Τρίτη, Απριλίου 29, 2008

Της νύχτας περπατήματα

Σαν τη νύχτα,
περπατήματα στο φως της άυπνης μέρας λάμνεις
Και αντίκρυ στης λίμνης τη φωτιά κοντοστέκεις
γυμνάζοντας περιέργως ενάρετα τις άωρες επιθυμίες σου

Φωνή ενάρετη,
καθώς τρεμοπαίζουν τα παραθυρόφυλλα στο σπιτικό μας σεντούκι
Και η μάνα κλαίει στο περβάζι μήπως και βρει την ησυχία
που χρόνια ολάκερα το ματωμένο σου βήμα στάζει

Κατάρες και επικερδή φωνήματα,
όλα μαζί της ύψιστης θεότητας τον ύπνο παραβαίνουν
Και σιωπούν μονάχα αν και όποτε ο θεός ήλιος
πάρει απόφαση πως σήμερα, λέει, άνθρωποι θα σφαγιαστούν για χάρη αυτού

Κι εσύ,
έρωτα της νύχτας και βοηθέ παραβάτη ονείρων σκοτεινών
Πως μπόρεσες να απαρνηθείς, όχι εμένα, μα εσένα τον ίδιο
και σωστό θεριό το χέρι σου να απαρνηθείς και να αποτολμήσεις;

Κάνε και φύγε,
πίσω θαρρείς τα χρόνια παραμένουν ίδια σε αιώνες αιώνιους νεκρούς.
Κι αυτή η σιωπή, γιορτή της λάμψης μας, κυριαρχεί στ `αδούλευτα μυαλά μας
και διατάζει ευθείς αποκεφαλισμό των τρομαγμένων ψυχών, των δεδουλευμένων.

Αλήθεια ή ψέμα,
κανείς δεν θα αρνηθεί το αντίθετο του προχωρημένου μας εγώ.
Και αργά θα καταλάβει πως ο ίσκιος μας, ονειρικό ηλιοβασίλεμα
στης νύχτας τα καμώματα ψιθυρίζει σαν κάνει το πρώτο του βήμα

Αέρα. Λίγο. Καθαρό. Αέρα.
Ζω. Μα και πάλι.
Σαν νεκρός στην θλίψη του αγγέλου αυτού θαρρώ πως πέρασε η νύχτα αυτή.
Και μένει. Παραμένει. Αργή. Σταθερή. Μένει.
Μα ζω. Και φωνάζω.
Επιμόνως αδίκως μήπως και βρω κι εγώ το δίκιο μου.

-o-

Güzel

Κι αν οι λέξεις μου περιπλανιούνται μακριά σου
Μόνο για σένα λένε
Για αυτά τα μάτια γεμάτα φωτιά.
Που χάνεσαι στο φως τους

Λένε για τα όμορφα μαλλιά σου
Που σαν τα ακουμπήσει κανείς
Δέσμιος τους γίνεται
Και αιώνιος εραστής τους

Μα πιο πολύ μιλάνε για τα χείλη σου,
τα ερωτικά σου αυτά χείλη,
που ο καθένας προσμένει μια τους λέξη
κι ένα φιλί

Μα οι λέξεις μου χάνονται
Μακριά στης θάλασσας τα βάθη
Και αυτό που μένει,
Αυτό που πράγματι μένει είναι μόνο η αγάπη

Η αγάπη που αυτά τα μάτια,
αυτά τα χείλη και μαλλιά
μας χαρίζουν
σαν να ναι κάθε μέρα γιορτή

Κι άμα χαθεί κι αυτή καμιά φορά
Το ξέρω.
Θα είσαι εκεί για να μου δείχνεις
Πως μοιάζει η αγάπη

Ακόμα κι αν ξέρω πως η αγάπη είσαι εσύ.

-o-

Δευτέρα, Απριλίου 28, 2008

Μάριος Τόκας


Ήταν ωραίος. Ήταν πραγματικά ωραίος.
Κι αν έφυγε...είναι ακόμα εδώ.
Και θα είναι για χρόνια ακόμα...
Καλό ταξίδι Μάριε...

Πέμπτη, Απριλίου 24, 2008

15. Ράντισμα

Οι διακοπές συνδυάζονται πάντα με αγροκαλλιέργεια. Τι αγροκαλλιεργητές θα ήμασταν αλλιώς; Τα χωράφια δεν καταλαβαίνουν από γιορτές και σχόλες.
Έτσι η Πορταριά [Χαλκιδικής πάντα] με περίμενε για άλλη μια φορά με ανοιχτές αγκάλες.

