Παρασκευή, Δεκεμβρίου 11, 2009

Ε.

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα ποιήμα με ομοικαταληξία.
Αν και δεν μου άρεσουν τα ποιήματα με ομοικαταληξία, μιας και σου περιορίζουν κάπως τις σκέψεις, το προσπάθησα.
Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα. Ελπίζω να μην βγήκε πολύ κακό...

Κι αν για τον έρωτα βαθιά αν πληγωθώ
κι αν η ψυχή μου σε πελάγη ταξιδέψει
μονάχα εσένα στο όνειρό μου θα κρατώ
δίχως ποτέ μου να 'χω πει ούτε μια λέξη.

Κι αν φύγω κάποτε μακριά εκεί στα ξένα
να ξέρεις σ' άλλη αγκαλιά δε θα χαθώ.
Μέσα στου ονείρου τα φιλιά θα ζω στο ψέμα
μονάχα εσένα αληθινά θε ν' αγαπώ.

Σ' αυτά τα μάτια τα γλυκά που ταξιδεύω
κάθε φορά που τα αντικρίζω, προσπαθώ
με ένα βλέμμα σου γλυκό όταν πεθαίνω,
να ξανανιώσω της αγάπης τον παλμό.

Πες μου λοιπόν αγαπημένε έρωτά μου
σ' αυτήν την άμοιρη ζωή πως να χαθώ
όταν θα έχω μόνο εσένα συντροφιά μου
και της αγάπης το ρυθμό θα ξαναζώ;

Κι αν κάποτε θα φύγω μακριά σου
στου ονείρου τα σημάδια μη χαθείς.
Μονάχα τρέξε εδώ κοντά στην αγκαλιά μου,
και ξαναζήσε την αγάπη της φυγής.

Πάει να πει πως θα βρεθούμε εδώ ξανά
μεσ' της ζωής τα πιο γλυκά τα μονοπάτια
αγκαλιασμένοι στης ελπίδας τη χαρά,
ζώντας ξανά της αυταπάτης τα κομμάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: