Τετάρτη, Ιανουαρίου 30, 2008

Εκδικητική Εκδίκηση

Επειδή έχω αναλάβει το μανατζάρισμα την ταινίας που ακολουθεί, σας παρουσιάζω την επική ταινία, γυρισμένη στην εστία Πάτρας εν μέσω εξεταστικής.

ΠΡΟΣΟΧΗ
- Μη τους παρεξηγείται και δείξτε επιείκεια. Για το χαβαλέ το κάνανε!!!
- Όσοι δεν αντέχουν την καφρίλα να ΜΗΝ το δουν.
- Μπαμπά, μαμά: στην καθημερινή τους ζωή είναι καλά παιδιά. Μην ανησυχείτε για τις παρέες μου. Είναι που ήρθε η εξεταστική και τους έχει βαρέσει κατακούτελα.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ την Εκδικητική Εκδίκηση




*μετά από αυτόκαταλαβαίνεις πόσο normal είσαι σαν άνθρωπος!!!

Τα ξεχασμένα φράγκα

Δεν είναι πολύ ωραίο όταν ψάχνοντας κάποιο παλιό σου παντελόνι ή μπουφάν ανακαλύπτεις ότι είχες ξεχάσει κάποια χρήματα στην τσέπη.
Μέγιστη χαρά που βρήκες το δεκάευρω ή το εικοσάευρω.

Βέβαια η ξενέρα είναι όταν ψαχουλεύεις κανά πολύ παλιό μπουφάν και βρίσκεις μέσα κατοστάρικα :S

Τώρα θα μου πείτε γιατί να ψαχουλεύεις παλιά μπουφάν ή παντελόνια. Μπορεί να έχασες κιλά ή να έβαλες (ανάλογα σε ποιά φάση βρίσκεσαι) και να πρέπει να γυρίσεις στα παλιά. Βέβαια αφού βρίσκεις το χρήμα στην τσέπα πας και παίρνεις καινούργια πανταλόνια και μπουφάν!!!!

Και ο κύκλος συνεχίζεται...

Αφού εγώ λέω στα παντελόνια που τα αφήνω αχρείαστα στην ντουλάπα να βάζω στην τσέπη κανά ευρουλάκι, το οποίο όμως θα μου δώσει χαρά μετά από πολλά χρόνια. Σαν αποταμίευση σκεφτείτε το. Βέβαια με τον πληθωρισμό θα έχεις ένα πρόβλημα...αλλά μπρος στην χαρά της ανακάλυψης...

Τρίτη, Ιανουαρίου 29, 2008

Μάκης

Πολύ γέλιο...

http://www.makisfacts.com/

Ξεφτύλες

Όταν ακούς τέτοιες αντιδημοκρατικές παπαριές από βουλευτή της ΝΔ, οι οποίες προσβάλλουν κάθε κοινωνικό αγώνα και κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, πραγματικά απορείς σε τι κοινωνία ζεις.
Στην κοπή της πίτας της ΟΝΝΕΔ ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Παπαδημάτος, αφιέρωσε κομμάτι της πίτας στον Γιάννη Καλαμπόκα, ο οποίος όντας πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ τη ζοφερή περίοδο `91, επί Μητσοτάκη δολοφόνησε τον καθηγητή Νίκο Τεμπονέρα και καταδικάστηκε σε φυλάκιση.
Εξοργίστηκα όταν είδα στην τηλεόραση τον Βουλευτή Αχαϊας της ΝΔ, Νίκο Παπαδημάτο να δηλώνει:

“Το μεγαλύτερο κομμάτι το κόβω για τον Γιάννη Καλαμπόκα. Η παράταξη δεν πρέπει να ξεχνά τους αγωνιστές της, όπως τον αγωνιστή Γιάννη Καλαμπόκα”
Ενώ μετά όλοι ξεσπούν σε χειροκροτήματα.

Αυτόν τον δολοφόνο του Νίκου Τεμπονέρα και δολοφόνο της δημοκρατίας, τον παρακρατικό της δεξιάς, τον ονομάζει ήρωα. Απορώ πως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στην κοινωνία μας, πόσο μάλλον μέσα στο κοινοβούλιο.


Καρφί και πρόκα σε κάθε Καλαμπόκα
Τόσα χρόνια αγώνες της νεολαίας,
τον δρόμο τον δείχνει ο Νίκος Τεμπονέρας!!!

-ο-

Για την ιστορία, δείτε το κειμενάκι που είχα γράψει στην επέτειο του Πολυτεχνείου: εδώ

Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2008

Ανεκδοτάκια

Θυμήθηκε προχθές ο Christopher αυτά τα ανεκδοτάκια και ρίξαμε πολύ γέλιο...

O Εβραίος πατέρας είναι ετοιμοθάνατος!

Α' ΜΕΡΟΣ
Γύρω από το κρεβάτι του πόνου είναι συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια του.
Το κλίμα είναι βαρύ και πένθιμο. Ένα μόνο μικρό καντηλάκι, δίπλα στον άρρωστο, φωτίζει αμυδρά το στενό δωμάτιο. Ο πατέρας, με κλειστά τα μάτια και πολύ κόπο, ψιθυρίζει:
Πατέρας: Γυναίκα μου Σάρα είσαι εδώ;
Σάρα (κλαίγοντας): Ναι, άντρα μου...
Πατέρας: Γιε μου Ιακώβ είσαι εδώ;
Ιακώβ (φανερά συγκινημένος): Ναι, πατέρα...
Πατέρας: Μικρή μου θυγατέρα Ιουδίθ, είσαι εδώ;
Ιουδίθ: (απαρηγόρητη): Ναι, πατέρα, είμαι κοντά σου....
Πατέρας: Και εσύ στερνοπούλι μου Ααρών, είσαι εδώ;;;;
Ααρών (με αναφιλητά): Ναι, πατέρα, εδώ....

Πατέρας: ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ;;;;;;

Β' ΜΕΡΟΣ
Η οικογένεια συνειδητοποιεί αμέσως την εγκληματική αμέλεια και όλοι αποχωρούν σιγά - σιγά από το δωμάτιο. Τελευταίος φεύγει ο μικρός Ααρών που, κλείνοντας την πόρτα του δωματίου, λέει:
Ααρών: Και πού' σαι πατέρα....
Όταν αφήνεις την τελευταία σου πνοή, άφησε την προς το καντήλι, για να σβήσει. Είναι κρίμα να καίει άδικα...!!!!!!!!!!!!!!!!


Γ' ΜΕΡΟΣ
Ο πατέρας φωνάζει τον πρωτότοκο Ιακώβ και του λέει να πλησιάσει. Με τις τελευταίες δυνάμεις που του απομένουν, βγάζει από την τσέπη του ένα ρολόι και εξηγεί ότι το έχει κληρονομιά από τον προπάππου του. Ο Ιακώβ το κοιτάζει με μάτια που γυαλίζουν.
"Σ' αρέσει;" ρωτά ο πατέρας.
"Ναι πατέρα!" αποκρίνεται ο Ιακώβ.
"Πόσα δίνεις;" ρωτά ο πατέρας.

Δ' ΜΕΡΟΣ
Την άλλη μέρα του θανάτου του πατέρα, ο Ιακώβ πηγαίνει στην τοπική εφημερίδα για να βάλει την αναγγελία του θανάτου.

Ιακώβ: Παρακαλώ, ποια είναι η μικρότερη χρέωση για μία αναγγελία θανάτου;
Υπάλληλος: 2 δολάρια, κύριε.
Ιακώβ: ΟΚ, γράψε λοιπόν "Αβραάμ Κοέν πέθανε".
Υπάλληλος: Μα, κύριε, πρέπει να έχετε υπόψη σας πως με τα 2 δολάρια μπορείτε να γράψετε μέχρι 8 λέξεις.
Ο Ιακώβ σκέφτεται μερικά δευτερόλεπτα και λέει στον υπάλληλο:

Ωραία, τότε γράψε "Αβραάμ Κοέν πέθανε. Πωλείται φορτηγάκι σε τιμή ευκαιρίας".

Ακατάλληλο δια ανηλίκους

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να ακούσει ένας άντρας από μια γυναίκα κατά την διάρκεια της σεξουαλικής επαφής είναι η ερώτηση: "Τον έχεις μέσα;"
Και η καλύτερη απάντηση που μπορεί να δώσει είναι: "Έλα ντε"

Exams 2

Εξεταστική. Η περίοδος που σταματάς να ρωτάς τι ώρα κλείνουν τα μαγαζιά και πλέον ρωτάς τι ώρα ανοίγουν τα μαγαζιά...

Καλά ξενύχτια στους νυχτερινούς τύπους σαν εμένα!!!

Σάββατο, Ιανουαρίου 26, 2008

Exams

Νομίζω εκφράζω όλους τους φοιτητές λέγοντας απλά:

Γαμιέται η εξεταστική!!!

Παρασκευή, Ιανουαρίου 25, 2008

Κρίση

Κρίση αυτοσυνείδησης πέρασαν οι βουλευτές στην Ιταλία. Αφού η Γερουσία δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, οι βουλευτές άρχισαν να φτύνονται, να βρίζονται και να πιάνονται στα χέρια. Ένας λιποθύμησε, άλλος παραιτήθηκε, άλλος ονειρεύεται πάλι εξουσία, άλλοι άνοιξαν σαμπάνιες [δύο περικαλώ], άλλοι αλλαξοπίστησαν και άλλοι απλά βρίστηκαν...
Το Κινέζικο μοντέλο φτάνει λοιπόν σιγά σιγά προς στην Ελλάδα...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2008

Σουζούκι

Προφητικό ανέκδοτο προ τεσσάρων χρόνων επαληθεύεται όλο και πιο πολύ κάθε μέρα...

Φθινόπωρο και πρώτη μέρα στα θρανία για τους μαθητές του αμερικανικού κολεγίου.
Η δασκάλα παρουσιάζει στα αμερικανάκια έναν καινούριο συμμαθητή τους, τον Ιάπωνα Σακίρο Σουζούκι (γιο του διευθυντή της Σόνυ) και το μάθημα αρχίζει με μικρές ερωτήσεις ιστορίας.

«Για να δούμε λοιπόν, πόσο καλοί είστε στην αμερικανική ιστορία;» λέει η δασκάλα.
«Ποιος είπε 'δώστε μου ελευθερία ή δώστε μου θάνατο';»

Κάποιοι μουρμουρίζουν αλλά κανείς δεν σηκώνει το χέρι του, εκτός από τον καινούριο:
«Ο Πάτρικ Χένρυ το 1775 στη Φιλαδέφεια», απαντά.

«Μπράβο Σουζούκι, και ποιος είπε: 'Κυβέρνηση του λαού, από το λαό και για το λαό';», ξαναρωτά την τάξη η δασκάλα.

«Ο Αβραάμ Λίνκολν, το 1863 στο Γκέτυσμπουργκ», απαντά και πάλι ο Σουζούκι.

Η δασκάλα κοιτάζει αυστηρά την τάξη και λέει: «Ντροπή σας! Ο Σουζούκι είναι γιαπωνέζος και ξέρει την αμερικανική ιστορία καλύτερα από σας!»

Τη σιωπή στην τάξη σπάει μια μικρή φωνή από τα πίσω θρανία: «Ρε δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι, μαλάκες γιαπωνέζοι!»

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ρωτάει αυστηρά η δασκάλα.
Ο Σουζούκι σηκώνει το χέρι του και χωρίς να περιμένει λέει: «Ο στρατηγός Μακάρθουρ, το 1942, στη διώρυγα του Παναμά και ο Λι Ιακόκα, το 1982 στη γενική συνέλευση της Τζένεραλ Μότορς.

Η τάξη βυθίζεται στη σιωπή. «Θέλω να ξεράσω», ακούγεται μια ξεψυχισμένη φωνή.

«Ποιος το είπε αυτό;;;» ξαναρωτάει με το ίδιο βλοσυρό ύφος η δασκάλα.

Και ο Σουζούκι πετάγεται πάλι: «Ο Τζορτζ Μπους ο πρώτος, στον πρωθυπουργό Τανάκα κατά τη διάρκεια επίσημου δείπνου στο Τόκιο το 1991».

Ένας μαθητής σηκώνεται όρθιος και ξεσπάει: «Ρε δε μας παίρνεις καμιά πίπα, λέω γω!!!»

Και ο Σουζούκι, ψύχραιμα: «Μπιλ Κλίντον στη Μόνικα Λουίνσκι, το 1997, στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου».

Δυο τρεις μαθητές πετάγονται και φωνάζουν: «Α γαμήσου ρε μαλακισμένο, Σουζούκι».

Ατάραχος ο γιαπωνέζος: «Βαλεντίνο Ρόσι, παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας, ράλι Νότιας Αφρικής, το 2002».

Κόλαση στην τάξη, οι μαθητές ουρλιάζουν και πετάνε καρέκλες, η δασκάλα έχει σωριαστεί λιπόθυμη και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο διευθυντής:
«Ε, μα την Παναγία δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μπουρδέλο».

Και στο βάθος ακούγεται πάλι η φωνή του Σουζούκι: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κώστας Καραμανλής, το 2004, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησής του».


Και η κατάσταση παραμένει ίδια... Ένα μπουρδέλο!!!

Τρίτη, Ιανουαρίου 22, 2008

Διακοπή ρεύματος

- Γιατί δεν έχουν ηλεκτρικό στο Υπουργείο Πολιτισμού;
- Επειδή έπεσε ο Γενικός!!!

Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008

Το video του Ζαχόπουλου

Μου ήρθε με mail, με τίτλο:

"Επιτέλους το video του Ζαχόπουλου"

Ορίστε λοιπόν το video του Ζαχόπουλου:

Κυριακή, Ιανουαρίου 20, 2008

Τρία ποιήματα κι ένα τραγούδι

Η ώρα πλησιάζει απειλητικά πέντε τα χαράματα.
Ο χαρτοκόπτης κόβει απαλά, σχεδόν ευλαβικά, τις τελευταίες πάνω κολλημένες σελίδες από τα Άπαντα της Κικής Δημουλά. Χρόνια τώρα Κική Δημουλά. Μα πρώτα Σεφέρη. Σίγουρα Σεφέρη. Και Καβάφη ενίοτε. Ποτέ Σολομό. Δεν μου αρέσει καθόλου κι ας τον λένε εθνικό ποιητή. Ούτε Ελύτη τόσο. Ρίτσο ναι και Αναγνωστάκη. Και Λειβαδίτη και Καββαδία φυσικά. Θα φταίει και ο Μικρούτσικος που τον μελοποίησε τόσο όμορφα, μάλλον.
Και τόσους άλλους που έχει βγάλει και βγάζει η Ελληνική οικογένεια ποιητών.

Και αν βγω από τα σύνορα [Ποια σύνορα; Άραγε υπάρχουν;] μπορώ να μετρήσω τόσους...Έλιοτ, Πόε, Νερούντα, ο αγαπημένος μου Ναζίμ Χικμέτ και και και...
Μου ζήτησαν να πω τρία ποιήματα κι ένα τραγούδι. Έχω διαβάσει ποίηση αρκετή και δυσκολεύομαι να διαλέξω. Μα κανά δυο τρία που μου έρχονται έτσι στο νου θα σας τα αραδιάσω... Αν και θαρρώ πως ξεφυλλίζοντας τα βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου ίσως και να διάλεγα άλλα...

Το ομορφότερο ποίημα που έχει δημιουργηθεί ποτέ. Κι ας είναι τετριμμένο. Κρύβει μέσα του τόσα πολλά...
Ιθάκη - Καβάφης


powered by ODEO


Η πρώτη μου επαφή με την Δημουλά...
Άωρα και Παράωρα - Κική Δημουλά

Ανάμεσα νύχτας κι αυγής
σφηνωμένη βρήκα την άωρη ώρα.
Ασεβής ευθυμία πουλιών με ξύπνησε τόσο νωρίς
και βγήκα στων σκοταδιών την άμπωτη.
Το μπαλκόνι μου ήσυχα λάμνει
στ` αβαθή χρώματα.
Ονειρεύονται ακόμα οι κήποι
ερχομό αγνώστων ανθέων.
Αργά ξεδιπλώνεται ο περιβόητος ορίζοντας
σαν φθηνή κορδέλα του μέτρου.
Με λήθη μοιάζει η θάλασσα: μας ξέχασαν.
Με λήθη μοιάζει το άπειρο: Άπειρος λήθη.
Ένα καΐκι ξεκουρδίζεται στο βάθος,
το παιρν` η απόσταση και παίζει.
Μουρμουριστά των χρωμάτων η στάθμη ανεβαίνει.
Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Ξυπνάει ένα λευκό κουπί,
φτεροκοπάει μια στέγη,
ένα παραθυρόφυλλο σπαρτάρισε.
Έντρομο αφυπνίζεται κάποιο καμπαναριό,
ένοχο: η πίστη πρέπει να ξυπνάει πρώτη.
Πρώτη απ` όλα.

Με βήμα περιπάτου πλησιάζουνε τα σχήματα.
Διαγράφονται κλειστές οι πόρτες
και τα όρια πεισμώνουν.
Σ` ενάργεια βγήκαν τα βουνά
και σε γυρίζουν πίσω.
Κι εσύ προσδοκία που πας;
Έχουν ξυπνήσει από ώρα οι αρνήσεις.

Κι εγώ, εγώ που είμαι και ονομάζομαι
προχωρημένη ώρα,
τι γυρεύω ανάμεσα σε τούτες τις νήπιες διαθέσεις;

Και φυσικά...
Σεφέρης - Επιφάνια


powered by ODEO


Όσο για το τραγούδι. Λόγω ποιητικού post θα διαλέξω:
Για τη ζωή
Ποίηση: Ναζίμ Χικμέτ
Απόδοση Γιάννης Ρίτσος
Μουσικοί: Μάνος Λοΐζος


powered by ODEO

Σάββατο, Ιανουαρίου 19, 2008

Αρχικοποίηση Καρναβαλιού

Πολύ γέλιο στην αρχικοποίηση.
Οι EMO πάλι ξεχώριζαν.
Γιατί όλοι είχαν ντυθεί ΕΜΟ και οι ΕΜΟ είχαν ντυθεί κανονικοί άνθρωποι.
Τι θα γίνει με αυτά τα παιδιά;

Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2008

Σαπίλα

Τελικά ζούμε σε πολύ σάπια κοινωνία!!!
Εγώ έχω φρίξει. Και θα μου πείτε: δεν το ήξερες;
Όταν βλέπεις όμως το παρασκήνιο πραγματικά φρίττεις!!!
Και το έχετε δει το παρασκήνιο σε όλες αυτές τις εκπομπές που παίζονται τώρα τελευταία.
Και βέβαια βλέπετε πως πάνε τα πράματα να ξεφύγουν από τις πολιτικές ευθύνες.
Με αυτά και με εκείνα η κυβέρνηση πάλι πάει να την βγάλει καθαρή.
Το είδαμε και με τις υποκλοπές. Χθες μπήκαν οι υποκλοπές ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (που πέταξε η κυβέρνηση δηλαδή, για να γλιτώσει τις ευθύνες) στο αρχείο, γιατί δεν βρήκαν κανέναν υπεύθυνο-φυσικό πρόσωπο. Και εκείνος που αυτοκτόνησε ρε παιδιά; Μας κοροϊδεύουν;
Τι να πεις;
Αυτό που λένε: "Ούτε τον εαυτό σου να μην εμπιστεύεσαι"...ε ισχύει!!!


Πέμπτη, Ιανουαρίου 17, 2008

Καρναβάλι

Α ρε Πάτρα αθάνατη!!!
Μόλις πέρασε ένα καρναβαλίστικο άρμα έξω από το σπίτι μου με μουσική: "Γιατί ήρθε πάλι ναι, το καρναβάλι ναι" που μας καλούσε αυτό το Σάββατο στην αρχικοποίηση [όρος που εφευρέθηκε από εμένα προ 3 ετών] του καρναβαλιού!!!

Δεν έχει πολύ πλάκα που στην Πάτρα το καρναβάλι αρχίζει 2 μήνες πριν!!!
Αυτά είναι!!!!


*όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα φύγω από την Πάτρα γιατί άρχισε να μου την σπάει όλη αυτή η βαβούρα

Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2008

Notes

1) Περαστικά στον bear που αρρώστησε και αν με κόλλησε θα φάει πολύ ξύλο από τον Christopher [μιας κι εγώ δεν παλεύω με bears, σε αντίθεση με τον Christopher που το έχει άχτι]

2) Έκανα την έρευνα μου και δεν κατέληξα πουθενά. Ας αποκαλυφθεί ο ανώνυμος που μου άφησε σημείωμα έξω από την πόρτα μου, αναφερόμενος σε μένα ως par...alogo!!!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΜΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΜΑΧΟΥ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΟΣ???

Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2008

Γυμνασιακές ανησυχίες

Παίζω με το όνομά σου. Το γράφω και το ξανά γράφω αργά στο χαρτί και το προφέρω πότε στο μυαλό μου και πότε στα χείλη μου. Αρχίζω να το μεταλλάσσω. Κάνω τα γράμματα πότε έντονα, πότε καλλιγραφικά, πότε απλά τους αλλάζω σειρά.
Μήπως και σε νιώσω κοντά μου.
Καμιά φορά γράφω και το δικό μου όνομα δίπλα, να δω αν ταιριάζει με το δικό σου.
Χαμογελώ γιατί είναι τόσο αταίριαστα αυτά τα δύο ονόματα κολλημένα μαζί.
Γράφω κι άλλες λέξεις και σχηματίζω σχήματα, με αυτές. Πάντα δίπλα από το όνομά σου.
Πιάνω με το αριστερό μου χέρι το χαρτάκι και το τσαλακώνω απευθείας. Το πετάω στον κάδο με φόβο, μπας και το πάρει χαμπάρι κανείς και τότε το μυστικό θα διαρρεύσει προς τα έξω.
Και η αγάπη μου θα χάσει την ουσία. Γιατί αυτή η αγάπη είναι δική μου, μόνο δική μου. Δεν θα την μοιραστώ με κανέναν. Γιατί το όνομά της είναι μαγικό και ονειρικό. Και το θέλω δικό μου.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2008

Kellie Pickler

OK, απλά η τύπισσα είναι ντιπ για ντιπ. Πολύ γέλιο μιλάμε!!!




και


Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2008

Rest

Χρειάζομαι αγρανάπαυση ΤΩΡΑ!!!

Το σπίτι μου

Η πολυκατοικία μου στην Πάτρα, έχει μόνο φοιτητές. Και για να ακριβολογώ έχει μόνο φοιτήτριες κι εμένα. Δηλαδή 9 κορίτσια κι έναν par...alogo.
Και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Μέχρι και φαγητό μου φέρνουν!!!

Love Actually

Την είδα την ταινία και τελικά μου άρεσε άλλο μέρος και όχι αυτό που είχα αναφέρει προ ολίγων posts.
Και το μόνο που έχω να πω είναι:
ΠΟΣΟ ΕΓΩ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ.



Και φυσικά προσμένουμε και την ανάλογη συνέχεια πάντα...


Σάββατο, Ιανουαρίου 12, 2008

Συγγραφεύς

Κάθεται στην παλιά καρέκλα του, πάει να πει αυτή που τρίζει συνεχώς. Πέρα από την εποχή του διατηρεί μόνο μια λάμπα που δουλεύει ακόμα με πετρέλαιο. Φωτίζει, λέει, όσο πρέπει. Πιάνει την παλιά του πένα. Άφησε ξωπίσω το μολύβι χρόνια τώρα, γιατί με την πένα οι λέξεις έβγαιναν πιο εύκολα, σαν να του μιλούσαν πίσω αυτές και γίνονταν, καθώς έλεγε, ένας μακρύς διάλογος. Αυτός και οι λέξεις. Το τραπεζάκι του, ξύλινο κι αυτό, της εποχής του παππού του, ίσα που χωρούσε καμιά δεκαριά βιβλία και ένα μάτσο χαρτιά. Ίσως και μια κούπα καφέ. Γαλλικό καφέ. Εδώ η τεχνολογία τον πρόλαβε. Δεν μπορούσε να αφιερώσει χρόνο στο να φτιάξει τούρκικο, που τόσο του άρεσε. Καμιά φορά όταν στο σπίτι του έρχονταν καμιά γυναίκα, από εκείνες τις κοινές, τις πόρνες καθώς τις λέγαν οι γύρω, που καλούσε συχνά πυκνά για να εκτονώνει τα ζωώδη ένστικτά του, την έβαζε να του φτιάξει κι έναν τούρκικο καφέ. Για να μιλήσουν καθώς έλεγε, πάει να πει πως μιλούσε στις γυναίκες αυτές, λίγο πριν τις ακουμπήσει το μπαξίσι και αποχωρήσουν. Σε αυτό λοιπόν το τραπεζάκι ήταν όλη του η ζωή, ακουμπισμένη σε τόνους χαρτί, άλλοτε τσαλακωμένη, άλλοτε με λίγο καφέ χυμένο πάνω της, άλλοτε περιποιημένη, άλλοτε χάμω στο πάτωμα ποδοπατημένη από παπούτσι μεγέθους 52 παρακαλώ, άλλοτε σε ένα καλαθάκι των αχρήστων που κάθε μέρα γύρω στις 6 τα χαράματα το πήγαινε έξω μπας και περάσει κάποιος να το περιμαζέψει. Γραμμένη με διάφορα γράμματα, άλλοτε πλαγιαστά, άλλοτε όρθια, υπογραμμισμένα ή και στραβά καμιά φορά.
Αυτή ήταν η ζωή του. Σαν τις κόλες χαρτιού. Σαν τις λέξεις που του μιλούσαν κάθε μέρα λες και ήταν κι αυτές εκεί, τότε, πάει να πει, που τα έζησε. Σαν τις πόρνες που καμιά φορά τις μιλούσε κιόλας κι εκείνες του πρόσφεραν τον τούρκικο καφέ, σαν εκείνο το τραπεζάκι, το ξύλινο που όσα κι αν του έβαζες πάνω του, πάντα είχε ακόμα λίγο χώρο, άλλη μια άκρη, μια σπιθαμή να ακουμπήσεις - λες εσύ ότι είναι το τελευταίο μα είναι; - ένα πράμα από το σήμερα. Από τη ζωή σου πανάθεμα. Από αυτό που ο κόσμος, ο σπουδαγμένος ονομάζει το "Είναι του". Σε αυτό το τραπεζάκι αυτός ο άνθρωπος έχει ακουμπήσει τα δυο του χέρια και γράφει. Και είπαμε. Με πένα, από εκείνες τις παλιές...

Φιλοσοφική Συζήτηση 27

Προσπαθώ να θυμηθώ πως πάει εκείνο το ρητό:
Θέλω το αμάξι μου γρήγορο, την μπύρα μου κρύα και την γυναίκα μου καυτή?
Ή μήπως:
Θέλω το αμάξι μου καυτό, την μπύρα μου κρύα και την γυναίκα μου γρήγορη?
ή
Θέλω το αμάξι μου καυτό, την μπύρα μου γρήγορα και την γυναίκα μου κρύα?

Θα μου πεις εξαρτάται από την γυναίκα...την μπύρα...και το αμάξι...και τα βίτσια σου!!!

Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2008

Το φλουρί

Παραδοσιακά παραδοσιακά την κόψαμε την βασιλόπιτα, η οποία δεν είναι πραγματική βασιλόπιτα, αλλά στρόγγυλο τσουρέκι που έχουμε βάλει μέσα ένα φλουρί.
Στατιστικά αν το δεις το όλο θέμα κάτι δεν πάει καλά.
Δεν μου τυχαίνει με τίποτα το τιμημένο...
Αν αφαιρέσουμε τα χρόνια που το να τύχεις το φλουρί ήταν άμεσα συνδεδεμένο με την μικρή ηλικία σου, [δηλαδή όποιος ήταν μικρός, (συμπεριλαμβανομένου και εμένα) του "τύχαινε" το φλουρί για να μην κλαίει], τότε μένουν άλλα τόσα χρόνια που όλοι έχουμε πλέον μεγαλώσει και πλέον το να βρεις το φλουρί θα έπρεπε να περνάει μόνο στο παράγοντα τύχη. Κι επειδή τα χρόνια είναι πολλά και τα άτομα είναι λίγα, έπρεπε στατιστικά να μου τύχει τουλάχιστον τρεις με τέσσερις φορές.
Ε στα τόσα χρόνια, σε όσες πίτες έχουμε κόψει δεν μου έχει τύχει καμία φορά.
Επίσης επειδή μου δίνει η μάνα μου και σπίτι μου μία τσουρεκο-βασιλόπιτα να φάω, πάντα βρίσκω το φλουρί στο τελευταίο κομμάτι.
Μήπως να αρχίσω να κλαίω και να τους αναγκάσω να μου "τύχει" το φλουρί και να αφήσουμε τις πιθανότητες, την τύχη και τις μαλακίες στην άκρη;
Λέω εγώ τώρα...

Τετάρτη, Ιανουαρίου 09, 2008

Μνησικακία

Αν την βλέπατε στον δρόμο θα απορούσατε αν είναι υπαρκτή.
Λίγοι λόγοι για αυτό θα μπορούσαν (εκ πρώτης όψεως) να είναι τα πανέμορφα της μαλλιά, τα απίστευτα μάτια, το ομορφότερο σώμα...μα πιο πολύ αυτό το θεϊκό πρόσωπο που όταν χαμογελάει θυμίζει κάτι το ονειρικό.
Αν κατά τύχη σας μιλούσε τότε θα ήσασταν σίγουροι ότι δεν υπάρχει, γιατί η εσωτερική της ομορφιά είναι υπερδιπλάσια της εξωτερικής.
Κι όμως αυτή η γυναίκα υπάρχει.
Και κάποιοι δεν εκτιμούν τίποτα στον κόσμο τούτο και μου τη στεναχωρήσανε χωρίς λόγο και αιτία.
Ε όλοι αυτοί να πα να γαμήθουνε!!!

Τρίτη, Ιανουαρίου 08, 2008

Την ποίηση μου

Άλλη μια αποτυχημένη απόπειρα να χτυπήσω γκομενάκι μετά της ποιοτικής οδού.
Κι ενώ είμαι στο βιβλιοπωλείο και έχω στα χέρια μου ένα βιβλίο του Νερούντα, βλέπω από μακριά να πλησιάζουν δύο ωραίες κοπελίτσες. Από μέσα μου έχω ετοιμάσει τον διάλογο προσαρμοσμένο σε αυτό που κράταγα εκείνη την ώρα στα χέρια μου. Ένα βιβλίο του Νερούντα.
Και ενώ έχουν έρθει πολύ κοντά και είμαι έτοιμος να μιλήσω ακούω την συζήτηση μεταξύ των δύο κοριτσιών:
- Και τι έκανες τελικά;
- Εγώ συνέχισα να διαβάζω το τελευταίο βιβλίο του Χάρρυ Πότερ!!!

"Ε όχι ρε πούστη μου", λέω από μέσα μου. Άκουσα και την υπόλοιπη συζήτηση. Υπέθεσα ότι αν τους μιλούσα για Νερούντα θα με ρωτούσαν αν διψάω και δεν μίλησα τελικά. Τι να της έλεγα; Πως να περάσει από το:

Ο Χάρρυ ανέβηκε στη σκούπα του και άρχισε να χοροπηδάει γύρω από την μαγεμένη τερέζα
στο:
Και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι, είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι, θα είσαι, θα είμαστε.
???
Θέλει μια κάποια απαλή μετάβαση...

Όχι δεν έχω τίποτα με αυτούς που διαβάζουν Χάλι Ποτέρ, αλλά να, ούτε έχω διαβάσει κανένα από τα βιβλία αυτά...αλλά και τι να κάνουμε; Έτυχε να κρατάω Πάμπλο Νερούντα εκείνη τη στιγμή!!!
Την ποίηση μου μέσα...

Χαμόγελα

Μέσα στις γιορτές πήγαμε το βράδυ να ακούσουμε ένα Live και ο τύπος που έπαιζε μπουζούκι μας είπε ένα ανέκδοτο. Μου άρεσε και το αναμεταδίδω...

Ήταν που λέτε ο Κώστας κι εκεί που προχωρούσε στο δρόμο κατά τύχη συναντά ένα παλιό του φίλο τον Πέτρο, που είχαν να τα πούνε πολλά χρόνια. Ο Πέτρος καλεί τον Κώστα σπίτι του να τα πούνε, το ένα ρακί φέρνει το άλλο και η ώρα περνάει. Όταν τελείωσαν είχε πια νυχτώσει, οπότε ο Κώστας ρώτησε τον Πέτρο αν μπορεί να μείνει σπίτι του.
Πέτρος: Και το συζητάς ρε Κώστα; Φυσικά. Αλλά που θέλεις να κοιμηθείς; Μέσα στο δωμάτιο με το μωρό ή να σου στρώσω στον καναπέ εδώ στο σαλόνι;
Κώστας: Ε τώρα δε γίνεται, να κοιμηθώ με το μωρό, μη το ανησυχήσω κιόλας. Καλύτερα να κοιμηθώ εδώ στο σαλόνι.
Τελικά κοιμάται στο σαλόνι. Όταν πια είχε ξημερώσει όμως τον πιάνει ένα κατούρημα και σηκώνεται να πάει στην τουαλέτα. Και τι να δει;
Μια δίμετρη κοπελάρα, ξανθιά με γαλάζια μάτια, η οποία φοράει μονάχα τα εσώρουχά της και ένα αέρινο νυχτικό.
Τα ψιλοχάνει και την ρωτάει:
Κώστας: Συγγνώμη; Εσύ ποια είσαι;
Ξανθιά: Εγώ είμαι το μωρό. Εσύ ποιος είσαι;
Κώστας: Εγώ είμαι ο μαλάκας.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 07, 2008

Επιστροφή σου λέει

Κατά την επιστροφή στην Πάτρα ,στο λεωφορείο, έκατσα δίπλα σε μια πολύ όμορφη κοπέλα.
Η κοπέλα μετά από πέντε λεπτά κοιμήθηκε.
Μετά από δέκα λεπτά κοιμήθηκα κι εγώ επίσης.
Τελικά και οι δύο ξυπνήσαμε όταν φτάσαμε Πάτρα.

