e-mail απάντηση σε όλα τα προηγούμενα, ρωτώντας τελικά τι έγινε, γιατί έλειπε διακοπές στην Θεσσαλονική και δεν πήρε χαμπάρι. Και θα άρχιζαν όλα πάλι απο την αρχή...

Κυριακή, Ιανουαρίου 25, 2009

Οπαδέ

Δεν θα γίνεις άνθρωπος ποτέ, οπαδέ , οπαδέ.
Το συνθηματάκι για αυτήν την βδομάδα, στους ξεφτύλες οπαδούς [και ουχί φιλάθλους] της κιτρινόμαυρης ομάδας της Θεσσαλονίκης, που γάμησαν και σήμερα ένα ακόμη παιχνίδι, με ηλιθιότητες επιπέδου δημοτικού [άντε γυμνασίου] -> δυναμιτάκια, καφέδες και πέτρες. Σιγά την μαγκία ρε μάγκες να πούμε...


[Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για όλους τους οπαδούς οποιασδήποτε μεριάς και ομάδας που συνεχίζουν να μαλακίζονται.]

Πέμπτη, Ιανουαρίου 22, 2009

Ρε την Πετρούλα




Και εμείς τελειώσαμε αγάπη μου :P


* Ανυπομονώ να πιάσουν οι ζέστες. Εκεί να σε δω τι θα φοράς αν στις βροχές φοράς τέτοια...
** Εν τω μεταξύ προς το παρόν έριξε μια πρόχειρη αλεπού πάνω της και βγήκε...
*** Οπότε αγοράκια από ζάχαρη προσέξτε μην λιώσετε... :)))

Αναπά

Στα κινητά είναι σύνηθες φαινόμενο οι αναπάντητες.
Αλλά αναπάντητη στο Skype μόνο ο Christopher μπορούσε να κάνει.

χαχαχαχα

Έχω πεθάνει στο γέλιο.
Εβαλα στο γραφείο να ακούσουν το: "Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια. Σβήνω στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια"

Οπότε 2 Κινέζοι, ένας Ινδός, ένας Αμερικάνος και ο καθηγητής άναυδοι με κοιτούσαν με απορία [του τύπου: Δεν γίνεται να ακούει τέτοια τραγούδια...]

Μέχρι που τους έκανα και την μετάφραση....

Εχω λιώσει στο γέλιο!!!

*Δεν έχουμε και κανένα τραγούδι με βότκα, να πάω να το βάλω στον Ρώσο να γελάσουμε κι από εκεί... :P

Τετάρτη, Ιανουαρίου 21, 2009

Ερωτικό...τρανζίστορ

Κοίτα να μην έχω τελειώσει ΕΜΠ, τι χάνω...

Τρίτη, Ιανουαρίου 20, 2009

Love

Love, it's a motherfucker.

Κυριακή, Ιανουαρίου 18, 2009

Χιόνι

Σήμερα πάλι χιονίζει πάρα πολύ.
Σε τέτοιο βαθμό που προ ολίγων λεπτών που πήγα μια βολτίτσα είχα την ευκαιρία να δω ακόμα και ανθρώπους να κάνουν σκι στο πεζοδρόμιο :)




Και έξω από το σπίτι:

Restroom in Greece :P

Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009

Τα ίσα

Βγαίνοντας σήμερα το πρωί από το σπίτι, με -17 παρακαλώ, βλέπω μια τύπισσα απέναντι με το αμάξι να προσπαθεί να ξεπαρκάρει. Ο πάγος φυσικά γύρω από τις ρόδες έκανε το αμάξι να σπινιάρει συνεχώς με αποτέλεσμα η τύπισσα απελπισμένη να μην ξέρει τι να κάνει.
Ε άνθρωποι είμαστε, στην ίδια γειτονιά, είπα να βοηθήσω.
"Άκου" της λέω στα αγγλικά, "θα βάλεις πρώτη και εγώ θα σπρώξω από πίσω το αμάξι".
Αρχίζει. Στρίβει το τιμόνι προς τα μέσα και οι ρόδες αρχίζουν να σπινιάρουν. Εγώ από πίσω να σπρώχνω και να της φωνάζω σε άπταιστα Επανομίτικα: "Α ρε, τα ίσα" [που πάει να πει ίσιαξε το τιμόνι γαμώ την καταδίκη μου, πως θα βγεις έτσι;].
Φρίκαρε η τύπισσα. Σου λέει, τι λέει ο τύπος;
Φυσικά μετά τις οδηγίες μου στα άπταιστα Επανομίτικα [οι οποίες συνοδεύτηκαν με Αγγλική μετάφραση] το βγάλαμε το αμάξι.
Βγήκε έξω μου έδωσε το χέρι, με ευχαρίστησε και φύγαμε ο καθείς στον δρόμο του.

