Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Dial Up

Καιρό είχα να γελάσω έτσι με διαφήμιση...



Έχει αγωνία. Θα κατέβει;...δεν θα κατέβει;
Υπάρχει μια κορύφωση. Ερωτική θα έλεγα!!!

Για τους λάτρεις του Dial Up!!! [μου θύμισε τα νιάτα μου]

Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

Ένας φόνος

Ας σας θέσω ένα ερώτημα και μετά τις απαντήσεις σας θα σας πω και τα επόμενα.

Έχουμε την εξής ιστορία :
Μια κοπέλα είναι στην κηδεία της μητέρας της. Εκεί γνωρίζει έναν νεαρό άνδρα τον οποίο δεν τον έχει ξαναδεί, της αρέσει και τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Φεύγει όμως από την κηδεία χωρίς να του ζητήσει τηλέφωνο και έτσι χάνει την ευκαιρία να τον ξαναδεί.
Μετά από λίγο καιρό η κοπέλα δολοφονεί την αδερφή της.

Γιατί πιστεύετε ότι το έκανε;

Updated 29/11/2007

Απάντηση:
Ήλπιζε ότι ο τύπος θα εμφανιζόταν στην κηδεία της αδελφής της.
Εάν απαντήσατε σωστά, σκέφτεστε όπως ένας ψυχοπαθής.
Αυτό ήταν ένα test που ένας διάσημος Αμερικανός ψυχολόγος χρησιμοποίησε για να βρει εάν κάποιος έχει την ίδια νοοτροπία με έναν δολοφόνο.
Πολλοί καθ' έξιν δολοφόνοι που ήταν ήδη στη φυλακή, απάντησαν σωστά σ' αυτό το test.


by the way
εγώ πιστεύω ότι και οι απαντήσεις που δώσατε είναι εξίσου...επικίνδυνες!!!

Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2007

Μια γουλιά ουίσκι


Καθόμαστε δίπλα στο τζάκι και πίνουμε λίγο από εκείνο το παλιό ουίσκι που κλέψαμε λίγο πιο πριν από το σπίτι μου. Ξαφνικά μου λες ότι δεν έχεις όνειρα. Σου απαντώ: "Μα κι εμείς που έχουμε; Σάμπως ξέρουμε αν είναι σωστά; Αλλά στην τελική οικονομία στα όνειρα θα κάνουμε;" Την φαντασία κανείς δεν μπορεί να την περιορίσει. Μα πρέπει να είσαι κι έτοιμος να πέσεις από τα ψιλά στα χαμηλά. Μπορεί να συμβεί και τ αντίθετο δεν ξέρεις. Απλά δοκίμασε.
Κι εγώ χαίρομαι να σε βλέπω να ελπίζεις σε κάτι, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι. Δεν είσαι ικανοποιημένη και το βλέπω. Μα μ` αρέσει πολύ που προσπαθείς. Που έκανες το πρώτο και σημαντικότερο βήμα.

Σε παίρνω τηλέφωνο τα χαράματα. Έτσι γιατί σε θυμήθηκα ξαφνικά. Μάλλον σε ξυπνάω. Η φωνή σου ψιθυριστή. Το καταλαβαίνω και δεν λέω τίποτα άλλο.
Θα τα πούμε αύριο...

Φούστης και Ανάρχας ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης???

Λευτεριά στον Μπομπ τον Σφουγγαράκη


Το ΕΣΡ έχοντας λύσει όλα τα προβλήματα των σκουπιδιών που βλέπουμε στην τηλεόραση, άρχισε να ασχολείται και με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη. Η ανακοίνωση λέει και αντιγράφω από το in.gr:

Με τον Μπομπ Σφουγγαράκη θα ασχοληθεί στο εγγύς μέλλον το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έπειτα από καταγγελία προερχόμενη από μέλος του.

Στις 4 ή στις 18 Δεκεμβρίου το ΕΣΡ θα αποφασίσει για την καταγγελία αναφορικά με την προβολή από το τηλεοπτικό κανάλι «Channel Nine» του παιδικού προγράμματος, καθώς το μέλος του υποστηρίζει ότι στις 21/5/2007 στη συγκεκριμένη εκπομπή προβλήθηκε υλικό που βλάπτει την πνευματική και ηθική ανάπτυξη των ανηλίκων.

«Η επίμαχη εκπομπή φέρεται να περιέχει σκηνές βίας» δηλώνει στην εφημερίδα Έθνος ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι.Λασκαρίδης, ενώ αρνήθηκε ότι το ΕΣΡ επελήφθη καθώς ο ήρωας του συγκεκριμένου κινουμένου σχεδίου έχει «συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό», όπως έχει καταγγελθεί στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες που προβάλλεται.

Στο εξωτερικό λέει ότι υπάρχουν αντιδράσεις για τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη, ότι παρουσιάζει ομοφυλοφιλικές τάσεις [πως μπορεί τώρα ένα σφουγγάρι να είναι γκέι δεν μπορώ να καταλάβω. Ας μου εξηγήσει κάποιος την στάση (...ζωής). Και στην τελική και ομοφυλόφιλος να είναι τι τους κόφτει αυτούς;], στην Ελλάδα τον κατηγορούμε για βανδαλισμούς, ενώ η ελληνική τηλεόραση έχει να προβάλει χρόνια τώρα σκηνές βίας.


Εγώ ένα έχω να πω:
Λευτεριά στον αναρχικό Μπομπ τον Σφουγγαράκη

καθώς και άλλα συνθήματα που ακούστηκαν σε ραδιοφωνικές εκπομπές δίνοντας τον παλμό τον υπέρμαχων του Μπομπ [ευχαριστώ και τον vassili® που μου τα μετέφερε]:
  • Αγώνας - αγώνας, να βγει απ` το κελί. Ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης δεν είναι αδερφή.
  • Κάτω τα χέρια απ` το Σφουγγαράκη, δεν είναι ο Ταξίαρχος που φόραγε στριγκάκι.
  • Ντροπή σας το σπόγγο να λέτε τζιτζιφιόγκο.
Πολύ το πάω το ΕΣΡ!!! Με κάνει να γελάω ώρες ώρες!!!

by SykoFantiS_Bastoyni

Σάββατο, Νοεμβρίου 24, 2007

Ευτυχισμένοι μαζί - Φαΐ

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ώρα γελούσα με την σκηνή αυτή.
Έχω λιώσει στο γέλιο λέμεεεεε...

Δεν μου `μεινε τίποτα

Τα προβλήματα της απατημένης μάνας Ρούλας:


Southpark Friends

Τις τελευταίες μέρες στα πλαίσια της κριτικής και αυτοκριτικής δημιουργήσαμε την παρέα ως χαρακτήρες southpark.
Μας παρουσιάζω:

  • bear [το δημιούργησε ο k_ok?]:

    Ένα respect στην πολύ πετυχημένη μπλούζα και στο μαλλί. Θέλει λίγο μούσι και είναι complet!!!

  • VanDam[το δημιούργησε ο VanDam στα πλαίσια της αυτκριτικής]:

    Σωστή την βρίσκω την αυτοκριτική. όχι άλλη AEGEE. Όχι άλλο ταγκό!!! Μπουχτίσαμε!!!

  • Christopher [το δημιούργησε ο VanDam]:

  • Και λίγα λέει η photo. Θέλει 80 τύπους southpark για να περιγράψεις τον Christopher. [δείτε και παλιά μου posts]. Παρ` όλα αυτά θα πω ότι την τελευταία φορά που πήγαμε για τρέξιμο, με πήγε σε μέρος με σκυλιά και με έβαλε να τρέξω όσο τρέχω σε 10 χρόνια, με αποτέλεσμα να πονάω για 5 μέρες!!!
    Διαφαίνονται επίσης οι πολλές τσάντες, από την ιστορική εκδρομή στην Κεφαλλονιά!!

  • K_ok? [το δημιούργησε ο VanDam]:

    Πως φαίνεται ο Erasmitis. Με την κάμερα στο χέρι. Αν και...

  • Vasilis® [το δημιούργησε ο Par...alogos]:
    Αυτή είναι δική μου έμπνευση!!!

  • Par...alogos [το δημιούργησε ο Par...alogos στα πλαίσια αυτοκριτικής]:

    Η αυτοκριτική μου με την κλασική ατάκα που λέω κάθε μέρα όταν με ρωτούν "Τι κάνω?"

  • Par...alogos [το δημιούργησε ο VanDam]:


    Διαφαίνεται σε αυτό το τελευταίο η αγάπη μου για την Τουρκία και τους Τούρκους.
    Δεν είναι λίγες οι φορές που σε αγώνες μπάλας Ελλάδας-Τουρκίας υποστηρίζω Τουρκία!!!
    Τώρα την τρίαινα γιατί την έβαλε είναι άξιο απορίας!!!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Του μαλάκα το καπέλο

Μετά την καταπληκτική βίντεο-επεξεργασία από τον αδερφό μου(!?!?!?), σας παρουσιάζω "Του μαλάκα το καπέλο". [Γιοκαρίνης for ever!!!]
Σε όλους τους μαλάκες που φοράτε καπέλο.



Πήγα για να δω ένα έργο
στο θερινό το σινεμά
μια Ιταλική ταινία
άσπρη μαύρη απ' τα παλιά.

Ήταν κι ένας με καπέλο
που καθότανε μπροστά
ούτε διαφημίσεις είδα
με τ' αντηλιακά.

Ούτε το Βιττόριο είδα
τον Τοτό και το Μαρτσέλο
μόνο έβλεπα δυο ώρες
του μαλάκα το καπέλο.

Έπινα και μια μπυρίτσα
με στραγάλια αλμυρά
άναψα κι ένα τσιγάρο
από 'κεινα τα στριφτά.

Και αυτός με το καπέλο
που καθότανε μπροστά
έκρυβε όλους τους τίτλους
που ήτανε στα Ελληνικά.

Είχε κι ένα φεγγαράκι
ήταν όνειρο η βραδιά
και στο διαλειμματάκι
κάτι ελαφρολαϊκά.

Και αυτός με το καπέλο
τραγουδούσε δυνατά
με το Γιάννη το Σταμάτη
τη Μπουμπού και το Μητσιά.

Κι όταν τέλειωσε η ταινία
βγαίναμε όλοι στη σειρά
και αυτός με το καπέλο
πάλι ήτανε μπροστά.

Και μου λέει ένας κύριος
που του ήτανε γνωστός
το φοράει το καπέλο
γιατί είναι καραφλός.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Βαλκάνια

Δεν είναι δω Βαλκάνια σου το 'πα
Εδώ είναι παίξε, γέλασε και σώπα

Γράμμα στον πελαργό

Αγαπητέ πελαργέ,

Βάζω εκείνο το τραγούδι του Τσακνή: "Εικοσιδύο Νοέμβρηδες μου βάραιναν την πλάτη..." και σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε πω κάποια πραγματάκια που ενδεχομένως να μην τα καταλάβεις διότι εσύ είσαι πτηνό κι εγώ ειμί άνθρωπος [παρ` ότι έχει ακουστεί πολλάκις και το αντίθετο]. Πριν χρόνια (είκοσι δύο συγκεκριμένα) πήγες κι έκανες κάτι στον κόσμο τούτο. Μα κι εσύ. Ό,τι σου δίνουν το φέρνεις και το πετάς όπου να `ναι;

Για να μην τα πολυλογώ, μιας και μπήκα στην δεύτερη παράγραφο [εξ` ου και μια ολόκληρη γραμμή κενή], πριν 22 χρόνια, τέτοια μέρα με τύλιξες σε ένα πανί και με έφερες από τα μυστικά εργαστήρια δημιουργίας παιδιών, και με πέταξες στο Πλαγιάρι. Ποιος ξέρει που το βρήκες. Ούτε στον χάρτη δεν υπάρχει αυτό το μέρος. Από αντίδραση, που ενώ υπήρχαν μεγαλύτερα χωριά τριγύρω εσύ με πέταξες εκεί, πήρα όση αξιοπρέπεια μου είχε μείνει και μετανάστευσα εις τας Επανομάς σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά ήρθε το σχέδιο Καποδίστρια και παραλίγο να ενωθούμε πάλι με το Πλαγιάρι, αλλά την γλιτώσαμε. Επίσης έγινα κατά περιόδους αγρότης στην Πορταριά Χαλκιδικής και φοιτητής στας Πάτρας.[τις ιδιότητες τις διατηρώ ακόμα, διότι είναι σαν το υπουργιλίκι. Once υπουργός, always υπουργός]. Και τα δύο βέβαια κατ` όνομα γιατί καθ` ουσία nop. [άτσα, σου πέταξα και το αγγλικό ρε πελαργέ]