Η γιαγιά, που πλέον μένει πάλι στο σπίτι της στο χωριό, με περίμενε με μπόλικο φαγητό. Γεμιστά, πατάτες, σαλάτα, χορτόπιτα...
Είναι ωραίο καμιά φορά να ξυπνάς από τις 6, όπως η γιαγιά, και να ετοιμάζεις τα πράγματα για την υπόλοιπη μέρα.
Χωρίς να γευτώ τίποτα από τις λιχουδιές της γιαγιάς, φόρεσα την φόρμα μου και τα παλιοπάπουτσα μου και πήγα προς το βυτίο. Γκαντεμιά. Είχε σπάσει το λάστιχο που συνδέει τα κανόνια. Να ραντίσω άλλη μέρα δεν έπαιρνε. Έρχονται βροχές βάσει του Αρναούτογλου [της ΕΤ3 πάντα] και αέριδες, πράγμα καταστροφικό για το ράντισμα. Μετά από λίγο παίδεμα τελικώς κατάφερα να το φτιάξω κάνοντας ένα μίνι 'μπάιμπας' στα καλώδια.
Η συνέχεια τετριμένη: Έδεσα το βυτίο στο τρακτέρ, πήγα στο γεωπόνο, φούλαρα με νερό το βυτίο και κίνησα για το χωράφι.
Τα καΐσια ήταν θαύμα. Το αραίωμα έκανε καλή δουλειά τελικά. (Φτύστε τα να μην τα ματιάξετε φέτος).
Δυστυχώς όμως οι ελιές έχουν καταστραφεί. Χτύπησε αρρώστια και είχαν πέσει όλα τα φύλλα. Ελπίζω να περισωθεί τίποτα, γιατί τσάμπα οι κόποι!!!

Παρεμπιπτόντως αυτή η εποχή στο χωράφι είναι πραγματικά εκπληκτική. Έχουν ανθίσει τα λουλούδια και όλα γύρω μοιάζουν πανέμορφα. Παπαρούνες, καμπάνες, μαργαρίτες...
Θυμήθηκα και τα παλιά τα χρόνια που πηγαίναμε στο χωράφι και ήμασταν πιτσιρίκια. Χτίζαμε σπιτάκια με πέτρες. Καταπληκτικές κατασκευές κάναμε. Καθόμασταν ώρες ολόκληρες και χτίζαμε σπιτάκια ύψους 10-20 εκατοστών. Και την επόμενη μέρα φυσικά βρίσκαμε συντρίμμια και δώστου πάλι από την αρχή.

Η μέρα τελείωσε με δοκιμή των λιχουδιών της γιαγιάς (να `ναι καλά)!!!

Δευτέρα, Απριλίου 21, 2008

Skata στους φασίστες

Κάτω η χούντα και η κάθε χούντα!!!
Σκατά στους φασίστες!!!


Επειδή στις φοιτητικές εκλογές ο Σπύρος μας θύμισε το παρακάτω βιντεάκι και πεθάναμε στο γέλιο. Σας το παραθέτω κι εγώ.

Τρίτη, Απριλίου 15, 2008

Ελεύθερη πτώση


Κάπου στο βάθος ένα γυμνό ξύλινο τραπέζι που δέχτηκε με ευλάβεια να κουβαλήσει πάλι ένα ποτήρι μισοάδειου κρασιού γεμάτο δαχτυλιές από τις πολλές χρήσεις. Τα χέρια μου προσπαθούν να στρίψουν το τελευταίο αυτό τσιγάρο, της παρηγοριάς καθώς λένε, ενώ λίγο πιο κει το ούτι θολό παίζει με βάλσαμο και αναστεναγμό τον καημό του.

Στροβιλίζομαι γύρω από τις σκέψεις μου για άλλη μια βραδιά. Τα όνειρα μπερδεύονται με τις αναμνήσεις, οι αναμνήσεις με την πραγματικότητα και φτιάχνουν το πιο βαρύ χαρμάνι.
Πιο κει μια πόρνη με κοιτά με βλέμμα λάγνο μήπως και βγάλει και σήμερα το μεροκάματο.