Είδες το Επανομίτικο. Διεθνές...

Κι όμως

Με τόσο κρύο και υπάρχουν άτομα που κυκλοφορούν με κοντοπαντέλονα.

Ούτε ο Christopher δεν κάνει τέτοια με -16C :P
Δεν γίνεται. Είναι βλαμένοι...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 14, 2009

Κρύο!!!

Hourly Forecast    more details
6am

-6°C

Feels Like
-13°C
9am

-7°C

Feels Like
-16°C
12pm

-7°C

Feels Like
-15°C
3pm

-7°C

Feels Like
-14°C
6pm

-8°C

Feels Like
-14°C
9pm

-11°C

Feels Like
-17°C


Αυτή είναι σήμερα.
-ο-

Την Πέμπτη θα φτάσει το θερμόμετρο στους -12. Και δείτε με τον αέρα πόσο θα είναι το feels like...

Hourly Forecast    more details
6am

-12°C

Feels Like
-19°C
9am

-11°C

Feels Like
-19°C
12pm

-10°C

Feels Like
-18°C
3pm

-9°C

Feels Like
-18°C
6pm

-9°C

Feels Like
-17°C
9pm

-11°C

Feels Like
-19°C
DayNight

Τρίτη, Ιανουαρίου 13, 2009

Υπαρχει άγαπη;

Υπάρχει η αγάπη
Υπήρχε από πάντα
Σκάβει από μέσα τον πλανήτη
Σιγά σιγά ρουφάει τα σωθικά του
Κι όλο μας ονειρεύεται
Την ώρα που βουλιάζουμε στο τίποτα
Μια για πάντα
Κι ύστερα η σιωπή
Ως που να ξεπεταχτούν
Καινούργιες ράτσες
Για να μιλούν
Πως κάποια πλάσματα
Προϊστορικά ζήσαν και βασίλεψαν
Στην πλάτη του θάνατου
Γεμάτη σπυριά
Γεμάτη αγάπη
Κι ούτε οι θεοί τους ξέραν
Τι εννοούσαν
Μ' αυτή τη λέξη

Τρύπες

Κυριακή, Ιανουαρίου 11, 2009

Snow

Είναι απίστευτο πόσο σου αλλάζει την διάθεση η Βοστώνη και ο καιρός της.
Από εκεί που έχει κρύο και λες δεν πάει άλλο, βγαίνεις έξω και το βλέπεις πάλι στρωμένο.

Μόλις έχει αρχίσει να χιονίζει. Καινούργιο κασκόλ (δώρο της μανούλας), καινούργια παπούτσια (:P πρέπει να το έχω πει σε όλους) και μήλο στο χέρι για την δίαιτα:



Και ο δρόμος έξω από το σπίτι μου (μόνος του, χωρίς εμέ - κάτι γκομενάκια που παίζαν χιονοπόλεμο προσπάθησα να βγάλω διακριτικά, αλλά δεν το πέτυχα):



Ε το πρωί ελπίζουμε να έχει καλύψει πολύ πράμα...
Snowstorm έρχεται...
:)

Το σπίτι

Ένα δάσος γεμάτο άγρια δέντρα.
Στο εσωτερικό εσύ.
Περπατάς. Βλέπεις μακριά ένα σπίτι. Φως.
Αρχίζεις να τρέχεις.
Φτάνεις στο ποτάμι. Το σπίτι είναι τόσο κοντά σου.
Και σας χωρίζει μόνο ένα ποτάμι.
Δεν γαμιέται,θα πάς όπως και να `χει.
Βουτάς στο ποτάμι.
Πνίγηκες μαλάκα.