Και μπαίνοντας στην τρίτη παράγραφο τελειώνω λέγοντάς σε ότι σε έψαξα να σε βρω. Να πιούμε έναν καφέ βρε αδερφέ. Να συζητήσουμε το πως και το γιατί. Όχι για μένα. Αλλά έχω έναν φίλο που είναι γεμάτος απορίες για το ποιος φέρνει τα παιδιά. Αυτός μένει σε μια πολυκατοικία και πήγε στον πατέρα του προχθές και τον ρώτησε:

- Ρε Πατέρα, ποιος μ' έφερε στον κόσμο;
- Ο πελαργός παιδί μου.
- Και την Μαιρούλα του διπλανού διαμερίσματος;
- Και αυτή ο πελαργός παιδί μου, λέει ο πατέρας του.
- Και τον Γιάννη στο δεύτερο όροφο; Και αυτόν ο πελαργός τον έφερε;
- Ναι παιδί μου.
- Και όλα τα παιδιά δηλαδή της πολυκατοικίας ο πελαργός τα 'φερε;
- Και βέβαια παιδί μου.
- Μα καλά ρε πατέρα, τι στο διάολο συμβαίνει εδώ πέρα; Κανένας δεν γαμάει τέλος πάντων σ' αυτήν την πολυκατοικία;
Για αυτό σε λέω στείλε κανά mail μπας και του λύσουμε τις απορίες...

23 φορές Αρνούμαι

Ράπισμα BMX

Όταν έχεις ένα τέτοιο ραντεβού με την absolute του laser:



Τότε ο απόλυτος τρόπος για να δεχτείς την χυλόπιτα είναι αυτός:



Τα σπάει ο Βασίλης!!!
[τα σπάει η σειρά φέτος]

Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 23

Σε αυτήν την σχολή ακόμα κι όταν πάρουμε το πτυχίο,
θα μας ζητήσουν να το υλοποιήσουμε σε Java!!!

Στέργιος πεισμάνιψι

Αν παντρευτώ ποτέ [που δεν το βλέπω ούτε στο άμεσο ούτε στο απώτερο μέλλον] θέλω στο γάμο μου να παίζει όλη την ώρα το παρακάτω τραγούδι, με πολύ σόλο κλαρίνο και να το χορεύω συνέχεια!!!!

Κρουν τα νταούλια, μωρή Στέργιο μ’
κρουν και τα βιολιά
Πάππος με την κόκκιν’ σαλβάρα
πάππος χορεύ’ μπροστά

Εδώ Στέργιος, εκεί Στέργιος
Στέργιος απάν’ στην αγριδιά
Κατέβα Στέργιο μ’, κατέβα τζάνεμ
να σε παντρέψουμε

Δεν κατεβαίνω, δεν αλλάζω
γαμπρός δε γίνουμαι
Τα σημάδια πίσω να πάτε
Στέργιος πεισμάνιψι

Τρία μιτζίτια παπούτσια βρε Στέργιο
παππούς αγόρασε
Κατέβα Στέργιο μ’, κατέβα τζάνεμ
να σε παντρεψουμε

Δευτέρα, Νοεμβρίου 19, 2007

Αγγελία

Επειδή μου αρέσει να δίνω πρακτικές λύσεις για την πάταξη της ανεργίας, παραθέτω αγγελία που μου έστειλαν σήμερα:

Το ποίημα του χοντρού

Έγραψα μόλις ένα ποίημα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.
Ελπίζω να έχω την κατανόησή σας. Το ποίημα είναι κατά βάσει σουρεαλιστικό και θεωρώ ότι αγγίζει (μη σας πω πιάνει) τα προβλήματα που έχει ένας συγκεκριμένος εύσωμος ανήρ στην κοινωνία τούτη!!!

Καθώς καθόμουν μοναχός
απάνω στα σεντόνια
Ακούστηκε θόρυβος μουντός
Σαν να `τανε μπουλόνια

Σκύβω και βλέπω, τι να δω;
Μα είν` το κρεβάτι τούτο;
Που κείτεται στο έδαφος
Σαν να `τανε μπαούλο.

Έσπασε το κρεβάτι μου
Γαμώ την καταδίκη
Που θα βρω τώρα μάστορα
Που είναι ακόμα Τρίτη;

Το πρόβλημα ήταν χοντρό
Δεν θέλω να το κρύψω
Τόσα κιλά που κουβαλώ
πες μου που να τα κρύψω;

Το πήρα πια απόφαση
Το σώμα θα γυμνάσω
Θα γίνω κι εγώ ένας Μπραντ Πιτ
Δεν θέλω να μουχλιάσω

Απάνω στον διάδρομο
Δίπλα στην κουνουπιέρα
Τα πάχη μου τα κάλλη μου
Και μια καλή κοπέλα

Κάνω βρε τα χιλιόμετρα
Στο σύνολο δεκατρία
Μα πριν να βγω στην Αχαρνών
Στρίβω Κυπαρισσία

Το γυμναστήριο τέλειωσα
Την δίαιτα αρχίζω
Μπας και χαθούνε τα κιλά
Μήπως κι αδυνατίσω

Τρώω γιαούρτι με ελιές
Και salad να γουστάρω
Και άμα λάχει μάγκα μου
Στρίβω κι ένα τσιγάρο

Πίνω καφέ γεμίζοντας
Την κούπα ζαχαρίνες
Και τρώω μήλα και ελιές
Να φύγουν οι τοξίνες

Χάνω τα πρώτα πέντε μου
Γραμμάρια και γουστάρω
Τρώω λιγάκι παγωτό
Μήπως τα ξαναπάρω

