Κυριακή, Δεκεμβρίου 20, 2009

Holidays

Κυριακη πρωί, χίονι,
πρωινό με φίλους,
βόλτα στα μαγαζιά,
και τέλος στο παγωμένο ποτάμι
της Βοστώνης.

Καλές γιορτές πουλάκια!!!
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ επιστροφή στην Ελλάδα...

Από την χιονισμένη και πολύ κρύα Βοστώνη...
par...alogos

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 17, 2009

Φιλοσοφικές συζητήσεις 36


Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες.
Μπ. Μπρεχτ

Wireless Power Transfer

I am really thrilled from the fact that some labs [in particular Marin Soljačić's lab in MIT's Physics Department] are doing some really really really brilliant research that has a huge impact to our world.

Wireless Power Transfer:

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16, 2009

Christos Papdimitriou discusses "Logicomix" @ Northeastern Univ. in Boston

Επιτέλους το ανέβασαν...

Σας παρουσιάζω την παρουσίαση που έδωσε ο Χρ. Παπαδημητρίου στο πανεπιστήμιο μας πριν λίγο καιρό.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 12, 2009

Γενετική παρέμβαση μετατρέπει τις ωοθήκες σε όρχεις

Διβάζω από το in.gr: "Γενετική παρέμβαση μετατρέπει τις ωοθήκες σε όρχεις"

Μας πήραν τα παντελόνια, μας πήραν τα αρώματα, τώρα θα μας πάρουν και τα @ρχίδι@. Πάει.
Εν το μεταξύ σκέφτομαι αν εν καιρώ κάνουν τους όρχεις ωοθήκες, ο μόνος τρόπος για να καταλαβαίνουμε αν κάποια είναι γυναίκα ή όχι, είναι να ρωτάμε αν ξέρει το offside.

Το καλό βέβαια είναι ότι τώρα μπορούν και οι γυναίκες να λένε "Στ' @ρχίδι@ μου!!!".

Είναι μια δικαίωση όπως και να το πεις.


* Μακρια από μένα κάθε είδους ρατσιστική υφή στο παρόν post.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 11, 2009

Χριστούγεννα

Η αρχική ιδέα ήταν να πάμε να δούμε το Nutcracker που παίζεται από το Boston Ballet και είναι κλασικό για τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές.


Αλλά μιας και είναι τόσο βαρετό να βλέπεις μπαλέτο, αποφασίσαμε να πάμε να δούμε το Slutcracker.
Κοίτα να δεις με μια μικρή αλλαγή στο όνομα πως αλλάζει το πράμα!!! Κυριακή λοιπόν θα επανέλθω με εντυπώσεις, αν και όπως μπορείτε να δείτε στο gallery, έχει μερικα πολύ ωραία sluts.
Αυτές είναι παραστάσεις. Στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα :) Viva!!!

Ε.

Μου ζητήθηκε να γράψω ένα ποιήμα με ομοικαταληξία.
Αν και δεν μου άρεσουν τα ποιήματα με ομοικαταληξία, μιας και σου περιορίζουν κάπως τις σκέψεις, το προσπάθησα.
Ορίστε λοιπόν το αποτέλεσμα. Ελπίζω να μην βγήκε πολύ κακό...

Κι αν για τον έρωτα βαθιά αν πληγωθώ
κι αν η ψυχή μου σε πελάγη ταξιδέψει
μονάχα εσένα στο όνειρό μου θα κρατώ
δίχως ποτέ μου να 'χω πει ούτε μια λέξη.

Κι αν φύγω κάποτε μακριά εκεί στα ξένα
να ξέρεις σ' άλλη αγκαλιά δε θα χαθώ.
Μέσα στου ονείρου τα φιλιά θα ζω στο ψέμα
μονάχα εσένα αληθινά θε ν' αγαπώ.

Σ' αυτά τα μάτια τα γλυκά που ταξιδεύω
κάθε φορά που τα αντικρίζω, προσπαθώ
με ένα βλέμμα σου γλυκό όταν πεθαίνω,
να ξανανιώσω της αγάπης τον παλμό.

Πες μου λοιπόν αγαπημένε έρωτά μου
σ' αυτήν την άμοιρη ζωή πως να χαθώ
όταν θα έχω μόνο εσένα συντροφιά μου
και της αγάπης το ρυθμό θα ξαναζώ;

Κι αν κάποτε θα φύγω μακριά σου
στου ονείρου τα σημάδια μη χαθείς.
Μονάχα τρέξε εδώ κοντά στην αγκαλιά μου,
και ξαναζήσε την αγάπη της φυγής.

Πάει να πει πως θα βρεθούμε εδώ ξανά
μεσ' της ζωής τα πιο γλυκά τα μονοπάτια
αγκαλιασμένοι στης ελπίδας τη χαρά,
ζώντας ξανά της αυταπάτης τα κομμάτια.

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009

Ελληνικό παρκάρισμα στο Μπόστον

Εκεί που περπατούσα σήμερα έξω από το τμήμα, ακούω από μακριά ένα:
"Έλα, έλα, έλα, ίσιωνε, ίσιωνε. Οοοοοπα!!!"

Γυρνάω το κεφάλι και βλέπω την κλασική ελληνική οικογένεια να προσπαθεί να παρκάρει. Την γυναίκα έξω από το αμάξι να καθοδηγεί και τον άντρα μέσα να προσπαθεί να εκτελέσει κάθε εντολή σωστά!!!
Φωνάζω: "Αυτά είναι!!! Ελληνικά πράγματα."
Βάζουμε τα γέλια, πετάμε κι ένα γειά σου πατρίδα και αποχωρώ!!!

Τι ωραίες αναμνήσεις μου ξύπνησε!!!

Κυριακή, Δεκεμβρίου 06, 2009

6 Δεκέμβρη: Εγώ είμαι πάντα μ' αυτούς που πεθαίνουν

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον


"Αγαπημένε μου,
σου γράφω αυτό το γράμμα,
τώρα,
ένα χρόνο μετά,
για να σου πω πως
κι αν δεν πρόλαβα να ζήσω τον καιρό της χούντας,
ζω τη χούντα των καιρών,
και ξέρω.
Χούντα από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά.
Χούντα στην οποία μετράμε το δίκιο με νεκρούς.
Μα εγώ είμαι πάντα μ' αυτούς που πεθαίνουν.
Για τους περήφανους που άδικα φεύγουν."


Πέμπτη, Νοεμβρίου 26, 2009

Too drunk to fuck



Τα μπαρ κλείνουν την ώρα που πρέπει.
Όταν έχεις πιεί τόσο που να μπορείς μόλις να βγεις από την πόρτα
και να κάνεις δυο βήματα πάνω στο πεζοδρόμιο.
Κοιτάζω το δρόμο κάτω.
Μια ξανθιά γκόμενα με κρατάει από το χέρι και χαζογελάει.
Με ρωτάει που είναι το σπίτι μου και εγώ να της απαντώ:
"I am too drunk to fuck."

Κυριακή, Νοεμβρίου 22, 2009

24



And in the end, it's not the years in your life that count.
It's the life in your years.


Ακουμπισμένος στις σκέψεις μου, γεμάτος έγνοιες και όνειρα να χτυπούν λυσσασμένα τους τοίχους, υποδέχομαι με αληθινό χαμόγελο τη δεύτερη κάρτα. Όσα και τα χρόνια εδώ. Ανοίγω μια ξεχασμένη μπύρα του έχει ξεμείνει στο ψυγείο που πετάξαμε πέρσι το καλοκαίρι και αναπολώ. Το τραγούδι πίσω, σχεδόν μελαγχολικό: "Πάντα γελαστοί και πάντα γελασμένοι". Κάνω άνω κάτω το δωμάτιο μήπως και βρω την προηγούμενη. Είναι κάπου εκεί. Σκονισμένη... Τις αραδιάζω μπρος μου. Και τις κοιτώ...


Τα χρόνια μου χάμω στο έδαφος φωτίζουν το σκοτεινό δωμάτιο. Είκοσι και τέσσερα κεριά σε όμορφο σχηματισμό του αριθμού τους αναμένουν λίγο αεράκι . Βάζω όλη μου την δύναμη, κλείνω τα μάτια και αφήνω το δωμάτιο σκοτεινό. Χαμόγελο. Καλημέρα μου. Χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα επαναστάσεις προσωπικές και μη. Να μια ευχή ζωής που κάνω στον εαυτό μου...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009

Β.

Κρυμμένα μάτια χαμογελούν πονηρά.
Πράσινες οπτασίες που κρύβονται
πίσω από τα ξανθά μαλλιά.
Όνειρα ζωγραφιστά στα δάχτυλα
που σφίγγουν με δύναμη τις παλάμες.
Και ένα χαμόγελο κρυμμένο πίσω από
τη μαύρη νύχτα.
Κοίτα με, γιατί λάμπω μέσα στα μάτια σου.
Κοίτα με.



Καμιά φορά οι νύχτες κρύβονται πίσω από το μυστηριώδες αλκοόλ και τα τσιγάρα που σβήνουν στο έδαφος χωρίς αντίρρηση. Μια τέτοια νύχτα ξύπνησα κι εγώ. Λαχανιασμένος από τις σκέψεις και φοβισμένος από τις σκιές που γυρνούν στους τοίχους.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι και με αργές κινήσεις παίρνω ένα πακέτο τσιγάρα που ήταν ξεχασμένα πάνω στο παλιό κομοδίνο και κατευθύνομαι στο παράθυρο του δωματίου μου.
Ανάβοντας το τσιγάρο και φυσώντας τον καπνό με θυμό στο τζάμι, προσπαθώ να ξεθολώσω την ομίχλη που απλώνεται κατά μήκος του δρόμου. Η ώρα τέσσερις και είκοσι τρία λεπτά.
Απογοητευμένος από την ικανότητα της νύχτας να παραμένει σιωπηλή πάω να στρέψω το κεφάλι μου προς το εσωτερικό του δωματίου μου. Όμως αυτά που δεν προσμένεις συμβαίνουν την ώρα που πρέπει και θέλουν να συμβούν.
Η ομίχλη σπάει από τη φιγούρα μιας γυναίκας. Φοράει ζιβάγκο. Μαύρο. Τα μαλλιά της ξανθά, δεμένα με περίτεχνο τρόπο, έτσι που να αγγίζουν ονειρικά τα μάτια της. Περπατά με γρήγορο βήμα στην άκρη του πεζοδρομίου. Δεν χάνω χρόνο. Ρίχνω πάνω μου την μαύρη καμπαρντίνα και το κασκόλ με τις μπλε σκούρες ρίγες και βγαίνω στο δρόμο. Την ακολουθώ. Δεν ξέρω γιατί. Έχει κάτι το μαγικό. Η καρδιά μου πάει να σπάσει. Αναρωτιέμαι αν με έχει καταλάβει. Ο δρόμος βουβός. Μόνο να χτυπήματα των παπουτσιών μας σπάνε την νεκρική σιγή. Φτάνει σε μια πόρτα και κοντοστέκεται. Κατεβαίνει στο υπόγειο. Περπατάω μέχρι εκεί φοβισμένος και την ίδια στιγμή τόσο ενθουσιασμένος, τόσο μαγεμένος. Είναι ένα μπαρ.
Κατεβαίνω αμέσως. Ο κόσμος βουβός. Η μορφή της μου αποσπά την προσοχή. Είναι τόσο ονειρικά όμορφη που δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο. Δεν μπορώ να ακούσω κανέναν. Παραγγέλνω ένα ουίσκι με βουβή φωνή, ενώ το τσιγάρο σβήνει απειλητικά μέσα στο χέρι μου. Αυτή έχει ήδη ένα ποτήρι με κρασί μπροστά της. Δεν με έχει κοιτάξει καθόλου κι όμως νιώθω ότι έχει κι αυτή το βλέμμα καρφωμένο πάνω μου. Την κοιτώ με περιέργεια, μπορεί και με πόθο, ίσως και με πάθος. Νιώθω ότι χαμογελά, μα δε μπορώ να διακρίνω. Κρατά το ποτήρι με το δεξί της χέρι, ενώ τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού πιέζουν με δύναμη την παλάμη της. Πίνει αργά το ποτό της. Κι εγώ όλο λαχτάρα προσπαθώ να κλέψω μια ματιά της. Όμως αδυνατώ. Βάζει το χέρι στην τσέπη της και αφήνει μερικά χαρτονομίσματα στο τραπέζι. Σηκώνεται και με το βλέμμα στο έδαφος βγαίνει από την πόρτα και χάνεται στην ομίχλη.

Γυρνάω πίσω σπίτι. Στο παράθυρο. Η καύτρα του τσιγάρου αντανακλά στο τζάμι. Η ώρα ακόμα τέσσερις και είκοσι τρία λεπτά.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 19, 2009

Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2009

Δικτατορία - Εκκλησία: τα σκατά με τα σκατά











Αριστερά ο Παπαδόπουλος, δίπλα δεξιά ο Ιερώνυμος Α (Κοτσώνης), πίσω ο Μακαρέζος, Παττακός και με το δίσκο ο Άνθιμος (ο της Θεσσαλονίκης σήμερα), δεξιά πίσω ο Χριστόδουλος.







-o-

Και λίγο πιο παλιά...

Μοναχός στο Άγιο Όρος μεταξύ των "αγίων" έχει και τον Χίτλερ!!!


Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2009

Πολυτεχνείο 2009 - β

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.


Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα. Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε, γι' αυτό είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης. Απέναντι μας ήταν αυτοί. Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους. Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά. Μας έβριζαν συνεχώς. Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι". Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω. Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν εκεί για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε. Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς. Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο. Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του. Ο Γρηγόρης πέθανε. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά δεν μίλησα. Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία. Και έτρεξα. Σε αυτά ήμουν πρώτος. Ήμασταν όλοι εκεί. Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας... Φωνάζαμε συνθήματα. Και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ναι είχαν ακουστεί. Το θυμάμαι. Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος. Τον πυροβόλησαν. Ή όχι; Δεν θυμάμαι. Μα δεν άκουσα πυροβολισμό... Σκόνταψε; Το πιθανότερο. Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα. Και βρέθηκα στην Πάτρα. Με φίλους πολλούς. Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν. Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο. Κατάληψη. Μέσα στους αγώνες. Και τρέξαμε μια νύχτα. Στα στενά. Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο. Τον φίλο μου τον Νίκο. Με ένα λοστό τον χτυπήσανε. "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε. "Ναι ρε παιδιά", τους είπα. "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν; " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι. "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. Έβαλα τα κλάματα. Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη. Και φώναξα. Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά. Ήμουν μπροστά. Δολοφόνησαν τον Νίκο. Δολοφόνησαν τον Σωτήρη. Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη. Ήμουν μπροστά σας λέω. Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι...και τότε το θυμόμουν...άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα. Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα. Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα. Γιατί επιτέλους τίμησα. Γιατί έχασα το φόβο.

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 το Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2009

Πολυτεχνείο 2009

Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για το Πολυτεχνείο και είχα βρει ένα ωραίο ντοκιμαντέρ για τον καιρό εκείνο απο το tvxs.
Μα είδα μια συνέντευξη σήμερα και θυμήθηκα ένα σύνθημα που φωνάζαμε στις πορείες που έλεγε: "...εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία".
Ορίστε λοιπόν ένα τρανό μάθημα ζωής που σε κάνει να δακρύσεις.

Να ποια πρέπει να είναι της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία...

Σάββατο, Νοεμβρίου 14, 2009

Bob Dylan


Σήμερα είναι η μεγάλη συναυλία!!!
Επιτέλους θα πάω Bob Dylan!!!
Oh yeah!!!

Δευτέρα, Νοεμβρίου 09, 2009

Μεγάλα νήπια

Πάω στοίχημα ότι δεν μπορείτε να με βρείτε...

Κυριακή, Νοεμβρίου 08, 2009

Τετάρτη, Νοεμβρίου 04, 2009

Theory Stuff

Σήμερα το πρωί μπαίνοντας στο γραφείο, βλέπω τον πίνακα που χρησιμοποιούσαμε τις τελευταίες μέρες για να λύσουμε μια σειρά προβλημάτων πάνω σε probabilities, approximation algorithms και constructive proof of LLL. Μου φάνηκε τρελό το τι είχαμε κάνει σε αυτόν τον πίνακα και το φωτογράφισα...
Αυτό είναι μια προειδοποίηση σε όσους σκέφτονται να ασχοληθούν με pure Theory. Πρέπει να συμβιβαστείτε με το χάος... :)

Δευτέρα, Νοεμβρίου 02, 2009

λέγω
ἔλεγον
λέξω και ἐρῶ
ἔλεξα και εἶπα
εἶπον
εἴρηκα
εἰρήκειν

Η μαλακία...

Διαβάζω το παρακάτω...

Αγγλος λέκτορας με... βερμούδα σε εξέταση
«Οι βερμούδες είναι για τις διακοπές, αλλά όχι για τα πανεπιστήμια. Και μάλιστα από έναν 52χρονο άνθρωπο!» Αυτό ανέφερε χθες στην «Κ» ο πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης κ. Γεώργιος Παπάζογλου, ο οποίος ήταν... πυρ και μανία με τις ενδυματολογικές επιλογές του 52χρονου Αγγλου λέκτορα του τμήματός του κ. Αντριου Φάριγκτον. Η επιστολή που έστειλε ο κ. Παπάζογλου στον Αγγλο είναι αποκαλυπτική... «Επειδή έγινα δέκτης πολλών παραπόνων, διότι κατά τις εξετάσεις σας του Σεπτεμβρίου, εμφανιστήκατε στο πανεπιστήμιο με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους, κάτι που διαπίστωσα και ο ίδιος όταν σας συνάντησα στο διάδρομο, επιτρέψτε μου να σημειώσω ότι προσωπικώς...» λέει και συνεχίζει. «Αδυνατώ να πιστέψω ότι θα τολμούσε διδάσκων σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της Αγγλίας να εμφανιστεί με κοντό παντελονάκι και γυμνόπους σαν να πήγε εκδρομή στο αλσύλλιο της γειτονιάς του, για να κάνει εξετάσεις. Παρόμοια ενδυμασία σε δημόσιο χώρο εργασίας φέρνει στο νου μου Αγγλους αποικιοκράτες της ερήμου». Και ο κ. Παπάζογλου καταλήγει: «Ακόμη, επειδή ούτε οι φοιτητές ούτε οι φοιτήτριες ούτε προφανώς ο υπογραφόμενος και οι γυναίκες υπάλληλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε τριχωτούς ή μη μηρούς διδασκόντων στο τμήμα, σας παρακαλώ θερμά, όπως σας σέβεται ο χώρος που λέγεται Δημοκρίτειο, έτσι οφείλετε να τον σέβεστε και εσείς».

...και αναρωτιέμαι πως γίνεται στην Ελλάδα να έχουμε τόσο μαλάκες καθηγητές/φοιτητές. Και άντε οι καθηγητές ξέρω, κάθε τμήμα έχει κανά δυο-τρεις τέτοιους (ήρθεν πάλι η Φυσική 1 & 2 στο μυαλό μου :P). Αλλά παράπονα από φοιτητές? Ποιός μαλάκας πήγε και έκανε παράπονο ότι ο καθηγητής εμφανίστηκε με βερμούδα στην εξέταση;
Απλώς να πω σε κάτι ανθρώπους που το παίζουν πρόεδροι τμημάτων ότι η ενδυμασία οποιουδήποτε καθηγητή/φοιτητή δεν έχει να κάνει με το ήθος ή τις ικανότητες του. Και να τον πληροφορήσω ότι και στην Αγγλία και στην Αμερική οι καθηγητές έρχονται με σορτσάκια, φόρμες, κουστούμια και ότι τέλος πάντων γουστάρει ο καθένας. Και αυτό δεν τους εμποδίζει να είναι οι top καθηγητές που δουλεύουν στα top πανεπιστήμια του κόσμου. Κάτι που το Δημοκρότειο πολύ θα ήθελε να είναι, αλλά με κάτι τέτοιους πρόεδρους/καθηγητές/φοιτητές (έστω κι αν είναι μικρή μερίδα) εκεί μέσα πιστεύω ότι δεν μπορεί...
Διώχτε τους γιατί δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα...

Παρασκευή, Οκτωβρίου 30, 2009

Πέμπτη, Οκτωβρίου 29, 2009

Γαμώ τα ποντίκια 8 - Νέα εποχή

Είπα κι εγώ. Άλλαξα διαμέρισμα και δεν θα εμφανιστούν τα γαμημένα; Τι κι αν ξοδέψαμε ένα σκασμό λεφτά για να κλείσουμε όλες (?) τις τρύπες; Τι κι αν φάγαμε 3 μέρες εκτός σπιτίου μιας και είχαμε βάλει τα έπιπλα στην μέση των δωματίων για να βρούμε τις τρύπες; Τι κι αν καθαρίσαμε το σπίτι με 10 τόνους χλωρίνης;


Όχι. Αυτά τα γαμημένα εκεί πέρα. Τον χαβά τους. Να την βρούν την τρυπούλα που ξέχασες και να σου την κάνουν την δουλειά. [Καλά μπορεί να φταίμε κι εμείς που πίναμε μπύρες με τους εργάτες που έβαφαν το σπίτι και χάσαμε λιγάκι το φόκους]. Κι όπως είπα και παλαιότερα, το δύσκολα πράγμα είναι να βρεις την τρύπα (γενικότερα στην ζωή)...

Και όχι μόνο αυτό. Αλλά δεν γνωρίζω πόσο καιρό περιφέρεται το μαμημένο ανάμεσά μας, διότι όλη την μέρα δεν έκανε εμφανίσεις. Περιμένει τα χαράματα για να τρουπώσει και να κάνει τις βόλτες του. Ναι αλλά έλα μου που κι εμείς κύριε δουλεύουμε μέχρι αργά και σε πήραμε χαμπάρι.

Όπως καταλάβατε άνοιξε η περίοδος κυνηγιού. Έχουν να γίνουν μεγάλοι φόνοι πάλι. Ακούω εφάνταστες ιδέες με τις οποίες το ανθρώπινο είδος θα μπορέσει να εκδικηθεί το κατώτερο είδος των ποντικιών...

Τετάρτη, Οκτωβρίου 28, 2009

Τι κάνουμε...

