Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007

Μέρφι


Ναι ναι τους ξέρετε. Τους έχετε δει ντε. Κάτι πρωινά μέσα σε ένα αμάξι να βρίζουν και να χτυπιούνται. Να βρίζουν την γκαντεμιά τους.
Ναι τους έχετε δει και γελάσατε μαζί τους.
Νομίζω έγινα ένας από αυτούς. Ξυπνάω αργοπορημένα το πρωί και μπαίνω στο αμάξι. Βάζω ζώνα, τοποθετώ το κλειδί και ... τζίφος η δουλειά. Με τίποτα μπρος.
Και δεν έχουν και τσοκ τα άτιμα τα αμάξια. Ενώ με το Ντάσον ξέρεις τι να κάνεις. Τραβάς το τσοκ και λύθηκε το πρόβλημα!!!
Μετά ακολούθησε βρίσιμο της ατυχίας μου και συνεχόμενα χτυπήματα στο τιμόνι.
Τέλος πήρα λεωφορείο και άργησα μονάχα 40 λεπτά.


Μετά πάω σχολή και μου λένε όλοι ότι χόντρυνα.
Τότε αναγκάζομαι να λέω σε όλους την γνωστή ιστορία:
"Πάει ένας στον γιατρό και του λέει:
- Γιατρέ, με τα κιλά που είμαι τι ύψος έπρεπε να είχα;
- Ε για να κιλά σου έπρεπε να ήσουν μισό μέτρο ψηλότερος
- Είδατε, γιατρέ; Κοντός είμαι, όχι χοντρός!!!"

Αύριο είναι μια νέα μέρα. Τι σκατά μπορεί να συμβεί; Να καεί όλο το αμάξι; Να το βάλω εγώ φωτιά; Θα δούμε!!!

Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2007

Ρίσκο

Η ζωή μας λειτουργεί βάση του ρίσκου. Οι επιλογές γίνονται σε συνάρτηση του αν είναι υψηλού ή χαμηλού ρίσκου.
Μόλις επέστρεψα από μια φίλη μου, την Χριστίνα, η οποία επέμενε να μου κόψει λίγο τα μαλλιά. Δεν έχω ιδέα αν ήξερε να το κάνει. Εγώ επέμενα να μην τα πειράξουμε, και ενώ ήμουν έτοιμος να φύγω, τσουπ μου ήρθε η όρεξη να ρισκάρω. Και ρίσκαρα.
Έκατσα και μου τα πήρε λίγο. Καλύτερα από πριν έγιναν μια φορά.
Άρα στη ζωή μπορείς να ρισκάρεις που και που. Είτε για δικό σου είτε για άλλου το καλό.


*Για καλό και για κακό θα επισκεφτώ και έναν μπαρμπέρη λίαν συντόμως... :D


Άσχετο, αλλά βρήκα μια photo από την ορκωμοσία που είχα πάει και λέω να την ανεβάσω, μιας και δεν έχω φωτογένεια για να γελάσουμε λίγο...
Οπότε ο par...alogos με σηκωμένα φρύδια:

Ένα φεγγάρι



Είναι ένας λέει πιτσιρίκος.
Γυρνά από εδώ, γυρνά από εκεί.
Μα τίποτα, τίποτα στον κόσμο δεν του φτάνει.
Και μια μέρα.
Εκείνη την όμορφη Κυριακή.
Κάθεται στο σταυροδρόμι και κοιτά.
Τι κοιτά;
Μήπως κοιτά τους δρόμους;
Όχι.
Κοιτά λίγο πιο πέρα.
Σηκώνει το χέρι και περιστρέφει τις πινακίδες.
Εκείνες σταματούν σε ακαθόριστη θέση.
Ξεφυσά ένα "ουφ" και αρχίζει να τρέχει.
Κάθε οικογένεια έχει ένα μαύρο πρόβατο.
Τρέχει και ξεφυσά.
Που πάει;
Δεν ξέρει.
Μα τόσο ωραία είναι γύρω του.
Και το σταυροδρόμι στη θέση του.
Μα οι πινακίδες...


Μήπως...

Αγάπη

Και επειδή μου αρέσει να προωθώ τον ανεξάρτητο κινηματογράφο και ειδικά όταν παίζουν γνωστοί, πάρτε ένα από τα εκατοντάδες βίντεο που κυκλοφορούν σε παραγωγή "Εστία Πάτρας".

Title: Αξίζει ν` αγαπάς;
Made in estia of Patras.
Starring: Therio (or Ole8ros) and Ifantis

video

Αυτόγραφα και φωτογραφίες του Theriou στέλνονται και μέσω e-mail!!!
Χειροκροτήματα μπορείτε να στέλνετε σε μορφή mp3 και wav.

Και αυτό είναι ένα ελάχιστο δείγμα...
Ίσως με δείτε και μένα σε κάποια από αυτά και μόλις γίνω γνωστός να τα χρησιμοποιήσετε για να με καταστρέψετε...

Σάββατο, Οκτωβρίου 27, 2007

Διαφήμιση

Ρεκλάμες. Τις βλέπουμε παντού. Πολλοί τελικά τις κατακρίνουμε. Σε χτυπάν στο υποσυνείδητο. Και σου βγαίνουν αυθόρμητα όταν πας στο supermarket, όταν πας να αγοράσεις αμάξι κου.του.λου.που κου.του.λου.που.
Εγώ την επήρεια της διαφήμισης την γνώρισα πολύ νωρίς. Από τα πέντε μου νομίζω. Προσωπικά δεν το θυμάμαι και πολύ, αλλά από ιστορίες που έχω ακούσει:
Είχα ένα κόλλημα με το pummaro. Μου άρεσε τρελά το τραγούδι της διαφήμισης. Το θυμάστε; Εκείνο που έλεγε: "pummaro - pummaro πάντα pummaro"
Οπότε έβλεπα ΕΤ1 τότε και πετάγεται η διαφήμιση. Χαρά, κακό εγώ. Χοροπηδητά και τέτοια.
Όταν όμως τελείωσε η διαφήμιση άρχισα να κλαίω. Ναι ναι. Με εκείνο το σπαστικό ψεύτικο κλάμα που κάνουν τα πιτσιρίκια, απαιτώντας να ξαναπαίξουν την διαφήμιση. Τόσο πολύ έκλαιγα, που οι δικοί μου έκαναν στα ψέματα ότι παίρνουν τηλέφωνο στην ΕΤ1 να τους ζητήσουν να ξαναπαίξουν την διαφήμιση. Και τότε ως εκ θαύματος ξαναπαίζει η διαφήμιση pummaro. Ε μετά αυτό ήμουν μές στην χαρά!!!
Από τότε μόνο pummaro τρώω [και Μπαρμπαστάθη -> αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία]. Υποσυνείδητα πάντα. :P
Οπότε προσοχή με τις ρεκλάμες. Όνομα και πράμα!!!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Γιατί δεν "γιορτάζω"

1) Έχω μιλήσει ξανά για τη σημασία του ονόματος και τον ρόλο του. Για περισσότερα εδώ

2) Δεν ξέρω αν θεωρείται χριστιανός κάποιος που αμφισβητεί την ύπαρξη του Χριστού ως θεάνθρωπο, την ύπαρξη του Θεού ως κάτι που επηρεάζει τον κόσμο (ως γνωστόν όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά δεν ξέρει και που τα ρίχνει), κατακρίνει την ύπαρξη της εκκλησίας και κατά συνέπεια κάθε είδους προσευχών, νηστειών, μαζώξεων σε ναούς και τα λοιπά [με εξαίρεση ίσως την χρησιμότητα τους στα ήθη και έθιμα (που και αυτό χάνει έδαφος μέρα με την μέρα)]. Με άλλα λόγια όπως λέει και γνωστό quote: "Αν υπάρχει Θεός είμαι σίγουρος ότι δεν θα ήθελε να το ξέρουμε"

3) Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν συμβαίνει το παραπάνω και ότι πιστεύουμε στον Θεό της αγάπης [μακάρι να υπάρχει, δεν έχω κανένα πρόβλημα], τότε σίγουρα ο "Άγιος" Δημήτριος δεν θεωρείται χριστιανός. Ο "Άγιος" Δημήτριος πίστευε σε έναν εκδικητικό Θεό.
Ήταν αυτός που προσευχήθηκε για να σκοτώσει ο Νέστορας έναν άπιστο ειδωλολάτρη, τον Λυαίο. Το οποίο και έγινε.
Βρε τι μου θυμίζει; Βρε τι μου θυμίζει; Αλ Κάιντα; Πόλεμος κατά των απίστων; Κάτσε να ψάξω το επίθετο του "Άι" Δημήτρη... Αν αρχίζει από "Λα" και τελειώνει σε "ντεν", κάτι δεν πάει καλά!!!

