Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

14. Αραίωμα Καϊσιών

Το πρώτο γεγονός είναι ότι ο μαλάκας ο Christopher τελικά κατάφερε να μου ραγίσει το αριστερό πλευρό (βλ. προηγούμενα posts), με αποτέλεσμα να μη μπορώ να πάρω βαθιές ανάσες, να μην μπορώ να κάτσω με ίσιο το κορμί και γενικώς να έχω μια δυσφορία στον ύπνο μου.

Το δεύτερο γεγονός είναι ότι επέστρεψα για λίγες ημέρες στα πάτρια εδάφη. Αυτό φυσικά σημαίνει επιστροφή στην αγροτιά. Οπότε σήμερα είπαμε να πάμε για αραίωμα καϊσιών στην Πορταριά (Χαλκιδικής πάντα). Για όσους δεν γνωρίζουν το αραίωμα είναι μια πολύ κουραστική και βαρετή διαδικασία που τελείται στις καϊσιές (είδος βερίκοκου) ο σκοπός της οποίας είναι εν τέλει να αφεθούν σε κάθε κλαδί της καϊσιάς όσα καΐσια πρέπει ώστε να έχουν μια αξιοπρεπή (σε μέγεθος) ανάπτυξη κατά την δημιουργία του καϊσιού. Έτσι πρέπει για όλα τα δέντρα, κλαδί κλαδί, με τα χέρια, να αφαιρείς τα παραπανίσια καΐσια. Έτσι χωρίζεσαι σε 2 ομάδες. Αυτοί που αναλαμβάνουν να κάνουν τα κάτω και αυτοί με τις σκάλες που αναλαμβάνουν τα πάνω. Δεδομένου του χτυπημένου πλευρού μου προφανώς ήμουν στην κάτω ομάδα.
Επίσης η διαδικασία αυτή έχει κι άλλο ένα αποτέλεσμα πέραν της κούρασης. Του ότι γίνεσαι κατακόκκινος από τον ήλιο. Έτσι μύτη, πρόσωπο και σβέρκο έχουν γίνει πατζάρι μιας και είμαστε από το πρωί ίσα με το βράδυ στο χωράφι.
Αυτό που έχει πλάκα είναι το Ντάτσον μας. Πρώτον είναι παλιάς τεχνολογίας. Δεν παίρνει μπρος αν δεν πατήσεις γκάζι και δεν μένει και ανοιχτό αν αφήσεις το γκάζι. Επίσης χάλασε το πόμολο που ανοίγει η πόρτα από μέσα, οπότε για να την ανοίξεις πρέπει να κατεβάσεις το παράθυρο, να βγάλεις το χέρι σου απ` έξω και να την ανοίξεις. Μου φάνηκε σαν από ταινία κωμωδίας η όλη φάση με το Ντάτσον. Πολύ γραφικό!!!
Πάντως δεν μπορώ να πω. Τόσες ώρες στο χωράφι αναπτύσσεις όλα τα θέματα και πίνεις το καφεδάκι σου στα διαλείμματα.

Αλλά ήρθε η ώρα της χαλάρωσης τώρα...

Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

Very special

Κάθονται απέναντι στο καραόκε bar και αφιερώνουν τραγούδια.
Αυτή παίρνει το μικρόφωνο και του τραγουδά:

Μωρό μου με απογείωσες
και ύστερα με προσγείωσες
με απαλλοτρίωσες (!?!?!)
μαζί μου ότι και αν βίωσες
το θυσίασες

Με έχτισες με σοβάτισες (!?!?!)
και τώρα με γκρεμίζεις
και με τα μπάζα μου αλλού
λακκούβες θα γεμίζεις (δις)
Και εκείνος απαντάει με καμάρι:
Ερωτά μου τοκογλύφε,
το κορμί μου γλείφε-γλείφε

Θέλω στο σώμα σου σαν μπω,
να με χτυπάς με το σαμπώ

Η δικιά μας ιστορία
έμειν' από μπαταρία


Αχ συγκινήθηκα. Τι απίστευτα τραγούδια βγαίνουν που και που στην χώρα μας.
Αυτοί οι έρωτες που σε οδηγούν...

Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

Όσα δεν μπορώ να πω

Πολλές φορές προσπάθησα μ' αυτά τα γαμημένα
αντί να βγουν στα χείλη μου σφηνώνουν στον αυχένα



* Ορίστε ένα από τα πανέμορφα τραγούδια του Θανάση
που εκφράζει την φάση που βρίσκομαι.

** thnx στον vasili® που μου το έστειλε...

Ναύπακτος

Ωραία. Δεν είμαστε φυσιολογική παρέα.
Κατά το απόγευμα παίρνουμε το αμάξι [Χάρος ΝΟ2 του Christopher] και περνάμε την γέφυρα.
Περνάμε από το σπίτι του Αντρέα του οποίου ο αδερφός γιόρταζε και φάγαμε λίγο τουρτίτσα.
Να σχολιάσω την μάνα του Υφαντή (κυρία Υφαντή) που πρώτον μας ρώτησε: "ο Όλεθρος γιατί δεν ήρθε;" και δεύτερον μιλούσε για τον γιο της με το επίθετο: "Ο Υφαντής παίζει pro τώρα"

Έχει βραδιάσει εν το μεταξύ και θέλαμε να δούμε το κάστρο μιας και πέντε χρόνια στην Πάτρα δεν αξιωθήκαμε να πάμε απέναντι για έναν καφέ.
Παίρνουμε το αμάξι και αρχίζουμε την ανάβαση. Λίγο πριν το κάστρο ο δρόμος κλειστός με λαμαρίνες. Φρένο και χειρόφρενο. Κατεβαίνουμε και ανιχνεύουμε τον τόπο.
Πρώτος πηδάει από την άλλη μεριά του τεχνητού φράχτη ο vasilisR και ακολουθήσαμε όλοι οι άλλοι. Μετά από αυτό βρήκαμε την πόρτα του κάστρου κλειστή. Αλλά θα μας εμποδίσει αυτό; Βρήκαμε παραθυράκι (στην κυριολεξία και μπήκαμε ένας ένας παραπλεύρως της κεντρικής θύρας)


Προχωρήσαμε στα μαύρα σκοτάδια, πηδήξαμε κάτι διαχωριστικά και βρεθήκαμε τέρμα πάνω στο κάστρο.