Friend: What do you do?
Me: I am a computer science Ph.D student.
Friend: I have a problem with my PC, can you fix it?
Me: No, I don’t think I can do that.
Friend: You will not fix my PC?
Me: I cannot fix my PC, let alone yours.
Friend: Then what exactly do you do?
Me: I study algorithms.
Friend: Oh, I know that.
Me: Really?
Friend: Yes! I learnt logarithms in high school.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2009

Φιλοσοφικές συζητήσεις 35-b

Τι είναι μαύρο και από την πρώτη στιγμή μου χαμογελά και απομακρύνεται;


--> Ο advisor μου


["Black" humor :P ]

Όχι όχι Ναι!!!

Κυριακή, Οκτωβρίου 25, 2009

Φιλοσοφικές συζητήσεις 35

Τι είναι λευκό και από την πρώτη στιγμή σου χαμογελά και απομακρύνεται;

--> Το πτυχίο.

Η ζωή μετά το Ph.D.

Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2009

Φιλοσοφικές συζητήσεις 34

Μεγάλα όνειρα ή μικρά μα εφικτά?

Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2009

Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2009

Logicomix

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα συναντήσω έναν από τους ανθρώπους που λατρεύω και κατά κάποιο τρόπο έπαιξε τον ρόλο του για να έρθω εις τας Αμερικάς. (Αυτόν κατηγορεί η μάνα μου που έφυγα...)


Την Τετάρτη ο Χρ. Παπαδημητρίου θα κάνει την παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε με τον Απ. Δοξιάδη. Το θέμα είναι ότι θα κάνει την παρουσίαση και στο Harvard [για την οποία έχω πάρει ticket] και στο Northeastern. Πρέπει να επιλέξω τοποθεσία :)

Τώρα μένει να δω Τσόμσκι και Ομπάμα και σχεδόν έκλεισα από προσωπικότητες που θα ήθελα να δω στας Αμερικάς :))) !!!

Φιλοσοφικές συζητήσεις 33

Μερικές φορές είναι καλύτερο να διαγράφεις το παρελθόν, παρά απλώς να το προσπερνάς...

Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2009

Φιλοσοφικές συζητήσεις 32

Δεν μπορείς να κάνεις περισσότερα από αυτά που μπορείς.

Φιλοσοφικές συζητήσεις 31

In your life you should have priorities and since you do that, you should not fuck with them.

Κυριακή, Οκτωβρίου 18, 2009

Χιονάει ξανά

Μέσα Οκτωβρίου και χιονίζει στο Βόστον...

Έρχεται δύσκολος χειμώνας...

Παρασκευή, Οκτωβρίου 16, 2009

Umeshisms

Umeshisms: Λέξη προερχόμενη από τον καθηγητή του Berkley Umesh Vazirani
και η σημασία της φανερώνεται στην παρακάτω πρόταση:

If you’ve never missed a flight, you’re spending too much time in airports.
[Αν δεν έχεις χάσει καμία πτήση, τότε ξοδεύεις πάρα πολύ χρόνο στα αεροδρόμια.]
Όπως κάθε randomized algorithm [πιθανοτικός αλγόριθμος], έτσι και στη ζωή που και που πρέπει να υπάρχει και καμιά αποτυχία.

Δοκιμάστε κι εσείς να δώσετε μια πρόταση παρόμοια, στα πλαίσια του Umeshisms!!!
Ξεκινάω εγώ:

  • Αν δεν έχεις κοπεί ποτέ σε μάθημα, τότε ξοδεύεις παραπάνω χρόνο από ότι πρέπει στο διάβασμα. [If you never missed a deadline, you 're spending too much time on studying.]
  • Αν δεν έχεις καθυστερήσει ποτέ στο μάθημα, τότε ξοδεύεις πολύ χρόνο μέσα σε άδειες αίθουσες. [If you have never been late for a class, you are spending too much time in empty rooms.]

Πέμπτη, Οκτωβρίου 08, 2009

Τετάρτη, Οκτωβρίου 07, 2009

Master vs PhD

"The difference between Master students and PhD students is that Master students usually ask stupid questions that the answer is either Yes or No. PhD students don't."

Τάδε έφη ο Prof και άντε να ξανακάνεις ερώτηση, το PhD μου μέσα :P

Κυριακή, Οκτωβρίου 04, 2009

American Party when Greeks are there!!!

Μετά τα Αμερικάνικα τσιφτετέλια...



...μου ζητήθηκε και έδωσα και μερικά μαθήματα Ζορμπάς-The Greek dancer...



Είναι να μην μπει Έλληνας σε Αμερικάνικο πάρτυ :P

Πέμπτη, Οκτωβρίου 01, 2009

Το ταξίδι της επιστροφής



Τα ταξίδια με το αεροπλάνο δεν με φοβίζουν. Ίσα ίσα τα διασκεδάζω όσο μπορώ. Αυτά τα πέντε μου ταξίδια μέχρι στιγμής από Βοστόνη προς Θεσσαλονίκη και πίσω (και με όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς) ήταν γεμάτα εκπλήξεις, νέες φιλίες, ωραίες αναμνήσεις και τα διασκέδασα το καθένα αρκετά θα έλεγα.
Στο τελευταίο μου ταξίδι από Μόναχο προς Βοστόνη έτυχε να κάτσω δίπλα από μία κοπέλα. Τολμώ να πω ότι ήταν εξαιρετικά όμορφη. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι μάλλον είναι Ισπανίδα ή κάτι τέτοιο (δεν ξέρω γιατί). Μόλις έκατσε την ρώτησα από που κατάγεται. Η απάντηση με ξάφνιασε, αλλά με χαροποίησε αρκετά μιας και ήταν γειτόνισσα, από την Αλβανία. [Νομίζω κι αυτή ξαφνιάστικε όταν έμαθε ότι είμαι απο Ελλάδα] Ήταν εξαιρετικά γοητευτική και απίστευτα μορφωμένη για την ηλικία της. Νομίζω ότι μιλούσε 3-4 γλώσσες και ερχόταν με υποτροφία Αμερική για σπουδές. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι σπουδές θα έκανε (νομίζω μαθηματικά), αλλά της άρεσε τρομερά η ζωγραφική. Είδα μερικές από τις ζωγραφιές της σε ένα τετράδιο που κρατούσε. Νομίζω ότι θα εξελιχθεί σε πολύ καλή ζωγράφο, αν δεν ακολουθήσει διαφορετική πορεία στην ζωή της...
Στο τέλος του ταξιδιού πάνω σε ένα φύλλο από μια εφημερίδα που έδωσε μια ζωγραφιά. Αυτήν που βλέπετε παραπάνω. Με σκίτσαρε γρήγορα καθώς βλέπαμε ταινία...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 29, 2009

Oh man, some people are really arrogant...

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 26, 2009



Moby live in Boston
[House of Blues]


Εδώ που τα λέμε έχει την πλάκα του να μένεις Βοστώνη.
Χθες πηγαίνοντας στην συναυλία του Moby, περνώντας έξω από το γήπεδο των Red Sox, είδαμε κάτι φορτηγά γεμάτα ρούχα [σαν βεστιάριο]. Υποθέτω ότι ήταν για την ταινία που γυρίζει ο Τομ Κρουζ με την Κάμερον Ντίαζ [μιας και 1 βδομάδα νωρίτερα κάτι φίλοι είχαν δει τον Τομ Κρούζ στην Βοστώνη].
Σήμερα σιγουρεύτηκα βλέποντας μια ανακοίνωση στην πόρτα μας που μας καλεί αύριο και μεθαύριο αν ακούσουμε ελικόπτερο και προβολισμούς να μην καλέσουμε την αστυνομία, μιας και γυρίζεται η ταινία του Τομ Κρουζ στην γειτονιά μας :)

Έλεγα να πα να δω την Κάμερον και τον Τομ απο κοντά, αλλά μάλλον θα πάω προς την άλλη πλευρά που έχει open-free Jazz Festival το Berklee :)


Καλά μου είπε ο συγκάτοικος ότι είδε σφαίρες
και ένα αναποδογυρισμένο αμάξι στην Boylston :P




BERKLEE, BeanTown Jazz Festival
Columbus Street

Το πρώτο φιλί

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 11, 2009

Πάμε...



Τρομάξτε τους ήδη φοβισμένους δεσμώτες
με λόγια και νότες κι οι ατσάλινες πόρτες
ραγίζουν κι οι ταπεινοί τα ουράνια αγγίζουν,
δυο πύρινα μάτια και δίδυμους πύργους γκρεμίζουν..
Πάμε...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 09, 2009

:O

Το φωτογράφισε η Θέλξη στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Πατρών και το παρουσιάζω κι εγώ.
Ένα βιβλίο θησαυρός, που πρέπει όλοι μας να διαβάσουμε...



Τώρα για τους πιο βιτσιόζους υπάρχει αυτό: On the Power of Small-Depth Computation. Κάπου εκεί στην τέταρτη σελίδα (pg. 2) θα δείτε και το ονοματάκι μου...

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 04, 2009

Happy BirthPost Blog

Με αυτό το post κλείνουμε τα 1000 posts!!!

831 δημοσιευμένα και 169 που μάλλον δεν θα δουν το φως της μέρας!!!

Παρασκευή, Ιουλίου 24, 2009

Έβαλε καφέ

Έβαλε καφέ
Στο φλιτζάνι
Έβαλε γάλα
Στο φλιτζάνι του καφέ
Έβαλε ζάχαρη
Στον καφέ µε το γάλα
Με το κουταλάκι
Ανακάτεψε
Ήπιε τον καφέ µε το γάλα
Κι ακούµπησε το φλιτζάνι
Χωρίς να µου µιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έριξε τη στάχτη
Στο τασάκι
Χωρίς να µε κοιτάξει
Σηκώθηκε
Φόρεσε
Το καπέλο στο κεφάλι του
Φόρεσε
Το αδιάβροχό του
Γιατί έβρεχε
Κ’ έφυγε
Στη βροχή
Χωρίς µια κουβέντα
Χωρίς να µε κοιτάξει
Κ’ εγώ πήρα
Το κεφάλι µου µες τα χέρια
Κ’ έκλαψα

Ζακ Πρεβέρ

Πέμπτη, Ιουλίου 16, 2009

Καλο-καιράκι


Το καλοκαιράκι επιτέλους φτάνει. Δυο-τρεις βδομάδες ακόμη και την κάνω με μικρά πηδηματάκια προς Ελλαδιστάν μεριά.
Τολμώ να πω ότι τις τελευταίες τρεις μέρες μέχρι και η Βοστώνη έχει ζεστάνει, για να με βάλει μάλλον στο κλίμα των διακοπών. Έχουν σκάσει μύτη και οι Αργεντίνικες/Κολομβιανές/Βραζιλιάνικες γυναικείες μορφές (καθώς έρχονται να εξασκήσουν την γλώσσα και εμείς προσφερόμεθα το δίχως άλλο) με τα χοτ σώματα για να μας βάλουν και κανονικά στους ρυθμούς.

Αλλά όπως είπε και ο φίλος μου ο Χρίστος: "Όποιος κάηκε από το γιαούρτι φυσάει και το χυλό", το οποίο αρχικά δεν βγάζει νόημα αλλά αν το καλοσκεφτείς είναι βαθιά φιλοσοφημένο.

Τα σχέδια μάλλον αδιευκρίνιστα.