...

...πεθαμένες καλησπέρες δεν γουστάρω να μου πεις.

Σάββατο, Ιανουαρίου 10, 2009

Heat

Eady: You travel a lot?
Neil McCauley: Yeah.
Eady: Does it make you lonely?
Neil McCauley: I am alone, I'm not lonely.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2009

Δεν χαμάς που δεν χαμάς

Όπως λέει και ο Τζιμάκος:
"Δεν χρειάζεται σε -όνοι να τελειώνει, Εβραίοι γουρούνια δολοφόνοι"

Μια νέα Σφαγή της Κανά έχει ξεκινήσει.
Νίκη στην Ιντιφάντα!!!

Ατάκα ξαδερφου

Δεν υπάρχει "Δεν μπορώ".
Υπάρχει "Δε γαμιέται...?"

Μια μέρα στην κηδεία μου

Σε ξέρω καλά αναγνώστη μου.
Το έχεις σκεφτεί πολλές φορές, αλλά αρνήσε να το ομολογήσεις.
Είναι τόσο περίεργο αυτό, και για αυτό σε δικαιολογώ. Κανείς δεν θα το ομολογούσε.

Αλλά σε ξέρω καλα. Ξέρω ότι πριν κάποιους μήνες πήγες στην κηδεία σου. Με έναν μαύρο μανδεία και μαύρα γυαλιά για να μην σε γνωρίσουν. Στεκόσουν εκεί στην γωνία, πίσω. Ήξερες πριν από τον θανατό σου ότι δεν θα σε έκαιγαν, όπως τους έβαλες να υποσχεθούν, και θα σε φύτευαν στην γη όπως τους άλλους, κοινούς θνητούς. Απλά ήθελες να δεις τι γίνεται. Ποιοί πήγανε. Ποιός κλαίει. Ποιός γελάει. Και ποιός σε θυμάται.
Το φανταζόσουνα αλλιώς ε; Σωρεία κόσμου. Κλάματα και οδυρμούς. Μα δεν υπήρξαν. Και ούτε πήγαν τόσοι όσοι φαντάστηκες. Τώρα ξέρεις. Οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα.

Σε ξέρω καλά αναγνώστη μου. Πήγες στον τάφο σου και την επόμενη μέρα. Να δεις αν υπάρχει πια κανείς εκεί. Και είσαι μόνος σου. Τα δάκρυα στέγνωσαν από το έδαφος. Μια ντούμπα χώματος έμεινε μόνο. Αυτή που θα δείχνει σε όποιον περνάει ότι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο, παρά αυτό που είναι όταν ζει.
Άλλωστε ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός. Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει.

Μα σε ξέρω καλά. Ποτέ δεν θα το παραδεχτείς. Και νεκρός ακόμα. Κανείς δεν σε αγάπησε τόσο που να κλαίει μερα νύχτα πάνω από το νεκρό σου σώμα. Και είναι εγωιστικό να ζητάς κάτι τέτοιο. Όπως ξέχασες εσύ, έτσι ξεχνούν και οι άλλοι.

Το έχεις σκεφτεί πολλές φορές, αλλά αρνήσε να το ομολογήσεις.
Είναι τόσο περίεργο αυτό, και για αυτό σε δικαιολογώ. Κανείς δεν θα το ομολογούσε.

Άλλωστε αναγνώστη μου είμαστε πολλοί εκεί. Ναι ναι. Αυτοί με τα μαύρα γυαλιά και τον μαύρο μανδυά, που βλέπεις.
Κανείς δεν το παραδέχτηκε...

Ανάποδα

Είσαι λέει μέσα στην έρημο. Μοναχός σου. Όχι εντελώς. Κάμποσα κοράκια σε ακολουθούν για νασε κατασπαράξουν όταν λιπόθυμος θα πέσεις στην καυτή άμμο.
Μα εσύ λες ένα όχι. Και συνεχίζεις να περπατάς. Γιατί έχεις ελπίδα. Κι όπως συνθίζεται να λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Μα πεθαίνει. Κανείς δεν είπε ότι είναι αθάνατη.
Και συνεχίζεις να περπατάς. Και κάποια στιγμή βλέπεις μια όαση μπροστά. Δέντρα, νερό και σκιά. Τόσο γνώριμη και ωραία.
Και τρέχεις, τρέχεις και ένα βήμα πριν φτάσεις η όαση χάνεται. Ήταν μια οφθαλμαπάτη.
Είναι η στιγμή που η ελπίδα πεθαίνει...

Τι θλιβερό που είναι να σου σκοτώνουν την ελπίδα,
ειδικά αν το κάνουν βασανιστικά αργά...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 07, 2009

Μελίνα

Περπατάω μονάχος στην άγρια αυτήν πόλη.

Το έκανα πάντα όταν δεν υπήρχε άλλη λύση. Έτσι και τότε. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους και σημεία. Μια πόλη αντιθέσεων.
Κάθομαι λιγάκι στο Σύνταγμα. "Άσχημη πόλη", σκέφοτομαι από μέσα μου. Κι όμως αυτήν η άσχημη πόλη, έγινε όμορφη κάποτε στα μάτια μου, αλλά δυστυχώς πάλι γύρισε στην φυσική της βασανισμένη και τρομακτική μορφή.
Αναρωτιέμαι προς τα που να πάω. Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου και στροβιλίζομαι στις σκέψεις μου. Αρχίζω να περπατώ με βήμα γρήγορο. Απελπισμένο βήμα.

Φτάνω. Στην Μελίνα.

Η Μελίνα είναι μια καφετέρια. Πιο πολύ με γυναίκα μοιάζει. Μακριά μαύρα σγουρά μαλλιά, ψηλή, με βλέμα που σε μαγνιτίζει κατ` ευθείαν και φωνή που μελωδία ονειρική στα αυτιά των περαστικών.
Ούτε κι εγώ ξέρω που ακριβώς είναι. Ξέχασα. Λίγο κάτω από την ακρόπολη μάλλον. Κάθομαι μονάχος σε μια καρέκλα και παραγγέλνω καφέ.
Σκαλίζω μερικά χαρτιά και διαβάζω μια εφημερίδα που βρήκα πεταμένη στο δίπλα τραπεζάκι.
Κάθομαι και μονολογώ. Σκέφτομαι και λέω ηλιθιότητες. Τέτοιες που αν τις άκουγα τώρα, και τις ακούω, μόνο που δεν είναι πια μονόλογος, μόνο θλίψη μπορούσαν να προκαλέσουν. Κοιτάζω τους περαστικούς αδιάφορα.

Το τηλεφωνο χτυπάει. Κατευθύνομαι προς Ομόνοια. Σε είκοσι πρέπει να είμαι εκεί. Βήμα ταχύ. Που είναι η Ομόνοια; Η πόρτα από το βανάκι σταματά να ανταποκρίνεται σοτ κάλεσμά μου.

Στην Μελίνα μάλλον δεν θα ξαναπάω.
Δεν έχει πια ελεύθερες καρέκλες για να κάτσω. Ούτε ο καφές είναι πια ζεστός. Άσε που πλέον δεν μπορώ να βρω τον δρόμο προς τα εκεί. Ίσως ο ίδιος ο δρόμος να μπερδεύτηκε. Ίσως κι εγώ ποτέ να μην κατάλαβα πως αν σηκωθείς από την καρέκλα, τότε κάποια άλλη παρέα, κάποιος άλλος μοναχικός ταξιδιώτης θα πάει να κάτσει για λίγο.

Όμως αυτήν την καφετέρια την αγαπώ όσο τίποτα.
Γιατί εκείνη την μέρα, την πρώτη μέρα που πήγα εκεί, είδα μια πόλη όμορφη.
Μακάρι να την ξαναδω όπως και πριν... Και να έχει κι ένα τραπεζάκι να κάτσω και λίγο καφέ ζεστό. Κι ας μην ξέρω πως στο καλό πας στην Ομόνοια από εκεί...

Άλλωστε μια γουλιά ενός καλού καφέ, αξίζει ακόμα και να χαθείς...