Άτιμο πράμα η δίαιτα
Κι η γυμναστική επίσης
Σου πήζει λένε το μυαλό
Μέχρι που να ψοφήσεις

Σταμάτησα γυμναστική
Πάνε και τα βαράκια
Από εδώ και στο εξής
Μόνο τα μηλαράκια

Οχού κι αυτή η δίαιτα
Καταραμένη να `ναι
Μας έβαλε σ` αυτό το τριπ
Μαζί της να πεινάμε

Αθάνατο είναι το πιοτό
Και το σουβλάκι επίσης
Θερμίδες και ενέργεια
Φουλ να μου το γεμίσεις

Μωρ` δε γαμιέται η δίαιτα
Να `τανε κι άλλη τώρα
Αρχίσαμε απ` την αρχή
Να πίνουμε Κόκα Κόλα

Έτσι λοιπόν αλάνια μου
Μείναμε στο σπιτάκι
Ούτε ένα γυμναστήριο
Ούτε ένα γκομενάκι

Μα σαν θα γένω πλούσιος
Θέλω να αδυνατίσω
Στα Prinou μέσα θα χωθώ
Και άλλος θε να γυρίσω

Θα γίνω finally Μπραντ Πιτ
Και όλοι θα με ζηλεύουν
Με μυς, και με κοιλιακούς
Τι άλλο να προσμένουν;

Φέρε την πίτα την διπλή
Με μπόλικο τζατζίκι
Έτσι για να γουστάρουμε
Αυτό το σταριλίκι

Όλοι χοντροί θα γίνουμε
Γαμώ την κοινωνία
Κι όνειρα σαν τα αποψινό
Θα κάνουμε μανία

Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2007

UNIX poetry

Διαβάστε το ποιηματάκι του UNIX:

<>!*''#
^@`$$-
!*'$_
%*<>#4
&)../
|{~~SYSTEM

δηλαδή:

Waka waka bang splat tick tick hash,
Caret at back-tick dollar dollar dash,
Bang splat tick dollar under-score,
Percent splat waka waka number four,
Ampersand right-paren dot dot slash,
Vertical-bar curly-bracket tilde tilde CRASH.

Αφιερωμένο στον αποστάτη bear, που απαρνήθηκε το UNIX και το γύρισε σε Java scrip.
Ελπίζω μόνο να μην το μάθουνε και σε σκοτώσουν δια "λιθοβολισμού" με εγχειρίδια του UNIX ,κακομοίρη!!!

Σάββατο, Νοεμβρίου 17, 2007

Νίκος Τεμπονέρας

[το έγραψα στις 17 Νοέμβρη]

Είναι ο πέμπτος χρόνος που ζω το Πολυτεχνείο στην Πάτρα. Που ζω τα «τραπεζάκια έξω» στο παράρτημα, τις χαμηλόφωνες πολιτικές συζητήσεις μέσα στο παράρτημα, την παρακολούθηση ταινιών όπως το "Ζ" του Γαβρά ή το "Φράουλες και Αίμα".

Σε αυτά τα πηγαδάκια του παραρτήματος πρωτόμαθα για τον Νίκο Τεμπονέρα. Συζητήσεις επί συζητήσεων, γεγονότα, πολιτικές αναλύσεις οδηγούν τελικά στην πορεία της 17ης του Νοέμβρη. Στη μία από τις δύο πορείες που γίνονται στην Πάτρα δηλαδή. Διότι κι εδώ όπως και σε άλλες πόλεις οι πορείες διασπούνται. Μα οδηγούν εμένα τουλάχιστον στο σχολείο των Ψηλών Αλωνίων που δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ (και τον πρόεδρο τότε της ΟΝΝΕΔ και δημοτικό σύμβουλο με τον συνδυασμό του Νικολόπουλου, Ιωάννη Καλαμπόκα) το 1991 επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ο οποίος έδωσε το πράσινο φως για βίαιες ανακαταλήψεις των σχολείων από μέλη της ΟΝΝΕΔ, ώστε να διασπάσουν τις καταλήψεις που γίνονταν ενάντια στο πολύ-νομοσχέδιο για την παιδεία που προωθούσε η τότε κυβέρνηση.
Ο Νίκος Τεμπονέρας (καθηγητής) δολοφονήθηκε όταν προσπάθησε να προασπίσει τους μαθητές από τους τραμπούκους που προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το σχολείο.

Αυτό που μου μένει από την πορεία είναι η στιγμή που περνάμε έξω από το σχολείο που δολοφονήθηκε ο Τεμπονέρας. Σταματάμε όλοι. Σιωπή. «Εδώ δολοφονήθηκε ο ήρωας Νίκος Τεμπονέρας από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ. Ήρωας».

-o-

Αντιγράφω από κάποιο site που βρήκα:
Στις 8 Γενάρη από το πρωί το σχέδιο της κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Απουσίες στα πεζοδρόμια, αγανακτισμένη «πολίτες» κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων απειλούν. Το κίνημα, οι εργαζόμενοι, ο λαός έξω απ΄ τα σχολεία. Το απόγευμα η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν στους διευθυντές ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Ξύλο και επεισόδια στο Πολυκλαδικό Πάτρας, η πρώτη σύρραξη μεταξύ ΟΝΝΕΔιτών και καθηγητών (τα γραφεία της ΕΛΜΕ βρίσκονται στο κτίριο του Πολυκλαδικού). Οι ΟΝΝΕΔίτες αποχωρούν, συνεχίζοντας προς τα σχολεία στην Τριών Ναυάρχων. Τα ίδια.

Μετά προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα. Τα ραδιόφωνα της πόλης ενημερώνουν για τα γεγονότα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο κατειλημμένο από την ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Προσπαθούν να φτάσουν στην πόρτα του σχολείου για να δουν τι συμβαίνει στο εσωτερικό. Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των ΟΝΝΕΔιτών. Αλυσίδες, λοστοί, καρέκλες κατεβαίνουν στα κεφάλια τους. Και ξαφνικά μια απόλυτη σιωπή. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο ακόμα αρκετά τραυματισμένοι υποχωρούν. Η κατάσταση του ενός είναι σοβαρή. Μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ είναι κλινικά νεκρός.

Μεταφέρεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πλευρά του σχολείου και εξαφανίζονται. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλή πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς την Νομαρχία Αχαΐας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα. Ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Μια πολιτική δολοφονία στις 8 Γενάρη 1991.

Εμπρός λοιπόν για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία. Τόσα χρόνια αγώνες της νεολαίας, τον δρόμο τον δείχνει ο Νίκος Τεμπονέρας


Βίντεο για τον Ν. Τεμπονέρα:

Μέρος Πρώτο:


Μέρος Δεύτερο:

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007

Εδώ Πολυτεχνείο

Ο στρατιώτης-οδηγός του τανκ που γκρέμισε την πύλη του
Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρώτη
φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973
(Βήμα/9-11-2003)


«ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »


«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επίλεκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια θα καλοπεράσετε!" λέγαμε.

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο
Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!
Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι.
Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"
Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα.
Η καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί.
Οι αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν.
Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν.

Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας»

«Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Έκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές κκε.
Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον "πορτάκια", όπως είπε, του Πολυτεχνείου. "Ξάδελφος μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο" απάντησα.
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη».

«Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».


συνέντευξη του στρατιώτη-οδηγού του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου (Βήμα/9-11-2003)

Κυριακή, Νοεμβρίου 11, 2007

Εκδρομή

Το blog Par...Aloga πρωτοπόρο και αυτήν την φορά, εκδηλώνει πενθήμερη εκδρομή στα Ζωνιανά Κρήτης [καθώς και σε άλλα ορεινά μέρη του νησιού], στην Κάτω Αχαγιά, στο Πύργο [καθώς και σε άλλα μέρη της Πελοποννήσου] για να δούμε πως πάνε οι φυτείες.

Απαραίτητα εφόδια για την εκδρομή:

  • τουλάχιστον 3 άδεια, μεγάλα, πλαστικά τσουβάλια για συγκομιδή σπάνιων(???) φυτών που θα συναντήσουμε
  • 1 αλεξίσφαιρο γιλέκο
  • γρήγορα πόδια
Δηλώστε συμμετοχή ΤΩΡΑ.
Όσο για τα χρήματα...
Υπολογίζεται ότι θα βγάλει γύρω στο μισό μύριο ο καθείς!!!
Τρεχάτε!!!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007

...

Είναι χαρά μου που μου δόθηκε το παρακάτω ποίημα από κάποιον φίλο για να το αναρτήσω στο blog.

Ντρέπομαι…
Ντρέπομαι που γράφω αυτές τις γραμμές.
Γιατί δεν υπάρχουν λέξεις φτιαγμένες από άνθρωπο
Που να μπορούν να περιγράψουν τη μορφή σου.
Ντρέπομαι που γράφω αυτές τις γραμμές
Γιατί μόνο αν ήταν ατελείωτες θα μπορούσαν να σου αξίζουν.
Ντρέπομαι γιατί η φωτογραφία σου δεν χωράει το χαμόγελό σου.
Αυτό ξεφεύγει και γίνεται άνεμος και ύστερα φωτιά και με τυλίγει.
Κι όμως ακόμα την κρατάω, εγώ ο θρασύς
Κι όμως τολμάω και γράφω
Όπως τόλμησα να σ’ ερωτευτώ…

Ήμαρτον

Σε τι χώρα ζούμε ρε πούστη μου;
Μία μέρα όλη η Ελλάδα χωρίς internet, επειδή κάποιοι άσχετοι έκαναν λέει έργα και έκοψαν κατά λάθος κάποιες οπτικές ίνες του ΟΤΕ, σε δύο διαφορετικά μέρη της χώρας.
"Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα", που έλεγε και ο Αυτιάς παλιά!!!


* πλεροφορίαι: in.gr

Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007

Και γαμώ την καταδίκη μου

Μετά από μία μέρα downloading του openSUSE 10.3 αποφάσισα να το κάνω update [από 10.2]
Χωρίς να ξέρω πως, πάλι μου ξεσκίστηκε το dual boot on 2 drives, δηλαδή το boot-άρισμα σε windowsXP.
Από τις 9 μέχρι και τώρα (δηλαδή 1 η ώρα) βρίσκομαι πάνω από το PC και προσπαθώ πειράζοντας το αρχείο menu.lst του grub να βρω τρόπο να boot-άρω.
Σε Linux όταν βρισκόμουν σε μη admin mode, δεν δούλευε το πληκτρολόγιο.

Μετά από 4 ώρες κατάφερα να μπω σε Windows. Η αλήθεια είναι ότι ο κώδικας που έγραψα δεν μου φάνηκε σωστός. Τώρα να τολμήσω να ξανακάνω restart?

Το φελέκι μου μέσα.

*Ανεξάρτητα αν καταλάβατε τίποτα από τα παραπάνω ή όχι, εγώ έπρεπε κάπου να τα πω και να ξεσπάσω!!! Ουφ!!!

Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007

LSD

Ε πως να συγκρατηθώ όταν μου λένε τέτοια μέσα στο μάθημα;

Εγγονός: Ρε γιαγιά, μήπως είδες τα χάπια μου; Έγραφαν LSD πάνω.
Γιαγιά: Ρε άσε τα χάπια. Τους μπλε δράκους τους είδες στην κουζίνα;

Φωτιά μου εσύ

Πλησιάζω την παραλία και βλέπω ρημαγμένη την βάρκα, εκείνη την ξύλινη, να παλεύει αμυδρά με το νερό της θάλασσας. Σηκώνω τα μανίκια και την σπρώχνω μέσα. Χρώμα κόκκινο το κουπί, ξεβαμμένο σε αρκετά σημεία. Με δυσκολία που και που κάνω κουπί και αφήνω το ρεύμα να με πάει όπου εκείνο θελήσει.
Σταματάει πάνω σε βράχια. Πηδώ με ένα σάλτο από την βάρκα και αρχίζω να ανεβαίνω στο βουνό που απλώνεται μπροστά μου. Όταν φτάνω μετά δυσκολίας κάθομαι στον πιο ψηλό βράχο. Ατενίζω απέναντι το μικρό νησάκι που σχεδόν βυθίζεται στο πέλαο.
Ηρεμώ και το τραγούδι αρχίζει. "Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ..." και συνεχίζει "Τώρα που γρήγορα βραδιάζει, σαν τραγουδάκι θα...". Η ψυχή μου, βγαίνει έξω από το στήθος μου (κάπου εκεί λέγανε οι παλιοί ότι είναι) και μυρίζει το αεράκι. Μα μένει κοντά μου. Χαμογελά και ερωτεύεται...κάτι άυλο.
Στο τελευταίο χειροκρότημα είμαι ξανά κάτω. Ανεβαίνω στην βαρκούλα που υπομονετικά χαροπάλευε με τους βράχους και πίσω στην αμμουδιά.
Μόλις πατάω στην γη μονολογώ: "Μίλτο, ακόμα κι αν τραγουδούσες σε ρινγκ κι ο ήχος με το ζόρι ξεκαθάριζε, ήσουν απίστευτος. Και τότε μόλις ήρθα και γυρνούσες από εδώ κι από εκεί καπνίζοντας, χωρίς να σου δίνει κανείς σημασία, ακόμα κι τότε."
Μα τα άλλα δεν σας τα λέω. Θα κρατήσω και κάτι μέσα μου...
Πάντα σε μια συναυλία κρατάς και κάτι μέσα σου.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007

Ο Φορητός

Είπα κι εγώ να πάω να πάρω έναν φορητό υπολογιστή, γιατί πληροφορική σπουδάζουμε, όλο κι ένας φορητός χρειάζεται.
Μου λένε ότι έχουν έναν σε τιμή ευκαιρίας. Πηγαίνει σχεδόν παντού...
Ρωτάω κι εγώ: "Τι εννοείτε, σχεδόν παντού;"
Μου λένε: "Θα σας τον δείξουμε και θα καταλάβετε..."
Ορίστε λοιπόν το νέο μου απόκτημα. Φορητός υπολογιστής. Πηγαίνει...σχεδόν παντού:


*Ο τύπος που φαίνεται στην photo είναι αυτός που μου το πούλησε

Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007

Μια άνω τελεία

Μια παύση. Μια παύση ενός δευτερολέπτου. Μα πόσο σημαντική μπορεί να είναι μια παύση; Μπορεί να αλλάξει τους τίτλους της ζωής; Το περιεχόμενό της;
Σίγουρα ναι.
Όταν ο Σεφέρης έγραφε την Άρνηση, έβαλε μια άνω τελεία. Μια άνω τελεία, μια παύση πριν την λέξη "λάθος". Το ποίημα μελοποιήθηκε. Ο μουσουργός διέγραψε την άνω τελεία. Το νόημα άλλαξε, ο τίτλος άλλαξε. Όχι "Άρνηση" πια. Μα "Στο περιγιάλι".
Η δική μου όμως υφή ακολουθεί τον ποιητή. Και βάζει την άνω τελεία. Και σταματά εκεί. Και απαγγέλλει:

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007

Μια μέρα στο Καϊμάκ

Κυριακή πρωί. Μάθημα Χημείας για τις πανελλαδικές. Δευτέρα όμως φεύγουμε για την πενθήμερη εκδρομή στην Κρήτη. Ο καθηγητής έρχεται. Έμενε Θεσσαλονίκη τότε.Πριν τελειώσει το μάθημα μας λέει: "Κοιτάξτε μην χαθείτε εκεί που θα πάτε. Πριν κάτι μήνες χάθηκαν κάτι χαζά στο Καϊμάκτσαλάν"
Εγώ κι ο φίλος μου, χαμογελάμε και του λέμε ότι εμείς ήμασταν....


Η εικόνα πηγαίνει κάποιους μήνες πριν. Εκδρομή, μονοήμερη, του σχολείου στο χιονοδρομικό κέντρο Καϊμάκτσαλάν, στα σύνορα με τα Σκόπια [ή όπως στο διάλο τα λένε τώρα].