Το ούτι παίζει πάλι μονάχο του. Και το ποτήρι με το κρασί αδειάζει ολοένα και πιο πολύ, ελαφρύνοντας λιγάκι το ξύλινο αυτό τραπέζι από τα βάσανά του, έστω κι αν αυτά είναι βάρη άλλων.

Κάθε προσπάθεια κοινωνικότητας αποδείχθηκε αντικοινωνική.

Έξω ο ουρανός έσταξε πάλι την λύπη του στα μάτια των ανθρώπων που γέρνουν το κεφάλι στο τζάμι μήπως και ακούσουν τις φωνές των σταγόνων της βροχής και θυμηθούν τους έρωτες τους. Όσους τους πλήγωσαν. Κυρίως αυτούς.

Σηκώνομαι αργά. Η νύχτα αυτή πάλι με δίδαξε:
Κάνω τα Λάθος Πράγματα τη Λάθος Στιγμή.
Παντού και Πάντα...

Τρίτη, Απριλίου 08, 2008

Χωρίς λόγια

'Τα Σάλια του Διαβόλου' είναι το blog του Γιώργου στο οποίο ανεβάζει διάφορες όμορφες φωτογραφίες που βγάζει ο ίδιος.
Το πως μπλέκομαι εγώ σε αυτό το blog: Στην αρχή τα σχόλια μου πάνω στις φωτογραφίες ήταν κάποιες μικρές ιστοριούλες που είχαν να κάνουν με την φωτογραφία. Στην συνέχεια επήλθε η συνεργασία και πλέον κατά καιρούς γράφω κάποιες ιστορίες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες του Γιώργου.
Η τελευταία ιστορία που έγραψα λέγεται "Χωρίς Λόγια" και θα με ενδιέφερε πολύ η άποψή σας είτε θετική είτε αρνητική.

Χαραυγές


Το ποτό αφήνει την τελευταία γλυκιά του γεύση στις αισθήσεις των συναισθημάτων μου, λίγο πριν ο ήλιος διώξει το φεγγάρι από τα μάτια μας και τα όνειρα που κάναμε στο όνομα του, και πάρει επάξια τη θέση που του αναλογεί στον κόσμο τούτο... Αυτή του παντοκράτορα.
Καθώς χάνομαι στις τελευταίες στάλες βροχής, που ξυπόλητες νύφες πέφτουν στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, αναπολώ χρόνια που πέρασαν...χρόνια που θα `ρθουν.
Σφηνωμένες ιδέες με καταδιώκουν και μου μιλούν με τον ίδιο σταθερό ρυθμό που μόνο αυτές ξέρουν. Τα ερωτήματα μπαίνουν και αναζητούν απαντήσεις. Οι απαντήσεις διαλύονται στον αέρα και στην βροχή. Και η ζάλη της στιγμής χάνεται στα παραθυρόφυλλα των κήπων που αντικρίζω απέναντι από το παγκάκι που κάναμε τα όνειρά μας. Παιδιά τότε. Παιδιά και τώρα.
Κλείνω τα μάτια και χάνομαι στο υγρό της νύχτας, ενώ το αεράκι με παρασέρνει και μαζί με μένα και τις θύμισες που φούντωσαν.
Να `ταν αλήθεια αυτή η νύχτα άραγε;
Να `ταν αλήθεια αυτή η φωνή που μόνη της ταξίδεψε στον κόσμο τούτο μήπως και μας χαρίσει αυτό που χάσαμε τότε;
Πες μου το πως, μήπως και βρω το πότε...

Σάββατο, Απριλίου 05, 2008

Πανελλαδική ποδηλατοπορεία 2008



Κυριακή 6 Απριλίου 2008, 12:00
Πλατεία Όλγας
εκκίνηση ταυτόχρονα από 17 πόλεις της Ελλάδας

Λοιπόν καρντάση.
Ναι εσύ που αναπολείς εκείνες τις παλιές καλές μέρες που έκανες βόλτες με το ποδήλατο στο χωριό.
Εσύ που στην πόλη σου μπορούσες να χρησιμοποιήσεις ποδήλατο, μα τώρα όχι γιατί δεν υπάρχει χώρος πια.
Εσύ που δεν σου έχει δοθεί [ή σου έχει αρπαχθεί από άλλους] η ευκαιρία να κάνεις την βόλτα σου με ένα ποδήλατο.
Ήρθε η ώρα να δηλώσεις παρόν. ΝΑ πάρεις το ποδηλατάκι σου και να βγεις μαζί με όλους τους άλλους που μοιράζονται ίδιες ή και παρόμοιες ανησυχίες και να συμμετάσχεις στην ποδηλατοπορεία της Κυριακής.