Με φαντάζομαι όμως. Αραγμένος σε κάποια παραλία (της Χαλκιδικής συγκεκριμένα και πιο συγκεκριμένα του δευτέρου ποδιού), κάτω από την μπλε-ανοιχτό-με-μαύρες-βούλες ομπρέλα, το καρπούζι στη θάλασσα, τα βιβλία πεταγμένα σε μια άκρη, ανοιγμένα το πολύ μέχρι την σελίδα 3, την παρέα να τσαλαβουτά στα ρηχά, μοχίτο να πηγαινοέρχονται και μια θεά σερβιτόρα με το σέξυ σορτσάκι να με ρωτά αν θέλω κάτι άλλο.

Μπορεί και αλλιώς δηλαδή. Να καβαλήσω κανά τρένο και μην τον είδατε τον par...alogo. Βόλτες στα Βαλκάνια. Με σάκο, σλιμπλιμπλάγκ (που έλεγε και ένας φίλος μου) και βλέπουμε... Γιατί όπως έλεγε ένας άλλος φίλος μου (γεμίσαμε φίλους): "Όμορφες γυναίκες έχει παντού, αλλά σαν την γυναίκα από τα Βαλκάνια δεν έχει".

Από την άλλη έχω δει και ένα μάτσο συναυλίες. Έχω γεμίσει το calendar με υπενθυμήσεις. Θα γούσταρα να ακούσω λιγάκι Σωκράτη (να δω και πως είναι η Χαλκίδα φίλε Christopher που θα πρέπει να με φιλοξενήσεις αν έρθω :P), κανά Θανάση, λίγο Βασίλη, κανά Αλκίνοο, (Ξέρετε αυτά που γουστάρω δηλαδή).
Τα river party (Άρδα/Νεστόριο) τα αφήσαμε προς στιγμήν μιας και τείνουν προς σκυλοειδές κατεύθυνση που διόλου μου αρέσει ως ιδέα. Πως, γαμώ το στανιό μου, να πας σε river party με μπύρες και ούζα και να ακούς Άννα Βίσση ή Πλούταρχο σε συνδυασμό με τον ήχο των μηχανών [Δεν αντέχεται και μόνο στην ιδέα]. Άσε που αντί για μπύρες πρέπει να πάρεις ουίσκι ή σαμπάνια. Ε δεν λέει...

Από την άλλη έχουμε και το φαινόμενο αποφοίτηση. Ο bear παίρνει πτυχίο!!! Και θα ήταν μια καλή ευκαιρία να το γιορτάσουμε όλοι μαζί, αι παλαί συμφοιτηταί ταις Πάτρας. Λίγο δύσκολο βέβαια, δεδομένου της εντελώς χύμα κατάστασης των χαρακτήρων μας. Το κορυφαίο ήταν η πρόταση του bear: "Θα πάμε για μπάνιο, θα έρθεις;". [Αφήνω ως υποχρέωση των άλλων να του πουν ότι αυτό λέγεται: "Διακοπές". :) ]
*Υποσημείωση: Πέρα από την πλάκα ένα τεράστιο ευχαριστώ στον bear που επί μία ώρα με βοηθούσε με το Unix για να επαναφέρω τα emails της σχολής, τα οποία μετά από μέγιστη μαλακία μου είχαν χαθεί.

Έχουμε και τα Τσαϊρια!!! Βέβαια. Θα γίνει πανικός πάλι...

Όπως και να `χει φίλοι μου, καλοκαίρι έρχεται σε λίγες βδομάδες και για μένα. Και σπίτι να κάτσω, που λέει ο λόγος, καλά θα περάσω. Οπότε δεν έχω τίποτα άλλο να πω, παρά...

Καλό καλοκαίρι!!!

Ο Σαλονικιός στη Ρώμη

Τετάρτη, Ιουλίου 15, 2009

Ο Σαλονικιός στο Παρίσι



Ο Κολοκοτρώνης ρε μαλάκα, δίπλα στην Καμάρα!!!
χαχαχαχα Τα σπασε πάλι...

Τετάρτη, Ιουλίου 08, 2009

Το ποιήμα του χοντρού

Ανέβηκα πάλι στην ζυγαριά σήμερα, βλέπω τα pounds και καθώς τα μετατρέπω σε κιλά χρησιμοποιώντας ακολουθεία Fibonacci που με έμαθε ο αδερφός μου [γιατί σε pounds δεν μπορώ να καταλάβω] με έρχεται στο μυαλό ένα ποιήμα που είχα γράψει παλαιότερα, φοιτητής Πατρών τότε... Σας το ξαναθυμίζω, μαζί με τα σχολιάκια που είχα κάνει τότε...

Θέλω να το μοιραστώ μαζί σας ένα ποιήμα που έγραψα.
Ελπίζω να έχω την κατανόησή σας. Το ποίημα είναι κατά βάσει σουρεαλιστικό και θεωρώ ότι αγγίζει (μη σας πω πιάνει) τα προβλήματα που έχει ένας συγκεκριμένος εύσωμος ανήρ στην κοινωνία τούτη!!!

Καθώς καθόμουν μοναχός
απάνω στα σεντόνια
Ακούστηκε θόρυβος μουντός
Σαν να `τανε μπουλόνια

Σκύβω και βλέπω, τι να δω;
Μα είν` το κρεβάτι τούτο;
Που κείτεται στο έδαφος
Σαν να `τανε μπαούλο.

Έσπασε το κρεβάτι μου
Γαμώ την καταδίκη
Που θα βρω τώρα μάστορα
Που είναι ακόμα Τρίτη;

Το πρόβλημα ήταν χοντρό
Δεν θέλω να το κρύψω
Τόσα κιλά που κουβαλώ
πες μου που να τ' αφήσω;

Το πήρα πια απόφαση
Το σώμα θα γυμνάσω
Θα γίνω κι εγώ ένας Μπραντ Πιτ
Δεν θέλω να μουχλιάσω

Απάνω στον διάδρομο
Δίπλα στην κουνουπιέρα
Τα πάχη μου τα κάλλη μου
Και μια καλή κοπέλα

Κάνω βρε τα χιλιόμετρα
Στο σύνολο δεκατρία
Μα πριν να βγω στην Αχαρνών
Στρίβω Κυπαρισσία

Το γυμναστήριο τέλειωσα
Την δίαιτα αρχίζω
Μπας και χαθούνε τα κιλά
Μήπως κι αδυνατίσω

Τρώω γιαούρτι με ελιές
Και salad να γουστάρω
Και άμα λάχει μάγκα μου
Στρίβω κι ένα τσιγάρο

Πίνω καφέ γεμίζοντας
Την κούπα ζαχαρίνες
Και τρώω μήλα και ελιές
Να φύγουν οι τοξίνες

Χάνω τα πρώτα πέντε μου
Γραμμάρια και γουστάρω
Τρώω λιγάκι παγωτό
Μήπως τα ξαναπάρω

Άτιμο πράμα η δίαιτα
Κι η γυμναστική επίσης
Σου πήζει λένε το μυαλό
Μέχρι που να ψοφήσεις

Σταμάτησα γυμναστική
Πάνε και τα βαράκια
Από εδώ και στο εξής
Μόνο τα μηλαράκια

Οχού κι αυτή η δίαιτα
Καταραμένη να `ναι
Μας έβαλε σ` αυτό το τριπ
Μαζί της να πεινάμε

Αθάνατο είναι το πιοτό
Και το σουβλάκι επίσης
Θερμίδες και ενέργεια
Φουλ να μου το γεμίσεις

Μωρ` δε γαμιέται η δίαιτα
Να `τανε κι άλλη τώρα
Αρχίσαμε απ` την αρχή
Να πίνουμε Κόκα Κόλα

Έτσι λοιπόν αλάνια μου
Μείναμε στο σπιτάκι
Ούτε ένα γυμναστήριο
Ούτε ένα γκομενάκι

Μα σαν θα γένω πλούσιος
Θέλω να αδυνατίσω
Στα Prinou μέσα θα χωθώ
Και άλλος θε να γυρίσω

Θα γίνω finally Μπραντ Πιτ
Και όλοι θα με ζηλεύουν
Με μυς, και με κοιλιακούς
Τι άλλο να προσμένουν;

Φέρε την πίτα την διπλή
Με μπόλικο τζατζίκι
Έτσι για να γουστάρουμε
Αυτό το σταριλίκι

Όλοι χοντροί θα γίνουμε
Γαμώ την κοινωνία
Κι όνειρα σαν τα αποψινό
Θα κάνουμε μανία

Τρίτη, Ιουλίου 07, 2009

July in Boston

Έχει μπει πια ο Ιούλιος [εδώ και μια βδομάδα] και η βροχή δεν λέει να σταματήσει.

Σταμάτησε για ένα τριήμερο, για να γιορτάσουμε την ανεξαρτησία (???) και πάλι άρχισε να βροχάει. Είμαι σχεδόν πεπεισμένος ότι αυτές τις 3 μέρες έβαλαν ψεκαστικά αεροπλάνα να διαλύσουν τα σύννεφα. Δεν εξηγείται αλλιώς... την Βοστώνη μου καλοκαιριάτικα.

*Ωστόσο ο καιρός εμπνέει για διάβασμα...πάλι καλά...

Δευτέρα, Ιουλίου 06, 2009

Cooking

Το να ζεις στο ίδιο σπίτι με τον μεγαλύτερο αδερφό σου έχει τελικά πολλά πλεονεκτήματα.
Το τελευταίο εξάμηνο συγκατοικώ με τον αδερφό μου και έχω να πω ένα: Μαγειρεύει καλύτερα και από την μάνα μας

(Μαμά μην το παίρνεις κατάκαρδα, μπορεί να φταίει η μεγάλη κατανάλωση junk food του πρώτου εξαμήνου και να είναι όλο μια ψευδαίσθηση).

Τον τελευταίο καιρό έχουμε κάνει τα πάντα: σπανακόπιτες, αρακά, φασολάκια, γεμιστά, μοσχάρι με μπιζέλια, κολοκυθάκια γεμιστά, ψάρια ψητά, hunkar begendi, πατάτες ψητές, αναμένετε η φασολάδα και το παστίτσιο και ένα σωρό άλλα. Για να μην αναφέρω τα μαγειρέματα των άλλων παιδιών στην παρέα [από Έλληνες μέχρι Ρουμάνους και Αμερικάνους]. Ο παράδεισος σου καλοφαγά...

Πρέπει να μάθω κι εγώ κάποια στιγμή πως γίνονται αυτά, γιατί του χρόνου που δεν θα συγκατοικούμε να δω ποιος θα μαγειρεύει...
Και όσοι με διαβάζετε από παλιά ξέρετε πόσο καλά τα καταφέρνω στο μαγείρεμα...

Αλλά και να μην μαγειρεύεις εδώ βρίσκεις ό,τι γουστάρεις για να φας. Έχω δοκιμάσει τα πάντα: Κινέζικο, Γιαπωνέζικο, Ταϊλανδέζικο, Ινδικό, Τούρκικο κτλ κτλ κτλ
Για αυτό έχω γίνει σαν όρκα φάλαινα...

Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009

Sex Shop TV


Όσοι αγαπήσαμε την ταινία "Τσίου" θα συνεχίσουμε με το "Sex Shop TV", με 10 επεισόδια μέσω internet!!! [Προς το παρόν έχει βγει μόνο ο πρόλογος]

To site είναι: εδώ

Παρασκευή, Ιουλίου 03, 2009

Τι Michael Jackson και μαλακίες...

Είσαστε όλες ίδια ράτσα πως να το κάνουμε,
μα η καρδιά δεν είναι κάλτσα να την μαντάρουμε...



Εδώ μιλάμε για μουσική ποιότητα!!!
Θεωρώ κορυφαία στιγμή, αυτήν που βγαίνει η κάλτσα και μπαίνει στο χέρι...για ντεκόρ [όπως θα έλεγε και ο Σαλονικιός: "Μες τη μπίχλα ρε μαλάκα!!!"]
Και η δεύτερη κορυφαία στιγμή είναι η επεξήγηση ότι το τραγούδι είναι με την "καλή έννοια"...
:P

Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2009

Predictably Irrational

An amazing talk by Dan Ariely (MIT's Professor of Behavioral Economics) on Rational (or lets say Irrational) human behavior!!!
It is pretty shocking (and funny in the same time) how people use to take decisions. Most of all, I liked the "dating experiment". So next time think a lot about whom are you going to invite for a beer (i.e. μπαρότσαρκα για γκόμενες) and who is inviting you to go out...

It's all about offering humans the correct choices...



Enjoy...

Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2009

Dream Garage



Είναι, ρε φίλε να αγοράσεις Ferrari και να ντρέπεσαι να πας να την παρκάρεις στο γκαράζ...

Βέβαια, πλάκα θα είχε να σκάσω μύτη με το Τσικουετσεντάκι μου σε ένα τέτοιο γκαράζ. Αν και είμαι σίγουρος ότι μια μέρα πάρκιγκ εκεί θα ισοδυναμεί με την τιμή του αγαπημένου μου Φιατ...επί 10. :)


* Το περίεργο είναι ότι νόμιζα ότι τέτοια αμάξια τα παρκάρουν σε σούπερ χλιδάτα γκαράζ.

Κυριακή, Ιουνίου 28, 2009

Εύρηκα


Πιστεύω ότι μετά την ανακάλυψη της φωτιάς, η αμέσως επόμενη μεγάλη ανακάλυψη ήταν αυτή του καρπουζιού χωρίς κουκούτσια!!! Αθάνατη τεχνολογία!!! Δεν χρειάζεται πια να φτύνουμε από εδώ και από εκεί...Κι εγώ φυσικά δεν χρειάζεται να βγάζω τα κουκούτσια ένα ένα με το πιρούνι...
Έχω συγκινηθεί. Σχεδόν κλαίω... :P

Σάββατο, Ιουνίου 27, 2009

Τα χάσαμε τα λεφτά - Netflix

Το πρώτο 10% improvement για το διαγωνισμό Netflix αφήνει περιθώριο 30 ημερών σε άλλες ομάδες να το ξεπεράσουν, διαφορετικά το βραβείο του 1.000.000$ πάει στην ομάδα (ή καλύτερα στην έννωση τριών ομάδων) BellKor's Pragmatic Chaos!!!

Αυτά είναι νέα!!!

Παρασκευή, Ιουνίου 26, 2009

Active Member - 17 years

Ο par...alogos ακούει live από το tvxs τους Active Member: http://www.tvxs.gr/v14622
Θυμάται παλιές καλές μέρες: εδώ
Και του άρεσε τρελά το τραγούδι: Παράξενη Βόλτα


Update after the concert:
Συγκινήθηκα πάλι. Θυμάμαι παλιά στην συναυλία που κάναν στην Πάτρα και ήμουν από κάτω με τον Βασίλη και τον Κώστα και μας φώναζε ο Foxmoor: "What we say?" και απαντούσαμε: "Fuck USA".
Και τώρα κάθομαι στο Μπόστον και γίνεται το ανάποδο: "USA fucks me" :)
[Είναι αυτό που λένε ότι η ιδεολογία έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, ένα πράμα...]

Πέμπτη, Ιουνίου 25, 2009

Αυτές είναι πτήσεις να πούμε...



Μετά είχε μπαλέτο για να πιάσει όλη την γκάμα ανθρώπων...

Κυριακή, Ιουνίου 21, 2009

Some Bostonian photos

Η φωτογραφική μου μπορεί να χάλασε, αλλά έχω το κινητό μου πλέον.

Οπότε πάρτε μια ιδέα (σε χαμηλή ανάλυση) πως είναι η γειτονιά μου στο Μπόστον...

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχθεί στην εκκλησιά του Χριστού του Επιστήμονα [Church of Christ, Scientist], που είναι δίπλα στο σπίτι μου.


Εδώ βλέπετε την εκκλησία. Φόντο το Prudential (ο ψηλότερος ουρανοξύστης της Βοστόνης) και αν έχετε δει την ταινία "21" [με τον τύπο από το ΜΙΤ που παίζει πόκερ: π.χ. εδώ στο 7:15] θα αντιληφθείτε ότι 2-3 σκηνές έχουν γυριστεί κάπου εδώ...



Εδώ πάλι μπροστά από την πισινούλα...


Και τέλος μια φωτό από ένα δωμάτιο της σχολής που πάω καμιά φορά για διάβασμα...

Ρε τον μπακλαβά!!!

Ένα από τα καλά του να έχεις Τούρκο συγκάτοικο είναι ότι όταν επιστρέφει από Άνκαρα φέρνει νοστιμότατο μπακλαβά.

Και για την ιστορία: ένα κουτί μπακλαβά το εξαφανίσαμε σε 5,23 λεπτά!!!


* Επίσης έχω να πω ότι οι ελεγκτές στα αεροδρόμια κράτησαν τα υπόλοιπα 4 κουτιά με μπακλαβά...οι φούστηδες!!! Που να τους στάξει το σιρόπι του μπακλαβά στα ρούχα...

Παρασκευή, Ιουνίου 19, 2009

Φτου σου γαμώ τη γρίπη μου

Έχουμε βρει τον μπελά μας, που λέτε, με αυτήν τη γρίπη, των συμπαθεστάτων και νοστιμοτάτων κατά τα άλλα, χοίρων (i.e. swine flu: το μιλάω το αγγλικό σε λέω).

Και τρέμουμε την ώρα και την στιγμή που θα έρθει η ώρα να γυρίσουμε Ελλάδα.
Θέλουν τώρα, ντε και καλά, να βρούνε ποιος κουβαλάει τον ιό και ποιος όχι.
Σαν άλλοι γκοστμπάστερς λοιπόν έχουν επιστραυτεύσει κάθε μέσο προς αυτόν το σκοπό.
Την ίδια στιγμή βέβαια θέλουν να δείξουν ότι σέβονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορούν να τρέχουν σε κάθε έναν, να του βάζουν το θερμόμετρο στον κώλο για να δουν αν έχει πιάσει τους 40... Πολιτισμένοι άνθρωποι είμαστε...
Έτσι λοιπόν τα έχουν σκηνοθετήσει όλα ωραία και καλά. Ούτε σε φυλακή να έμπαινες. Με το που φτάνεις στο αεροδρόμιο, σε έχουν βάλει τις θερμικές κάμερες. Να πιάσουν, λέει, τη θερμοκρασία του σώματος. Κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Αν έχεις όντως πυρετό [ο οποίος μπορεί να είναι και από ένα απλό κρύωμα] λες δεν πα στο διάλο, θα με ταλαιπωρήσουν κάποιες ώρες και θα με αφήσουν. Αν όμως φίλε μου με το που φτάνεις Ελλάδα μετά από ένα χρόνο απουσιάς σου και εκεί που περιμένεις τις βαλίτσες σου, βλέπεις μια Ελληνίδα κοπελάρα, με τα μίνια της [γιατί μην ξεχνάς ότι ήρθες καλοκαίρι], με τα ξώπλατά της [γιατί μην ξεχνάς ότι ήρθες καλοκαίρι] και με το μπούστο της φόρα παρτίδα, να περπατά δίπλα σου, τι θα κάνεις; Δεν θα φουντώσεις; Δεν θα ανέβει η θερμοκρασία στο 40? Και απαντώ. Θα ανέβει κύριε. Και τότε την έχεις πατήσει. Γιατί θα σε πιάσουν οι θερμικές κάμερες, θα σε μαγκώσουν, θα σε βάλουν σε γκαραντίνα, θα δουν ότι δεν έχεις τίποτα, φυσικά δεν θα πιστέψουν ότι ανέβηκε η θερμοκρασία λόγω του γκομενακίου, θα θεωρήσουν ότι κάτι περίεργο συμβαίνει και τελικά όλες σου οι διακοπές θα είναι η διαδρομή νοσοκομείο-ασφάλεια και τούμπαλιν.
Και ας πάρουμε την περίπτωση που έχεις κάνει μαθήματα αυτοσυγκράτησης. Έχεις εκπαιδεύσει επί μήνες σκληρά τον εαυτό σου, όταν είσαι μέσα σε αεροδρόμιο να κεντράρεις στη βαλίτσα σου. Ποτέ σε γυναίκα. Τότε έρχεται πάλι η λύση. Έχουν πάει και έχουν βάλει στις τουαλέτες μια κάμερα μπροστά από κάθε μπιντέ (φάτσα με το προσωπό σου) και ειδική τουαλέτα που συλλέγει ούρα. Οπότε πας να κατουρήσεις και ενώ διαβάζεις τα περίεργα μηνυματάκια στον τοίχο (ξέρεις: "Μην χέζεις στην τρύπα. Η επιτυχία αλλοτριώνει", "Για μια γρήγορη παρε τηλ στο..." κτλ κτλ), τσουπ σου παίρνουν μια φωτογραφία την μάπα σου, και όταν τραβάς καζανάκι κλείνει το κουτάκι με τα ούρα και πάει πακέτο με την φωτογραφεία σου για ανάλυση. Σε περίπτωση τώρα που πάλι δεν έχεις ιό και είχες την "ατυχία", ο ενδιάμεσος σταθμός να είναι στο Άμστερνταμ, τότε σίγουρα θα σκάσει μύτη η αντιτρομοκρατική. Δεν τη γλιτώνεις.
Αν βέβαια τώρα, άνθρωποι είμαστε, δεν σου έρθει όρεξη για κατούρημα ρε παιδάκι μου [πράγμα αδύνατο με τόσες κόκα κόλες / καφέδες / τσάγια και κρασιά που ήπιες στο αεροπλάνο στο τσαμπέ επί 40 ώρες που ταξιδεύεις], έχουν βρει άλλο τρόπο να σε ελέγξουν. Έχουν βάλει εγκάθετους, συμβασιούχους, λίγο πριν βγεις απο την πύλη να στήσουν καυγά μαζί σου. Πάνω στον καυγά σου τραβάνε μια μπουνιά [στις γυναίκες, ένα απλό νύχιασμα] και συλέγουν με περίτεχνο τρόπο το αίμα από το πρόσωπό σου, το οποίο πάνε και για ανάλυση.

Τώρα ΑΝ, λέω ΑΝ, τη γλιτώσεις και βγεις ζωντανός από το αεροδρόμιο, δίχως συλλήψεις και τα λοιπά, ρωτώ: το πρώτο πράγμα που θα κάνεις, δεν είναι να βρεις τον πρώτο άνθρωπο και να του πεις από τί πράμα γλίτωσες; Ε πίστεψέ με, αυτός ο άνθρωπος είναι σίγουρο ότι θα είναι ο Αβραμό. Κι αφού σου τραγουδίσει το "Δε σταματεί η λειτουργία των θεσμών" και σε ρωτήσει "Εσύ έκοψες το κάπνισμα;", θα σε καταδώσει στους υπεύθυνους, ανεξαρτήτου απαντήσεως.