Το λεωφορείο φτάνει και μας αδειάζει. Έχει λιγάκι χιόνι, αλλά όχι πολλά πράγματα. Κοιτάζοντας όμως προς τα πάνω, εκεί που σε πήγαιναν τα τελεφερίκ, ήταν πραγματικά μοναδικά. Τα παιδιά παίζουν λίγο με το χιόνι και χώνονται μέσα στο εστιατόριο να κάτσουν.
Ξενέρα. Αν ήθελα να κάτσω καθόμουν και στην Επανομή. Εμείς είμαστε τέσσερις. Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν, μπορεί και δικιά μου (δεν παίρνω κι όρκο), να πάμε να δούμε τι γίνεται προς τα πάνω. Αρχίζουμε και περπατάμε ώσπου φτάνουμε στο τελεφερίκ. Εννοείται ότι ούτε ψυχή τριγύρω. Μόνο εμείς κι ο τύπος που δούλευε το τελεφερίκ. Τον ρωτάμε πόσο έχει για να πάμε πάνω. Μας λέει μια τιμή, δεν μας άρεσε και λέμε να φύγουμε. Κοντοστεκόμαστε και λέμε, σιγά, μια φορά το κάνεις αυτό. Πληρώνουμε και παίρνουμε το τελεφερίκ. Πάνω ήταν απίστευτα. Και είχε ένα απίστευτο κρύο. Τον είχαμε δαγκώσει η αλήθεια είναι. Μόλις φτάνουμε πάνω ήταν ένας τυπάς ο οποίος είχε την φαεινή ιδέα να μας προτείνει να πάμε με τα πόδια σε ένα εκκλησάκι στα σύνορα. Βέβαια παρέλειψε να μας πει πόσο μακριά είναι. Το μόνο που μας είχε πει ήταν ότι αν βρούμε ομίχλη να προσέχουμε να μην χαθούμε και να γυρίσουμε πίσω. Που μυαλό εμείς τότε, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και να ανεβαίνουμε. Μετά από μία ώρα πεζοπορία κι ενώ οι δύο τα είχαν φτύσει, είδαμε από μακριά το εκκλησάκι, αλλά αποφασίσαμε για χάρη της ομάδας να μην πάμε και να γυρίσουμε πίσω. Πάλι καλά γιατί ο τύπος στο τελεφερίκ παρέλειψε επίσης να μας πει ότι έχει στρατιώτες εκεί πάνω, μιας και είναι σύνορα και μπορεί να μας βαρούσαν καμιά τουφεκιά.
Το κινητό σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν έπιανε. Βέβαια εμείς από το μόχθο να ανέβουμε ούτε που το σκεφτήκαμε. Κάποια στιγμή εκεί που προσπαθούσαμε να κατέβουμε, ενώ το κρύο ήταν απίστευτο και είχε πιάσει και μια ομίχλη, βλέπουμε να πετιέται από το βουνό ένα τεράστιο όχημα. Σταματάμε όλοι. Βγαίνει ένας τύπος και μας λέει: "Εσείς είστε από το σχολείο κάτω;" Του απαντάμε καταφατικά. "Τα λεωφορεία φεύγουν και σας ψάχνουν, δεν πιάνουν και τα κινητά σας". Πάγωσε το αίμα μας. Τώρα λέμε, την κάτσαμε.
Και πριν καλά καλά το καταλάβουμε ο τύπος με το τεράστιο όχημα εξαφανίζεται αντί να μας πάρει ο κρετίνος. Εκεί έφαγε το κράξιμο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα ήταν μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε ως κάτω με ένα τέτοιο όχημα. Αφού λοιπόν έφυγε αρχίσαμε να τρέχουμε όσο μπορούσαμε, μιας και το οξυγόνο ήταν μειωμένο εκεί πάνω και ούτε ανάσα δεν μπορούσαμε να πάρουμε. Τελικά φτάσαμε στο τελεφερίκ. εκεί κάναμε meeting και οι τέσσερις, στο τι θα πούμε όταν κατέβουμε. Η ιδέα μου ήταν ότι έπρεπε να το παίξουμε επίθεση. Μας περίμεναν πάνω από μια ώρα, οπότε φυσικά δεν θα τους λέγαμε ότι προσπαθήσαμε να πάμε με τα πόδια μέχρι τα σύνορα, αλλά ότι δεν μας είχαν πει τι ώρα να πάμε και έτσι καθυστερήσαμε.
Ανεβήκαμε στο τελεφερίκ και απολαύσαμε την κάθοδο. Όταν φτάσαμε τα 2 λεωφορεία είχαν ήδη φύγει και οι συμμαθητές μας μας περίμεναν με τα χέρια πίσω από τις πλάτες τους. Όλοι. Όταν πλησιάσαμε μας έριξαν τόνους χιονιού. Ακόμα νιώθω το κάψιμο του χιονιού που έφαγα στην μούρη μου.
Όμως εκεί έπαιξα τον καλύτερο ρόλο. Έδωσα ρέστα. Υψώνοντας την φωνή μου, απευθύνθηκα στον καθηγητή λέγοντάς του (ακόμα το θυμάμαι): "Καλά είστε σοβαροί; Που θέλετε να ξέρουμε τι ώρα θα φύγουμε; Αφού κανείς δεν μας το είπε. Κανονικά έπρεπε να μας το λέγατε όταν φτάναμε. Τι να πω;". Μετά από αυτό δεν μας είπε κανείς τίποτα. Μετά βέβαια μάθαμε ότι σχεδόν όλοι οι καθηγητές και οι μαθητές, μας είχαν αποκαλέσει "μαλάκες", έναν χαρακτηρισμό που καθόλου δεν τον αρνηθήκαμε δεδομένου τι κάναμε.

Αλλά δεν ξέρω οι άλλοι οι ξενέρωτοι πως πέρασαν πίνοντας καφέ μέσα στο εστιατόριο, εμείς περάσαμε τέλεια!!! Μείναμε και στην ιστορία!!!

Η ποιητική βραδιά

Εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, τα ασπρόμαυρα ο χρόνος περνούσε διαφορετικά. Κάναμε άλλα πράγματα που τώρα ίσως να φαντάζουν ρομαντικά, ίσως και βαρετά ίσως πάλι να φαντάζουν απλώς ασπρόμαυρα.
Ο Γιώργος μας είχε καλέσει στο σπίτι του. Ήμουν από εκείνους που είχαν φύγει στο Λονδίνο τότε. Σπουδές, δουλειά...ποιος θυμάται τώρα; Όταν ο Γιώργος μας φώναξε όλους μαζί υποθέσαμε ότι κάτι σημαντικό είχε γίνει. Ποτέ δεν βρισκόμασταν στα σπίτια, γιατί ήταν τόσο μικρά για να χωρέσουμε και οι πέντε μας.
Μάης του 1931. Έξω η βροχή έπεφτε απαλά δίνοντας στα αυτιά μας όμορφους ήχους καθώς οι σταγόνες χτυπούσαν στο τζάμι. Φτάσαμε και οι τέσσερις σχεδόν ταυτόχρονα. Ο Γιώργος μας έβαλε να κάτσουμε στο κρεβάτι και αυτός σε ένα σκαμπό απέναντί μας. Πήρε στα χέρια του ένα κιτρινωπό χαρτί και με τρεμάμενη φωνή διάβασε καθαρά: "Γιώργος Σεφέρης"
Γελάσαμε. "Καλά ρε Γιώργο, το κόβεις σιγά σιγά το επίθετο σου;", είπε ένας από μας. Ο Γιώργος μας κοίταξε σοβαρός: "Έγραψα κάτι", μας είπε. "Κάποια ποιήματα, που χρόνια τα κουβαλώ μαζί μου. Ώρα να τα εκδώσω. Μα πριν πρέπει να με κρίνετε. Πρέπει να τα κρίνετε.".
Δεν μίλησε κανείς μας.

Στιγμή, σταλμένη από ένα χέρι
που είχα τόσο αγαπήσει
με πρόφταξες ίσια στη δύση
σα μαύρο περιστέρι.