Προβλήματα

- "Φεύγουν τα προβλήματα από τους ανθρώπους;"
- "Όχι!!!"
- "Άι γαμήσου. Φεύγουν"

Αλήθεια

- "Πες μου ξένε ποιά είναι η ιδιότητα σου", ρωτώ.
- "Η πιο περίεργη και πιο διαστροφική", απαντά με θράσος.
- "Θα την ομολογήσεις;"
- "Εχω την ιδιότητα να κάνω τους ανθρώπους να με αγαπούν. Και αμέσως μετά να με μισούν. Να με αποφεύγουν. Να με χτυπούν. Να με λιώνουν. Να με καίνε. Να με ξεχνούν. Να μην θέλουν να μου μιλήσουν. Να μην θέλουν να με δουν. Έχω την μαγική αυτή ιδιότητα. Σαν να θέλουν να με διαγράψουν παντοτινά από τον κόσμο τούτο"
- "Φταις!!!"
- "Φταίω. Μόνο εγώ."
- "Φύγε τώρα. Χάσου.", του λέω κατάμουτρα θέλοντας να γίνω κι εγώ ένα με τους άλλους. Μια γροθιά.
- "Εσένα δεν θα σε αφήσω ποτέ, καριόλι. Δεν θα φύγω ποτέ από κοντά σου", μου απαντά με τα μάτια του καρφωμένα στα δικά μου και με μια φωνή που όμοια της ούτε ο πιο τρομακτικός άνθρωπος δεν έχει βγάλει.
- "Γιατί;", τον ρωτώ ξανά, με φόβο.
- "Πως γίνεται να αφήσω μόνο του τον ίδιο μου τον εαυτό...εσένα;"

Το αίμα παγώνει. Η ανάσα κόβεται. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ αυτό που νομίζαμε τότε. Είναι μια γαμημένη κόλαση που όλοι αρνούνται να δουν. Μια κάποια ακριβοπληρωμένη γκαυλωμένη πουτάνα, μια θλιμένη πουτάνα της ζωής μας, που περιμένει κοιμισμένη από βαριά ναρκωτικά να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο ήρθε στη ζωή αυτήν.

Τρίτη, Ιανουαρίου 06, 2009

Δυο αράδες λέξεις

Πόσο πολύ μπορεί να πληγώσουν δυο αράδες λέξεις;

Οι οποίες λένε τι;
Το πιο προφανές. Οι άνθρωποι πρέπει να ξεχνούν το παρελθόν τους, γιατί τους πληγώνει (αλλιώς δεν θα ήταν παρελθόν).
Μετά κάποιος πιάνει τον αναπτήρα και σου βάζει φωτιά. Μια κι έξω. Χωρίς πολλά πολλά.

Θλίψη. Αλκοόλ. Ενέσεις. Θάνατος.

Ο φίλος από μακριά μου γνέφει και μου μιλά (τον ακούω όταν πρέπει...τώρα πρέπει):
- Φίλε. Μερικά λόγια που έχουν ειπωθεί στο παρελθόν, δεν είναι τόσο σοβαρά όσο ακούγονταν τότε.
- Λες ρε φίλε;
- Λέω. Και ξεκόλα.

Ίσως αφελής. Ίσως εγωιστής. Ίσως και λιγάκι μαλάκας...
Όχι ο φίλος...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 05, 2009

Ενας "φύλακας"

