Κυριακή, Νοεμβρίου 23, 2008

23

And in the end, it's not the years in your life that count.
It's the life in your years.


Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Από αυτούς που μισούν τα γεννέθλια τους. Ή μάλλον τα αρνούνται. Όχι των άλλων και όχι γενικά. Ψεύτικες ευχές και υποσχέσεις.
Ίσως γιατί περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο σου και να είναι μόνο εκείνο το άτομο το οποίο θες να σου ευχηθεί. Και είναι πάντα ένα. Μόνο ένα. Και είναι πάντα αυτό που ξέρεις ότι δεν θα πάρει.
Και όταν πάει 12 το βράδυ και η μέρα έχει τελειώσει, η γεννέθλια αυτή ημέρα, τότε είναι που ξέρεις επιτέλους τι πάει να πει εορτή.

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι εύκολο να μένεις πίσω. Εμείς που φεύγουμε μάλλον περνάμε πιο δύσκολα. Ίσως και πάλι να κάνω λάθος...
Πόσο εύκολα ξεχνούν οι άνθρωποι; Είναι αλήθεια. Πρέπει να μοχθήσεις για να μην ξεχάσεις.

Φέτος μέχρι κι εγώ ξεχάσα τα γεννέθλια μου.
Όπως ήρθε αυτή η μέρα, έτσι και έφυγε. Αναίμακτα.

Θα τελειώσω αυτό το γεννέθλιο μήνυμα με την αγαπημένη μου ποιήτρια.
Με ένα ποιήμα που περιέχει ελπίδα:
"Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός υπάρχει
και δεν είναι το χώμα λοιπόν η μόνη λύση
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός"