Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007

Αργά και σταθερά.

Τώρα κατάλαβα τι κάνει ο Αγγελόπουλος:
Στήνει την κάμερα σε ένα λιβάδι και περιμένει μέχρι το λιβάδι να δακρύσει. Σου λέει, που θα πάει. Μια- δυο ώρες θα δακρύσει, δεν μπορεί...
Πως έλεγαν οι Άγαμοι Θύται: "Άμα είσαι ηθοποιός γιατί να θες να παίξεις σε ταινία του Αγγελόπουλου; Να είσαι τοπίο, να θες..."

Προχθές κοιμήθηκα με ανοιχτή τηλεόραση. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να άκουσα ήταν ότι ο Αγγελόπουλος, παρά τα τόσα βραβεία που έχει πάρει, τελικά δεν τον βλέπουν και πολύ στο εξωτερικό. Δεν είναι γνωστός στο ευρύ μη-Ελληνικό κοινό, παρά μόνο στα φεστιβάλ.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει κάτι. Ειδικά σε μένα που μου αρέσουν πολύ οι μη-Χολιγουντιανές ταινίες, "μη-αναγνωρισμένες" ταινίες.
Παρ` όλα αυτά δεν ξέρω αν μου αρέσει ο Αγγελόπουλος.
Μια φορά, και δεν κάνω πλάκα, βλέπαμε μια ταινία του, όπου έδειχνε επί 15 λεπτά ένα πλοίο να κουβαλάει ένα άγαλμα του Λένιν. Και πήγαινε, πήγαινε.... Σηκώθηκα κι εγώ και πήγα γρήγορα μια κάτω στο περίπτερο να πάρω πατατάκια που μας είχαν τελειώσει, πήγα για κατούρημα κι όταν γύρισα ακόμα το πλοίο πήγαινε.
Άσε που για να καταλάβουμε τι γίνονταν κάψαμε μύρια εγκεφαλικά κύτταρα.

Είπαμε ποιότητα - ποιότητα, αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας!!!
Όχι να μπαίνεις Τρίτη βράδυ στο σινεμά και να βγαίνεις Παρασκευή απόγευμα...
Κατά τα άλλα μια χαρά είναι!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007

Αγαμοι Θύται - Γυναίκες

Το κατέγραψα από την παράσταση των "Άγαμοι Θύται":

Με τις γυναίκες τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα.
Αλλά δεν ήμουν χαζός, άρχισα από τις εύκολες ερωτήσεις:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
Τι στο διάλο λέω, ή ναι θα πει ή όχι.
Οι γυναίκες όμως έχουν πάντα μια τρίτη απάντηση:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Ίσως.
Τι θα πει ίσως;

Η γυναίκα μου είχε και τέταρτη.
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Γιατί;
Ε τι γιατί; Θες; Ή δεν θες;
Είχε και πέμπτη απάντηση:
- Εσύ θες;

Την έκτη φορά μου απάντησε με προστακτική:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Κάνε με να θέλω.
Ρε άντε γα....

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2007

Την πεθερά

Είχα να μιλήσω στην πεθερά μου 3 χρόνια.
Δεν ήθελα να την διακόψω!!!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2007

Τα κανονικά παιδιά

Η ιστορία αρχίζει και στην πρώτη σελίδα μαθαίνεις τον κανόνα:

Τα κανονικά παιδιά
Γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά
Ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά
Και πεθαίνουν κανονικά

Και το παιδί ρωτά...

Ω! Πες μου μαμά
Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν
Πες μου, πεθαίνουν;
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Φιλοσοφική Συζήτηση 26

- Γιατί εύχεσαι τύχη ρε;
- Τι να ευχηθώ;
- Να έχεις την υγειά σου...
- Κι αυτοί στον Τιτανικό την υγειά τους την είχαν. Τύχη δεν είχαν.
- Ας έχεις την υγειά σου, κι ας πνιγείς

Κάλαντα στην Σαλονίκη


Τα τελευταία χρόνια συνηθίζω το βράδυ πριν την παραμονή να ξενυχτώ ολίγον τι, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι όλο το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων.
Αυτό έχει ως συνέπεια δύο πράματα:
Πρώτον: χάνω τα μικρά που λένε τα κάλαντα. Και είναι και πολλά τα σκασμένα...
Δεύτερον: δεν προλαβαίνω να πω ούτε ο ίδιος τα κάλαντα με αποτέλεσμα να χάνω σημαντικό μέρισμα του δημόσιου αφορολόγητου πλούτου.

Φέτος όμως αναγκάστηκα να κατέβω Σαλονίκη πρωί πρωί για να αλλάξω κάτι μπλούζες (που με είχαν πάρει δώρο πριν 3 μήνες) στον Φωκά, διότι όπως ξέρετε εγώ μόνο στον Φωκά πηγαίνω για ψώνια από μικρός, για τρεις λόγους:
- Ο κυριότερος είναι ότι έχει και στους 7 ορόφους κυλιόμενες σκάλες
- ο δεύτερος είναι ότι το μεν καλοκαίρι πηγαίνω για να δροσιστώ, το δε χειμώνα για να ζεσταθώ, ανεβοκατεβαίνοντας ταυτόχρονα με τις κυλιόμενες σκάλες
- και ο τρίτος είναι ότι βρίσκω αυτά που θέλω, δηλαδή το κλασικό Levis μπλουτζίν της σειράς 501, που δεν το αλλάζω όσο κι αν με λένε ντεμοντέ.