Από το site αντιγράφω τα κάποια αιτήματα που μάλλον σε άλλες κάποιες άλλες χώρες έχουν υλοποιηθεί και γιατί όχι και στην Ελλάδα...

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

  • Δημιουργία δικτύου ποδηλατοδρόμων σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας.
  • Χρηματοδότηση των απαραίτητων μελετών για την κατασκευή υποδομής ποδηλάτου και εφαρμογή τους (π.χ. μελέτη ΥΜΕ/ΕΜΠ).
  • Αξιόπιστη δημόσια και δωρεάν συγκοινωνία.
  • Μετακίνηση ποδηλατών στο τρένο, ΚΤΕΛ.
  • Περισσότερους ανοιχτούς ελευθέρους χώρους (πλατείες, πάρκα).
  • Όχι στην εμπορευματοποίηση των δημοσίων χώρων

Ντ(ρ)όπινγκ

Ο προπονητής μπαίνει στα αποδυτήρια και φωνάζει:
"Κάτσε κάτω από την ουσία. Κάτσε κάτω από την ουσία."
Ανακοίνωση: Αθλητής πρωταθλητισμού ζητεί χρήματα για απεξάρτηση.

Άι ρε τώρα θα τα μάθουμε; Το 99% των αθλητών πρωταθλητισμού ανεξαρτήτως αγωνίσματος είναι ντοπαρισμένοι. Το 1% που απομένει απλά έρχεται πάντα τελευταίο στους αγώνες.
Εξ αυτών το 5% (του 99%) δεν προλαβαίνει να καλύψει τα ίχνη του και πιάνεται στην φάκα (αν υπάρξει τέτοια). Το άλλο 95% (του 99% πάντα) σηκώνει μετάλλια και κάνει τον κόσμο να δακρύζει...κλαψ!!! [μα τι συγκίνησης]

11 στους 14 Έλληνες αρσιβαρίστες βρέθηκαν θετικοί!!! Αυτοί ξέρουν!!!
Άντε να τα εκκατοστήσουμε!!!

Παρασκευή, Απριλίου 04, 2008

Πονοκέφαλος

When I was a little kid,
my mother told me not
to stare into the sun,
so when I was six I did...

Είναι η στιγμή που πετάς τον καφέ στο πάτωμα και αυτός αφήνεται να περιπλανηθεί σε ολόκληρη την επίπεδη επιφάνεια. Οι κόρες των ματιών σου διαστέλλονται και συστέλλονται με ρυθμούς ταχείς, ενώ τα χέρια σου έχουν πιάσει το κεφάλι και το πιέζουν όσο πιο δυνατά μπορούν.
Πονοκέφαλος. Από μικρό παιδί υποφέρω από πονοκεφάλους. Σαν ένα τρυπάνι που σου τρυπάει το μυαλό και σφυρίζει μέσα σου. Και συμβαίνει εκεί. Λίγο πριν την λύση της εξίσωσης που ώρες παιδεύεις.
Και τώρα; Στο εικοστό τρίτο segmentation fault.
Σηκώνεσαι και βάζεις το κεφάλι σου κάτω από την βρύση. Μήπως και πως...αλλά δεν.
Ανοίγεις την παλάμη σου και πετάς μερικά χαπάκια από εκείνα που...αλλά δεν.
Πέφτεις ξερός κάτω.
Μου θυμίζω ώρες ώρες εκείνο τον τύπο στην ταινία π. Την έχω δει και τόσες φορές.
Μα εκείνος δεν ήταν φυσιολογικός.
Μα εκείνος δεν ήταν φυσιολογικός.
Μα εκείνος δεν ήταν φυσιολογικός.
Μα εκείνος δεν ήταν
Μα εκείνος δεν
Μα εκείνος
Εκείνος
Εκείνος
Εκείνος ήταν
Εκείνος ήταν
Εκείνος ήταν φυσιολογικός.
Μα εκείνος ήταν φυσιολογικός.


