Τρίτη, Φεβρουαρίου 23, 2010

Ποιος καίγεται απόψε και μύρισε η πόλη αγάπη;


Όλη μέρα εδώ
Γεμίζω αδειάζω τασάκια
Γεμίζω αδειάζω κουράγιο
Γεμίζω αδειάζω έρωτα
Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει
Πάνω από τα όριά του
Διαφορετικά ξεχειλίζει
Λερώνει
Σε βάζει σε μπελάδες

Γ. Αγγελάκας

19 σχόλια:

aguaba είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
aguaba είπε...

Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι; Είναι άπαιχτος ρε...

Κατερίνα είπε...

Παίζει να κάηκα κι εγώ...

kat. είπε...

εγώ φυσικά!
ποιος άλλος?

par...alogos είπε...

@aguaba:
Είχα στο νου μου και μερικά από το "Πως τολμάς και νοσταλγείς ρε τσόγλανε;" Αλλά επικράτησε το παραπάνω... :)

@Κατερίνα:
Welcome back κατ'αρχάς. Χθες μπήκα στο blog σου, ήθελα να σχολιάσω αλλά δεν είχα απαντήσεις.
Ε κι αν καήκαμε λίγο, δεν πειράζει ε; ;)

par...alogos είπε...

@kat.:
Τελικά πολλοί είμαστε ε; :)

kat. είπε...

πραγματικά..
πολλοί! όλοι!

Κατερίνα είπε...

Εδώ είμαστε να ξαναγεννηθούμε από τις στάχτες μας...τι φραφικό αυτό που είπα γμτ...:P
Καλώς σε βρήκα και πάλι!

par...alogos είπε...

...ή απλά να περιμένουμε κάποιος να μας ξυπνήσει ε; :)

Κατερίνα είπε...

Ακριβώς..ο ύπνος είναι εθιστικός. (όπου φραφρικό βλ. γραφικό)
Αλήθεια, δεν έχει προφίλ, από παλιά το είχα απορία, τίς εί;

par...alogos είπε...

:) Κάπου θα είχε θαφτεί. Το επανέφερα :P

Κατερινα είπε...

Από χιούμορ δεν πάσχεις πάντως.. By the way, το τροπάρι της Κασσιανής rocks!

par...alogos είπε...

:P It rocks δε λες τίποτα :))))

Grigsgr είπε...

Τι κάνεις εσύ ρε ψυχή; Που σε πετυχαίνω; Πόσο καιρό έχω να μιλήσω μαζί σου; Ελπίζω να είναι όλα καλά.

par...alogos είπε...

Οοοοπα!!!
Τι γίνεται ρε παιδιά; Όλη η παλιά παρέα μαζεύτηκε ξανά;
Μια χαρά εδώ!!! Στης Βοστώνης τα λημέρια.
Όπως λέει και το τραγούδι:

"Και γραμμή στο Μπόστον πάω,
γιατί πολύ τ' αγαπάω.
Βρίσκω όλο μερακλήδες,
κουβαρντάδες, ζεϊμπεκλήδες."

kat. είπε...

παιδιά.. να κανονίζαμε ένα re-union?
paraloge? grigsgr

par...alogos είπε...

Ω ναι!!!
Εγώ Ελλαδιστάν θα είμαι τέλη Δεκέμβρη μέχρι αρχές Γενάρη. :)
Emails για ακριβή συνενόηση :)

Holly είπε...

Ωραία λόγια!
Ετσι δεν είναι στην ζωή γενικότερα; Πότε γεμίζουμε πότε αδειάζουμε...
Μου θύμισες πολλά με την Βοστώνη!!
:-) Take Care!

par...alogos είπε...

:)
Boston κι εσύ;