Στη Σαλονίκη τα κάλαντα είναι αλλιώς. Στο κέντρο τα λένε ομάδες-ομάδες. Παλιά ήταν μόνο το μουσικό σχολείο που τα έλεγε στο ODEON. Πλέον έχει γεμίσει ο τόπος μπάντες.
Κάποιοι τύποι τα λένε με βιολιά, κάποιοι άλλοι τα λένε πολύ χάλια και παρακάτω τα λένε με κλαρίνο και τρομπέτα (εκεί έριξα πολύ γέλιο διότι αυτός που έπαιζε την τρομπέτα, δεν ήξερε τα κάλαντα και έπαιζε κάτι εμβατήρια). Πιο κάτω πουλάνε "Σαλεπάκι παιδιά, σαλέπ`" και τα πιπίνια του μουσικού σχολείου τραγουδούν Feliz Navidat, ενώ άλλη μια ομάδα δεν θα έβγαζε φράγκα προφανώς και προτίμησε να μετακινείται και να τα λέει σε καθέναν ξεχωριστά. Πιο κει οι Delos Andes, αλλά αυτό που τα έσπαγε και είχε μαζέψει απίστευτο κόσμο ήταν ένα πιτσιρίκι που τραγουδούσε με μπουζουκάκι μαζί με κάτι άλλα πιτσιρίκια το "το παπόρι απ` την Περσία πιάστηκε στην Κορινθία, τόνους έντεκα γεμάτο με χασίσι μυρωδάτο..." [κάλαντα των Ζωνιανών]

Σε πέντε χρόνια πάλι πρωινό ξύπνημα...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007

Ο γυρισμός, ο Christopher και η ξενέρωτη γκόμενα

Όλα τα καλά και μη, παιδάκια όταν φτάσουν οι μέρες των εορτών παρατούν το σπιτάκι τους στην πόλη που σπουδάζουν [εάν αυτή είναι διαφορετική της πόλης που μένουν] και γυρίζουν στα πάτρια εδάφη.
Εμένανε που με βλέπετε μένω στου διαόλι την μάνα σε σχέση με το μέρος που σπουδάζω. Νομός Αχαΐας 0ι σπουδές, νομός Θεσσαλονίκης το σπίτι.
Κανονικά ήταν να φύγω Παρασκευή, αλλά με είπε κάποιος (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δε θίγουμε) να κάτσω να πάμε για καφέ Παρασκευή και είπα να καθυστερήσω την επιστροφή μου. Αλλά τελικά δεν πήγαμε για καφέ [κι επειδή κάπου κάπου το διαβάζει το blog, να πω ένα μεγάλο "φτουυυ"]. Εγώ έκατσα κι ετοίμασα τα πράματα. Τρία ψυγειάκια γεμάτα τάπερ [δύο κατάφερα να κουβαλήσω] και μια βαλίτσα γεμάτη άπλυτα και βιβλία [ως είθισται]!!!
Τι να κάνω, τι να κάνω, λέω δεν πάω μια βόλτα μέχρι τα παιδιά που κάνουν εργασία [Christopher και Vasili]. Τι το θελα; Πήγα στο στόμα του λύκου, στο άνδρο της γκαντεμιάς.
Δεν φτάνει που τους βοήθησα λιγάκι στην εργασία [ανεπιτυχώς μεν, αλλά τουλάχιστον προσφέρθηκα] ποιο ήταν το ευχαριστώ του Christopher? Να με γκαντεμιάσει ο γκαντέμης και όχι μόνο εμένα...
Ξυπνάω το πρωί να πάρω το λεωφορείο.
Δύο λεωφορεία έφευγαν ταυτόχρονα για Σαλόνικα και μέσα 6 συμφοιτητές και φίλοι. Ε κι ενώ έχει τόσες ωραίες γυναίκες τριγύρω, πάει και κάθεται μια ξενέρωτη χάλια δίπλα μου, ασ` τα να πάνε. Το πλακώνω κι εγώ στον ύπνο και ποιος χέστηκε; Μετά από καμιά ώρα με ξυπνάει ένας θόρυβος. Μόλις ανοίγω τα μάτια μου βλέπω τον οδηγό να μας λέει ότι το λεωφορείο τα έφτυσε και θα περιμένουμε άλλο. Μέσα στην μέση του πουθενά. Παίρνω τον Christopher να τον βρίσω και γελούσε ο γκαντέμης!!!
Εμένα όμως δεν ξέρω πως, αλλά έφτιαξε η διάθεση μου και άρχισα τα καλαμπούρια με όλους. Ρίξαμε πολύ γέλιο. Μέχρι κάτι παππούδες γελούσαν μαζί μου [φαντάσου]. Μόνο αυτή η ξενέρωτη η διπλανή μου δεν γέλασε ντιπ. Τα νέα για το τι μας συμβαίνει τα μαθαίναμε μέσω τηλεφώνου από το άλλο λεωφορείο που συνέχιζε κανονικά. Δηλαδή, εγώ τα μάθαινα από έναν φίλο μου που ήταν μέσα στο άλλο λεωφορείο και με ενημέρωνε, και εγώ με την σειρά μου ενημέρωνα όλους τους άλλους. Μετά από μια ώρα ανεβήκαμε σε άλλο λεωφορείο, αλλά στη Λαμία κολλήσαμε σε κίνηση και πήγαμε από κάτι χωράφια για να κόψουμε δρόμο. Εγώ ξύπνησα όταν ήμασταν δίπλα σε κάτι μπαμπάκια.
Ξεφορτώθηκα και την ξενέρωτη από δίπλα μου και έριξα έναν ύπνο απίστευτο. Φτάσαμε τελικά Σαλονίκη μετά από 10 ώρες και άλλη μια ώρα για Επανομή, σύνολο 11 ώρες ταξίδι.
Μετά από αυτά έπαθα jet lag [αποτελώ τον μόνο άνθρωπο που έχει πάθει jet lag με λεωφορείο μέσα στην ίδια την χώρα του] και κοιμόμουν άλλες τόσες ώρες.
Έτσι λοιπόν έχει η ιστορία του γυρισμού, του Christopher και της ξενέρωτης γκόμενας...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007

Γράμμα από τον Άϊ Βασίλη

Παίζοντας με τους Τζία-ι-τζο στο σαλόνι, πράμα που δεν το επέτρεπε καθόλου ούτε η μαμά ούτε η γιαγιά, γιατί τους χάλαγα τα σεμέ των κομοδίνων και "είναι χειροποίητα και πως θα τα ξαναφτιάξουμε;", μετά βέβαια την τραγική κατάληξη των χειροποίητων βάζων στο πάτωμα (οπότε κάτι παραπάνω ήξεραν για το άτομό μου), έφτασα εις το δέντρο. Χριστουγεννιάτικο μεν, δέντρο δε. Πήγαμε κρυφά με τον πατέρα μου και το κόψαμε από κάτι βουνά (Μη λέμε και υπερβολές. Κάτι λόφους της Χαλκιδικής), με το τσεκούρι που μου είχε φέρει δώρο ο Άι Βασίλης μετά από αίτηση μου πέρσι τα Χριστούγεννα. [Από μικρός φαινόμουν τι θα γίνω!!! Ή χασάπης ή USB killer]. Φτάνοντας λοιπόν δίπλα στο δέντρο, που εδώ καλύτερα να διασαφηνίσω ότι δεν ήταν έλατο, αλλά πουρνάρι [του χρόνου θα βάλουμε αγκορτσά], με τρόμο διαπίστωσα ότι υπήρχε ένα κατακόκκινο γράμμα κάτω από αυτό που έγραφε πάνω το όνομά μου [βάσει των λίγων Ελληνικών που ήξερα]. "What the fuck?", σκέφτηκα. Μετά από κλεφτές ματιές μήπως με βλέπει κανείς (όχι για το γράμμα, αλλά γιατί μόλις είχα ξεσκίσει ένα σεμέ της γιαγιάς) πήρα το γράμμα στα χέρια μου και το άνοιξα μετά μανίας. Έγραφε:

Αγαπητέ par...aloge,
ο Άγιος Βασίλης είμαι. Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε ενημερώσω ότι φέτος δεν δύναμαι να σου φέρω οιοδήποτε δώρο κι αν ζητήσεις. Έχω στερέψει από χρήμα, διότι εκεί που έβγαινα φέτος στη σύνταξη για να μπει ο νέος Άι Βασίλης, μου αυξάνουν τα όρια ηλικίας, μου μειώνουν την σύνταξη και με ενοποιούν με τους ασφαλισμένους ναυτεργάτες της διώρυγας του Παναμά. Μου προτείνουν εθελούσια έξοδο άνευ αποδοχών και μου λένε ότι θα με πάρουν σε νέα δουλειά, (αλλά ποιος παίρνει στη δουλειά του, ένα γέρο, χοντρό, με γένια και κόκκινα ρούχα;) Κι έτσι κι ενώ βγαίνω πριν ολοκληρώσω τα συντάξιμα χρόνια, με μειωμένη σύνταξη (στην ήδη μειωμένη) και αναγκάζονται όμως να με ξανά-προσλάβουν με πολύ λιγότερες αποδοχές, διότι δεν συνέφερε στην εταιρεία να πάρει νέο Άι Βασίλη και με βρήκαν και στην ανάγκη. Κι εγώ αναγκάζομαι να τους δώσω πίσω τη σύνταξη και να ξαναπάρω την δουλειά. Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά κλείνουν την Ολυμπιακή και δεν έχω να πετάξω τσαμπέ ολέ, μετά τον θάνατο του Ρούντολφ του ελαφιού. Ε πες μου τώρα, τι να κάνω κι εγώ. Δεν έχω ιτς φραγκάκι, οπότε φέτος μη περιμένεις δώρο.

Με πολύ αγάπη,
Άγιος Βασίλειος
Τσατισμένος όπως είμαι, διότι φέτος ήθελα να με φέρει ένα πολύ σημαντικό δώρο: το νησί των playmobil, φτύνω το γράμμα, το πετάω στο τζάκι, παίρνω ένα άλλο σεμέ το ξεσκίζω, ανεβαίνω στο καλό σαλόνι της μαμάς που δεν με αφήνει ούτε να κάτσω και αρχίζω να χοροπηδώ με τα λερωμένα παπούτσια μου, αρπάζω ένα Τζία-ι-τζό και τον κοπανάω στο τζάμι από το παράθυρο και το κάνω χίλια κομμάτια και ταυτόχρονα φωνάζω "Λευτεριά στον αναρχικό Β. Στεργίου".
Μέσα σε δέκα λεπτά με πήραν και με έβγαλαν έξω από το σπίτι σε ακάλυπτο χώρο που δεν είχε τίποτα να σπάσω και με διαβεβαίωσαν ότι το γράμμα ήταν ψεύτικο, ενώ όταν μου το λέγαν εγώ από μέσα μου έλεγα "πω ρε φίλε, τι μαλακίες έκανα μέσα στο σπίτι;".
Τελικά, επειδή κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, τα Χριστούγεννα μου ήρθε το νησί των Playmobil, αλλά [χεχε] στον αδερφό μου δεν ήρθε το κάστρο, παρά μόνο ένα γράμμα που έλεγε...

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007

Στολισμός

Αφιερωμένο στον bear και όλους τους άλλους καμένους:

Φέτος τα Χριστούγεννα στολίζουμε τον "Tanenbaum"
[κατά προτίμηση τον δεύτερο τόμο]
Και τραγουδάμε όλοι μαζί το τραγουδάκι:
"Oh Tannenbaum, oh Tannenbaum"

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007

Μεθυσμένος κι αν είσαι...

Ξέρω οι ρουφιάνοι γιατί θέλουν να βάλουν κάμερες να μας παρακολουθούν παντού.
Για να κάθονται μετά τα τσογλάνια να γελάνε...

[ανοίξτε ηχεία]

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007

B3

Αυτό που μου αρέσει στη σχολή μου είναι ότι όλα είναι στο δυαδικό σύστημα.
Η αίθουσα παρακάτω είναι η Β3...
Την αγαπώ αυτήν την σχολή!!!


Το παιδί θαύμα

Ρε Christopher, αρχίσαμε πάλι τα παλιά καλά;
Καλά ρε μια φορά είπα να κοιμηθώ πριν τις 5 τα χαράματα και βρήκες αυτήν την φορά να πάρεις τηλέφωνο στις 5 ακριβώς;
Τι στο διάλο; Κάμερα έχεις στο σπίτι μου;

Πάντως να το θυμάσαι αυτό. Διότι όταν σηκώθηκα απότομα να σηκώσω το τηλέφωνο κλότσησα το τηλεκοντρόλ και το διέλυσα. Το πρωί το συναρμολογούσα μία ώρα.
Αλλά μου άρεσε ο διάλογος μας:
- "Ναι;"
- "Έλα ρε."
- "Μαλάκα είσαι χαζός;"
- "Γιατί;"
- "Κοιμάμαι"
- "Μα ακούω τηλεόραση από μέσα"
- "Την αφήνω για να κοιμηθώ. Τι θες;"
- "Τίποτα"
Γκραπ!!!

Να περιμένεις αντίποινα φίλε Christopher.
Και δεν λέω τίποτα παραπάνω.
Σε ανυποψίαστο χρόνο και τόπο θα γίνει το μεγάλο μπαμ...

* Ο μόνος λόγος που δεν θέλω να τελειώσω την φοιτητική ζωή
είναι γιατί θα μου λείψουν αυτά. Διότι μη νομίζεις ότι θα σου
δώσω το επόμενο τηλέφωνο μου...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007

Καλαντα

Φέτος θα βγω για κάλαντα.
Κάθισα και σκέφτηκα ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να βγάλεις αφορολόγητα χρήματα.
Χρόνια μπροστά τα ελληνικά έθιμα, παιδάκι μου!!!
Όποιος ψήνεται να το δηλώσει.

Απαραίτητα χαρακτηριστικά είναι:
- Να είναι φοιτητής [διότι θα βγούμε ως: "άποροι φοιτηταί πάσης Ελλάδος"]
- Να μην έχει καλή φωνή [διότι κάλαντα χωρίς αγριοφωνάρες δεν λέει]
- Να ξέρει περίπου τα λόγια [δηλαδή την αρχή και το τέλος, και να ξέρει να λέει καλά το: "Και εις έτη πολλά"]
- Να έχει διάθεση για περπάτημα [υπάρχει η πιθανότητα να βγούμε και με αμάξια]

Επίσης χρειαζόμαστε:
- Κάποιον να παίζει μουσικό όργανο
- Κάποιον να ξέρει από οικονομικά [για την μοιρασιά]
- Κάποιον να ξέρει από managment, έτσι ώστε να πείθουμε τον κόσμο να δίνει περισσότερα.
- Μία πολύ όμορφη κοπέλα [για πολλούς λόγους]
- Και τέλος, έναν τυχερό [διότι μπορεί να έχουμε κανά γκαντέμη (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε-> Christopher) και να μας χαλάσει η δουλειά]

Περιμένω συμμετοχές!!!

Υπόδειγμα για τα κάλαντα



Να γιατί μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!!!
Σουηδία μα φρέντ!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 15, 2007

Να γιατί

Eighty percent of success is showing up.

Τώρα κατάλαβα το quote του Γούντι. Όλα έχουν σχέση με το πως θα τα πλασάρεις.
Όλα πλέον είναι θέμα management!!!

κλαψ 2

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο
έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας


But when something goes away, something else take its place.
So it came back to table an other place...far away from humans...in the middle of nowhere...but still fucking good!!!

Χιόνσε χιόνσε παραχιόνσε

Επανομή το έστρωσε αλλά είναι Σάββατο και δεν χάσανε μάθημα,
στην Χαλκιδική χιονίζει και έδειξε το Στρατόνι και θυμήθηκα τότε που πηγαίναμε παλιά και φέραμε 4 φούρλες με το αμάξι λόγω πάγου στο δρόμο και ενώ μετά φεύγαμε εγώ νόμιζα ότι πηγαίναμε γιατί κάπου στο μέτρημα έχουσα μια από τις φούρλες,
στη Βοστόνη έχει 30 εκατοστά και να δω πως θα φύγει ο brother,
στη Σαλόνικα χιονίζει και δεν είμαι Αριστοτέλους να το χαρώ μαζί με τους Ινδιάνους Delos Andes που παίζουν φλογέρες,
το Μακεδονίας έχει κλείσει και να δω πως θα φτάσει ο brother,
στην Πορταριά Χαλκιδικής χιονίζει και θα μας παγώσει και πάλι τα καΐσια [Θα πάρουμε άραγε την επιδότηση; Συγκινήθηκα. Θυμήθηκα τα χρόνια της ΕΟΚ],
στην Αθήνα έχει κρύο και κρυώνουν οι Πακιστανοί φιλοξενούμενοι του Μαγγίνα.
Στην Πάτρα όμως δεν χιονίζει και θα μαζευτούμε με τα παιδιά να πάμε για παγωτό κατά τις 5!!!
Άρε μήπως παραχιόνσε;

Αφού

Αγαπητέ γείτονα της απέναντι πολυκατοικίας,

θες να μπεις στο κλίμα των ημερών και θες κι εσύ βρε παιδί μου να στολίσεις επιτέλους το μπαλκόνι Χριστουγεννιάτικα όπως κάνουν όλοι γύρω σου τόσα χρόνια.
Αλλά όχι, εσύ δεν βάζεις στολίδια περιττά και φωτάκια να αναβοσβήνουν. Παίρνεις και βάζεις έναν μικρούλη κατά κόκκινο Άγιο Βασίλη, που φωτίζει τη νύχτα και το βάζεις ακριβώς πάνω από την μπαλκονόπορτα. Ακριβώς πάνω από την μπαλκονόπορτα. Θεωρείς ότι οτιδήποτε άλλο στο μπαλκόνι θα ήταν υπερβολή. Την νύχτα λοιπόν, ανάβεις τον μικρό κόκκινο Άγιο Βασίλη που κρέμεται πάνω από την μπαλκονόπορτά σου.
Αγαπητέ μου γείτονα της απέναντι πολυκατοικίας, την νύχτα που ανάβεις τον κόκκινο Άγιο Βασίλη, δεν φαίνεται ότι είναι Άγιος Βασίλης. Μοιάζει με κόκκινο φωτάκι. Πράμα που σημαίνει ότι το σπίτι σου μοιάζει με μπουρδέλο.
Αν τυχόν διαβάζεις αυτό το blog, σε παρακαλώ ή βγάλε τον Άγιο Βασίλη, ή βάλε και άλλα μπιχλιμπίδια στο μπαλκόνι ώστε να φαίνεται Χριστουγεννιάτικο. Ήδη η γειτονία έχει αρχίσει τα κουτσομπολιά.

Με αμέριστη εκτίμηση ο γείτονας σου από την απέναντι πολυκατοικία
par...alogos

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007

κλαψ


Γαμώ το Subject μου μέσα!!!
Και γούσταρα να πάω...
Απ` τις φωτό πάντως φαίνεται γαμάτο...
Κλαψ, κλαψ...

El poder de la yerba abre la mente

Δεν αγχωνόμαστε, δεν αγχωνόμαστε,
δεν αγχωνόμαστε...αγχώθηκα!!!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 13, 2007

Active Member - Με το ζερβό

Την photo την ζήτησε ο vasilisR.
Για να θυμηθούμε τα νιάτα μας.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 12, 2007

EMO - Smb stop `em

Εγώ είχα μείνει στην εποχή του gothic με etherial στοιχεία.
Πρόσφατα είδα και στην TV 2 παλικάρια και μια κοπέλα που αυτό-αποκαλούνταν EMOs.
Ρώτησα, έμαθα, googlαρα...

Για να μην τα πολυλογώ τα παιδάκια αυτά λίγο πολύ δεν ήξεραν τι τους γίνεται. Κατανοώ ότι ήταν 16-17 χρονών και ζούνε την δική τους εφηβεία. Εγώ ακόμα και τώρα δεν την έχω ξεπεράσει την εφηβεία μου [23 ολόκληρα χρόνια την ζω]. Τους δικαιολογώ εν μέρη.
Ρουχισμός/βαφές(όχι αυγών): Το πρόβλημα είναι το εξής: ενώ ζούνε στο δικό τους life style και έχουν παράγει και αναπαράγει μια νέα τάση μόδας, πιστεύουν ότι είναι αντί-μοδάτοι. Αλλά κοιτάχτε τους λιγάκι. Ξέρετε τι είναι μόδα; Όταν κάνεις κάτι γιατί το κάνει μια μεγάλη μάζα ανθρώπων κι όχι γιατί το έχεις πραγματικά ανάγκη. Και προσωπικά χέστηκα πως ντύνεται ο καθείς. Δεν πα να τρέχει και ξεβράκωτος ο άλλος έξω; Δεν είναι δικό μου θέμα. Αλλά όχι και να λένε ότι είναι είναι αντίθετοι στους κάγκουρες (έμαθα και νέα ερμηνία στον όρο αυτόν. Εμείς τα παλιά χρόνια λέγαμε κάγκουρες τους πόζερους). Μα είναι οι ίδιοι κάγκουρες.
Feelings: Όταν προσπαθείς να νιώσεις συναισθήματα μόνο και μόνο για να τα νιώσεις και να ανήκεις σε ένα group, τότε αυτό είναι μέγιστη μαλακία. Η αλήθεια είναι ότι γέλασα πολύ με την κοπελιά στην TV που κρατιόταν να μη γελάσει. Έσφιγγε τα χείλη για να μην εκτεθεί στους άλλους EMOs. Ήμαρτον. Εγκλωβίζεις συναισθήματα για να νιώσεις ντε και καλά καταθλιπτικός; Μεγάλη παπαριά. Επίσης το πως συνέδεσαν τις σεξουαλικές προτιμήσεις με το αν είναι συναισθηματικοί ή όχι, είναι ένα μεγάλο ερώτημα που δεν μπορώ να καταλάβω.

Τέλος, η άποψη μου είναι ότι δεν έχουν καμία ιδεολογική υπόσταση σε αυτό που κάνουν. Ακόμα και αυτοί που ντύνονται βάση μιας μουσικής τάσης έχουν μια κάποια ιδεολογία [π.χ. η punk ή το low bap], κατά βάση κοινωνική, αλλά πολιτική. Και οι αναρχικοί ντύνονται κάπως διαφορετικά, αλλά το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι θα σπάσουν και με αυτόν τον τρόπο το πολιτικο-κοινωνικό κατεστημένο. Οι EMOs σε αντίθεση το κάνουν μόνο για να το κάνουν. Αυτοί οι δήθεν μου την σπάνε απίστευτα a priori. Τον χρόνο που ξοδεύετε στα μαγαζιά για να αγοράζεται αυτά που φοράτε, για βάψιμο, για μαλλί κτλ, καθίσετε και κάντε τίποτα πιο σημαντικό και ζωτικό.

Θα μου πείτε όμως πάλι τι με νοιάζει εμένα;
Τίποτα, απλά τα λέω στον εαυτό μου, γιατί πάντα ήθελα να μοιάσω στον Τζίμι [10 μικροί Μήτσοι] ο οποίος αποτελεί τον πρώτο EMO που εμφανίστηκε στην ελληνική πραγματικότητα, και φοβάμαι...

Χριστόφορε; Παμ` πλατεία;

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

Ερ-ως τι (tea)

- Είσαι ερωτευμένος μαζί μου;
- Πολύ!!!
- Θες να με παντρευτείς;
- ΌΧΙ, φυσικά!!!
- Γιατί;
- Ερωτευμένος είμαι, όχι μαλάκας!!!
Και έτσι χαλάει μια ωραία σχέση.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Ροδιόφωνο

Μια μέρα, μια μέρα, μια μέεεεεερα
θα γίνω και παραγωγός
Ραδιό-Φονικός!!!!

Η είδηση είναι ότι καταθέσαμε αίτηση για εκπομπή στο πανεπιστημιακό ραδιόφωνο της Πάτρας [που συνεργάζεται με κεντρικό ραδιοφωνικό σταθμό της Πάτρας] και έχουμε βάσιμες ελπίδες να ξεκινήσουμε εκπομπές από την νέα χρονιά.
Δηλαδή μπορεί να με ακούτε live 1,5 ώρα την βδομάδα [διότι εκπέμπουμε και online παρακαλώ], μαζί με τον Vandame και τον Vasili®

Τώρα τι μπορείτε να κάνετε εσείς;
Αν μας θέλετε, ψηφίστε, φωνάξτε, διαδηλώστε υπέρ.
Αν όχι κράξτε, βρίστε και καταψηφίστε.

Όνομα της εκπομπής δεν λέω διότι ο Vandame που έκανε την αίτηση έβαλε μια παπαριά. Ο Vasilis® πρότεινε το "πατρ...άλογα", αλλά μετά είπαμε ότι φαίνεται πολύ διαφημιστικό και απορρίφθηκε.
Αν θέλετε βρείτε μας και όνομα, αν τυχόν πάρουμε την εκπομπή.

Bob the God

Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 25


Τίποτα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα.
Ούτε την άγνοιά μας.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 08, 2007

Πάρκινγκ


Προσπαθώ να σέβομαι τα άτομα με κάθε είδους αναπηρία. Χαίρομαι που φτιάχνουν πεζοδρόμια με ειδικά πλακάκια και φωτεινούς σηματοδότες με ήχο κτλ κτλ.
Αλλά αυτό που γίνεται στην γειτονιά μου, φέρνει τούμπα τα πράματα. Έχω την (παράλογη) απαίτηση οι ανάπηροι να σέβονται και τους άλλους ανθρώπους και να μη νομίζουν ότι υπερέχουν σε σχέση με τους άλλους.
Στην γειτονία έχουμε δύο τύπους (ο εις εκ των δύο [μάλλον] ανάπηρος).

Ο ένας είναι για τα πανηγύρια. Έχει ένα κόλλημα με τα αμάξια. Κι ενώ παρκάραμε όλοι τα αμάξια μας σε ένα χωματένιο χώρο που βρίσκεται κολλημένος στην πολυκατοικία που μένω και απέναντι από το σπίτι του, έχει καλέσει την τροχαία χιλιάδες φορές γιατί του σπάει που παρκάρουμε τα αμάξια μας εκεί. Που στην τελική δεν εμπόδιζαν και κανέναν. Και τι έκανε ο άνθρωπος; Κάλεσε τον τύπο που του ανήκει το οικόπεδο [και δεν το χρησιμοποιούσε (ούτε ήξερε ότι το έχει μάλλον)] και περίφραξαν τον χώρο με καλάμια και παλούκια(!!!) [χωρίς βέβαια να γίνει μέτρηση από κανέναν αρμόδιο για τα ακριβή μέτρα του οικοπέδου του]. Και θα μου πείτε δικαίωμα του, αλλά ο τόπος έχει γίνει εστία μόλυνσης, γιατί ο τύπος όταν το περίφραξαν πριν ένα χρόνο άφησε κάμποσα σκουπίδια εκεί μέσα. Και φαίνεται ότι δεν θέλει να εκμεταλλευτεί τον χώρο (να χτίσει κτλ) γιατί δεν έχει ξαναπατήσει ποτέ ξανά εδώ. Τι κολλήματα είναι αυτά ρε πούστη; Τι τον πείραζε να παρκάρουμε τα αμάξια μας εκεί; Όχι τίποτα άλλο αλλά δεν υπάρχουν άλλοι χώροι πάρκινγκ κοντά στο σπίτι. Που στο διάλο να τα βάλουμε; Στο μπαλκόνι μας; Και άντε εγώ έχω Τσίγκουε-Τσέντο, το ανεβάζω με ασανσέρ στο μπαλκόνι μου. Οι άλλοι; Και τώρα δεν κατάλαβα...Προτιμά ο άλλος να έχει μια ντούμπα σκουπίδια έξω από το σπίτι του, παρά καμιά δεκαριά αμάξια;

Έχουμε επίσης έναν τύπο στην γειτονιά που κουτσαίνει λιγάκι (ο ανάπηρος που λέγαμε). Έχει ένα Smart αμάξι (μισό μέτρο). Δεν ξέρω πως, αλλά πήρε άδεια για χώρο στάθμευσης σε δημόσιο χώρο. (Εγώ πάντως δεν θα τον θεωρούσα ανάπηρο [είχα άλλη οπτική για το ποιος θεωρείται ανάπηρος], αλλά τέλος πάντων, μπορεί να έχει υπηρετήσει στο Βιετνάμ και τέτοια...) Εμένα δεν με πειράζει αυτό. Αν όντως θεωρείται ανάπηρος να πάρει. Το θέμα είναι ότι για ένα Smart πήρε έναν χώρο στάθμευσης γύρω στα 6 μέτρα. Εν το μεταξύ το δρομάκι μας είναι πολύ μικρό και πρέπει να παρκάρουμε τα αμάξια μας τόσα άτομα που μένουμε στις 3 πολυκατοικίες που έχει ο δρόμος. Προσωπικά μετά από αυτά συνεννοήθηκα με έναν γείτονα και έχουμε πει να μπλοκάρει το αμάξι του ενός ο άλλος όταν δεν βρίσκουμε χώρο. Έτσι αν θέλω τώρα να πάρω το αμάξι μου θα πρέπει να πάω να χτυπήσω το κουδούνι του γείτονα και να με ξεμπλοκάρει. Ολόκληρη διαδικασία.
Σήμερα έγινε όμως κάτι που με τσάτισε. Ένα αμάξι μπήκε μισό μέτρο (και ούτε) μέσα στον χώρο που είχε ο ανάπηρος. Προσέξτε: ο τύπος έχει smart και διαθέτει 6 μέτρα για να το βάλει. Και το smart ήταν ήδη παρκαρισμένο εκεί και δεν το κούνησε όλη μέρα. Και βλέπω στο μπαμπρίζ του καημένου ένα σημείωμα να λέει:

"Καλά δεν βλέπεις ότι είσαι σε χώρο για ανάπηρους; Αν συμβεί ξανά κάτι τέτοιο θα καλέσω την τροχαία (275 Ευρώ, αφαίρεση πινακίδας και 2 points). Φυσικά και έχω κρατήσει τον αριθμό σου. Ο Δικαιούχος."
Δηλαδή ΗΜΑΡΤΟΝ ρε πούστη μου. Είπαμε ρε. Μισό μέτρο από τον χώρο σου πήρε ο άνθρωπος σε ένα δρομάκι που χωράει 7 αμάξια και δικαιούνται χώρο 30. Ανάπηρος ξε-ανάπηρος, αλλά πρέπει να είσαι και λίγο άνθρωπος γαμώ την πουτάνα μου. "Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα"; Σκέψου λίγο τον συνάνθρωπο σου... Αφού χωράνε 3 smart στον χώρο που σου δώσανε, μισό μέτρο σε πείραξε;
Ε άμε και....

Μα τις κλιματσίθρες;

Η επαφή μου με τον έξω κόσμο [εκτός σπιτιού και σχολής δηλαδή] είναι περιστασιακή και επικεντρώνεται μόνο σε βραδινές εξόδους (όταν βέβαια κάτι τέτοιο συμβαίνει). Σπάνια βγαίνω στην "αγορά", που λένε, τα πρωινό-απογευματάκια.
Αλλά όταν βγαίνω ρίχνω πολύ γέλιο. Σήμερα πήγα να πάρω μελάνι για τον εκτυπωτή και είδα σε ένα μαγαζί να πουλάνε μια ντούμπα κλιματσίθρες, ως ντεμέκ Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ, τριάντα Γιούρα. Πολύ γέλιο έριξα γαμώ τον υπερκαταναλωτισμό μου!!!
Καλά, και τις κλιματσίθρες για ντεκόρ???
Ελάτε στο χωράφι να σας δώσω δέκα ντούμπες τσαμπέ όλε χάος, να έχετε για δέκα χρόνια!!!

Φιλοσοφική συζήτηση 24

Τόση μπάλα και τόση αστυνομία
από την Χούντα είχαμε να δούμε.


σύνθημα τοίχου

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007

Γιατί φοράς κλουβί;


Από τους Κροκάνθρωπους του Νικόλα

Θέλεις να πατάς σταθερά
Σ’ αρέσουν οι ρηχές θάλασσες
Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο
αλλά πάντα στα ρηχά
Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθιές θάλασσες
Κι ας μη γυρνώ τον κόσμο
Κι ας μη με νομίζει κολλημένο
στο ίδιο αυτό σημείο.
Δεν υπάρχει σύμπαν
υπάρχουν μόνο στιγμές
συμπαντικές στιγμές
Αν φτάσεις στην ακινησία
Μπορείς παντού να ταξιδέψεις
Γι’ αυτό το ξέχασες που σου ‘λεγα
μωρό μου εκείνο το πρωινό
δίπλα στην σκάλα, πως η ζωή
κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.
Είναι θέμα αντοχής στην ίδια πλευρά πλεύσης.
Εγώ δε χρειάζομαι τον κόσμο
κακώς έχεις νομίσει
Για μένα δεν υπάρχει κόσμος
Χρειάζομαι απλά να δημιουργώ κόσμο.


Δεν έδωσα σε άλλον
τα κλειδιά
ούτε του σπιτιού μου
ούτε της καρδιάς μου.
Αρνήθηκες να τα πάρεις
Φοβήθηκες μήπως
σου ξεκλειδώσω
τη δική σου
καρδιά.

Θα μπορούσα να ‘χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρω τότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω.
Γιατί δε θα ήμουνα εγώ.
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους
χέστες
Γιατί θα ήμουνα και εγώ σαν τους "αριστερούς", σαν τους
“αναρχικούς” και τα πρεζόνια.
Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και τον μπαμπά
Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω
Γιατί στα λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο
γκραντεπαναστάτης.
Γιατί θα ήμουν σαν και εσένα πούστη.
Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα
Γιατί θα τα `θελα όλα και γω δικά μου
Γιατί θα μ’ ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη
Γιατί θε να ‘χα το ‘να πόδι εδώ και τ` άλλο απ’ την άλλη
Γιατί στο πρώτο ζόρι θά `χα να καταφύγω σ’ αυτούς που μου ‘ναι ξένοι και δικοί.
Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες τον κοσμάκη
Γιατί δε θα `μουνα εγώ
Το προτιμώ το χαμαλίκι

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007

Χαμένο ρούχο

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο
και το όνομα που μου `δωσαν ήταν χαμένο ρούχο

Run Forest... Run

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

Coming soon...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007

Το παπάκι

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα' χω πια
όταν, θα 'χω πια χαθεί
ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα-
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ...


του Νικόλα, ως νανούρισμα για την κόρη του.
Στην ηχογράφηση ο Νικόλας παρακολουθεί, δίπλα στον ηχολήπτη, την Αλεξίου να το τραγουδάει μέσα στο στούντιο. Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Μη βρίσκοντας ακουστικά να φορέσει, ακουμπά το αυτί του στα ακουστικά της Αλεξίου και με κλειστά μάτια αρχίζει να τραγουδά μαζί της...