Όχι για να δείτε τι τραβάμε που ερχόμαστε Ελλάδα.

Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009

18. Apple vs Άπλα

Ντάξει, ντάξει. Ότι οι Αμερικάνοι είναι ανώμαλοι το ξέραμε. Είμαστε κι εμείς, αλλά κι αυτοί δεν πάνε πίσω.

Που λέτε όταν καλοκαιριάζει στην Ελλάδα, ας πούμε, λες "θα πά να κάνω κανά μπάνιο στο γιαλό να έρθω στα ίσια μου".
Οπότε παίρνεις μαγιό, παίρνεις ομπρέλες, κουβαδάκια, βατραχοπέδηλα, το παράνομο ψαρεντούφεκό σου [για να κάνεις την μόστρα σου στα γκομενάκια που περνάνε top-λες από μπροστά σου μια στο τόσο], δύο ευρώ για να πάρεις λουκουμά, έχεις ήδη πιεί την φραπεδιά σου στο μπαλκόνι ή το Τούμπα λίμπρε (Μαλαματίνα - κόκα κόλα) σου στον κήπο, παίρνεις και το κινητό μπας και χρειαστεί να πάρεις τον γείτονά σου να έρθει να σε ξεκολήσει από την άμμο με το σούπερ ντούπερ...τρακτέρ του, έχεις πάρει την Τετάρτη από την λαϊκή και 2-3 καρπούζια τα οποία θα τα αμολήσεις μέσα στην θάλασσα για να παγώσουν και τραβάς προς την παραλία.

Εδώ στο Αμέρικα, να πούμε αν έρθει το καλοκαίρι τους καρφώνεται στο κεφάλι να πα να κάνουν "Μάζεμα μήλων" ή "Μάζεμα φράουλας". Άμα με το λέγαν δεν θα το πίστευα. Και όμως. Τους αρέσει λέει που σκαρφαλώνουν σαν μαϊμουλια στα δέντρα και μαζεύουν μήλα. Και σκέφτομαι τώρα εγώ από μέσα μου: Αυτούς είναι να τους πάρεις μια μέρα να τους πας για αραίωμα καϊσιών, την επόμενη να τους βάλεις πάνω στο τρακτέρ να τους πας για ράντισμα, μετά για όργωμα και σκάλισμα ένα ένα τα δέντρα με την τσάπα, μετά για πότισμα, να χαλάσει η πομόνα, να τους βάλεις να τρέχουν να την φτιάξουν και να ποτίζουν με καρουλά και στο τέλος να τους βάλεις να μαζέψουν τα καΐσια ΚΑΙ μετά ας έρθουν να μου πουν γιατί δεν βρίσκω διασκεδαστικό να πάω να μαζεύω φράουλες και μήλα καλοκαιριάτικα, κάτω από το Ηλία που ζεματοκοπά!!!

Διότι αγροκαλιεργητής γεννιέσαι [να δες εμένα]...δεν γίνεσαι!!!

An inspired comment on my blog

Παραθέτω ένα ωραίο σχόλιο που έλαβα μέσω email, μιας που δεν έχω συνεχώς ανοιχτά τα σχόλια, που είναι το παρακάτω...



Ξεκινώ με αυτό...
God: You've been unhappy because you've desired things that cannot be.
Lucifer: That's what desire is. The need for what we can't have. The need for what's readily available is called greed.
...the price for getting what you want, is getting what once you wanted.
[Dream, in SANDMAN #19: "A Midsummer Night's Dream"]
Και πρέπει να θυμάσαι επίσης ότι:
Ask yourselves, all of you, what power would hell have if those
imprisoned here could not dream of heaven?
γιατί τελικά...
"You lived what anybody gets, Bernie. You got a lifetime. No more. No less."
[Death, in SANDMAN #43: "Brief Lives: 3"]

Θα κλείσω με κάτι πιο κλασικό:
"God is a comedian playing to an audience too afraid to laugh."
- Voltaire
και κάτι πιο λαϊκό (που μου το είπε ο παππούς μου όταν με πέταξε στην θάλασσα και δεν ήξερα κολύμπι):
Σκάσε και κολύμπα!!!

Ε λίγο να ζεσταθεί το...

Ω πω πω πω τσι πουτάνες...

Μου άρεσε και το παραθέτω:



Ειδικά ο τελευταίος στίχος είναι όλα τα λεφτά...

Annem

Όπως και να τα φέρεις, από εδώ να τα φέρεις από εκεί να τα φέρεις, πάντα στο τέλος καταλαβαίνεις ότι η μάνα σου είχε δίκιο...

...και ότι η πεθερά σου είναι για το τρελάδικο!!!

Τρίτη, Ιουνίου 16, 2009

Ένα . . . Παράπονο




Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Το πείραμα της κούκλας

Το πρώτο που θέλω να πω σήμερα είναι ότι είμαστε όλοι μετανάστες. Και ότι όταν έχεις έναν άνθρωπο απένταντί σου πρέπει να του συμπεριφέρεσαι σαν άνθρωπο ανεξάρτητα από το χρώμα του, τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, τις συνήθειές του. Είμαστε όλοι άνθρωποι και όντα του ίδιου πλανήτη και έχουμε τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ελευθερίες και τις ίδιες υποχρεώσεις, όπως αυτά ορίζονται σε κάθε εποχή.

Το δεύτερο που ήθελα να πω είναι ότι λυπάμαι αφάνταστα τους ανθρώπους που είναι ρατσιστές. Είτε ο ρατσισμός έχει να κάνει με την καταγωγή του άλλου, είτε με την θρησκεία του, είτε με τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, είτε με οτιδήποτε χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο.

Και τρίτον και τελευταίο, και αποτελεί τον λόγο που μου την κάρφωσε να τα πω όλα αυτά είναι το παρακάτω βιντεάκι.
Για να δείτε ότι στον κόσμο μας επικρατεί, έστω και χωρίς να φαίνεται, ο ρατσισμός και η παράνοια:



Είναι σοκαριστικό ότι στην ερώτηση: "Why is that doll ugly?" η απάντηση είναι "Because it is black"!!!

Patras

Μου λείψαν τα φιλαράκια στην Πάτρα.
Μου έλειψαν εκείνα τα τηλεφωνήματα που έκανα στον Κώστα στις 12 τα μεσάνυχτα, όταν βαριόμουν, να πάμε Γεροκωστοπούλου για κρέπα και μου 'λειψε να συναντώ πάντα μα πάντα γνωστούς στο δρόμο.
Μου έλειψαν εκείνα τα τηλεφωνήματα στις 5 τα χαράματα από τον Christopher (πάλι καλά που δεν του έχω δώσει το νέο μου τηλέφωνο) και το βρίσιμο που του έριχνα αφού με ξυπνούσε.
Μου λείψε το χύμαδυο του Αντρέα και το bear-στυλ του bear.
Και οι εκομπές που κάναμε με τον Billy.
Μου λείψαν οι βόλτες στον Μάκη τον Κουλό και στο κάστρο όταν καλοκαίριαζε. Στο θεατράκι...
Ακόμα και εκείνη η άλλη παρέα. Με τους πολλούς Γιώργιδες μου έλειψε. Απορώ αν με θυμούνται καν.
Μου λείψαν όλα αυτές οι φοιτητικές συναυλίες και εκδηλώσεις που όταν πήγαινα έλεγα στους άλλους ότι στην Αμερική όλο τέτοια γίνονται (και τελικά ούτε τέτοια δεν γίνονται ούτε άλλα...)
Μου λειψαν όλες οι μαλακίες που κάναμε τότε.
Και πιο πολύ μου έλειψε που άμα μαλώναμε καμιά φορά, όσο χοντρά κι αν μαλώναμε, ξέραμε ότι στην τελική θα τα γράψουμε όλα στα αρχίδια μας και θα πάμε πάλι όλοι μαζί για καφέ.
Γιατί είχαμε πιάσει το νόημα των ανθρωπίνων σχέσεων: "Κάποιος θα την κάνει την μαλακία, αλλά μην σκας γιατί την επόμενη θα την κάνεις εσύ..."

* Για όσους αναρωτιούνται: Όχι γυναίκα δεν υπήρξε στην παρέα. Και κατά τη γνώμη μου σοφά πράξαμε. Όποιος έβρισκε γυναίκα την κρατούσε μακριά από την παρέα. Κατ' αρχάς για το καλό της κοπέλας, κατά δεύτερον για το καλό της σχέσης και κατά τρίτον για το καλό του κοτσομπολιού (για όσους πιστεύουν ότι οι άντρες δεν είναι μεγαλύτεροι κουτσομπόλιδες από τις γυναίκες...) :D


Και με άλλα λόγια αν δεν το καταλάβατε: όταν μπαίνεις στην κανονική ζωή αναπολείς τα φοιτητικά χρόνια...

Κυριακή, Ιουνίου 14, 2009

Σνιάρφ

Η γάτα με μίσησε τελικά!!!

Δεν το έπιασε το εκλεπτισμένο μου χούμορ και αφού αφινίασε πηγε και κρύφτηκε και δεν εμφανίστηκε ξανά...
:)

Ούτε θηλυκιά γάτα δεν με αντέχει...

Διακο-πες το

Πως καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Είσαι στο γραφείο και δεν βλέπεις κανέναν. Γιατί έχουν πάει οι μισοί διακοπές και οι άλλοι μισοί κάνουν internship. Οι μισοί δηλαδή ξεκούραση και οι άλλοι μισοί στο χοντρό χρήμα. Και εσύ έχεις πάρει τον τρίτο δρόμο: no ξεκούραση, no money [...που συνεπάγεται και no honey]
Και για να καταλάβετε πόσο απελπιστική είναι η κατάσταση, σήμερα έχω να κάνω cat-sitting.
Έφυγε ένας φίλος διακοπές και πάμε και ταίζουμε τη γάτα. Έψαξα κι έμαθα ότι πλέον το cat-sitting είναι κανονική δουλειά. 20$ το τάισμα πάει. Για 10 λεπτά δουλειά. Όχι σαν εμάς τους μαλάκες που ξεσκιζόμαστε στο διάβασμα και τη δουλειά για μια χούφτα δολλάρια...
Αυτά που λέτε. Έμεινα με το...γατί στο σπίτι. [πως λέμε, με το πουλί στο χέρι].