Άρα τώρα βλέποντας στον δρόμο την συγκεκριμένη [υπενθυμίζω: όμορφη] κοπέλα θα μπορώ να λέω στην παρέα:
"Μάγκες. Έχω κοιμηθεί και με αυτήν..."

Τι σου είναι ρε παιδί μου η επιστροφή...

Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2008

Love actually

Μου το θύμισε η Just...living και αν και δεν έχω δει την ταινία η σκηνή αυτή μου αρέσει πολύ...it`s love actually...

Αυτο-κτόνος

Που ζούμε ρε πούστη;
Αυτούς τους δεξιούς ούτε που τους προλαβαίνεις. Κατεβαίνεις να πιεις ένα ρακί στο παζάρι και μέχρι να γυρίσεις έχει αυτοκτονήσει κι άλλος. Αλλά και σε αυτό άχρηστοι είναι ρε.
Έπεσε λέει ο άλλος από τον τέταρτο όροφο, φώναζε βοήθεια για να αυτοκτονήσει και επέζησε τελικά. Πήδηξε ο δικηγόρος σήμερα στην νταλίκα μπροστά και δεν έπαθε τίποτα. Αυτός πάλι δεν κατάλαβα γιατί "αυτοκτόνησε"; Αφού στην επιστολή όλοι αθώοι δήλωσαν.
Ρε αυτοί μας κοροϊδεύουν όλους ψιλό γαζί. Αυτοκτονίες και πράσσειν άλογα!!!

Και σκεφτόμουν εγώ. Είναι μέχρι να πάει η υπόθεση στην δικαιοσύνη. Μετά από εκεί και πέρα όλοι βολεμένοι βγαίνουν. Που είναι οι κουμπάροι; Τα καρτέλ; Οι υποκλοπές; Τι γίνανε τα ομόλογα; Ο Ζορμπάς; Άσε αυτά πες ότι πέρασε ο μήνας τους. Αυτό το αυθαίρετο Μαγγίνα τι έγινε; Σε λίγο θα τον ξανακάνουν υπουργό να μου το θυμηθείς.
Χέσε μέσα είμαστε.

Τώρα άλλο είναι το ζήτημα. Και η ουσία του post αυτού δεν είναι πολιτική αλλά κοινωνική και συμβουλευτική:

Όταν θα περπατάτε ή θα οδηγάτε προσέξτε μην σας πεταχτεί κανένας ή σας πέσει σε κανά κεφάλι και πάθετε ζημιά. Κρίμα είναι. Είναι οι μέρες επικίνδυνες. Αυτές οι αυτοκτονίες έρχονται σαν αλυσιδωτές αντιδράσεις. Για τον άλλο μη φοβάστε θα επιζήσει...

Παρασκευή, Ιανουαρίου 04, 2008

Σε τόνο προστακτικής

Ο ουρανός γιόμωσε κουκούλες και περιμένω να χιονίσει.
Χιόνισε ρε. Χιόνισε ρε. [σε τόνο προστακτικής παρακαλώ]
Τι περιμένεις;
Από την άλλη είναι κρίμα να μη χιονίσει με -2.

Κι ο πόνος στο δόντι; Μαζί με το κρύο και τις ανακοινώσεις τριγύρω; Χαμός...
Το λέω. Το λέω και πάει και τελείωσε. Καλά κάνει ο κόσμος και τους φοβάται τους οδοντογιατρούς. Αφού όποτε πας πεθαίνεις στον πόνο.
Ακούγοντας από την μία Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ράδιο κι από την άλλη τον τροχό να φέρνει σβούρες και νιώθοντας έναν πόνο πάνω-κάτω-αριστερά-δεξιά, το μόνο που μπορείς να σκέφτεσαι είναι παράλογα φιλοσοφικά ερωτήματα.
Μέσα στη μέθη του ναρκωτικού που ρέει στη στοματική κοιλότητα μπας και "απενεργοποιηθεί" το νεύρο για την επόμενη ώρα, αναρωτιέσαι: Γιατί βγάζουμε δόντια δύο φορές μόνο; Γιατί όχι συνέχεια ανά περιόδους; Γιατί όχι μόνο μία φορά;
Και το προεκτείνεις: Γιατί νύχια δηλαδή, που δεν τα χρειαζόμαστε μεγαλώνουν συνέχεια και τα δόντια που είναι απαραίτητα μόνο μία φορά;

Και δεν χιονίζει κιόλας ρε γαμώτο!!!

Πάντως η αλήθεια είναι αυτή. Πάει και τελείωσε...
Σε τόνο προστακτικής πάντα!!!

Τετάρτη, Ιανουαρίου 02, 2008

2008

Ευτυχισμένος ο νέος έτος παίδες!!!


* Περαστικά σε όσους είναι άρρωστοι με ιώσεις αυτές τις μέρες!!!
** Εγώ την "γλίτωσα" με έναν τρομερό πονόλαιμο που με παίδεψε τις δύο τελευταίες μέρες!!!