4) Στο internet δεν βρίσκω το επίθετο του "αϊ" Δημήτρη. Κάτι μας κρύβουν...

5) Εδώ που τα λέμε πάντως ο Αϊ Δημήτρης, ήταν λιγάκι ασχημούτσικος και δεν έχει ούτε μια καλή πόζα στα εικονίσματα.

6) Περισσότερο εκτιμώ τον Άι Γιώργη. Ο οποίος τουλάχιστον σκοτώνοντας το Lacost δίνει σαφή αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική διάσταση στο όλο ζήτημα.

7) Απορώ γιατί γιορτάζουμε τον θάνατο ενός Αγίου και όχι την γενέθλια μέρα του.

8) Κατά βάθος ήθελα να με ονομάσουν Αρθούρο.

9) Οι ονομαστικές εορτές είναι πλέον πολύ περισσότερο κοσμικό παρά θρησκευτικό γεγονός. Προσπαθούμε όσο μπορούμε να απέχουμε από τα κοσμικά.

10) Μου την σπάει που με θυμούνται όλοι οι άκαιροι που έχουν να με πάρουν τηλέφωνό από πέρσι τέτοιο καιρό και το κάνουν μόνο από υποχρέωση και τίποτα άλλο. Στην καθημερινότητά μου, το τηλέφωνό μου χτυπά αρκετά σπάνια και μόνο από 4-5 άτομα.

11) Πολύ τετριμμένες ευχές ρε παιδί μου. Όλοι καλό πτυχίο μου λένε. Ξέρουν κάτι και μου το κρύβουν;
Επίσης ευχαριστώ για οοολες τις ευχές που δώσατε. Προσωπικά μια επιθυμία έχω: να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα [πλακίτσα]
Επιπλέον αυτό το '-άκη" στο τέλος του ονόματός μου που και καλά θέλει να δείξει οικειότητα μου την σπάει απίστευτα. Μου την βιδώνει στον εγκέφαλο. Μην το χρησιμοποιείτε.

12) Γιορτάζω μόνο για όσους θέλουν αντί για κανονικό δώρο να μου πληρώσουν το νοίκι.

Τα χρόνια πολλά πάντως τα δέχομαι ανεξάρτητα της γιορτής.
Μια χαρά ευχή είναι!!!

Άντε και πολύχρωμος!!! Πράσινος, κίτρινος, μαύρος κτλ κτλ

Τετάρτη, Οκτωβρίου 24, 2007

Ποντιακό ανέκδοτο

Απολαύσετε. Δεν ξέρω πως αλλά το κατάλαβα όλο το ανέκδοτο. Μόνο λίγο στο τέλος μου ξεφεύγει μια λεπτομέρεια...

bro

Πάλι καλά που έχω τον αδερφό μου να είναι αισιόδοξος για μένα, γιατί αν περίμενα από μένα να είμαι από μόνος μου αισιόδοξος για τον εαυτό μου, τώρα θα με είχε φάει η μαύρη μαρμάγκα!!!
Εύγε bro!!!


*μαρμάγκα = δηλητηριώδης αράχνη, που τρώει λαίμαργα τα θύματά της

Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 18

Μια φράση που άκουσα σήμερα σε μια διάλεξη:

"Υπάρχουν 3 ειδών ψέματα: τα μεγάλα, τα μικρά και η στατιστική"

Διαδικασία Επίλυσης Προβλημάτων

Εδώ και τρία χρόνια την ντουλάπα μου κοσμούν 2 χαρτιά. Το ένα εξ αυτών μου το είχε μεταβιβάσει ο από κάτω μου [Ίδια σχολή, τρία χρόνια μεγαλύτερος τότε. Τώρα μπορεί να μίκρυνε]. Και θα το μοιραστώ μαζί σας γιατί είναι πολύ πρακτικό. Εγώ το χρησιμοποιώ σαν οδηγώ σε όλη μου τη ζωή από τότε:



Και όποιος δεν ομιλεί την Ελληνικήν υπάρχει αγγλικήν έκδοση δαμέ, που εν πολλά καλύτερη:

Κρύο

Όταν σπουδάζεις πληροφορική λοιπόν, μαθαίνεις ένα σωρό πρακτικά πράγματα σε τομείς έξω από την καθαρή αυτή καθ` αυτή πληροφορική.
Και θέτω το ερώτημα τώρα: τώρα που ανέβηκε η τιμή του πετρελαίου και δεν έχουμε βρε παιδί την δυνατότητα να πληρώσουμε, τι θα κάνουμε;

Υπάρχει απλή λύση.
Εφόσον τον υπολογιστή τον έχουμε που τον έχουμε ανοιχτό 24 ώρες το εικοσιτετράωρο [για όσους δεν έχουν DSL και δεν τον αφήνουν ανοιχτό, απλά βάλτε DSL και τότε να είστε σίγουροι ότι θα το έχετε full time ανοιχτό] μπορούμε να παράγουμε πολύ απλά θερμότητα. Αρκεί να βασιστούμε στον επεξεργαστή. Μπαίνουμε σε Linux και κάνουμε recompile όλο τον πυρήνα [make all]. Ο επεξεργαστής δουλεύει στο full, παράγοντας με αυτόν τον τρόπο περισσότερη θερμότητα. Για μεγαλύτερη ζέστη κλείστε τα ανεμιστεράκια [μην το παρακάνετε και καεί ο επεξεργαστής όμως]. Προτείνω έκδοση Gentoo που κάνει 2 μέρες compile όλος ο πυρήνας.
Επισης αν έχετε laptop, είναι ακόμα καλύτερα. Διότι ανεβάζουν που ανεβάζουν θερμοκρασία, με το compile του πυρήνα θα γίνει ολοκαύτωμα. Επίσης βολεύει γιατί μπορείς να το ακουμπήσεις σε οποιοδήποτε σημείο του σώματός σου θέλεις, πράγμα ολίγον τι δύσκολο με τα κανονικά PC.
Αυτή είναι η μόνη λύση. Μετά θα αναγκαστούμε να γυρίσουμε στα μαγκάλια και είναι πιο επικίνδυνο από το recompile του πυρήνα.
Τέλος αφού τελειώσει το recompile του πυρήνα μπορείτε να παίξετε και λίγο με την ψυχολογία σας. Δηλαδή να βάλετε φόντο ένα αναμμένο τζάκι για παράδειγμα. Ε αν το έχεις συνέχεια μπροστά σου, δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα πιστέψεις ότι ζεσταίνεσαι.

Τέλος αν, χτύπα ξύλο, καεί βρε παιδάκι μου το pc από το πολύ ζόρι, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για ένα σωρό πράματα. Να για παράδειγμα:


Βγαίνουν ωραιότατα σουβλάκια...

Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

Ένα σκλι κι ένα άλιεν

Είχα να πάω για τρέξιμο πολλές μέρες. Πάω καμιά φορά για να ξεσκάσω πάνω στο πανεπιστήμιο. Οπότε αποφάσισα σήμερα να πάω στο γήπεδο του πανεπιστημίου για κανά μισαωράκι, να τρέξω λίγο. Πήρα το αμάξι λοιπόν και πήγα. Αλλά η πόρτα για το γήπεδο ήταν κλειστή.
Τι να κάνω, τι να κάνω...μου έρχεται η φαεινή ιδέα της πεζοπορίας. Αποφασίζω να πάω λοιπόν στο Καστρίτσι με τα πόδια. Παίρνω που λέτε τον δρόμο και αρχίζω την ανηφόρα. Σε κάποια στιγμή αριστερά μου βλέπω έναν παράδρομο φραγμένο με αλυσίδα. Ε και φυσικά όπως ισχύει στη ζωή, το απαγορευμένο είναι ελκυστικό. Περνάω κάτω από τις αλυσίδες και αρχίζω να ανηφορίζω. Κάποια στιγμή βλέπω μια τεράστια πόρτα και ένα περιφραγμένο μέρος, αλλά με κάποια κομμένα σύρματα δίπλα από την πόρτα. Μπαίνω μέσα διστακτικά και ανεβαίνω σε ένα λοφάκι. Εκεί ήταν αρκετά περίεργα. Είχε κάτι περίεργες κεραίες και κάτι σαν συνεχόμενους σωλήνες αριστερά και δεξιά στο λοφίσκο κάτι σαν καταπακτές, σαν να υπήρχε κάτι κάτω από τον λοφίσκο. Πάλι καλά που δεν βλέπω Χαρδαβέλα γιατί θα μου έμπαιναν υποψίες. Τελικά έφυγα γρήγορα από το μέρος μην πλακώσει κανά ufo.

Συνέχισα να περπατάω και κάποια φάση από ένα μεγάλο φραγμένο αγρόκτημα, αντιλαμβάνομαι κάποια σκυλιά να με γαβγίζουν. Δεν έδωσα σημασία. Στην επιστροφή όμως κατάφεραν να βγουν τα 4 από αυτά έξω από τον φράχτη και άρχισαν να με γαβγίζουν. Αρχικά δεν έδωσα σημασία, μέχρι που έφτασαν στο 1 μέτρο από μένα. Τότε χωρίς πανικό μπήκα στην αυλή ενός σπιτιού που βρίσκονταν δίπλα μου. Ελπίζω να μην με είδαν οι άνθρωποι γιατί καθόμουν επί 10 λεπτά έξω από την πόρτα τους. Εν τω μεταξύ παρακολουθούσα τα σκυλιά. Μόλις ξάπλωσαν, χωρίς πανικό πάλι, άρχισα να τρέχω σαν τον τρελό για να ξεφύγω. Αλλά με κατάλαβαν τα φούστικα και άρχισαν να με κυνηγάν. Και ήταν και μεγάλα. Οπότε βλέπω μπροστά μου ένα Ντάτσουν. Είχα και φόρα, οπότε με ένα σάλτο ανέβηκα πάνω στην καρότσα. Κι έτσι ξέφυγα από τα σκυλιά.

Τελικά νομίζω έκανα καλύτερη γυμναστική απ` ότι περίμενα.
Άσε που μου θύμισε κάτι από το χωριό μου...

Κυριακή, Οκτωβρίου 21, 2007

You are insane

And you believe that I can understand a 300 words text about "factionalism"?
I don`t even know what on FUCK is this "factionalism", you bastards!!!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007

Το καπλάνι

Τι σου είναι οι θύμησες ε;
Παιδικά χρόνια, το καπλάνι, ο Νίκος, το Λαμαγάρι...κι εκείνο το χαριτωμένο τραγουδάκι!!!
Όλα έρχονται ξανά στο μυαλό. Το αγαπημένα μου βιβλία. Το καπλάνι της βιτρίνας, μετά το Αυγουστιάτικο φεγγάρι και λίγο αργότερα ο Γλάρος Ιωνάθαν. Ο Ευγένιος Τριβιζάς και η Φρουτοπία του. Και τόσα άλλα που διάβασα πιτσιρίκος.
Οι αγαπημένες μου σειρές. Το μικρό σπίτι στο Λιβάδι και το Καρουζέλ. Φωτινούλιδες και μικρό μου Πόνι. Καμπαμαρού και Κάντυ-Κάντυ. Μάσκες και Αστρομαχητές του διαστήματος. Σπορτ Μπίλλυ και Τρανσφόρμενς. Ο Αργοναύτης. Τζουμαρού και Ταρό ο γιός της δράκαινας. Του κουτιού τα παραμύθια και οι Τοσοδούλιδες. Τ`αρκουδάκια της αγάπης. Αυτός, ο Πιφ και τα μυστήρια και ο Γκάρφιλντ. Μπολεκ και Λόλεκ. Και άλλα πολλά πολλά...
Και από εκεί στην πραγματικότητα.
Τα καλοκαίρια στο χωριό. Οι παρέες που δεν υπάρχουν πια, το κρυφτό, η μπάλα στον δρόμο και τα σπασμένα τριαντάφυλλα που μας έδιωχναν από δρόμο σε δρόμο. Τα χρόνια στην Χαλκιδική. Στο Καλαμίτσι και το Ποσείδι. Τα χρόνια στο Γομάτι και στο Ζέπκο. Και ακόμα πιο παλιά στην Καρίτσα πριν γίνει όπως τώρα.
Ένα βιβλίο η ζωή μας...Με αρχή, μέση και τέλος. Μα που ποτέ δεν θες να τελειώσει. Μα σαν τελειώνει από την αρχή μπορείς να το ξαναδιαβάσεις. Αλλά ποτέ δεν θα είναι σαν την πρώτη ανάγνωση. Αυτή είναι που μένει...

video

Don't Worry, Be Crappy

Σκόρπιες σκέψεις...

Έχει ένα ωραίο τραγούδι που λέει "πάντα πάντα θα `ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει"...

Με ροζ μπλουζάκι και μπλου τζιν, παίρνει καφέ φραπέ γλυκό. Γυρνά που και που και κοιτά. Στο χέρι τετράδια και Μαθηματικά Γ` Λυκείου κατεύθυνσης. Δικαιολογημένος ο γλυκός καφές...

Απέναντι νέο μαγαζί.

Μου δίνουν το κινητό στο δρόμο. Λέω δυο κουβέντες και φεύγω.

Χαιρετώ και τους δυο. Μια χειραψία. Και φεύγουμε. Οι μεν για καφέ, εγώ...

Run forrest run. Αλλά που;

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις!!!

Τελικώς οι σκέψεις σκόρπισαν. Αλλά ρε φίλε "Don't Worry, Be Crappy"

Φιλοσοφική συζήτηση 17

There are 10 types of people. Those who understand binary and those who don't.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007

From windows to Linux

Αυτά τα πηγαδάκια που γίνονται στην σχολή πολύ τα πάω γιατί μαθαίνεις ένα σωρό νέα πράματα ειδικού και γενικού ενδιαφέροντος.

Σήμερα λοιπόν μου είπαν για μια έκδοση linux η οποία επιχειρεί να επιφέρει μια ομαλή μετάβαση του χρήστη από λειτουργικό σύστημα windows σε αυτό του linux. Αυτό γίνεται με τον εξής τρόπο:
Την πρώτη βδομάδα το linux κάνει reboot 2-3 φορές την μέρα και όσο πάει μειώνεται μέχρι να φτάσει στο 0.
Έτσι γίνεται κυρίες και κύριοι η ομαλή μετάβαση.


LP

Στα μαθήματα επιλογής συνήθως το πρώτο μάθημα είναι μάθημα κατατοπισμού και δελεασμού. Δηλαδή σου δείχνουν περί τίνος πρόκειται και τους λόγους που υπάρχουν για να επιλέξεις το μάθημα.
Χθες λοιπόν πήγα σ` ένα μάθημα, το οποίο άρχισε με τον πλέον πρωτότυπο τρόπο. Κι ενώ είμαστε τμήμα Πληροφορικής στο Πολυτεχνείο, η πρώτη διαφάνεια δεν ήταν κάτι το ψηφιακό. Ήταν ένα γράμμα γραμμένο στο χέρι.
Έτος 1967.
Προς Μαργαρίτα.
Αποστολέας: Ανδρέας Παπανδρέου
Ενώ ο Ανδρέας ήταν στην φυλακή επί χούντας, ζητούσε στο γράμμα κάποια ρούχα, τσιγάρα κτλ και ένα βιβλίο Γραμμικού Προγραμματισμού (Linear Programming).

Φυσικά το μάθημα το επέλεξα.
LP και τα μυαλά στα κάγκελα!!!

Τετάρτη, Οκτωβρίου 17, 2007

Φτώχεια


Τα μάτια μου υγρά, μα ορθάνοιχτα παρακολουθούν από μακρυά.
Χρόνια τώρα, χωρίς να ανοιγοκλείσουν ποτέ.
Σαν παγκόσμιος θεός τριγυρνούν πάνω από πόλεις, πάνω από χώρες και ηπείρους. Μέσα στους αιώνες των αιώνων. Κάνουν απότομες κινήσεις συγχρονισμένα. Πότε αριστερά και πότε δεξιά για να μπορέσουν να δουν όσα περισσότερα μπορούν.

Βλέπουν εικόνες. Και δεν μπορώ να πω ότι είναι πάντα έτσι, αλλά βλέπει έντονες εικόνες...τρομαχτικές και μαύρες.
Ακούνε και μουσικές καμιά φορά. Εκείνες τις θλιμμένες που σε χαρακώνουν για πάντα. Ή όσο κρατάει για μερικούς το "πάντα".

Μα αυτό που μένει τελικά, είναι εκείνο που σε αλλάζει. Που σε κάνει άνθρωπο. Ή μάλλον που σε κάνει ανθρώπινο.
Κι ο χρόνος περνά προς τα πίσω. Και τα υγρά σου μάτια δεν μπορούν να συγκρατήσουν το λυγμό.
Βλέπουν παιδάκια, βλέπουν γυναίκες και άντρες, όλων των εθνοτήτων, να οδεύουν στον δρόμο που άλλοι τους χάραξαν. Της φτώχειας. Κοιμισμένους μισολιπόθυμους στην κεντρική πλατεία, στα σκουπίδια, στα χώματα...παντού.

Κι εμείς; Κι εμείς λοιπόν; Τι κάνουμε;
Τώρα τραγουδούν περιμένοντας το μαύρο...

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα

-ο-

17 Οκτώβρη - Παγκόσμια Ημέρα Κατά Της Φτώχειας
Η photo προέρχεται από το vima dot dolnet dot gr

Τρίτη, Οκτωβρίου 16, 2007

Τα πρώτα κρύα

Κάθομαι στο σαλόνι. Το πρόσωπό μου καίει από την δυνατή φωτιά στο τζάκι. Τα κούτσουρα καίγονται αργά, αφήνοντας πυρακτωμένα κάρβουνα. Μερικά κάρβουνα είναι τραβηγμένα στην άκρη και ακουμπισμένα πάνω τους χωριάτικα λουκάνικα και πατάτες τυλιγμένες σε αλουμινόχαρτο. Η μουσική παίζει. "Όμορφη πόλη, φωνές μουσικές απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές...". Κάθομαι οκλαδόν πάνω στην φλοκάτη, παραμερίζοντας το προστατευτικό του τζακιού που υπάρχει για να εμποδίζει τις σπίθες να αποχωριστούν τα πάτρια εδάφη τους. Προσέχοντας να μην καούν οι μεζέδες πάνω στα κάρβουνα, έχω ανοιχτό στο έδαφος το αγαπημένο μου βιβλίο. Πιο δίπλα ένα ποτήρι λευκό κρασί σε ψηλό ποτήρι. Το πρόσωπό μου παίρνει μια περίεργη κόκκινη χροιά, από την φωτιά μπροστά μου.
Οι κουρτίνες ανοιχτές. Είναι ωραίο το χωριό όταν χιονίζει. Η πόρτα μας ακόμα μπλοκαρισμένη. Σηκώνομαι και πάω στο παράθυρο. Ο δρόμος γεμάτος χιόνι πηχτό. Ο σκύλος μου, τρέχει τρελαμένος από εδώ κι από εκεί και φαίνεται πλέον καθαρά το χρώμα του να ξεχωρίζει από το χιόνι. Βγάζω το φαγητό από τα κάρβουνα, τοποθετώ το προστατευτικό και φοράω το μπουφάν μου, κασκόλ και γάντια.
Πετάγομαι έξω γλιστρώντας στις σκάλες από τον πάγο. Η πτώση μόνο γέλιο μου φέρνει και λίγο πόνο. Ο σκύλος μου τρέχει κατά πάνω μου και αρχίζει τα παιχνίδια. Σηκώνομαι και τρέχω μαζί του, ρίχνοντας του καμιά φορά καμιά χιονόμπαλα. Πιο δίπλα ο ξάδερφος μου, έχει αφήσει τα διαβάσματα και τρέχει προς τα εμένα ρίχνοντας μια χιονόμπαλα κατ` ευθείαν στα μούτρα μου. Αρχίζει μάχη. Τελικά αποφασίζουμε να κάνουμε τσουλήθρα. Πάντα το κάναμε από μικρά. Τι να αλλάξει τώρα. Παίρνουμε δύο τσουβάλια πλαστικά, από αυτά που κανονικά βάζεις λιπάσματα. Πάμε στην κατηφόρα δίπλα στο σπίτι. Ο ένας φυλάει για τυχόν αμάξια και ο άλλος τσουλάει με φόρα από πάνω μέχρι κάτω. Οι πέτρες στο χωρίο είναι ανυπόφορες. Ειδικά στην τσουλήθρα. Παραγεμίζουμε τα τσουβάλια
και αρχίζουμε τους αγώνες. Ποιος θα φτάσει πρώτος.
Μετά από ώρες ακούμε θόρυβο. Ρίχνουν αλάτι. Απογοήτευση. Αυτοί οι μεγάλοι ε; Δεν αφήνουν το τοπίο να υπάρχει. Τρέχουμε να φτιάξουμε χιονάνθρωπο. Ε και φυσικά γκρεμίζουμε τον χιονάνθρωπο των δίπλα. Κόντρα στην κόντρα.
Μετά από ώρα γυρίζω σπίτι. Ήρθε η ώρα να φάω.

Να τώρα που ήρθαν τα πρώτα κρύα τέτοια σκέφτομαι και αναπολώ το παρελθόν στο χωριό!!!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Blog Action Day - Σε λίγο

Συμμετέχοντας στην κίνηση αυτήν, συνεχίζω με ένα πέμπτο post περί "κοσμολογίας". Τα προηγούμενα μπορείτε να τα βρείτε εδώ