Αριθμητική πρόοδος

Ένα από τα καλύτερα mail που έχω δει από καθηγητή του κλάδου. Και η αλήθεια είναι ότι μόλις το είδα πέθανα στα γέλια!!!
Μόλις αποφοιτήσω από το δικό μας θα σας δείξω και μερικά δικών μας καθηγητών, γιατί αν τα αποκαλύψω πιο πριν κινδυνεύω να μην αποφοιτήσω!!!

Hi all,

HW 3 has been posted and is 3 problems (but this does not mean that HW j will be j problems in the future). Have a good (long) weekend,

Κυριακή, Δεκεμβρίου 02, 2007

Ε άμε και γ...

Κοιμήθηκα στις 5 και είναι 7:30 γιατί τέτοια ώρα Κυριακάτικα βρήκε ο άλλος να δουλέψει και να σκάψει με κομπρεσέρ ΟΛΟ τον δρόμο έξω ακριβώς από το σπίτι
και επίσης τέτοια ώρα βρήκαν να φωνάζουν οι άλλοι έξω ακριβώς από την πόρτα μου.

Ε, Α ΣΤΑ ΔΙΑΛΟ ΠΙΑ ρε γαμώ την καταδίκη μου γαμώ.

Ψυχή δεν έχετε; Δεν λυπάστε τον ταλαίπωρο φοιτητή της διπλανής πόρτας που προσπαθεί να κοιμηθεί;
Κανονικά θα έπρεπε!!!

Τρελοί


Παρακολουθώ τον ψιλό Ινδιάνο.
Αμίλητος κοιτάει με δέος τον τρελό.
Τρελό; Είπα τρελό; Όπως το λέω είναι. Δεν νομίζω να είναι κάτι άλλο. Απλά τρελός.
Η τρέλα στον κόσμο τούτο είναι απαραίτητη. Σου χαρίζει την πραγματική ελευθερία.
Και που βρίσκεται αυτή; Θα σε ρωτήσει μια μέρα ο κοιμώμενος εις το έδαφος νεαρός.
Τρελοί στον κόσμο τούτο. Παντού. Περπατούν ανάμεσα μας. Ίσως είσαι κι εσύ ένας από αυτούς.
Μα και βέβαια. Το συζητώ. Σίγουρα. Είσαι κι εσύ. Σκέψου το. Ή μάλλον φαντάσου το.
Κι άλλοι είναι μέσα. Περπατάνε. Μα στο σύνολο καμιά χούφτα.

Λοβοτομές και συνεδρίες.
Μυστικές συνεννοήσεις.
Μέτρημα των δαχτύλων νευρικά. Μάτια γουρλωμένα κοιτάζουν πάνω αριστερά.
Χαμογελάκι.

Τελικά. Ήρθε κι αυτό. Αυτό που οι παλιοί το ονόμασαν ελευθερία, χωρίς να το έχουν γνωρίσει ποτέ από κοντά.
Σπάει το παράθυρο και βγαίνει έξω.

Μα πάντα ένας θα μείνει μέσα. Θυσία, το λένε κάποιοι. Απαραίτητο κακό το λέω εγώ.
Το ηλιοβασίλεμα περιμένει εμάς τους τρελούς. Εμάς που οι άλλοι μας όρισαν, μα εμείς τους αρνηθήκαμε.
Μετράω τα δάχτυλα με τον αντίχειρα. Ένα-ένα. Κοιτάω τον δρόμο και ψιθυρίζω ασυναρτησίες. Καμιά φορά γελάω μόνος μου. Κι αν κάνω κάνα βήμα λάθος, με ένα επιτόπιο βηματάκι, χοροπηδηχτό ξανά-έρχομαι στο δρόμο μου.

Τι λέει; Το έχεις ακούσει κι εσύ ε;
Εκείνο το τραγούδι, που σφυρίζει κάθε μέρα μέσα στο μυαλό σου.
Τίρουριρου ραμ ραπάμ ραπάμ!!!!

*γραμμένο στις 2/10/07 εμπνευσμένο από την καταπληκτική ταινία "Φωλιά του Κούκου"

Η τελευταία σκηνή

Ο par...alogos, η μπαλκονόπορτα και ο Μπαρμπαστάθης

Πριν κανά δυο μήνες...
[την βρήκα στα drafts και μου άρεσε]

Έξι η ώρα τα χαράματα.
Δεν ξέρω πως αλλά σηκώνομαι από το κρεβάτι και δίνω μια λαβή καράτε με τον αγκώνα μου στην μπαλκονόπορτα που ήταν ανοιχτή.
Αποτέλεσμα: να βρίσκομαι διπλωμένος στο πάτωμα νιώθοντας πόνο, ο οποίος σας ομολογώ κρατά μέχρι και τώρα.
Αφού συνειδητοποιώ ότι έχω καταστρέψει τον αγκώνα μου, τρέχω να βάλω λίγο πάγο. Αλλά πάγος πουθενά. Ε τι να κάνω κι εγώ.
Αρπάζω τον Μπαρμπαστάθη [ρύζι με λαχανικά] από τον καταψύκτη και τον βάζω στο χέρι μου αμέσως.
Να ναι καλά ο Μπαρμπαστάθης παιδιά. Έγιανε ο αγκώνας μου!!!
Μετά από λίγη ώρα τον άνοιξα και μαγείρεψα ωραιότατο ρύζι με λαχανικά.
2 σε 1 λειτουργίες ο κυριούλης που κατεβαίνει με την σκάλα από τον καταψύκτη!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007

Ημέρα Κατά του AIDS

Χρησιμοποιείτε προφυλακτικά όπως και να `χει!!!
Και γλιτώνετε και από άλλα πιθανά...