Έφυγα λοιπόν. Πάω να ταΐσω τον Euclid. (τουλάχιστον έχει ελληνικό όνομα). Και χθες με είπαν ότι το "ψ ψ ψ ψ ψ" που κάνουμε εμείς στην Ελλάδα για να έρθει η γάτα, δεν πιάνει εδώ. Πρέπει να φωνάζω: "Hey kitty kitty kitty" Πάντως τολμώ να πω ότι πρώτη φορά θα μιλήσω αγγλικά σε γάτα. Ελπίζω να καταλαβαίνει τα ΕπανομίτικοΕλληνικοΑγγλικά μου. Ειδικά όταν θα του φωνάζω: "Ευκλίδ' !!! Ευκλιδ' !!! Χουέρ αρ γιου αρα ζλαπ' ? Καμ του ιτ σαμ τζιτζέ!!! "

Summer - Boston - Τουτιφρούτι

(από κάπου την έκλεψα: "Ο εθνικός κορμός έφαγε media και έχεσε bloggers"...σωστόοοο)

Τώρα που έχει έρθει καλοκαίρι [άλλο αν η πόλη είναι τόσο ανώμαλη που βρέχει και τον έχουμε ψιλοδαγκώσει] και έχουν φύγει σχεδόν όλοι από εδώ, λέω να ανοίξω λιγάκι τα σχόλια να πούμε καμιά μαλακία...και οι δέκα που διαβάζουμε το μπλογκάκι!!! Λέω να το σπάω που και που και να τα ανοίγω, γιατί μου την είπε ο Christohper και παραλίγο να με καταραστεί... Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Ρισκάρω τη ζωή μου αν με καταραστεί...
:D


* Σημείωση για τα σχόλια. Έμαθα ότι διαβάζουν και μικρά παιδιά το blog μου και δεν μπορούμε να βρίζουμε γαμώτo. Οπότε με προσοχή... Κατά τα άλλα μπορείτε να πείτε ότι σας έρθει στο κεφάλι...


UPDATE:
Φτάνει με τα σχόλια. Και οι 2 που έγραψαν, τους βρίσκω και στο msn :P

Diet

Στο Αμέρικα το να κάνεις δίαιτα είναι κομματάκι δύσκολο.
Αλλά αν θες να κάνεις, υπάρχει μόνο μία δίαιτα που μποείς να κάνεις:

Αν είναι νόστιμο, φτύσ' το!!!

Σάββατο, Ιουνίου 13, 2009

Food for Grad students



Αυτά είναι...

Παρασκευή, Ιουνίου 12, 2009

Blues

Εδώ στο Μπόστον, λόγω του Berklee έχουμε τρελά αποθέματα ανθρώπων που παίζουν μπλουζιές.
Εμένα η άποψη μου συγκεντρώνεται στην παρακάτω ιστορία, όπως μου την περιγράψανε:

"Μου λέει ένας φίλος να πάμε να ακούσουμε Blues. Εγώ δεν ήξερα και πολλά από τέτοιου είδους μουσική. Πάμε λοιπόν. Καθόμαστε. Παίρνουμε τις μπύρες μας και περιμένουμε να αρχίσει η μουσική. Μετά από λίγο έρχονται και οι μουσικοί. Κούρδισαν τα όργανά τους για κανά δύωρο και μετά έφυγαν."


* Βέβαια εγώ είχα μια πιο τραυματική εμπειρία με την jazz. Πήγα για πρώτη φορά να ακούσω jazz όταν ήμουν στην Ελλάδα και με πήρε ο ύπνος στο τραπέζι. Ένα τραγούδι πρέπει να είχαν μάθει, γιατί το έπαιζαν 3 ώρες. Τουλάχιστον εμένα ένα μου φάνηκε ότι ήταν... Όχι τίποτα άλλο, αλλά ντρεπόμουν να φύγω κιόλας, μιας και είχα πάει με λάτρη της jazz.

Πέμπτη, Ιουνίου 11, 2009

Xbox τρεις κι εξήντα

Το μυστικό project της Microsoft research βγήκε στη φόρα και έχουμε μείνει...(όπως θα έλεγε και ο απλός λαός) απλά μ@λάκες...



Δευτέρα, Ιουνίου 08, 2009

Άκρα

Ανέφερα στο προηγούμενο post το γεγονός ότι η αποχή δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αναφέρουν, για να θίξω ένα βαθύτερο προβληματισμό μου. Αν δεχτούμε λοιπόν [πράγμα που φαίνεται να είναι αλήθεια] ότι το ποσοστό αποχής αυξήθηκε μεν, αλλά φαίνεται να είναι κάτι μεταξύ 15% με 20% (ακόμα και 30% ή 40% αν θέλετε), τότε είναι τρομαχτηκά τα ποσοστά που πήρε η ΑΚΡΟδεξιά στην Ελλάδα.

Το ΛΑΟΣ αύξησε όχι μόνο τα ποσοστά του, αλλά και τον αριθμό ψηφοφόρων του και έφτασε στο 7.15%, ενώ ο Παπαθεμελής συγκέντρωσε ένα ποσοστό της τάξης του 1.27%. Το πιο τρομακτικό όλων είναι το ποσοστό των Χρυσαυγιτών που αγγίζει το 0.46 [ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχαν 23.500 Έλληνες που θα την υποστήριζαν].
Με άλλα λόγια ένα 10% των Ελλήνων ψήφησαν καθαρά ΑΚΡΟδεξιά κόμματα. [και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν ακόμα πιο πολλοί που ακρο-δεξιίζουν, μέσα στα ποσοστά άλλων κομμάτων (...ακόμα και μέσα στους οικολόγους) ]

Πολύ φοβάμαι ότι τόσο η Ελλάδα, όσο και η Ευρώπη τείνει να μπει σε πολύ σκοτεινά μονοπάτια.
Είναι τρομερά ανησυχητικό...

15% με 20% φαίνεται να είναι η αποχή στην Ελλάδα...

...από τους οποίους μικρό ποσοστό, κατά την γνώμη μου, ήταν αυτό που την επέλεξαν βάσει καθαρά πολιτικής άποψης.
Αλλά ακόμα κι αν θεωρήσουμε ότι είναι μεγαλύτερο το ποσοστό, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τα κριτήρια με τα οποία κάποιος απείχε. Σε αντίθεση με τα πολιτικά κόμματα, η αποχή είναι κάτι το αδιευκρίνιστο. Δεν μπορείς να υποστηρίξεις ότι έχεις να κάνεις με 20% αναρχικούς ή με 20% δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες, ή με 20% νεολαίους που σιχάθηκαν το σύστημα ή με 20% που βαριούνταν να σηκωθούν από το κρεβάτι ή με 20% που δεν πήγαν γιατί προτίμησαν τις διακοπές. Είναι σίγουρα μια σούμα τέτοιων πραγμάτων, που ο καθένας θα μπορέσει να οικειοποιηθεί και να παρουσιάσει από την δική του σκοπιά για να καλύψει σαφώς τα δικά του συμφέροντα.

Αντιγράφω από την ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου...



Υστερόγραφο για την αποχή και τα παπαγαλάκια:

Αφού συνήλθε από το σοκ των exit polls, η ΝΔ προσπάθησε χθες να αλλάξει το παιχνίδι, διαδίδοντας ότι η αποχή έφτασε ή και ξεπέρασε το 50% κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι η πραγματική αποχή δεν έφτασε ποτέ τόσο ψηλά. Μετά την κατάργηση των εκλογικών καταλόγων, οι υπολογισμοί αυτοί στηρίζονται στα πρόχειρα ελληνικά δημοτολόγια που συμπεριλαμβάνουν από μετανάστες μέχρι νεκρούς του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Το ποσοστό του 50% προκύπτει επειδή, σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ανέρχεται σε 9,971,324 άτομα!.. τη στιγμή που, με βάση την τελευταία απογραφή, ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της χώρας είναι περίπου 10,5 εκατ., συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών, των παιδιών και νέων μέχρι 18 ετών κλπ. Για να είχαν 9,971,324 άτομα δικαίωμα ψήφου, θα έπρεπε στη χώρα να κατοικούν περίπου 15 εκατομμύρια!!

Η αποχή ήταν σχετικά υψηλή για τα ελληνικά δεδομένα (15-20%) αλλά δεν έχει καμία σχέση με το 50%. Τα νεοδημοκρατικά στελέχη που επρόκειτο να μιλήσουν στα κανάλια πήραν οδηγίες να κάνουν λόγο για τεράστια αποχή, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για την αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και υποτιμώντας την κυβερνητική ήττα.

Τίτλοι όπως «πρώτο κόμμα η αποχή» έκαναν την εμφάνισή τους στη ΝΕΤ και αναμεταδόθηκαν από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, με αποτέλεσμα να διαδοθεί ευρέως η άποψη ότι η αποχή ήταν τόσο μεγάλη ώστε τα αποτελέσματα δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία...

Rajeev Motwani

Τραγικά νέα για τουλάχιστον όλους τους πληροφορικάριους του κόσμου, ο απρόσμενος θάνατος του Rajeev Motwani.
Οι πιο πολλοί θα τον γνωρίζετε από το γεγονός ότι ήταν ο εμπνευστής του Google [advisor ενός εκ των παιδιών που δημιούργησε το google], άλλοι από το βιβλίο του: Randomized Algorithms που λίγο πολύ όλοι έχουν ξεφυλλίσει, ή από το γνωστό θεώρημα PCP [ NP = PCP[O(log n), O(1)] ], που άλλαξε πολλά πράγματα στην θεωρητική πληροφορική.
Πραγματικά ένας σπουδαίος επιστήμονας που δυστυχώς έφυγε πολύ νέος...

Παρασκευή, Ιουνίου 05, 2009

Αβραμό

Μου έχει κολλήσει από χθες το τραγουδάκι: "Δεν σταματάει η λειτουργία των θεσμώωωωων"




Θεΐκό!!!

Πέμπτη, Ιουνίου 04, 2009

Η σφαγή της Tien An Men - 4 Ιούνη 1989


"Μέσα στη θλίψη μου
ακούω τους δαίμονες
να στριγκλίζουν.
Κλαίω, όταν οι λύκοι
και τα τσακάλια γελούν.
Με δάκρυα θρηνώ
τον ήρωα, όμως σηκώνω
ξανά ψηλά το κεφάλι
και τραβάω το ξίφος μου."

Απόσπασμα από τα
«Ποιήματα της Τιεν Αν Μεν»
του Ουάνγκ Γιουν Τάο.

Τετάρτη, Ιουνίου 03, 2009

Γαμώ την καταδίκη μου

Όποιος με έχει καταραστεί, να του καεί το βίντεο!!!

