Τετάρτη, Ιουνίου 03, 2009

Γαμώ την καταδίκη μου

Όποιος με έχει καταραστεί, να του καεί το βίντεο!!!

Τις τελευταίες μέρες τρελά πράγματα μου συμβαίνουν. Όλα ξεκίνησαν όταν χωρίς κανένα (?) λόγο, άρχισε να πονάει το στομάχι μου, ό,τι κι αν έτρωγα. Εννοώ ότι ακόμα και πατάτες βραστές που είναι καλές για το στομάχι, όταν τις έτρωγα κατευθείαν το στομάχι πονούσε αφόρητα. Αυτό κράτησε για μία βδομάδα. Ακόμα δεν ξέρω αν έχει περάσει ή όχι.
Την Παρασκευή, κι ενώ το στομάχι μου ήταν αλάκ μπουλάκ, μετά από ένα πολύ-ωρο meeting, ξαφνικά και χωρίς κανένα λόγο πάλι, με πιάνει τρομερός πόνος στη μέση. Σε σημείο που ούτε όρθιος να μην μπορώ να σταθώ, ούτε καθιστός, ούτε ξαπλωμένος. 3 μέρες σχεδόν βογκούσα από τον πόνο και μόνο που περπατούσα. Και δεν φτάνει αυτό, Παρασκευή απογευματάκι εκεί που κάθομαι νιώθω κάτι να με τσιμπάει στο δεξί πόδι σε 4 διαφορετικά σημεία. Αποτέλεσμα, 4 σημεία του ποδιού μου πρησμένα, να με ξύνουν και να πονάνε, κι εγώ με κορτιζόνες να προσπαθώ να τα συνεφέρω. Ακόμα έχω σημάδια. Παρασκευή βραδάκι βάζω να κάνω τόστ και κάπως πάω να βγάλω το τοστ και καίγεται το χέρι μου. Έτσι απόκτησα και μια ωραιότατη ουλή στο χέρι, για την οποία θα περιφανεύομαι στις γυναίκες ότι έγινε μέσα σε καυγά με μαχαίρι. (στον καυγά νίκησα φυσικά...)
Σήμερα, καθώς περνάω την Mass Av. πηγαίνοντας προς MIT, οι μαλάκες έφτιαχναν τον δρόμο, αλλά δεν έβαλαν καμιά πινακίδα να προσέχουμε τις λακούβες. Οπότε, έτσι πως πάω φουλαριστός με το ποδήλατο, σκάω σε μια λακούβα, γίνεται χαμός, πάω να πέσω δεν πέφτω, από το τράταγμα ξεσκίζεται λιγάκι το χέρι μου, αλλά συνεχίζω, ρίχνοντας ταυτόχρονα μερικά Ελληνικά βρισίδια, σε σημείο που οι Αμερικάνοι να με κοιτάζουν με απορία να καταλάβουν τι έλεγα μέχρι που είπα το διεθνές: "Γαμώ την πουτάνα σου" και κατάλαβαν πλήρως το περιεχόμενο του μονόλογού μου. Πηγαίνω λοιπόν με το ποδήλατο, περνάω την γέφυρα και το ποτάμι, περνάω το ΜΙΤ, πηγαίνω πηγαίνω πηγαίνω. Ίσα με το Harvard έφτασα [30 λεπτά από το σπίτι μου με ποδήλατο]. Κι εκεί κοιτάζω την ρόδα του ποδηλάτου πήτα. Φούιτ. Και να είχε τριβόλια, παέι στο διάλο, αλλά φούιτ στην άσφαλτο (γαμώ τα έργα μου μέσα) που ακούστηκε; Βρίσκω ένα βενζινάδικο το φουσκώνο λίγο και με χίλια ζόρια καταφέρνω ίσα ίσα να φτάσω πίσω στο σπίτι μου. Και πριν ανέβω νιώθω άλλο ένα τσίμπιμα στο αριστερό πόδι. Κι έτσι ολοκληρώθηκε το κακό.
Τι άλλο μένει; Θα το δούμε σε λίγες μέρες. Έτσι και αντιληφθώ ότι γκαντέμιδες από το Ελλαδιστάν [βλ. Christopher] με καταράστηκαν, θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο (ακόμα και air France ας είναι) και θα έρθω να τους κάψω το βίντεο.