Ο δρόμος άσπριζε μπροστά μου,
απαλός αχνός ύπνου
στο γέρμα ενός μυστικού δείπνου…

Στιγμή σπυρί της άμμου,
που κράτησες μονάχη σου όλη
την τραγική κλεψύδρα
βουβή, σα να είχε δει την Ύδρα
στο ουράνιο περιβόλι
Ο Γιώργος δεν ήταν εύκολος σε αυτά που έλεγε. Δύσκολα τα καταλάβαινες. Μα σαν τα καταλάβαινες, είχαν πολλά να πουν. Κι αυτό το ποίημα; Τι ήταν; Μια στροφή;
Κάτσαμε και το συζητήσαμε πολλές ώρες. Ανοίξαμε και λίγο κρασί για να βγαίνουν τα λόγια πιο εύκολα. Δεν ξανάδαμε ως τότε άλλον Έλληνα να γράφει έτσι.

Ο ήλιος άρχιζε να στέλνει τις πρώτες του αχτίδες στον κόσμο μας. Σηκώθηκα όρθιος και έδωσα το χέρι μου στον Γιώργο: "Γιώργο Σεφέρη", του είπα, "είμαι χαρούμενος που σ` έχω φίλο μου".

Οι ποιητικές βραδιές συνέχιζαν από τότε και στο εξής. Ναι. Σ` εκείνα τα ασπρόμαυρα χρόνια, που τώρα άλλοι τα φαντάζονται ρομαντικά, άλλοι βαρετά και άλλοι απλώς ασπρόμαυρα...

No Pussy Blues

Παρακαλώ δώστε σημασία στο στίχο!!!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 22

Έχει τύχει να ρωτήσω σε εξέταση:

"Απάντησε μου σε όποια ερώτηση ξέρεις"

Φιλοσοφική συζήτηση 21

Η επιστήμη βρίσκει
Η τεχνολογία εφαρμόζει
Και ο άνθρωπος προσαρμόζεται

Φιλοσοφική συζήτηση 20

Στο σκάκι παίρνεις πάντα τα μαύρα.
Αν χάσεις λες: "Έ τι περίμενες; Με τα μαύρα έπαιζα"
Αν κερδίσεις όμως λες: "Καλά ρε, με μαύρα και σε κέρδισα;"

Α.Ι.

Ξυπνάω στις 8 η ώρα το πρωί. Πίνω ένα καφέ στα γρήγορα και 9 είμαι στη σχολή για μάθημα.
Ο καθηγητής εμφανίζεται γύρω στις 9 και 20. Ανοίγει την αίθουσα και λέει:
"Θέλω τρία-τέσσερα άτομα δυνατά να με βοηθήσουν σε κάτι."
Σηκώνονται 3 παιδιά 1.80 μίνιμουμ ο καθένας. Θίχτηκα κι εγώ και λέω όχι θα πάω κι εγώ. Σιγά δηλαδή. Επειδή είμαι κοντός κι αδύναμος;
Μας βάζει στο αμάξι και πηγαίνουμε σε ένα άλλο κτήριο. Εκεί μας έβαλε να κουβαλήσουμε ένα τεράστιο ταμπλό και να το βγάλουμε έξω από μια μικροσκοπική πόρτα. Μετά από λίγη προσπάθεια και παίδεμα τα καταφέραμε.
Σκασμένοι όπως ήμασταν, δεδομένου κι ότι ήταν 9:30 το πρωί, κόψαμε επίσης κάτι πανό [τα οποία σημειωτέων ότι ήταν δεμένα με καλωδιάκια από κύκλωμα, για να δείτε το κάψιμο στην σχολή] πετάω την ατάκα:
"Πω ρε φίλε. Το δυσκόλεψε το μάθημα φέτος"
Μετά σκάσαμε στα γέλια, με αποτέλεσμα να γελάω σήμερα όποτε θυμάμαι την όλη φάση.
Τελικά γυρίσαμε και κάναμε και το μάθημα. Μια χαρά περάσαμε σήμερα. Το καλύτερο ξύπνημα!!!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Σιωπή





Άνοιξε την πόρτα. Τότε στο σπίτι είχαμε ξύλινες πόρτες. Εκείνες τις παλιές, τις βαριές που με κάθε κίνηση άφηναν πίσω τους έναν γλυκό ήχο, σαν να ήθελαν κι αυτές μια στιγμή σημασίας, ένα βλέμμα, έστω κι αν αυτό ήταν δυσανασχέτησης, ακόμα και μίσους.
Κοντοστάθηκε πριν κάνει το βήμα και μπει μέσα. Παρατήρησε τα πάντα γύρω, με γρήγορες ματιές. Σαν να βιάζονταν μέσα στις αργές κινήσεις του.
Μετά πέρασε μέσα. Άφησε την πόρτα να κλείσει μόνη της, από το ρεύμα που δημιουργούνταν από το παράθυρο.
Το βλέμμα μου καρφώθηκε στα χείλη του. Δεν άκουσα τίποτα. Στα αυτιά μου υπήρχε μια βουή που εμπόδιζε κάθε ήχο να τα ερεθίσει. Μια αίσθηση αυτοπροστασίας. Όμως τα χείλη δεν σταμάτησαν να κινούνται. Και τα μάτια μου δεν σταμάτησαν να βλέπουν. Είπε τρεις κουβέντες, ενώ ταυτόχρονα έβγαζε το καπέλο του και το κεφάλι του έγερνε προς τα κάτω, έτσι που τα μάτια του να βλέπουν το μουσαμά στο πάτωμα.
Στη συνέχεια δεν είπε τίποτα άλλο. Γύρισε την πλάτη του, άνοιξε την πόρτα και έφυγε.
Και η πόρτα έμεινε ορθάνοιχτη αυτή τη φορά.
Ποιόν να περιμένει να την κλείσει;
Ποιος θα `ναι αυτός που θα την διαβεί;
Ποιος θ` ακούσει το τρίξιμο;
Κάνω ένα βήμα...


Σ` αυτούς που μένουμε και περιμένουμε
Σ` αυτούς που ξέφυγαν
Σ` αυτούς που μπόρεσαν να δουν

Φιλοσοφική συζήτηση 19

...μη γίνουμε σαν αυτούς που καβαλάν τα πτώματα τους και καλπάζουν