Τις τελευταίες μέρες τρελά πράγματα μου συμβαίνουν. Όλα ξεκίνησαν όταν χωρίς κανένα (?) λόγο, άρχισε να πονάει το στομάχι μου, ό,τι κι αν έτρωγα. Εννοώ ότι ακόμα και πατάτες βραστές που είναι καλές για το στομάχι, όταν τις έτρωγα κατευθείαν το στομάχι πονούσε αφόρητα. Αυτό κράτησε για μία βδομάδα. Ακόμα δεν ξέρω αν έχει περάσει ή όχι.
Την Παρασκευή, κι ενώ το στομάχι μου ήταν αλάκ μπουλάκ, μετά από ένα πολύ-ωρο meeting, ξαφνικά και χωρίς κανένα λόγο πάλι, με πιάνει τρομερός πόνος στη μέση. Σε σημείο που ούτε όρθιος να μην μπορώ να σταθώ, ούτε καθιστός, ούτε ξαπλωμένος. 3 μέρες σχεδόν βογκούσα από τον πόνο και μόνο που περπατούσα. Και δεν φτάνει αυτό, Παρασκευή απογευματάκι εκεί που κάθομαι νιώθω κάτι να με τσιμπάει στο δεξί πόδι σε 4 διαφορετικά σημεία. Αποτέλεσμα, 4 σημεία του ποδιού μου πρησμένα, να με ξύνουν και να πονάνε, κι εγώ με κορτιζόνες να προσπαθώ να τα συνεφέρω. Ακόμα έχω σημάδια. Παρασκευή βραδάκι βάζω να κάνω τόστ και κάπως πάω να βγάλω το τοστ και καίγεται το χέρι μου. Έτσι απόκτησα και μια ωραιότατη ουλή στο χέρι, για την οποία θα περιφανεύομαι στις γυναίκες ότι έγινε μέσα σε καυγά με μαχαίρι. (στον καυγά νίκησα φυσικά...)
Σήμερα, καθώς περνάω την Mass Av. πηγαίνοντας προς MIT, οι μαλάκες έφτιαχναν τον δρόμο, αλλά δεν έβαλαν καμιά πινακίδα να προσέχουμε τις λακούβες. Οπότε, έτσι πως πάω φουλαριστός με το ποδήλατο, σκάω σε μια λακούβα, γίνεται χαμός, πάω να πέσω δεν πέφτω, από το τράταγμα ξεσκίζεται λιγάκι το χέρι μου, αλλά συνεχίζω, ρίχνοντας ταυτόχρονα μερικά Ελληνικά βρισίδια, σε σημείο που οι Αμερικάνοι να με κοιτάζουν με απορία να καταλάβουν τι έλεγα μέχρι που είπα το διεθνές: "Γαμώ την πουτάνα σου" και κατάλαβαν πλήρως το περιεχόμενο του μονόλογού μου. Πηγαίνω λοιπόν με το ποδήλατο, περνάω την γέφυρα και το ποτάμι, περνάω το ΜΙΤ, πηγαίνω πηγαίνω πηγαίνω. Ίσα με το Harvard έφτασα [30 λεπτά από το σπίτι μου με ποδήλατο]. Κι εκεί κοιτάζω την ρόδα του ποδηλάτου πήτα. Φούιτ. Και να είχε τριβόλια, παέι στο διάλο, αλλά φούιτ στην άσφαλτο (γαμώ τα έργα μου μέσα) που ακούστηκε; Βρίσκω ένα βενζινάδικο το φουσκώνο λίγο και με χίλια ζόρια καταφέρνω ίσα ίσα να φτάσω πίσω στο σπίτι μου. Και πριν ανέβω νιώθω άλλο ένα τσίμπιμα στο αριστερό πόδι. Κι έτσι ολοκληρώθηκε το κακό.
Τι άλλο μένει; Θα το δούμε σε λίγες μέρες. Έτσι και αντιληφθώ ότι γκαντέμιδες από το Ελλαδιστάν [βλ. Christopher] με καταράστηκαν, θα πάρω το πρώτο αεροπλάνο (ακόμα και air France ας είναι) και θα έρθω να τους κάψω το βίντεο.

Τρίτη, Ιουνίου 02, 2009

Έλα να γυρνάει



Είπα κι εγώ γιατί στείλαν τον Αλαβάνο στο debate!!!

Deb8

Καταχώρησα κι εγώ μια ερωτησούλα για το επερχόμενο διαδικτιακό debate, μεταξύ υποψήφιων Ευρωβουλευτών διάφορων πολιτικών χώρων, που θα γίνει με πρωτοβουλία του ιστοχώρου: deb8.

Επειδή το Debate είναι για την Τετάρτη και καθυστέρησα να καταχωρήσω την ερώτηση, αν νομίζετε ότι σας ενδιαφέρει ως ερώτηση ρίχτε κανένα ψήφο (μέχρι 3 μπορείτε να δώσετε), μήπως και καταφέρουμε να την ρωτήσουν την Τετάρτη:

Δευτέρα, Ιουνίου 01, 2009

Για τις Αμαλίες της ζωής μας

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."

Τζον Ντον
-o-

Στην Αμαλία που μας άφησε για πάντα πριν δυο χρόνια,
στις Αμαλίες του μέλλοντος και του παρελθόντος,
στις δικές μας Αμαλίες που χάσαμε με πόνο,
στις Αμαλίες που αγαπούσαμε,
στις ελπίδες που αργοπεθαίνουν μέρα με την μέρα...

Κυριακή, Μαΐου 31, 2009

Prisoner’s Dillemma

Prisoner's Dillemma:

Τετάρτη, Μαΐου 27, 2009

Laundry

Πως γίνεται ρε γαμώτο και όποτε βάζω πλυντήριο, πάντα χάνω μια κάλτσα.

Και είναι πάντα η δεξιά, από το ζευγάρι.
Έχω μείνει, που λες, με 15 κάλτσες, μόνο το αριστερό μέρος και όλες διαφορετικού σχήματος.
Αφού πλέον δεν λέω: "Πάω να αλλάξω κάλτσες". Λέω: "Πάω να αλλάξω κάλτσα".
Και καλά εγώ, ο άλλος που φεύγει με μια παραπανήσια κάλτσα τι στο διάλο την κάνει;

Δευτέρα, Μαΐου 25, 2009

Πανούσης & Αλκίνοος

Δυο τραγουδάκια από την εκπομπή του Τζιμάκου με τον Αλκίνοο, που κάναν το Πάσχα...

Τα σπάνε...




Παρασκευή, Μαΐου 22, 2009

Swine flu


Τώρα όλοι ξέρουμε πως...


*Άραγε θα βρούμε κάποια στιγμή την φωτογραφία που δείχνει πώς ο ιός του AIDS πέρασε από τον πίθικο στον άνθρωπο; (Και όλοι ξέρουμε πως μεταδίδεται το AIDS κατά βάση...)

Τετάρτη, Μαΐου 20, 2009

Dorm on fire

Όχι για να δείτε τι τραβάμε εδώ στο Αμέρικα με τα party:



Αυτό είναι που λέμε: "Μας κάψαν οι γυναίκες".

Και σκέφτεσαι μετά: "Να πάω στο πάρτυ ή να μην πάω;" Είναι ένα ρίσκο...

Τρίτη, Μαΐου 19, 2009

Τίγρης

Επειδή καμιά φορά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...


Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη
π' όλο με περιμένει
κι όλο την καρτερώ,
τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει,
μα ελπίζω να φιλιώσει
καιρό με τον καιρό.

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου
κι εγώ για το καλό μου
για κείνη πολεμώ
κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω,
για να της τραγουδήσω τον πιο βαρύ καημό.

όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω,
για να την αγκαλιάσω
στον πιο τρελό χορό,
κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της,
μου δίνει την προβιά της
για να τηνε φορώ.

Καμιά φορά απ' το πιοτό πέφτομε μεθυσμένοι,
σχεδόν αγαπημένοι,
καθείς να κοιμηθεί
και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν την μπόρα,
σαν τη στερνή την ώρα
που θα επιτεθεί.

Δευτέρα, Μαΐου 18, 2009

New teaching methods

Στην αναζήτηση νέων μεθόδων διδασκαλίας σκεφτόμουν κάτι τέτοιο για αρχή:



Και φυσικά λιγάκι ποίηση: The Halting Problem is Undecidable

Και προτροπή χρησιμοποίησης γλώσσας C φυσικά:

Παρασκευή, Μαΐου 15, 2009

Ο Σαλονικιός στην Σαλονίκη

Τέτοιο γέλιο που έρξα στο τέλος δεν περιγράφεται...ΘΕΟΣ

Californication

Μήπως ήρθε η ώρα να πάμε Santa Barbara για μπάνια, Seattle για καφέ και από το San Diego να περάσουμε Tijuana και Μέχικο για τεκίλες?

Τετάρτη, Μαΐου 13, 2009

Lk Srv KLP rHh

Σήμερα είναι Τρίτη.
Ο κόσμος φαίνεται τρομερά πιο γελοίος από χθες.
Οι άνθρωποι αισθητά πιο ανόητοι.
Ο ουρανός περισσότερο θλιμμένος.
Τα αμάξια τρέχουν λιγάκι πιο πολύ.
Ο καφές καίει και έχει χάσει την γεύση του.
Τα τσιγάρα δεν σβήνουν στα τασάκια.
Η θερμοκρασία, μια πάνω, μια κάτω.
Ο Άνθρωπος αισθητά πιο ματαιόδοξος.
Και ο καθρέφτης κοιτά ξανά και ξανά τον εαυτό του στην αντανάκλαση του νερού.
Άγνωστο το γιατί.

Σήμερα δεν είναι Τρίτη.
Ο κόσμος...





Κάπου το διάβασα και θα το αραδιάσω:
But remember, it's not that life is so short, it's just that you are dead for so fucking long.

Τρίτη, Μαΐου 12, 2009

Ο Σαλονικιός στον Λαζό

Artware Festival 2009

Επειδή CEIDας παραμένεις και μετά το πέρας των σπουδών σου, όσοι βρεθείτε Πάτρα 22 με 24 Μαΐου, μην χάσετε το φεστιβάλ που διοργανώνουν οι φοιτητές του τμήματος Μηχ Η/Υ και Πληροφορικής (i.e. CEID) της Πάτρας.

Απ' ότι είδα θα είναι πάλι ο Ζακ Στεφάνου, ο οποίος και είχε έρθει και πέρσι:


Πιάστε και βιντεάκι με τον aguaba:


Link: εδώ
Και φυσικά το youtube είναι γεμάτο από βιντεάκια...


* Στην Πάτρα έγινε πρόσφατα και το φεστιβάλ των ποδηλατών στην πλατεία Όλγας, που τα σπάει [Διοργανωτής ο συν-blogger Morfeas :P]
** Και φυσικά στην Πάτρα γίνονται έεεεεενα σωρό εκδηλώσεις, μιας και η πόλη είναι γεμάτη φοιτητες.
*** Ρε μπας και μας έλειψε η Πάτρα? Μας έλειψε, μας έλειψε...

Τετάρτη, Μαΐου 06, 2009

Φταρνίσου κι εσύ...

http://www.miniclip.com/games/stop-swine-flu/en/

Έλιωσα στο γέλιο λέμε.
Φταρνίσου με το space bar :D

Anatropia

Anatropia THHF 2008 new Video


Γουστάρω anatropia, εκτός των άλλων γιατί ο Τσάκαλος (ο ψηλός με την άσπρη μπλούζα) είναι φίλος και συμμαθητής εδώ και πολλά χρόνια...
Στο myspace θα βρείτε κι άλλα τραγουδάκια: link

Παρασκευή, Μαΐου 01, 2009

Μπενίνι


Άκουσα κάπου ότι θα πάει ο Μπενίνι στην Αθήνα να παρουσιάσει θεατρικά τον μονόλογο Κόλαση και Παράδεισος, που βασίζεται στη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη.


Πριν πάτε διαβάστε την πονεμένη ιστορία μας όταν πήγαμε να τον δούμε στην Πάτρα στην ίδια ακριβώς παράσταση το 2006:

Σον Πεν

Μια αγάπη στο in.gr την έχω. Αντιγράφω:

Ο διάσημος ηθοποιός Σον Πεν κατέθεσε αίτηση διαζυγίου, σύμφωνα με το περιοδικό People. Ο Πεν, ο οποίος κέρδισε φέτος το Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, είναι εδώ και 13 χρόνια παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Ρόμπιν Ράιτ Πεν.
Σιγά μην κέρδισε και το Όσκαρ καλύτερου καρτούν...