-ο-

Όταν δημιουργήθηκε η λέξη αισιοδοξία
Σε λίγο

Ο Μάριος ξύπνησε από τους πόνους, παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Άνοιξε τα μάτια και ούρλιαξε αμέσως. Δεν έβλεπε τίποτα. Κάποια στιγμή ένιωσε ένα χέρι να τον ακουμπά στον ώμο. Φώναξε δίνοντας την μεγαλύτερη ένταση στη φωνή του: "Τι μου συμβαίνει;"
Η απάντηση ήρθε σαν δυνατό χαστούκι στον Μάριο: "Είμαστε διακόσια μέτρα κάτω από την γη. Προλάβαμε και σε πήραμε μέσα."
"Μέσα που;", αναρωτήθηκε ο Μάριος μετριάζοντας κατά πολύ την ένταση της φωνής του.
"Δεν θυμάσαι τίποτα;", ακούστηκε πάλι η φωνή. "Έγινε αυτό που φοβόμασταν. Ήρθε ο πυρηνικός χειμώνας. Επιβιώσαμε μόνο καμιά εικοσαριά άτομα. Όσο για το φως, προσπαθούμε να φτιάξουμε την γεννήτρια."
Ξαφνικά το φως ανάβει. Χαμηλής έντασης, αλλά πλέον μπορούσες να δεις τον διπλανό σου. Ο Μάριος αν και 35 χρονών έβαλε τα κλάματα κατ` ευθείαν. Κοίταξε αργά-αργά έναν- έναν τους ανθρώπους που τον περιστοίχιζαν. Γεμάτοι πληγές. Όλοι, ακόμα κι αυτός, αργοπέθαιναν, ακόμα κι αν δεν το είχαν καταλάβει ακόμα.
Με λυγμούς απευθύνθηκε στον δίπλα του: "Και πάνω ο κόσμος;"
"Είναι όλοι νεκροί. Ο γαμημένος πόλεμος. Καταραμένοι άνθρωποι. Αλληλοφαγωθήκαμε. Καταστρέψαμε όσα τόσα χρόνια πασχίζουμε να διατηρήσουμε. Φύση, όντα...τα πάντα. Και μας τους ίδιους. Σκοτώσαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Σαν να το προσπαθούσαμε χρόνια τώρα και να...τα καταφέραμε τελικά. Σήμερα. Πρωτοχρονιά του 3013. Μετά από τόσα χρόνια η ανθρωπότητα σβήνει. Η γη μας σβήνει."
Ο μονόλογος του κυρίου εκείνου ήρθε σαν σίφουνας στα αυτιά του Μάριου. Δεν το πίστευε. Δεν ήταν δυνατόν να συμβαίνει αυτό. Η ψυχή του έτρεμε. Οι ανάσες του γίναν απότομα γρήγορες και τα δάκρυά του κυλούσαν συνεχώς πάνω στο πρόσωπό του.
Σηκώθηκε αμέσως όρθιος, αδιαφορώντας για τον αφόρητο πόνο από τις πληγές. "Και η μάνα μου, ο πατέρας μου, τα αδέρφια μου, οι φίλοι μου, οι συγχωριανοί μας; Τι πάθαν ρε παιδιά; Πρέπει να τους σώσουμε.", φώναξε ο Μάριος.
"Είναι όλοι νεκροί. Είμαστε νεκροί. Τώρα δεν μας σώζει τίποτα. Τίποτα. Θα περιμένουμε να πεθάνουμε εδώ, ήσυχα", του απάντησε μια κυρία από το βάθος.
"Δεν πεθάμε ρε παιδιά. Δεν πεθάναμε. Δεν πεθάναμε. Ζούμε, μπορούμε να ζήσουμε. Μπορούμε να δούμε ξανά τον ουρανό, τα δέντρα, το ποτάμι έξω από το σπίτι μου, τις λίμνες με τα νούφαρα, το σκύλο μου και τα γατιά μου. Τους φίλους μου...τη μάνα μου. Μπορούμε ρε παιδιά να δούμε τους εαυτούς μας. Όλοι μαζί."
Ο μονόλογος αυτός του Μάριου, αναστάτωσε τους πάντες εκεί μέσα. Ξαφνικά ο Μάριος όρμηξε στην πόρτα και την άνοιξε βίαια, με κόπο και πάθος, αλλά την άνοιξε. Άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Τον ακολούθησαν όλοι. Τον πίστεψαν όλοι. Μαζί μπορούσαν.
Φτάσαν στην καταπακτή. Στα όρια του κόσμου των ανθρώπων και του πραγματικού κόσμου.
Όλοι μαζί ενωμένοι. Βάλαν όλη τους τη δύναμη και την άνοιξαν.
Τότε ξεχύθηκαν στο πραγματικό κόσμο, όλοι μαζί. Με χαμόγελο στα χείλη κι ας πονούσαν.
Ήταν τόσο όμορφα εκεί έξω. Τόσο όμορφα.
Είχε έρθει επιτέλους η Πρωτοχρονιά του 2008!!!

Ορκωμοσία

Α όλα κι όλα!!! Πολύ ωραίες οι ορκωμοσίες. Είχα πάει μια φορά τότε στου αδερφού μου και μία σήμερα. Ορκίζονταν δυο φίλες μου από θεωρητικές επιστήμες.
Αυτές οι θεωρητικές επιστήμες τα σπάνε. Ήταν γεμάτο γυναίκες ωραία ντυμένες και σινιαρισμένες. Φυσικά άργησα να πάω 10 λεπτά και είχαν τελειώσει με τους όρκους. Απλά φώναζαν ένα ένα τα ονόματα και πήγαιναν να πάρουν τα διαπιστευτήρια. [αυτό μη το πείτε στις φίλες μου, γιατί τους είπα ότι ήμουν από την αρχή εκεί]
Πλάκα είχε σε ένα τύπο ο οποίος πρέπει να ήταν καμιά δεκαριά χρόνια φοιτητής που μόλις είπε το όνομά του έγινε χαμός μέσα στην αίθουσα. Κόρνες, σφυρίχτρες, χειροκροτήματα, σφυρίγματα, κακό.
Οι μισοί δε, πρώτη φορά πρέπει να έβλεπαν τον βαθμό τους και είχαν το άγχος πως να το πουν στους δικούς τους. Έφαγα ίσα με 5 γλυκά και κόντεψα να αποκτήσω άσθμα από τα πολλά λουλούδια. Βγήκα σε 13 φωτογραφίες background και βρήκα ένα σωρό γνωστούς.
Κι έτσι χαρήκαμε κι εμείς οι αν-ορκώμιστοι.
Όταν μεγαλώσω κι άλλο θέλω κι εγώ να ορκιστώ, για να δω πως είναι.
Στην δικιά μου ορκωμοσία όμως δεν θέλω λουλούδια. Προτιμώ κανά εισιτήριο για κανά νησάκι και τέτοια.

Εκεί που θα γίνει χαμός θα είναι στην ορκωμοσία του Christopher.
Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα!!!

Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007

Όταν χαράζει

Ανακάλυψα ένα καταπληκτικό βίντεο που έφτιαξαν τρία παιδιά και το παραθέτω.

Η Βροχή

Ου ουρανός γιόμωσε κουκούλες.
Σε λίγο έτναξε μια βροχή σιτζίμ`.
Το νερό μαζώνταν κβάρες-κβάρες.



έκθεση μαθητή στην Επανομή, για την βροχή,
πριν καμιά τριανταριά χρόνια

Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007

Θάλασσες

Θάλασσες,
σαν αυτές που διασκορπούν τα κύματα στον αγέρα
παίζοντας με την φύση

και δω σαν σκουριασμένο σκαρί
το ναυάγιο κείτεται
οπλισμένο και μόνο μέχρι να έρθει ο καιρός

η φυγή
και η φυγήν φυγείν αδύνατην

το δίχτυ σκαλώνει στη σκουριά.
Σκουριασμένη νιότη μου πάντα πλανάσαι
και κείτεσαι εδώ μπρος μου

κι όταν ξεφύγεις από αυτό που οι θεοί ονόμασαν κατάρτι
τότε μπορείς να δεις κι αλλού τα φώτα της σελήνης

όπου το διαλέξεις εσύ
μόνο εσύ.

Και να σαι σίγουρη ότι αυτό το σκουριασμένο πλοίο,
ναυάγιο θαρρώ το λέγαν οι παλιοί,
δεν θα `ναι εκεί ποτέ ξανά

Ελεύθερη θα πλανάσαι πλάνην σοφού όντος
και μόνο η ελευθερία θα σε νοιάζει

οι γέφυρες θα ενώσουν
και η αντίπερα όχθη
θα χάσει την ομίχλη
που χρόνια τώρα της έτρωγε τη σάρκα

μαζί μου και πάντα
Ακούς;

Νομίζω πως ναι...

Φιλοσοφική συζήτηση 16

Πρέπει να είμαι ο μόνος άνθρωπος που έχει βαρεθεί την φοιτητική του ζωή, πριν καν τελειώσει η κανονική της διάρκεια.
Είναι τόσο ανούσια και ανιαρή πλέον.
Άντε να τελειώνουμε να φεύγουμε. Βαρέθηκα εδώ πέρα.

