Τρίτη, Νοεμβρίου 25, 2008

ΚΥΘΗΡΑ

Σάπια καράβια.
Σάπια όνειρα ανάμεσα σε κουπαστές και κατάρτια.
Κι εσύ ελπίδα;
Χάθηκες πάλι στα ταξίδια που έκανες;
Στα μακρινά αυτά ταξίδια του εαυτού σου...στον συννεφιασμένο ουρανό;
Όταν γυρνάς το κεφάλι σου προς το λιμάνι, καθώς το πλοίο σαλπάρει, πάει να πει πως θα επιστρέψεις.
Κι εσύ ελπίδα; Απόστρεψες το βλέμμα σου και αρνήθηκες.

Το παιδάκι πιάνει το χέρι της μάνας.
Κοιτά με θολό βλέμμα το πλοίο να απομακρύνεται και να χάνεται στον ορίζοντα.
Και είναι αυτό το ίδιο παιδί που χρόνια μετά, πρόλαβε να δει το πλοίο να βουλιάζει.
Και να μένει εκεί.
Αξιοθέατο στο χαμένο κόσμο της άρνησης.


*Σχόλιο μου στις θαυμάσιες φωτογραφίες του Γιώργου εδώ