Όταν ήμουν παιδί μου έλεγαν
να μην κοιτάζω τον ήλιο.
Στα έξι μου χρόνια,
τον κοίταξα.
Οι γιατροί δεν ήξεραν
αν θα ξανάβλεπα.
Είχα τρομοκρατηθεί.
Μόνος σ'αυτό το σκοτάδι.
Όμως, το φως τρύπωσε
μέσα απ'τους επιδέσμους...
και μπόρεσα να δω.
Αλλά κάτι άλλο
είχε αλλάξει μέσα μου.
Εκείνη τη μέρα
είχα τον πρώτο πονοκέφαλο.

[από την ταινία Π]

Πέμπτη, Απριλίου 03, 2008

Ονείρεμα


Μα ο κόσμος ποτέ πια
ποτέ δεν θα γυρίσει στο μηδέν
Και τα λευκά, μαυρίζουν
και το τσέλο βουβή μουσική ηχεί
Και η ανυπαρξία, το άγνωστο
ένα γίνονται και λιώνουν
Κι αυτό που εσένα κατατρώει
ανθρώπους αλλιώτικους λυτρώνει
Και η γη, αυτή η μάνα
πλέον δε ρουφά, μα μόνο φτύνει
Κι εσύ ελπίδα;
Χάθηκες; Ή είσαι μόνη σου θαρρώ;
Και το γιατί γίνεται χάδι της στιγμής...

Πιτσιρίκος


Οι εξελίξεις τρέχουν με ταχείς ρυθμούς.
Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά να πω, αλλά δεν θα το κάνω...ακόμα.
Το μόνο που έχω να σχολιάσω είναι η επανεμφάνιση του pistirikou. Επέστρεψε στα posts του και καλά έκανε μιας και είναι μακράν από τους πιο εύστροφους Έλληνες bloggers.
(άσε που με βρίσκει σύμφωνο περί του ακατονόμαστου [= Λαζόπουλος] πράγμα που τον ανεβάζει μακράν στην εκτίμησή μου)
Από την άλλη μαζί με τα γραπτά του κείμενα άρχισε και τις ραδιοφωνικές εκπομπές στον ΣΚΑΪ.
Η αλήθεια είναι ότι τελικά όποιος μπορεί να γράφει άψογα δεν σημαίνει ότι μπορεί να τα λέει κιόλας τόσο άψογα. Δεν μπορώ να πω ότι οι ραδιοφωνικές του εκπομπές είναι της κλάσης του blog του. Βέβαια είναι λογικό μιας και δεν έχει ξανακάνει ράδιο (μπερδεύει λιγάκι τα λόγια του κτλ κτλ)...οπότε θα περιμένουμε.
Αξίζει πιστεύω.

Τετάρτη, Απριλίου 02, 2008

ΖούγανοΣταροβοΜαχαιριτσοΜπουλας Βασίλης


Κατ` αρχάς είναι η τρίτη φορά που πάω στα "μπουζούκια".
Δύο φορές στον Πανούση και μία σήμερα.
Ήταν πολύ γαμάτο, παρά το γεγονός ότι οι τύποι που έχουν το μπουζουξίδικου είναι μαλάκες [διότι έβαλαν τόσο πολύ κόσμο που στην αρχή δεν βλέπαμε την τύφλα μας. Πάλι καλά στο εικοσάλεπτο βρήκαμε καλούτσικη θεσούλα και βλέπαμε κιόλας]
Ρίξαμε πολύ γέλιο. Ειδικά στο τέλος που βγήκαν όλοι στην πίστα είχαμε πεθάνει στα γέλια!!!

ΟΚ τα παρατράγουδα υπήρξαν φυσικά με επίκεντρο τον Christopher, μιας και ήταν να πάμε από τις 10 αλλά τελικά του γρατζούνισε το αμάξι μια με ένα άλλο αμάξι [μα δε γίνεται να συμβαίνουν όλα σε αυτό το παιδί!!! ] και καθυστέρησε μισή ωρίτσα!!!
Και μέχρι να βρούμε να παρκάρουμε άλλο τόσο...
Καταλάβατε γιατί φτάσαμε με μία ώρα καθυστέρηση!!!

Και κάτι που είπε ο Ζούγα κάποια φάση:
"Μια φορά ήτανε δύο. Ένας Έλληνας . . . αλλά κι ο άλλος δεν είχε λεφτά."