Ο Christopher βγαίνει από την τρύπα.

Εγώ βγαίνω από την τρύπα

Να σχολιάσω λίγο τα παπουτσάκια του Christopher. Που να κάνει ορειβασία με αυτά;
Βέβαια για καφέ πήγαμε αλλά τα συγκεκριμένα όχι για καφέ για καφενείο είναι.


Εδώ όλοι μαζί στην κορυφή του κάστρου μες την μαύρη νύχτα.
Μην τρομάζετε που είμαστε λίγο ό,τι να `ναι.
Είναι που φωτίζουμε όλοι με τα κινητά μας για να φανούμε.


Ε τελικά πήγαμε και για εκείνον τον καφέ.

Τελικά καταλήξαμε στο Σκέτζο στην Πάτρα να ακούμε έντεχνο (Θανάση, Σωκράτη και Μίλτο δηλαδή).
Απίστευτη μέρα.



* Κι ένα παράπονο: Ούτε μια καληνύχτα γαμώτο δεν είπε;

Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008

Θιβέτ

Παρατηρώ τις ειδήσεις ηλεκτρονικά κυρίως και με έκπληξη βλέπω μια επίθεση ενάντια στον ακτιβιστή που σήκωσε ένα πανό κατά την διάρκεια της αφής της Ολυμπιακής φλόγας.

Και εκεί παρατηρώ πόσο ανόητοι είναι αυτοί που κατακρίνουν τέτοιες ενέργειες.
Εμείς παίζουμε με φλόγες και χάνουμε την ουσία.
Στο Θιβέτ δολοφονήθηκαν δεκάδες Θιβετιανοί συνάνθρωποι από την Κινέζικη κυβέρνηση.
Τι λοιπόν μας διδάσκει η αφή της Ολυμπιακής φλόγας; Πως να τηρούνται οι διαδικασίες ή μας διδάσκει την ειρήνη;
Άραγε πόσο ανόητοι όλοι αυτοί που βγήκαν να καταδικάσουν το γεγονός του ακτιβιστή που ήθελε να ακουστεί η γνώμη του κάπως, μιας και από τις 12 Μαρτίου 2008 οι δημοσιογράφοι απαγορεύεται να μεταβαίνουν στο Θιβέτ και διώχνονται από τις γειτονικές επαρχίες.

Ωραία ελευθερία και ειρήνη!!! Να την χαίρονται εκεί στο Πεκίνο!!!
Να χαίρονται και τους Ολυμπιακούς τους αγώνες!!!

Παρελάσεις - Το σύγχρονο παιδομάζωμα


Βγες λοιπόν Έλληνα στους δρόμους.
Να χειροκροτήσεις την ιστορία που σου μάθανε.
Αυτή του Παπαρρηγόπουλου.
Ζήσε για άλλη μια χρονιά με τις αυταπάτες σου.

Σάββατο, Μαρτίου 22, 2008

Φτου σου

Par...alogos πήγε για basket. Stop
Έφαγε αγκωνιά στο σαγόνι και άκουσε ένα κράκ. Stop
Εκτοτε δεν μπορεί να μασήσει Stop
Μετά έφαγε μια αγκωνιά στα πλευρά από τον Christopher. Stop
Με τον οποίο όμως ήταν στην ίδια ομάδα, οπότε ούτε φάουλ δεν πήρε. Stop
Έκτοτε πονάει όταν ανασαίνει. Stop
Για το ματωμένο δάχτυλο δεν λέμε γιατί μπροστά στα άλλα είναι ένα τίποτα. Stop
Επίσης το μικρό δαχτυλάκι του αριστερού του χεριού με το ζόρι κουνιέται. Stop
Par...alogos πάλι σε 4 μήνες basket Stop
Προτιμά πλέον παιχνίδια που έχουν τουλάχιστον δίχτυ ανάμεσα στους παίκτες διαφορετικών ομάδων. Stop
Αλλά επειδή την πάθαμε και από την ίδια ομάδα, προτιμά ατομικά παιχνίδια. Stop
Περαστικά μου. Stop

Τίτος Πατρίκιος

Μια καταπληκτική εκπομπή στην ΝΕΤ με τον Τίτο Πατρίκιο, λόγω της ημέρας ποίησης που είναι σήμερα...
Καταπληκτικός ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος!!!

Παρασκευή, Μαρτίου 21, 2008

Ερως

Στην ζωή είμαστε σοσιαλιστές
και στον έρωτα καπιταλιστές.

Πέμπτη, Μαρτίου 20, 2008

Αμπάριζα

Επειδή κλασικά στην Πάτρα κάθε απόγευμα έχει διακοπή ρεύματος, (Και τι να κάνεις τόσες ώρες; Πόσες φορές να πλύνεις τα πιάτα;) πάμε συχνά για καφέ τώρα τελευταία.

Σήμερα αφού πήγαμε στο θεατράκι για καφέ (ουσιαστικά ήμασταν δυο παρέες, σύνολο 9 άτομα), φεύγοντας και αφού βρήκαμε ένα παρκάκι και κάναμε κούνια και τραμπάλα κτλ, είχαν την ιδέα να παίξουμε αμπάριζα [1]. Αφού εξηγήθηκε το πως παίζεται,μιας και έχουμε να παίξουμε από τα γυμνασιακά μας χρόνια, χωριστήκαμε σε ομάδες και αρχίσαμε το κυνηγητό.
Και τρέχαμε επί μία ώρα.
Ήταν απλά γαμάτο.
Τι σου κρύβει η ζωή κάθε μέρα ε;

[1] Ελληνικά Παραδοσιακά Παιχνίδια

par...aloges αγρύπνιες vol. 1

Άνοιξε τα μάτια του και βρέθηκε στον κόσμο του. Άρπαξε άλλο ένα τσιγάρο, από αυτά τα φτηνά βαριά τσιγάρα του δρόμου, και το έβαλε στο στόμα του δίχως σκέψη. Άναψε το σπίρτο και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά, μήπως και ζαλιστεί λιγάκι από την μέθη της αυταπάτης. Κοίταξε απέναντι τα φώτα στους δρόμους και χαμογέλασε μηχανικά, σαν να έβλεπε ξανά τις ώρες να περνάνε μπροστά του. Πιο δίπλα η μουσική σε τόνο αργό του θύμιζε το πώς και το πότε.

…δεν ήθελε να θυμάται. Όχι δεν ήθελε. Κι όμως, οι αναμνήσεις τον αγκάλιαζαν, τον έπνιγαν, τον τραβούσαν σε μια δίνη που δεν είχε τέλος, χανόταν σε ένα ποτήρι που δεν είχε πάτο, σε μια ακολουθία στιγμών και συναισθημάτων που πια δεν την ένιωθε κομμάτι του. Κι όμως… όπου κι αν γυρνούσε το βλέμμα του, όπου κι αν άπλωνε το άγγιγμά του, όλα του θύμιζαν εκείνη την υγρή νύχτα…
Τότε που ξεκίνησαν όλα…

...όλα του θύμιζαν εκείνο το άγγιγμα, τη φωνή γεμάτη πάθος που τον καλούσε σε μέρη άγνωστα. Το φιλί που όμοιό του άνθρωπος δεν είχε νιώσει ξανά. Κι εκείνο το βλέμμα που, όλο υποσχέσεις, έδινε νόημα στην ανούσια ανθρώπινη ζωή του. Κι όμως τώρα όλα ήταν απλώς μια ρουφηξιά από ένα μισοτελειωμένο τσιγάρο που βρήκε στην παλιά ντουλάπα της ψυχής του.
Κοιτάζοντας τα φώτα απέναντι προσπάθησε να απαντήσει το πως χάθηκαν τα ‘πότε’ και τα ‘γιατί’ απ` τη ζωή του. Το πως άφησε τα πράγματα να κυλήσουν μ` αυτόν τον τρόπο. Το πως έφυγε πριν μείνει μόνος.

Δεν μπορούσε να βρει απαντήσεις. Κι αυτό γιατί ήξερε, βαθιά μέσα του, πως όλα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς. Μια στροφή, μια λέξη, ένα νεύμα, και η ζωή του θα ήταν διαφορετική. Όμως… φοβήθηκε να κάνει αυτό το βήμα. Το βήμα που θα τον έφερνε αγκαλιά με την ευτυχία. Φοβήθηκε την τόση αγάπη.
Και τώρα, χρόνια μετά μόνος, να κοιτάζει τα ίδια στάσιμα νερά, κάτω από την ίδια νύχτα, και να σκέφτεται πως ο έρωτας είναι κάτι που αξίζει να θυμάσαι. Μόνο αν το έζησες… μέχρι το τέλος…

-------------
Γραμμένο από τους: par...alogos και morfeas

Δευτέρα, Μαρτίου 17, 2008

Sad Lisa




Καληνύχτα λοιπόν.
Είναι φορές που δένεσαι με ανθρώπους, με καταστάσεις, με λόγια...
Είναι φορές που θέλεις να τους κάνεις να χαμογελάσουν κι ας μη τους ξέρεις.
Είναι φορές που θέλεις να τους μοιάσεις και να πάρεις λίγο από την λάμψη τους, κι ας ήταν άγνωστοι πριν μερικά λεπτά.
Και τους φωνάζεις από μακριά με φωνή γεμάτη πάθος και ένταση.
Τρέχεις και σκουπίζεις το δάκρυ από το αριστερό μάγουλο.
Και τους κοιτάς κατάματα και τους ψιθυρίζεις μια λέξη σε γλώσσα άγνωστη.
Και καμιά φορά προσπαθείς να βρεις τον δρόμο για να τους τον δείξεις.
Και τα καταφέρνεις άλλοτε.
Και άλλοτε δεν μπορείς, μα προσπαθείς.
Μα πάντα βρίσκεις τον δικό σου δρόμο.
Τους δίνεις το χέρι σου και προχωράτε μαζί.
Καληνύχτα λοιπόν.
Και να ξέρεις ότι υπάρχουν κάποιοι μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο, που μπορούν να σε δουν.
Να σε πάρουν από το χέρι. Και εσύ με την σειρά σου να σφίξεις την παλάμη σου δυνατά.
Θα είναι εκεί.
Πάντα.
Και να το ξέρεις και στο λέω όσο πιο δυνατά μπορώ.
Θα είσαι κι εσύ εκεί.

Κυριακή, Μαρτίου 16, 2008

Αι Αθήναι

Καμιά φορά είναι καλό να χάνεις το τρένο.
Ίσως το επιδίωξε κιόλας. Αντί να τρέξει, χαζολογούσε με κάποιον περαστικό που έψαχνε την χαμένη του ζωή και με τον τύπο που είχε ξαπλώσει κάτω μπας και ξεθάψει από την γη αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αξιοπρέπεια.

Τον είδα καθαρά όταν κοιμήθηκα.
Ήτανε λέει στο σταθμό των τρένων. Ανέβηκε στο πρώτο που πέρασε. Ήταν αυτό που επιθυμούσε: Ταξίδι της ψυχής και του νου. Η συνέχεια απλή. Τραμ, μετρό, περπάτημα. Ένα χάος. Και ρωτούσε από εδώ και ρωτούσε από εκεί. Και που είναι το τραμ; Και πως βγάζουν εισιτήρια; Άφησε τα πιτσιρίκια να του βάλουν το καπέλο με την τεχνολογία. Σε ποιόν; Σε αυτόν. Ακόμα και όταν του είπε ο πιτσιρικάς που τον βοήθησε: "Όλοι κάνουμε λάθη", χαμογέλασε και τον ευχαρίστησε.
Πήρε το τραμ και τα μάτια του γέμισαν κόσμο. Βρήκε πολλούς γνωστούς και φίλους. Μετά η επιστροφή ήταν πιο εύκολη. Το τραμ, το εισιτήριο, ο ηλεκτρικός, το μετρό. Μοναστηράκι, Ομόνοια. Μια στάση στους Αμπελόκηπους για μπίρα. Με μια όμορφη παρέα. Άφησε και τον εαυτό του. Το διασκέδασε. Διασκέδασε και τους άλλους πιο πολύ. Μα αυτό ήταν. Το είχε καταλάβει καιρό τώρα. Η διασκέδαση των άλλων τον γέμιζε. Έφυγε βιαστικά. Δυο τρία φιλιά.
Και στην αρχή έτρεξε. Ρώτησε το ζευγαράκι να του δείξει που να πάει. Αλλά...
Καμιά φορά είναι καλό να χάνεις το τρένο.
Και γύρισε πίσω. Πήγε Εξάρχεια. Σε ένα μπαρ στενό. Με την ίδια παρέα, εμπλουτισμένη με νέες παρουσίες. Με dj έναν που έμοιαζε στον Γούντι Άλλεν. Και μια σερβιτόρα σαν αυτές που βάζει κάθε μαγαζάκι για να προσελκύσει τον κόσμο. Βγήκε για λίγο έξω και έκανε μαι βόλτα. Κόσμος. Πήγε και λιγάκι στην Νέα Σμύρνη μα γύρισε πίσω στα Εξάρχεια. Στους παλιούς φίλους. Στο ποδήλατο. Μια μπίρα και λίγο τσίπουρο. Και έκανε την σερβιτόρα να τους κεράσει. Μετά σε ένα ανοιχτό πάρτι κάπου στο πανεπιστήμιο.
Μετά ένα στρώμα στο πάτωμα.
Πρωί καφέ με φίλους καλούς. Και πάλι νέες παρουσίες κάπου στο βάθος.

Ύστερα από λίγο ξύπνησα. Βρέθηκα πίσω στο σκοτεινό δωμάτιο κάπου στο Μανχάταν.
Άνοιξα τα μάτια μου και σηκώθηκα να πιω λίγο νερό.

Σάββατο, Μαρτίου 15, 2008

Αίτηση απαλλαγής από το στρατό (πραγματική επιστολή)

Κύριε υπουργέ Αμυνας,

επιτρέψτε μου να σας εκθέσω το πρόβλημά μου και να σας ζητήσω να τακτοποιήσετε το θέμα μου.

Περιμένω να μου "έρθει το χαρτί" για να παρουσιαστώ στο στρατό.

Είμαι 24 χρονών και έχω παντρευτεί μια χήρα 44 χρονών, η οποία έχει μια κόρη 25 χρονών, την οποία παντρεύτηκε ο πατέρας μου. Επομένως ο πατέρας μου, αφού παντρεύτηκε την κόρη μου, είναι γαμπρός μου.

Επιπλέον η κόρη μου, αφού είναι σύζυγος του πατέρα μου, έγινε και μητριά μου.

Η γυναίκα μου κι εγώ αποκτήσαμε τον περασμένο Ιανουάριο ένα γιο. Κατά συνέπεια εκείνος, είναι αδερφός της συζύγου του πατέρα μου και κουνιάδος του πατέρα μου. Είναι όμως και θείος μου, αφού είναι αδερφός της μητριάς μου. Αρα ο γιος μου είναι θείος μου.

Η σύζυγος του πατέρα μου απέκτησε τα Χριστούγεννα ένα γιο, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αδερφός μου, αφού είναι γιος του πατέρα μου, και εγγονός μου, αφού είναι γιος της κόρης της γυναίκας μου.

Τότε εγώ είμαι αδερφός του εγγονού μου και, επειδή ο σύζυγος της μητέρας κάποιου είναι πατέρας του, αυτό έχει ως αποτέλεσμα εγώ να είμαι πατέρας της κόρης της γυναίκας μου και αδερφός του γιου της. Επομένως είμαι ο παππούς μου.

Δεδομένου αυτού, σας παρακαλώ να με απαλλάξετε, αφού ο νόμος απαγορεύει πατέρας, γιος και εγγονός να υπηρετούν ταυτόχρονα στον στρατό.

Πέρα από το (παλιό) αστείο κειμενάκι που βρήκα κάπου στο net, έχω να πω αυτό που λέω κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία: Σκατά στους στρατούς όλου του κόσμου.
Και ό,τι και να πείτε θα σας απαντήσω με Άσιμο: Δεν σφάζομαι εγώ με αδερφούς μου για των μπουρζουάδων τα μεράκια.

Τρίτη, Μαρτίου 11, 2008

Έλα λευκό μου συννεφό

Τα φώτα στην πόλη σβήσανε.

Ο ήλιος άρχισε να ρίχνει τα πρώτα του δάκρυα στον κόσμο. Και με σώμα κουρασμένο άρχισε πάλι να τραβά το δρόμο που χάραξε πριν χρόνια.

Ο δρόμος μόνος και έρημος, προσπαθεί να ξεκουράσει το κορμί του από το βάρος των ανθρώπων, έστω για λίγο. Και μαζεύει υπομονή να υποδεχθεί τους νέους του πελάτες.

Το άρωμά σου, αυτό που άφησες χθες κάποια στιγμή πάνω σου, είναι ακόμα εκεί.
Μα ξέρεις πως είναι οι άνθρωποι. Σε λίγο θα φύγει. Και η μόνη ανάμνηση θα είναι η απουσία του. Αυτή που εσύ διάλεξες.

Το ράδιο παίζει ένα τραγούδι στενάχωρο. Τ μάτια πηγαινοέρχονται. Πότε κοιτούν το παράθυρο, πότε την πόρτα. Καμιά φορά στέκονται σε ένα απροσδιόριστο σημείο, κάπου στην μέση του άδειου δωματίου.

Ήταν λέει ο μάγος αυτός που έφερε τα λόγια και τους λόγους. Και ουδείς τον αμφισβήτησε. Αναρωτήθηκε όμως ο ίδιος. Έπεσε στο έδαφος και ξεψύχησε μέσα στην βουή των πουλιών.

Γιατί σταμάτησες να υπάρχεις;

Καημένε ανθρωπάκο.

Και μια γλυκιά μελωδία ηχεί στα αυτιά μου:

Έλα λευκό μου σύννεφο
και γίνε προσκεφάλι
για το παιδί το χνουδαλό
που ο ύπνος το 'χει πάρει.

Καθαρά Δευτέρα - Γαλαξίδι Αλευροπόλεμος

Μετά από ένα ξέφρενο τριήμερο καρναβάλι στην Πάτρα, αποφασίσαμε να πάμε Καθαρά Δευτέρα στο Γαλαξίδι, μιας και ο Vandamme είπε πως εκεί έχουν έθιμο τον αλευροπόλεμο.
Τελικά πήγαμε εγώ, ο Vandamme και ο k...ok? με το σουπερ ντούπερ όχημά μου (δεν θέλω σχόλια για το Τσίκουετσέντο μου)
Αφού τελικά χωρίς χάρτη βρήκαμε το Γαλαξίδι, παρκάραμε σε κάτι γκρέμια. Μπαίνοντας στην πόλη προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται. Όλοι ετοιμάζονταν.

Βέβαια είχαμε ήδη φορέσει τα παλιά μας ρούχα μιας και έτσι έλεγε στο site του δήμου και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε που μοιράζουν αλεύρι για τον αλευροπόλεμο. Τελικά μας δείξαν από που παίρναν αλεύρι αλλά πηγαίνοντας εκεί, χωρίς μάσκες, χωρίς τίποτα ανυποψίαστοι, βλέπουμε ένα τσούρμο ανθρώπων (καμιά 500 - 1000) μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης άσπρης, μπλε, μαύρης, κόκκινης να κατευθύνεται προς τα πάνω μας. Όπως καταλάβατε είχαν πάρει ήδη το αλεύρι και πήγαιναν προς την πλατεία που συγκεντρώνονταν.

Εκεί έγινε χαμός. Εμείς προς την αντίθετη πλευρά και άρχισαν να ρίχνουν. Είχα καλύψει με την μπλούζα το στόμα και με το χέρι τα μάτια και τους φώναζα: "ρίχτε, ρίχτε", και έριχναν τα κωλόπαιδα :D Το πρώτο αποτέλεσμα είναι να γίνω κάπως έτσι:

(η μπλούζα ήταν καφέ κάποτε)

Τελικά είχαν τελειώσει τα αλεύρια που έδινε ο δήμος και πήγαμε πήραμε μάσκες και γυαλιά από την πλατεία, καθώς και αλεύρι από έναν φούρνο!!!

Προετοιμασμένοι
όλοι στην κεντρική πλατεία ήταν έτοιμοι (μαζί με μας) για την πορεία προς το λιμάνι, δια μέσου στενών. Μπρος κάποια αυτοσχέδια αμάξια που είχαν φτιάξει και πίσω ο λαός με τα αλεύρια.
Και αρχίζει το πανηγύρι. Να γίνεται χαμός μέσα στο στενό. Να μην βλέπεις τίποτα. Να πετάμε ο ένας στον άλλο. Πολύ γέλιο!!! Μπλε, κόκκινο, άσπρο, μαύρο αλεύρι!!!



Φτάνοντας στο λιμάνι πλήθος επισκεπτών περίμεναν για να δουν το έθιμο.

Τελικά μετά από πολύ ώρα αλευροπόλεμου το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

(από αριστερά: k...ok?, vandamme, par...alogos)

Η συνέχεια ήταν εξίσου ωραία. Βρήκαμε εκεί μια μεγάλη παρέα (ξέρετε: γνωστοί γνωστών) και ρίξαμε πολύ γέλιο, φάγαμε, ήπιαμε και τελικά πήγαμε για καφέ στη Ναύπακτο που το είχαμε άχτι!!!
Ήταν μακράν από τις πιο ωραίες Καθαρές Δευτέρες που έχω περάσει!!!


* τα ρούχα έγιναν κυρίως κόκκινα (πάλι καλά στην καφέ μπλούζα μου δεν φαίνεται πολύ), αλλά δεν καθαρίζουν με τίποτα!!!
** δεν φαντάζεστε πόση ώρα πλύσιμο χρειάστηκε για να ξεβάψουμε από το χρωματιστό αλεύρι!!!!

Κυριακή, Μαρτίου 09, 2008

Καρναβάλι 3

Τρεις μέρες ξέφρενου καρναβαλιού.
Με πάρτι, ωραίες γυναίκες, πολύ χορό και καλούς φίλους!!!

Σάββατο, Μαρτίου 08, 2008

Καρναβάλι 2





Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο.

Bάρα καλή, βάρα γερή
μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία
του χαρτοπόλεμου τη βία.

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ
τη λογική απαρνιέμαι,
μ' ένα σαράκι αρμένικο
για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι.

Βάστα το νου, βάστα το νου
να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα
και τσιγκουνεύεται στη γλύκα.


...του Θανάση φυσικά

Χαμόγελο


Πλησίασε κοντά στο πρόσωπό της και της ψιθύρισε στο αυτί αυτό που τον έτρωγε καιρό μέσα του.
Το βλέμμα του καρφωμένο στο έδαφος και τα χέρια του στις τσέπες, μήπως και κρύψει το τρέμουλο και την αγωνία.
Αυτή τον κοίταξε, τον άρπαξε με τα δύο της χέρια από το κεφάλι τρυφερά και έβαλε το πρόσωπό του απέναντι από το δικό της.
Κοιτάχτηκαν βαθιά στα μάτια. Μα το είχε καταλάβει και ο ίδιος. Εκείνη την μέρα δάκρυσε.Και έκλαψε όσο δεν είχε κλάψει ποτέ του.
Έκατσε μόνος του στο σπίτι και πότισε τα σωθικά του με ουίσκι. Άρπαξε ένα τσιγάρο, από εκείνα τα βαριά που κάπνιζε πάντα και τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά, κάνοντας το ολοσκότεινο δωμάτιο του να φωτίσει για δευτερόλεπτα δίνοντας έτσι μια στιγμιαία λάμψη στο σκοτάδι που το κατέτρωγε.
"Για μια γυναίκα;", αναρωτήθηκε από μέσα του. Αν και την ήξερε πολύ καλά την απάντηση. Ναι για μια γυναίκα. Για αυτήν. Και δεν το μετάνιωσε. Καθόλου. Άξιζε να προσπαθήσει.
Λίγο ακόμα.
Ο ήλιος πέταξε στον κόσμο τις πρώτες αχτίδες του. Σηκώθηκε με δυσκολία στα δυο του πόδια, τράβηξε μια τελευταία ρουφηξιά από το τελευταίο του τσιγάρο και το έριξε με δύναμη κάτω στο πάτωμα. Κοίταξε τον ουρανό από το δωμάτιο του σπιτιού του. Πόσο όμορφα γαλήνια συνδυάζονταν τα χρώματα. Πορτοκαλί, γαλάζιο, λευκό, κίτρινο...
Χαμογέλασε. Και τα μάτια του έλαμψαν. Και ήξερε γιατί. Γιατί τώρα πια δεν θα αναρωτιέται τα "αν" και τα "ίσως". Προσπάθησε. Απέτυχε. Αλλά προσπάθησε.
Και ο ήλιος βγαίνει ξανά. Και οι ευωδιές από τα λουλούδια της γειτόνισσας είναι ξανά εκεί, περιμένοντας να τον μαγέψουν. Κι εκείνος ο καφές, ο ζεστός γαλλικός καφές, είναι κι εκείνος εκεί περιμένοντας να τον γευτεί κάποιος.
Γύρισε τα μάτια του στον καθρέφτη, και κοίταξε το πρόσωπό του με χαμόγελο. Ήξερε ότι θα πάει να την ξαναβρεί. Του μείναν φαίνεται κάποια "αν" και κάποια "ίσως" να απαντήσει.
Και μετά; Και μετά βλέπουμε. Πάντα υπάρχει ένα ουίσκι, ένα πακέτο τσιγάρα, μια όμορφη γυναίκα. Πάντα υπάρχει και το παράθυρο στον δρόμο και τα λουλούδια της γειτόνισσας. Και πάντα κάτω από την θλίψη υπάρχει το χαμόγελο. Πάντα.

Πέμπτη, Μαρτίου 06, 2008

Μπλε Κάδοι

Έχει πολύ καιρό που ξεχωρίζω τα σκουπίδια μου. (και δεν το εννοώ μεταφορικά)
Μαζεύω τα ανακυκλώσιμα (χαρτί, γυαλί κτλ) και αφού πλύνω αυτά που πρέπει τα αδειάζω τακτικά στους μπλε κάδους. Και όχι μόνο τα δικά μου. Μαζεύω τα φυλλάδια που πετάνε τα παιδιά στην πολυκατοικία και τα πετώ στους μπλε κάδους.
Γενικά είναι μια συνήθεια. Πλέον δε σκέφτομαι τι θα πετάξω στον κανονικό κάδο και τι πρέπει να πετάξω στους μπλε.
Το ζήτημα είναι ότι διέρρευσε μια φήμη ότι στην Πάτρα τα ανακυκλώσιμα υλικά των μπλε κάδων πετιούνται στην χωματερή.
Προσωπικά με ενόχλησε αρκετά αυτό και έστειλα mail στον δήμο Πάτρας, χωρίς όμως να λάβω απάντηση εδώ και δύο μήνες περίπου.
Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ότι δεν πολυασχολούνται με τα mails τους, είτε οι φήμες επαληθεύονται. Ελπίζω το πρώτο.
Πλέον ψάχνω να ρωτήσω κάποιον αρμόδιο. Ξέρω αρκετά παιδιά που διαχωρίζουν τα ανακυκλώσιμα και τα πετάνε στους μπλε κάδους και είναι κρίμα αυτά να μην ανακυκλώνονται τελικά.

Επίσης: Ποιοι ανόητοι πετάνε κανονικά σκουπίδια στους μπλε κάδους; Καλά δεν ντρέπονται; Δεν σέβονται τουλάχιστον όλους εμάς τους άλλυος που προσπαθούμε να κάνουμε κάτι;

Ανοησίες

Τόσες μα τόσες ανοησίες ακούστηκαν χθες.
Αλλά συνηθισμένοι είμαστε. Εθνικιστές και ακροδεξιοί υπάρχουν παντού. Και στη Θεσσαλονίκη και στα Σκόπια και στην Ινσταμπούλ και παντού. Απορώ τι κάνουμε όμως ως κοινωνία για να τους μειώσουμε. Έχουμε μπουχτίσει στους Ζουράριδες, στους Άνθιμους, στους Ψωμιάδιδες(Ζ) και στους Καρατζαφέριδες. Φρένο. Τώρα!!!

Από την άλλη είχαμε τον πρωθυπουργό να ανακοινώνει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό. Και αυτό που ήταν πραγματικά αστείο ήταν αυτή η ανοησία που πέταξε περί διαλόγου με όλους τους αρμόδιους φορείς. Που τον είδατε τον διάλογο κύριε Καραμανλή. Νομοσχέδιο της μιας νύχτας ανακοινώσατε. Μαζευτήκατε μια μέρα γράψατε τα ταμεία σε χαρτάκια και μετά με τρόπο κλήρωσης Champions League βρήκατε ποια θα ενοποιηθούν. Το ασφαλιστικό είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Θέλει κόπο για να λυθεί. Εσείς ούτε προσπαθήσατε να μπείτε στην διαδικασία να μάθετε τι είναι το ασφαλιστικό δεν φιλοτιμηθήκατε...

Και τέλος. Όσον αφορά τα της ΔΕΗ. Όρμηξαν όλοι ενάντια στους υπαλλήλους της ΔΕΗ (όπως είχαν ορμήξει ενάντια στους δασκάλους, ενάντια στους φοιτητές, ενάντια στους λιμενεργάτες, ενάντια στους συνταξιούχους). Κι όμως κύριοι. Δεν φταίνε αυτοί. Κάποιοι θέλησαν να μεταβιβάσουν τις ευθύνες σ` αυτούς. Όλα αυτά είναι συνέπεια της παρούσας κυβερνητικής πολιτικής. Να, τοις πταίει...

Μελίνα Μερκούρη

Η τελευταία Ελληνίδα Θεά

Σαν σήμερα 6 Μάρτη του 1994, μας άφησε μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες, η Μελίνα Μερκούρη. Μια σπουδαία ηθοποιός (με βραβεία στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ το 1960), μια σπουδαία ερμηνεύτρια, μια σπουδαία πολιτικός, ένας σπουδαίος άνθρωπος του πολιτισμού.
Αγωνίστηκε κατά της Χούντας (με αποτέλεσμα να χάσει την Ελληνική υπηκοότητα), έδωσε συναυλίες και προσπάθησε μέσω των γνωριμιών της με σπουδαίους πνευματικούς να συμβάλει στον αντιδικτατορικό αγώνα. Λόγω αυτού, υπήρξε στόχος δολοφονιών.
Παρ` όλα αυτά μετά την πτώση της Χούντας γυρίζει στην Ελλάδα, όπου μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου και μέλη του ΠΑΚ, ιδρύουν το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Υπήρξε υπουργός πολιτισμού από το 1981 μέχρι το 1989 και από το 1993 μέχρι το θάνατό της. Γνωστός είναι ο αγώνας της για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
Ο θάνατός της, συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο. Η ταφή έγινε με τιμές πρωθυπουργού και την ώρα της κηδείας της, τα θέατρα και τα μαγαζιά στο Broadway παρέμειναν κλειστά.
Ήταν ένας άνθρωπος καταλύτης για την Ελλάδα. “The last Greek goddess”!!!

-o-

«Γεννήθηκα Ελληνίδα.
Θα πεθάνω Ελληνίδα.»

(Έτσι απάντησε η Μελίνα Μερκούρη όταν oι δικτάτορες
της ακύρωσαν το Ελληνικό διαβατήριο)

Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2008

Χαβάη

Ο Θωμάς είμαι.
Με ζήτησε κανείς;

Κυριακή, Μαρτίου 02, 2008

13. Επάνοδος

Πέρασε καιρός από την τελευταία μου επίσκεψη στην Πορταριά (Χαλκιδικής). Όταν αποφάσισα να αφήσω την αγροτιά για χάρη της εξεταστικής του Σεπτεμβρίου είχα πει ότι θα ξαναγυρίσω και θα ξανά-θυμηθώ πως είναι να είσαι αγροκαλλιεργητής.
Φτάνοντας λοιπόν πλέον με αμάξι και όχι με ΚΤΕΛ όπως την πρώτη φορά, αντίκρισα πρώτα το τρακτέρ που το είχα αφήσει στην αυλή. Το μπροστά το λάστιχο είχε φούιτ. Πίτα.
Μπήκα γρήγορα σπίτι (η γιαγιά είχε ξαναφύγει αυτόν τον καιρό) και έβαλα τα παλιά ρούχα της δουλειάς. Έτρεξα στην αποθήκη και πήρα γρίλους και κλειδιά. Έβγαλα την μπροστά ρόδα από το τρακτέρ μετά από πολύ κόπο και την φόρτωσα στο ντάτσον. Πήγα και την άφησα να την φτιάξουν.
Μέχρι να γίνει αυτό είπα να πάω μια βόλτα στα χωράφια (και τα δικά μου και του αδερφού μου που όπως θα θυμάστε μου τα είχε παραχωρήσει για να τα καλλιεργήσω). Χάρηκα όταν έφτασα. Οι καϊσιές είχαν ανθίσει και σύντομα θα χρειαστούν αραίωμα και ράντισμα. Πρώτα ράντισμα.
Δίπλα τα χωράφια του μεγαλοτσιφλικά (αν τον θυμάστε αυτόν τον μαλάκα), είχαν προβλήματα. Μάλλον κάτι έκανε λάθος στο ράντισμα. Πολύ το χάρηκα. Να μην σταυρώσει καΐσι για καΐσι φέτος...
Επίσης ήταν ώρα για κλάδεμα των ελιών. Είχαν παραφουντώσει.
Γύρισα πίσω στο χωριό, αφού πέρασα να πάρω την ρόδα. Με κόπο την ξαναέβαλα στο τρακτέρ και ετοίμασα γρήγορα ένα ελληνικό καφέ στο πεντρογκαζ της γιαγιάς.
Στη συνέχεια πήρα την μάσκα και γέμισα το βυτίο νερό. Ήταν η ώρα για ράντισμα. Αφού πήγα πάλι στο χωράφι, αυτή τη φορά με το τρακτέρ, ράντισα όλα τα δέντρα στο άψε σβήσε.

Η μέρα τελείωσε με μια βόλτα στο παζάρι και μία στον γιαλό. Εκεί θυμήθηκα την Ελένη. Την θυμάστε φυσικά. Παρ` όλο που είχα πει ότι δε με είχε πειράξει το καλοκαίρι, ακόμα στριφογυρνούσε στο μυαλό μου. Ναι ναι. Εκείνο το πρόστυχο που είχε πάνω της.

Λησμόνησα τις μέρες της αγροτιάς. Ίσως γυρίσω μόνιμα πλέον στην Πορταριά, να συνεχίσω αυτό που είχα αφήσει πίσω. Το όνειρο του αγροκαλλιεργητή....

Σάββατο, Μαρτίου 01, 2008

ΓΠΣ Επανομής

Παρ` όλο που σπουδάζω κάμποσα χιλιόμετρα μακριά από την Επανομή ασχολούμαι με τα κοινά όσο περισσότερο μπορώ.
Τον τελευταίο καιρό το μείζον ζήτημα της Επανομής είναι το Γ.Π.Σ. [Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο]. Επί τη ευκαιρία που είμαι Επανομή αυτές τις μέρες πήγα να παρακολουθήσω μια λαϊκή σύναξη (από τις πολλές) που διοργανώθηκε και όπου θα μιλούσαν πολλοί για το ζήτημα αυτό. Αρχικά ήμουν έξω μιας και το δημοτικό θέατρο είχε γεμίσει και ο κόσμος που δε χωρούσε κάθονταν έξω ακούγοντας από τα ηχεία. Η σύναξη ξεκίνησε στις 8 και τελείωσε γύρω στις 12:30 το βράδυ. Κοντά στην μέση μπήκα μέσα. Εκεί είναι που τσατίστηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Τύποι, αντιδημοκρατικοί και απολίτιστοι, διέκοπταν με φωνές και αλαλαγμούς τους ομιλητές των οποίων οι απόψεις δεν τους άρεσαν, προσπαθώντας να μην ακούσουμε κανένα επιχείρημα των άλλων.
Προσωπικά όταν πήγα ήμουν αντίθετος στο παρόν Γ.Π.Σ. που προτάθηκε από τον Δήμο [και μόνο ο λόγος ότι ενώ έπρεπε οι πολίτες να έχουν γνώμη και άποψη πάνω στο Γ.Π.Σ. και δεν τους ζητήθηκε ποτέ οδηγεί σε μια τέτοια κίνηση, και φυσικά ένα σωρό άλλα πράγματα που δεν είναι του παρόντος], αλλά φυσικά όχι αντίθετος σε κάποιο Γ.Π.Σ. που προωθεί την ανάπτυξη της Επανομής.
Αλλά βλέποντας αυτούς τους αντιδημοκρατικούς τύπους (μερικούς από τους υπέρμαχους του ΟΧΙ στο Γ.Π.Σ.), που με φωνές και ουρλιαχτά διέκοπταν κάθε έναν που υπεραμύνονταν το Γ.Π.Σ. έχοντας μάλλον μια διαφορετική αντίληψη για τον όρο διάλογο στην κοινωνίας μας, τελικά βρίσκομαι σε δίλημμα.
Με ποιόν πας; Με αυτούς που λένε ΝΑΙ και προσπαθούν να πλασάρουν ένα Γ.Π.Σ. του οποίου η μελέτη εκπονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και όρους και μάλλον φαίνεται εν τέλη να είναι αντι-αναπτυξιακό για τον τόπο σου
ή με αυτά τα καπιταλιστικά όρνια, τους μεγαλο-γαιοκτήμονες της Επανομής που λένε ΟΧΙ προκειμένου να μην χάσουν την εξουσία γης που έχουν, φωνασκούν ενάντια σε ΚΑΘΕ είδους ανάπτυξη και μάλιστα (άκουσα το κορυφαίο) διαλαλούν ότι γνώμη πρέπει να έχουν μόνο αυτοί που έχουν πολλά στρέμματα γης στην Επανομή; Δηλαδή να βάλουμε το κεφάλαιο της Επανομής να αποφασίσει για το μέλλον του τόπου. Ε όχι κύριοι.

Και ερωτώ: Υπάρχει τρίτος δρόμος; Γιατί από τους παραπάνω μάλλον δεν θα πάρω...

Χρειαζόμαστε Γ.Π.Σ. αναπτυξιακό και εφαρμόσιμο.
Με ανοικτές διαδικασίες και διαφάνεια.
Και φυσικά όχι στον μηδενισμό, την στασιμότητα και τον συντηρητισμό.