Κυβέρνηση

Κάτι ακούστηκε σήμερα ότι ο Καραμανλής θέλει να γίνει πρωθυπουργός και σκέφτεται να κυβερνήσει.
Τολμώ να πω ότι είναι μεγάλη η απόφαση αυτή εκ μέρους του, μετά από 3,5 χρόνια.
Μέχρι στιγμής που δεν το είχε κάνει πηγαίναμε όλο και πιο σκατά, φαντάσου να κυβερνήσει κιόλας. Ολοκαύτωμα θα γίνουμε...

Καλά τα λέει ο μάστορας

Έχει και μια μελαχρινή
Που είναι όλο νάζι
Πρώτα με κέρναγε φιλιά
Και τώρα δεν την νοιάζει

Ύπνος

Αν ισχύει ότι η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται
τότε θα έχω μια πολύ σκατά μέρα σήμερα.


Θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω μαθητής πρώτης Λυκείου, τώρα!!!
Παίζει τέτοια φάση;
Κάτι μου λέει ότι δεν παίζει.

Lock stock And Two Smoking Barrels

Από τις αγαπημένες μου ατάκες αυτής της φοβερής ταινίας:

Eddie: They're armed.
Soap: What was that? Armed? What do you mean armed? Armed with what?
Eddie: Err, bad breath, colorful language, feather duster... what do you think they're gonna be armed with? Guns, you tit!

Ο άλλος μου εαυτός

Να λοιπόν τι θα ήθελα να γίνω αν
δεν ήμουν στον τομέα της πληροφορικής:

1) Συγγραφέας
2) Κοινωνιολόγος
3) Ηθοποιός
4) Τραγουδιστής
5) Δημοσιογράφος [πολιτικός κυρίως σε εφημερίδα ή ραδιόφωνο]

Το καθένα για διαφορετικούς λόγους
χωρίς να εξαιρούνται οι επικαλύψεις.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007

Μια κούνια

Μην κλαις
και η ζωή είναι για σένα
γιατί το όνομά σου είναι η ζωή

Κι αν κάποτε βρεθείς σ`εκείνη την παλιά ντουλάπα μπροστά
και δεις τα παλιά τα ρούχα
μην τα φορέσεις ποτέ ξανά

Δώσ` τα αλλού
ίσως εκείνους τους εκτιμήσουν περισσότερο.

Κι όταν λοιπόν
θα είσαι στο κρεβάτι με δάκρυα στα μάτια
φωνές άκου γύρω σου και δες τις όμορφες εικόνες

Εκείνες που εμείς σου χαρίζουμε, μόνο για σένα
και σου ανήκουν παντοτινά.

Δες τον ήλιο.

Σκούπισ` τα μάτια σου και χαμογέλα.
Ο παράδεισος σου είσαι εσύ,
αρκεί ένα χάδι.

Φόρα εκείνα που σου ταιριάζουν, τα χρωματιστά
και βγες έξω στην αυλή.
Είσαι εσύ που κάνεις ξανά κούνια χαμογελώντας.
Ναι.

Και οι αναμνήσεις φαντάσματα που φεύγουν κι έρχονται,
μα πάνω στην κούνια δεν μπορούν να σε πειράξουν καθόλου

Κι αν πέσεις και χτυπήσεις καμιά φορά,
θα `ναι πάλι οι φωνές μας εκεί και οι εικόνες μας.

Θα `σαι πάλι εσύ... Εκεί. Για να βάλεις τα δυο χέρια κάτω και να σηκωθείς ξανά.

Φιλοσοφική συζήτηση 15

Η ζωή είναι σκατά όσες φούρλες κι αν την φέρεις.
Επίσης ενίοτε είναι βαρετή και μίζερη
και καμία φορά είναι επίσης μια μαλακία και μισή.
ΤΕΛΟΣ

Φιλοσοφική συζήτηση 14

Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες...

Φύση

Η φύση με τιμωρεί συνεχώς. Ειδικά τα τελευταία 6 χρόνια με έχει ξεσκίσει.
Ωραία και καλά με την οικολογία [δεν έχω κανένα πρόβλημα, να βοηθήσω κι εγώ, μέσα], αλλά της έχω ένα μήνυμα:

Φύση, άντε και γαμήσου!!!
Με πολύ και αμέριστη αγάπη
par...alogos

* Όπως είπε και ο Μέρφι: Η μαμά φύση είναι μια τσούλα

Φεύγω

Θέλω να γράψω κάτι. Το αρχίζω. Γράφω μια φράση και την σβήνω. Πιάνω το στυλό μήπως στο χαρτί τα καταφέρω καλύτερα. Αλλά όχι. Μουντζούρες. Ανοίγω το ράδιο. Ακούω...
Να γιατί δεν μπορούσα να γράψω αυτό...
Το έχει γράψει εδώ και χρόνια ο Ορφέας...
Τι άλλο να πω εγώ.


Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ότι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει από ‘κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο.


Περίεργο πράγμα τα τραγούδια. Αποκτάς βιώματα που ενδεχομένως δεν τα έχεις ζήσει ποτέ. Είναι φορές που τραγουδάς κάτι που θα ήθελες να σου έχει συμβεί ή που πιστεύεις ότι σου έχει συμβεί ή σου συμβαίνει τώρα [ακόμα κι αν δεν ισχύει αυτό]:
"Θυμήθηκα που πίναμε
σε τούτο το τραπέζι
τώρα ποιος ξέρει που γυρνά
ποιος ξέρει τι γυρεύει"
Ξέρεις ότι ακόμα κι αν περιγράφει μια λυπητερή κατάσταση, το τραγούδι βγάζει την αίσθηση αυτήν, την ωραία, ότι Ναι, θα ήθελες να το είχες ζήσει αυτό, ακόμα κι αν αν δεν το έχεις ζήσει, ακόμα κι αν περιγράφει μια λυπητερή κατάσταση.

Έτσι και μ` αυτό το τραγούδι. Θες να το ζήσεις. Θες να το είχες ζήσει. Θες να το ζεις τώρα. Και πιστεύεις ότι συμβαίνουν όλα αυτά ταυτόχρονα. Αυτό πα να πει μουσική για μένα. Να σου αφήνει αυτή την αίσθηση του τώρα, του πριν και του μετά, μαζί.

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

Συνταξιούχοι φέτος

Η κρυφή ατζέντα της κυβέρνησης [Της ΝουΦτου ντεεεε...] βγαίνει στη φόρα.
Μάθαμε επιτέλους τι θα πάρουν οι συνταξιούχοι φέτος...

Κι επειδή μου αρέσει να μιλάω με ντοκομέντα (που λέει κι ο Τζιμάκος), παραθέτω:
[από την εκπομπή του Θέμου]

video

Φιλοσοφική συζήτηση 13

Η ζωή είναι ένα αγγούρι,
άλλος το τρώει και ζορίζεται,
άλλος το τρώει και δροσίζεται.

Παλιό αλλά διαχρονικό και πάντα επίκαιρο

Φιλοσοφική συζήτηση 12

Για να μάθεις τις αυριανές ειδήσεις αρκεί
να διαβάσεις τις σημερινές οικονομικές ειδήσεις

Αυτό το είπε ο bro μου

Φιλοσοφική συζήτηση 11

Όταν ένας άντρας μιλάει πρόστυχα σε μία γυναίκα, θεωρείται σεξουαλική παρενόχληση,
όταν όμως μια γυναίκα μιλάει πρόστυχα σε έναν άντρα τότε απλά είναι 0,75 ευρώ τα 15"

Γιαγκος - Γιαγκόναν

Αποσπάσματα από τον θρύλο της Πάτρας, τον Γιάγκο ή κατά κόσμον Γιαγκόναν!!!


video

Συνοπτικά:
Τον είδα πρώτη φορά στην προβολή της ταινίας του "Γιαγκόναν" (και σκηνές από άλλες ταινίες του όπως: ο "Κόμης Γιάγκουλας", "ΓιαγκοΡόκι", "ΓιαγκοMatrix" κ.α.), στον μόλο της Πάτρας. Είχε απίστευτο κόσμο και πολύ γέλιο.
Το youtube είναι γεμάτο με ατάκες από εκπομπές που έχει εμφανιστεί. [δείτε τα έχουν πολύυυυ γέλιο]
Το καλοκαίρι μαθεύτηκε στην Πάτρα ότι πήγε στην εκπομπή αυτή και ήμασταν όλοι σε αναμονή να την δούμε. Τον είχαμε βρει και πριν καμία βδομάδα στην Γεροκωστοπούλου και μας έλεγε τι είχε κάνει στην Νέα Ζηλανδία.
Τελικά όντως ήταν γεμάτο ατάκες. Τα τηλέφωνα σπάσαν, στο msn αλληλοστέλνονταν μηνύματα για το γεγονός. Είχαμε πεθάνει στα γέλια όλοι!!! Άντε και στον Θέμο!!!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 08, 2007

Το παιδίον μέσα μου

Αι τρομπέται παίζουσιν ρυθμόν ρυθμικόν.
Αι κυρίαι με τας ομπρέλας τους [ουχί δια την βροχήν, μα δια τον ήλιον που λαμπιριζούσι εκείνην την ημέραν], κατέβαινον εις τας πλατείας δια να χαζέψουσι τας παιδίας να παρελαύνουν εις την κεντρικήν οδό.
Εγώ, νεαρός ειμί, παρακολουθόν τες, από ταράτσαν κτηρίου δυόροφου, επί τας γωνίας των κεντρικών οδών της πόλης μας.
Αρχισάντος δε τα παιδίαν να κουνιούνται πέραν - δόθεν, εβούτηξα το φυσοκάλαμον εις το έναν χέριον και εις το άλλο τα βελάκιαν [εστίν ουν δημιουργημένα με τεχνικήν σπουδαίαν και τελείαν].
Όταν αρχίζουσιν τα χειροκροτήματα δια τους παρελαύνοντες, εγώ στόχευα τας κυρίας που προανέφερα.
Η απορία των εις το πρόσωπόν τους, προκαλούσε δάκρυαν γέλωτος εις το δικόν μου.
Μετά λίγην ώραν, κάποιοι άνδρες ανακαλυψάντων με. Χρησιμοποίησαν δε βίτσαν δια να χτυπήσουν με πάθος και πόθον το δεξίν μου χέριον, φωνάζουσιν: "Τι έπραξες εκεί ρε μαλακισμένον;".
Εγώ όμως ακόμα και τότε, δεν ιμπορούσα να κρατήσω τας δάκρυας μου, από τον γέλοτα.
Τελικά με αφήσαντο, νομίζουσιν ότι επρόκειτο δια δάκρυαν πόνου.

-ο-

Μια σάτιρα σε όσους χρησιμοποιούν ακόμα καθαρεύουσα-αρχαΐζουσα γλώσσα.
Αύριο θα σας τα πω και στα Κινέζικα.

Ζουν ανάμεσά μας

Αφίσα στο κέντρο της Πάτρας:


Πληροφοριακά η ταινία έχει να κάνει με εξωγήινους,
αλλά η παραπάνω προσέγγιση είναι καλύτερη...

Bahallo Bill

Σάββατο, Οκτωβρίου 06, 2007

Συνωμοσίες

Τηλεφωνήματα μέσα στην νύχτα.
Εσύ με τον καφέ στο χέρι προσπαθείς να διαβάσεις τις σημειώσεις που έχεις κρατήσει.
Δίπλα καίει το κερί. Πάντα με κερί διαβάζεις. Τα παντζούρια κλεισμένα και η κουρτίνα τραβηγμένη.
Τα έχεις ετοιμάσει όλα. Και η ώρα έφτασε. Λίγο πριν ο ήλιος φανεί ξεκινάς με τα πόδια. Παραμάσχαλα έναν φάκελο με όσα πάσχιζες να συντάξεις όλη τη νύχτα.
Χτυπάς την πόρτα δυο φορές και περιμένεις.
Ανοίγει και μπαίνεις. Έχουν μαζευτεί όλοι. Όχι όλοι ακριβώς. Αυτοί που πρέπει.
Τους κοιτάς έναν έναν. Κάθεσαι και ζητάς ένα ουίσκι. Οι συζητήσεις σε πηγαδάκια. Τα θέματα διάφορα και όχι απαραίτητα σχετικά με τη συνάντηση.
Μετά από λίγο βγαίνει στο κέντρο και λέει να ησυχάσουν. Αρχίζει και μιλάει. Κανά δυο σχόλια πετιούνται από τους συμμετέχοντες μη μπορώντας όμως να διακόψουν την ροή.
Εσύ δεν μιλάς. Κουνάς το κεφάλι. Όταν έρχεται η σειρά σου σε ακούνε.
Μα από μέσα σου αναρωτιέσαι γιατί η συνάντηση σε σπίτι; Γιατί στις τέσσερις τα χαράματα; Τι κρύβετε και από ποιόν; Ναι αλλά είσαι ηγετικό στέλεχος ε; Έτσι δεν είναι; Στο τέλος συμφωνείτε σε μια πρόταση επηρεασμένη από όλους. Κατεβάζεις την τελευταία γουλιά και σοβαρός αποχωρείς από το σπίτι. Ένας - ένας. Πάντα ένας - ένας.
Και ενώ περπατάς προς το σπίτι, πάντα με τον φάκελο παραμάσχαλα, ένα φορτηγό σταματά πίσω σου. Δεν δίνεις σημασία. Άλλωστε είναι οι ώρες που φέρνουν τις προμήθειες στα μαγαζιά.
Ακούς βήματα. Γυρνάς. Ο λοστός κατεβαίνει προς το κεφάλι σου. Κάτω. Το φορτηγό φεύγει. Αίμα παντού. Ο φάκελος εξαφανισμένος. Αρχίζουν να θολώνουν όλα.
Ξαφνικά πετιέμαι όρθιος. Γεμάτος ιδρώτα. Οι πιτζάμες έχουν γίνει μούσκεμα. Σηκώνομαι όρθιος από το κρεβάτι και πάω στην βρύση για νερό.
Το ρολόι σταματημένο στις έντεκα!!!

Στην προηγούμενη μου ζωή ήμανε...

Παίρνοντας αφορμή από το blog της katerinas, έκανα το τεστ τι ήμουν στην προηγούμενη ζωή από αυτή την ιστοσελίδα [ή κατά άλλους "ιστιοσελίδα"!!!].

Κανονικά δεν θα έδινα σημασία γιατί δεν πιστεύω ούτε σε προηγούμενη, ούτε σε επόμενη ζωή. Παρ` όλα αυτά αναδεικνύει κάποια σημεία του χαρακτήρα μου που έχουν ενδιαφέρον και εξηγούν πολλά πράματα της τωρινής μου ζωής:

Ανεξάρτητα το πώς νοιώθετε, ήσασταν ΑΝΔΡΑΣ στην τελευταία σας ενσάρκωση.
Βόρεια Κϊνα. Αυτή είναι η περιοχή όπου είχατε γεννηθεί, κατά προσέγγιση το έτος 1075.
Το επάγγελμά σας ήταν: τσοπάνος, σταυλίτης, δασοφύλακας

Το σύντομο ψυχολογικό σας προφίλ, σε αυτή την ζωή:
Είστε επαναστατικός τύπος. Έχετε εμπνευσμένες αλλαγές σε κάθε σφαίρα -στην πολιτική, στις επιχειρήσεις, στην θρησκεία, στο νοικοκυριό. Κάλλιστα μπορεί να είστε αρχηγός.

Το μάθημα το οποίο μεταφέρθηκε στην τωρινή σας ζωή, από την προηγούμενη:
Είστε προορισμένος να μάθετε να καταλαβαίνετε τους άλλους ανθρώπους και να αντιμετωπίζετε όλες τις δυσκολίες της ζωής με χαρωπή διάθεση. Θα πρέπει να βοηθάτε τους άλλους φέρνοντάς τους το πνεύμα της χαράς.

