Τετάρτη, Ιανουαρίου 07, 2009

Αλήθεια

- "Πες μου ξένε ποιά είναι η ιδιότητα σου", ρωτώ.
- "Η πιο περίεργη και πιο διαστροφική", απαντά με θράσος.
- "Θα την ομολογήσεις;"
- "Εχω την ιδιότητα να κάνω τους ανθρώπους να με αγαπούν. Και αμέσως μετά να με μισούν. Να με αποφεύγουν. Να με χτυπούν. Να με λιώνουν. Να με καίνε. Να με ξεχνούν. Να μην θέλουν να μου μιλήσουν. Να μην θέλουν να με δουν. Έχω την μαγική αυτή ιδιότητα. Σαν να θέλουν να με διαγράψουν παντοτινά από τον κόσμο τούτο"
- "Φταις!!!"
- "Φταίω. Μόνο εγώ."
- "Φύγε τώρα. Χάσου.", του λέω κατάμουτρα θέλοντας να γίνω κι εγώ ένα με τους άλλους. Μια γροθιά.
- "Εσένα δεν θα σε αφήσω ποτέ, καριόλι. Δεν θα φύγω ποτέ από κοντά σου", μου απαντά με τα μάτια του καρφωμένα στα δικά μου και με μια φωνή που όμοια της ούτε ο πιο τρομακτικός άνθρωπος δεν έχει βγάλει.
- "Γιατί;", τον ρωτώ ξανά, με φόβο.
- "Πως γίνεται να αφήσω μόνο του τον ίδιο μου τον εαυτό...εσένα;"

Το αίμα παγώνει. Η ανάσα κόβεται. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ αυτό που νομίζαμε τότε. Είναι μια γαμημένη κόλαση που όλοι αρνούνται να δουν. Μια κάποια ακριβοπληρωμένη γκαυλωμένη πουτάνα, μια θλιμένη πουτάνα της ζωής μας, που περιμένει κοιμισμένη από βαριά ναρκωτικά να εκπληρώσει τον σκοπό για τον οποίο ήρθε στη ζωή αυτήν.

2 σχόλια:

k... ok?! είπε...

to kanoulizein esti filosofein

par...alogos είπε...

Πάντα...