Πέμπτη, Ιανουαρίου 08, 2009

Ανάποδα

Είσαι λέει μέσα στην έρημο. Μοναχός σου. Όχι εντελώς. Κάμποσα κοράκια σε ακολουθούν για νασε κατασπαράξουν όταν λιπόθυμος θα πέσεις στην καυτή άμμο.
Μα εσύ λες ένα όχι. Και συνεχίζεις να περπατάς. Γιατί έχεις ελπίδα. Κι όπως συνθίζεται να λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Μα πεθαίνει. Κανείς δεν είπε ότι είναι αθάνατη.
Και συνεχίζεις να περπατάς. Και κάποια στιγμή βλέπεις μια όαση μπροστά. Δέντρα, νερό και σκιά. Τόσο γνώριμη και ωραία.
Και τρέχεις, τρέχεις και ένα βήμα πριν φτάσεις η όαση χάνεται. Ήταν μια οφθαλμαπάτη.
Είναι η στιγμή που η ελπίδα πεθαίνει...

Τι θλιβερό που είναι να σου σκοτώνουν την ελπίδα,
ειδικά αν το κάνουν βασανιστικά αργά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: