Τρίτη, Νοεμβρίου 25, 2008

ΚΥΘΗΡΑ

Σάπια καράβια.
Σάπια όνειρα ανάμεσα σε κουπαστές και κατάρτια.
Κι εσύ ελπίδα;
Χάθηκες πάλι στα ταξίδια που έκανες;
Στα μακρινά αυτά ταξίδια του εαυτού σου...στον συννεφιασμένο ουρανό;
Όταν γυρνάς το κεφάλι σου προς το λιμάνι, καθώς το πλοίο σαλπάρει, πάει να πει πως θα επιστρέψεις.
Κι εσύ ελπίδα; Απόστρεψες το βλέμμα σου και αρνήθηκες.

Το παιδάκι πιάνει το χέρι της μάνας.
Κοιτά με θολό βλέμμα το πλοίο να απομακρύνεται και να χάνεται στον ορίζοντα.
Και είναι αυτό το ίδιο παιδί που χρόνια μετά, πρόλαβε να δει το πλοίο να βουλιάζει.
Και να μένει εκεί.
Αξιοθέατο στο χαμένο κόσμο της άρνησης.


*Σχόλιο μου στις θαυμάσιες φωτογραφίες του Γιώργου εδώ

6 σχόλια:

lena_zip είπε...

Θυμήθηκα ένα πλύ όμορφο τραγούδι:

Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε
το χάσαμε το πλοίο της γραμμής...

par...alogos είπε...

Εγώ πάλι δεν είμαι λάτρης των Ελληνικών νησιών.
Προτιμώ Χαλκιδική...

lena_zip είπε...

Άκυρο αλλά ΟΚ!

par...alogos είπε...

Λέω ρε παιδί μου...
Δεν είχα και καμιά λαχτάρα να πάω Κύθηρα!!!
:P

lena_zip είπε...

Εγώ πάλι εχω μια αγάπη στις καστροπολιτείες. Οπότε μια εκδρομή στα Κύθηρα δε θα με χάλαγε.

par...alogos είπε...

...αλλά το έχασες το πλοίο της γραμμής!!!