Κυριακή, Νοεμβρίου 22, 2009

24



And in the end, it's not the years in your life that count.
It's the life in your years.


Ακουμπισμένος στις σκέψεις μου, γεμάτος έγνοιες και όνειρα να χτυπούν λυσσασμένα τους τοίχους, υποδέχομαι με αληθινό χαμόγελο τη δεύτερη κάρτα. Όσα και τα χρόνια εδώ. Ανοίγω μια ξεχασμένη μπύρα του έχει ξεμείνει στο ψυγείο που πετάξαμε πέρσι το καλοκαίρι και αναπολώ. Το τραγούδι πίσω, σχεδόν μελαγχολικό: "Πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι". Κάνω άνω κάτω το δωμάτιο μήπως και βρω την προηγούμενη. Είναι κάπου εκεί. Σκονισμένη... Τις αραδιάζω μπρος μου. Και τις κοιτώ...


Τα χρόνια μου χάμω στο έδαφος φωτίζουν το σκοτεινό δωμάτιο. Είκοσι και τέσσερα κεριά σε όμορφο σχηματισμό του αριθμού τους αναμένουν λίγο αεράκι . Βάζω όλη μου την δύναμη, κλείνω τα μάτια και αφήνω το δωμάτιο σκοτεινό. Χαμόγελο. Καλημέρα μου. Χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα επαναστάσεις προσωπικές και μη. Να μια ευχή ζωής που κάνω στον εαυτό μου...