Τρίτη, Ιουνίου 16, 2009

Patras

Μου λείψαν τα φιλαράκια στην Πάτρα.
Μου έλειψαν εκείνα τα τηλεφωνήματα που έκανα στον Κώστα στις 12 τα μεσάνυχτα, όταν βαριόμουν, να πάμε Γεροκωστοπούλου για κρέπα και μου 'λειψε να συναντώ πάντα μα πάντα γνωστούς στο δρόμο.
Μου έλειψαν εκείνα τα τηλεφωνήματα στις 5 τα χαράματα από τον Christopher (πάλι καλά που δεν του έχω δώσει το νέο μου τηλέφωνο) και το βρίσιμο που του έριχνα αφού με ξυπνούσε.
Μου λείψε το χύμαδυο του Αντρέα και το bear-στυλ του bear.
Και οι εκομπές που κάναμε με τον Billy.
Μου λείψαν οι βόλτες στον Μάκη τον Κουλό και στο κάστρο όταν καλοκαίριαζε. Στο θεατράκι...
Ακόμα και εκείνη η άλλη παρέα. Με τους πολλούς Γιώργιδες μου έλειψε. Απορώ αν με θυμούνται καν.
Μου λείψαν όλα αυτές οι φοιτητικές συναυλίες και εκδηλώσεις που όταν πήγαινα έλεγα στους άλλους ότι στην Αμερική όλο τέτοια γίνονται (και τελικά ούτε τέτοια δεν γίνονται ούτε άλλα...)
Μου λειψαν όλες οι μαλακίες που κάναμε τότε.
Και πιο πολύ μου έλειψε που άμα μαλώναμε καμιά φορά, όσο χοντρά κι αν μαλώναμε, ξέραμε ότι στην τελική θα τα γράψουμε όλα στα αρχίδια μας και θα πάμε πάλι όλοι μαζί για καφέ.
Γιατί είχαμε πιάσει το νόημα των ανθρωπίνων σχέσεων: "Κάποιος θα την κάνει την μαλακία, αλλά μην σκας γιατί την επόμενη θα την κάνεις εσύ..."

* Για όσους αναρωτιούνται: Όχι γυναίκα δεν υπήρξε στην παρέα. Και κατά τη γνώμη μου σοφά πράξαμε. Όποιος έβρισκε γυναίκα την κρατούσε μακριά από την παρέα. Κατ' αρχάς για το καλό της κοπέλας, κατά δεύτερον για το καλό της σχέσης και κατά τρίτον για το καλό του κοτσομπολιού (για όσους πιστεύουν ότι οι άντρες δεν είναι μεγαλύτεροι κουτσομπόλιδες από τις γυναίκες...) :D


Και με άλλα λόγια αν δεν το καταλάβατε: όταν μπαίνεις στην κανονική ζωή αναπολείς τα φοιτητικά χρόνια...