Τετάρτη, Ιανουαρίου 07, 2009

Μελίνα

Περπατάω μονάχος στην άγρια αυτήν πόλη.

Το έκανα πάντα όταν δεν υπήρχε άλλη λύση. Έτσι και τότε. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους και σημεία. Μια πόλη αντιθέσεων.
Κάθομαι λιγάκι στο Σύνταγμα. "Άσχημη πόλη", σκέφοτομαι από μέσα μου. Κι όμως αυτήν η άσχημη πόλη, έγινε όμορφη κάποτε στα μάτια μου, αλλά δυστυχώς πάλι γύρισε στην φυσική της βασανισμένη και τρομακτική μορφή.
Αναρωτιέμαι προς τα που να πάω. Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου και στροβιλίζομαι στις σκέψεις μου. Αρχίζω να περπατώ με βήμα γρήγορο. Απελπισμένο βήμα.

Φτάνω. Στην Μελίνα.

Η Μελίνα είναι μια καφετέρια. Πιο πολύ με γυναίκα μοιάζει. Μακριά μαύρα σγουρά μαλλιά, ψηλή, με βλέμα που σε μαγνιτίζει κατ` ευθείαν και φωνή που μελωδία ονειρική στα αυτιά των περαστικών.
Ούτε κι εγώ ξέρω που ακριβώς είναι. Ξέχασα. Λίγο κάτω από την ακρόπολη μάλλον. Κάθομαι μονάχος σε μια καρέκλα και παραγγέλνω καφέ.
Σκαλίζω μερικά χαρτιά και διαβάζω μια εφημερίδα που βρήκα πεταμένη στο δίπλα τραπεζάκι.
Κάθομαι και μονολογώ. Σκέφτομαι και λέω ηλιθιότητες. Τέτοιες που αν τις άκουγα τώρα, και τις ακούω, μόνο που δεν είναι πια μονόλογος, μόνο θλίψη μπορούσαν να προκαλέσουν. Κοιτάζω τους περαστικούς αδιάφορα.

Το τηλεφωνο χτυπάει. Κατευθύνομαι προς Ομόνοια. Σε είκοσι πρέπει να είμαι εκεί. Βήμα ταχύ. Που είναι η Ομόνοια; Η πόρτα από το βανάκι σταματά να ανταποκρίνεται σοτ κάλεσμά μου.

Στην Μελίνα μάλλον δεν θα ξαναπάω.
Δεν έχει πια ελεύθερες καρέκλες για να κάτσω. Ούτε ο καφές είναι πια ζεστός. Άσε που πλέον δεν μπορώ να βρω τον δρόμο προς τα εκεί. Ίσως ο ίδιος ο δρόμος να μπερδεύτηκε. Ίσως κι εγώ ποτέ να μην κατάλαβα πως αν σηκωθείς από την καρέκλα, τότε κάποια άλλη παρέα, κάποιος άλλος μοναχικός ταξιδιώτης θα πάει να κάτσει για λίγο.

Όμως αυτήν την καφετέρια την αγαπώ όσο τίποτα.
Γιατί εκείνη την μέρα, την πρώτη μέρα που πήγα εκεί, είδα μια πόλη όμορφη.
Μακάρι να την ξαναδω όπως και πριν... Και να έχει κι ένα τραπεζάκι να κάτσω και λίγο καφέ ζεστό. Κι ας μην ξέρω πως στο καλό πας στην Ομόνοια από εκεί...

Άλλωστε μια γουλιά ενός καλού καφέ, αξίζει ακόμα και να χαθείς...

Δεν υπάρχουν σχόλια: