Δευτέρα, Νοεμβρίου 17, 2008

17 Nov.

Αυτήν την μέρα μόνο αυτό το τραγούδι:


Τη μέρα αυτή που διάλεξα εδώ μπροστά σας να σταθώ
τραγούδια και μισόλογα στο φως να καταθέσω,
πώς πήρα τέτοια απόφαση δεν ξέρω αν θ' αντέξω
η μέρα αυτή θυμίζει μακελειό.

Νοέμβρης ήταν η χρονιά και δω γινόταν του χαμού
εγώ ήμουν δεκαεννιά κι αυτή εβδομήντα τρία,
και να που ερωτεύτηκα κάποια χρονολογία
κι ο έρωτας κρατάει για καιρό.

Μα έχει ο καιρός γυρίσματα μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ
μεγάλωσαν κι φίλοι μου εκεί γύρω στα σαράντα,
στα κόμματα γαντζώθηκαν και γω δεν ξέρω τι να πω
κι άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα

Η απόσταση μας έσωσε μα οι θύμησες πληγώνουνε
και λέμε σαν βρισκόμαστε τα ίδια και τα ίδια,
μα νιώθω σαν μικρό παιδί που πάλι το μαλώσανε
και φεύγω σε μια άγονη επαρχία.

Κοιτάζω πάλι πίσω μου δυο γιους απόκτησα κι εγώ
δεκαεπτά Νοέμβρηδες μου βάρυναν την πλάτη
σημαίες και γαρίφαλα εμπόριο κι απάτη,
και λόγοι επισήμων στο κενό.

Κρατάω το στόμα μου κλειστό τα χείλη μου ματώσανε
κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν,
κουφάλες δεν ξοφλήσαμε αυτό έχω μόνο να τους πω,
τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν.

4 σχόλια:

just..living!!! είπε...

Όμορφο τραγούδι..και σήμερα στην πορεία ήταν όμορφα..καθε χρόνο συγκινητικά..

par...alogos είπε...

Πρώτη πορεία μετά από 5 χρονάκια που δεν πήγα...
Προσπαθούσα όμως να εξηγήσω στον Κινέζο περί Χούντας...:P
Μεταλαμπαδεύω γνωσεις :)

K...ok? είπε...

kai auto ti sou eksigise???
tin maxi ston "purgo tou kakesi"?
ma8e plirofories... psakse istorikes phges

par...alogos είπε...

Μόνο εγώ μιλούσα...
:P