- Το νιώθεις κι εσύ;
- Τι πράγμα;
- Ότι μένεις πίσω στην ζωή σου.
- Πως είναι δυνατόν να μείνεις πίσω στη ζωή σου;
- Να κυνηγάς φαντάσματα.
- Τα βλέπεις;
- Όχι. Μόνο τα φαντάζομαι. Μάλλον είναι κι αυτό ένα είδος τρέλας.
- Η λογική απέχει από την τρέλα, ένα βηματάκι φίλε μου.
- Ζηλεύω.
- Ποιoύς.
- Δεν έχει σημασία ποιούς.
- Τι ζηλεύεις.
- Την ζωή τους.
- Γιατί;
- Ευτυχία. Όχι σε όλες τις φάσεις τους. Όχι πάντα. Αλλά υπάρχει, που να πάρει...
- Δεν χαίρεσαι με την ευτυχία των άλλων;
- Ενάς δυστυχισμένος σαν εμένα, πως να χαρεί με την ευτυχία των άλλων;
- ...
- Και το χειρότερο;
- Ποιό;
- Ότι ποτέ δεν με ζήλεψε κανείς...
- Είσαι εγωιστής.
- Είμαι μαλάκας.
- Και μάλάκας. Σταμάτα να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα. Όλο και κάτι θα έχεις κάνει που να σε κάνει χαρούμενο.
- Χαρούμενος είμαι συνέχεια. Δόξα στα ναρκωτικά. Δυο τζούρίτσες και...
- Α τελικά είσαι πιο μαλάκας από ότι νόμιζα.
- Έκανα λάθος.
- Φυσικά.
- Δεν εννοώ τις τρύπες στα χέρια μου. Αν και αυτές ένα λάθος είναι.
- Τότε τι λάθος;
- Επιλογές.
- Όλοι κάνουν.
- Εγώ έκανα μόνο τέτοιες.
- Ήξερες τι θα γίνει.
- Όχι. Έτρεχα. Έτρεχα για να φτάσω. Δεν κοίταζα τίποτα άλλο. Ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Κι όταν έφτασα διαπίστωσα ότι δεν ήταν εκεί. Ήταν η αντανακλασή του στο νερό της λίμνης. Έπεσα και πνίγηκα.
- Στους στόχους δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος φίλε μου.
- Τώρα ναι. Τώρα το ξέρω. Αλλά θα μπορούσα να κοιτάζω και λιγάκι αριστερά και δεξιά. Που θα έβλαπτε;
- Και να `σαι εδώ.
- Με χέρια γεμάτα τρύπες από την πρέζα.
- Με κεφάλι γεμάτο τρύπες από ενοχές.
- Ενοχές;
- Για τον εαυτό σου.
- Για τον εαυτό μου.
- Και τώρα;
- Τώρα εσύ. Εσύ θα μου πεις...
- Τώρα...

-ο-


Η συζήτηση μου με τον καριόλι φύλακα άγγελό μου, που δεν υπήρξε ούτε μια στιγμή φύλακας. Δίπλα από ένα σιχαμερά όμορφο σύννεφο, στους πάνω ουρανούς. Λίγο μετά το αίμα...

Subcomandante Marcos - message for Greece

Το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.


Diet - Day 3

Από το πρωί μαγείρεμα. Όχι εγώ. Που να ξέρω. Ο bro...

Πρέπει να μάθω κι εγώ εδω που τα λέμε.
Σκάω γραφείο. Βγάζω μεσημερινό/σπανακόριζο να φάω.
Δίπλα ο Έρικ έχει φέρει σάντουιτς και Κόκα Κόλα.
Διάλογος:
- Ρε αφού βλέπεις ότι κάνω δίαιτα. Τι αφήνεις το ψωμί πάνω πάνω να το βλέπω; Έφερες και Κόκα Κόλα;
- Ε Κόκα Κόλα μπορείς να πίνεις. Είναι Diet!!!
- No no..
- Yes yes...

[Λές;]

Diet



Μέρα πρώτη η δίαιτα πήγε καλά.
Μέρα δεύτερη πρέπει να πήγε καλα σε γενικές γραμμές.
Έχουμε δρόμο μπροστά, αλλά θα νικήσουμε!!!
Τρεις μήνες είναι. Θα περάσουν!!!

Και στα δικά σας οι ελεύθεροι!!!

Πέμπτη, Ιανουαρίου 01, 2009

Ευτυχισμένος ο νεος Πασχας




* Επειδή δεν είναι δική μου ιδέα το όλο κόνσεπτ, τα πνευματικά δικαιώματα του τίτλου και της εικόνας ανήκουν στον πρώην συγκάτοικο!!!

** Ο νυν συγκάτοικος είχε μια αντίρρηση με την εικόνα γιατι διαβάζουν και γυναίκες το blog. Υπόσχομαι του χρόνου να βάλω και ανάλογη εικόνα για γυναίκες... :)