Πρώτον να τονίσω ότι νοιώθω άντρας. Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι αφήνει αιχμές για τις προηγούμενες ενσαρκώσεις και δεν με αρέσει καθόλου αυτό. Αλλά το παραβλέπω.

Οπτικά μπορεί να μην μοιάζω με Κινέζο, αλλά εσωτερικά νομίζω είμαι. Έχω κρατήσει τις ρίζες μου λοιπόν. Βόρεια Κϊνα και τα μυαλά στα κάγκελα.Κυρίως στον οικονομικό τομέα, δηλαδή.
[Επίσης το ότι ήμουν Κινέζος μπορώ να το εκμεταλλευτώ και να έχω επιτέλους δικαιολογία όταν θα ρεύομαι μετά από κάθε γεύμα ή όταν θα μιλάω αγγλικά και δεν θα καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Επίσης μπορώ να το χρησιμοποιήσω ώστε να βρω καμιά καλή Γιαπωνέζα γκόμενα. Για Κινέζα ούτε λόγος. Δεν μ` αρέσουν και πολύ!!! - Σούσι δεν τρώω. Τέλος!!!]

Το κορυφαίο είναι που ήμουν τσομπάνος. Πάμε ξανά: Το κορυφαίο είναι που ήμανε τσομπάνος. Ίχαααα. Τα γίδια. Να γιατί μπλέχτηκα μετέπειτα με την αγροτιά. Είχα κατάλοιπα από παλιά.

Επίσης έχω τεκμήρια πλέον ότι μπορώ να γίνω αγροφύλακας. Δασοφύλακας, αγροφύλακας το ίδιο και το αυτό. Σάμπως αυτοί που είναι τώρα αγροφύλακες έχουν ισχυρότερα επιχειρήματα και ικανότητες; Κουραφέξαλα. Εμείς κύριοι κάναμε τόσα χρόνια δασοφύλακες στην Β. Κίνα... Έχουμε προϋπηρεσία λέμε.

Βέβαια αναρωτιέμαι πόσο μπροστά ήταν η Β. Κίνα το 1075 ε; Τι επαγγέλματα είχαν ε;
Να γιατί εξουσιάζουν οικονομικά τον κόσμο πλέον...
Από παλιά φαίνονται αυτά.

Θα σταθώ επίσης στο ότι από την προηγούμενη ζωή μου κιόλας έδειχνα ότι θα γίνω αρχηγός (leader για όσους μιλούν την αγγλικήν) κάποια μέρα και ότι θα φέρω εμπνευσμένες αλλαγές και καινοτομίες παντού.
Τότε θυμάμαι στην Β. Κίνα είχα γίνει αρχηγός στον συνεταιρισμό τσομπάνηδων πάσης Β. Κίνας. Είχα ασχοληθεί με τον συνδικαλισμό ενδελεχώς. Είχαμε καταφέρει να διεκδικήσουμε τον τίτλο του πολύτεκνου για κάθε γίδα με τρία ή περισσότερα γιδάκια. Συμμετάσχαμε σε πορείες και διαδηλώσεις κάθε τύπου. όλη η στάνη έξω από το μαντρί και τέτοια.
Ως σταυλίτης είχα κάνει τρομερές καινοτομίες στο πετάλωμα του αλόγου που χρησιμοποιούσαν οι αυτοκράτορες για τις μάχες. Πολύ χρήμα είχαμε βγάλει τότε. Ωραία χρόνια.
Ως δασοφύλακας. δεν έκανα τίποτα. Ό,τι κάνουν δηλαδή και τώρα οι αγροφύλακες. Τίποτα.

Σε αυτήν την ζωή κατά τα λεγόμενα, λόγω της επαναστατικότητας μου, μπορώ να γίνω αρχηγός.
Η αρχική μου σκέψη στην πολιτική ήταν για πρόεδρος κάποιου κόμματος. Αλλά μετά λέω γιατί όχι ανώτερα; Το ξανασκέφτηκα και λέω να γίνω πρόεδρος της Δημοκρατίας [στην πολιτική].
Βέβαια αν διαλέξω τον τομέα των επιχειρήσεων, νομίζω ότι μπορώ να κατατροπώσω τον Κόκκαλη και να γίνω ο μεγαλύτερος επιχειρηματίας της Ελλάδος με ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα (αφού τον πάρω από τον Ζαγοράκη και του πάρω και την Λίλη!!!) [στις επιχειρήσεις].
Στον τομέα της θρησκείας, μετά τον Χουντόδουλο να γίνω κι εγώ επιτέλους αρχιεπίσκοπος. (φτου φτου μακριά από μας). Ή τώρα με το ραμαζάνι να γίνω ιμάμης στη θέση του ιμάμη!!! [θρησκεία]
Επίσης κατά τα λεγόμενα θα είμαι αρχηγός της οικογένειάς μου [νοικοκυριό]. Δηλαδή όταν λέει νοικοκυριό, μάλλον εννοεί σκούπισμα, σφουγγάρισμα, πιάτα και μαγείρεμα. Όλα εγώ. Ποια τυχερή; Ποια τυχερή θα με πάρει;

Όσο για το μάθημα της προηγούμενης ζωής που μεταφέρθηκε σε αυτήν, μπορώ να το συμπιέσω στην παρακάτω έκφραση:
"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, εν δυο. Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, εν δυο"

-ο-

Αν θέλετε κάντε το τεστ κι εσείς και βάλτε κανά αποτέλεσμα να γελάσουμε ολίγον τι. Αρκετά γελάσατε με ένα ταλαίπωρο τσομπάνο και τα γίδια του!!!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου

Φτώχεια. Καταραμένη. Έτσι δεν λένε;
Από τα ρούχα που φοράς, μέχρι το σπίτι που μένεις. Αντανακλάται στην δουλειά σου. Άλλοτε ρακοσυλλέκτης, άλλοτε παλιατζής, άλλοτε...τίποτα.
Μα η φτώχεια καθώς λένε οι πιο γνωστικοί θέλει καλοπέραση.
Πότε το ποτό, πότε το τσιγάρο.
Και γυναίκα ε;
Η γειτονιά που μέναμε ήταν γεμάτη. Γεμάτη γυναίκες. Κάθε ηλικίας. Πιτσιρίκες, μεσήλικες, και άνω.
Και ξέρετε στην γειτονιά πως είναι... Πρώτα διαδίδονται τα νέα και μετά συμβαίνουν.
Η Μαρία, η γυναίκα του κυρ Θόδωρα πηγαίνει με τον κυρ Νίκο τον μανάβη, από έρωτα καθώς λένε. Η κυρία Ελένη η κόρη του κυρ Παντελή, με τον Αρίστο, για τα φράγκα καθώς λένε πάλι. Και άλλες πολλές. Μάνες, θυγατέρες και εγγόνες. Δεν φαντάζεσαι τι γίνεται σ` αυτήν την γειτονιά.
Μα δεν είναι διόλου περίεργο. Έτσι δεν είναι; Αλλιώς η ζωή δεν θα ήταν περίεργη κι αυτό δεν γίνεται.
Μα η ζωή αντιστρέφεται.
Και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Και ζω μέσα σε αυτούς.
Οι παρατηρητές γίνονται συν-μέτοχοι και τα θύματα, θήτες.
Κι εγώ εκεί.

Και βλέπω γύρω μου. Στον κόσμο τούτο, σ` αυτήν την γειτονιά.
Γυρνώ στους δίπλα μου και κάνοντας την κίνηση με το κεφάλι δείχνοντας πιο πέρα τους λέω:
"Αυτές λοιπόν. Αυτές είναι. Αυτές είναι οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου"

Έσκυψα και απέθανα.
Ετών 86


*ο τίτλος από το ομώνυμο βιβλίο του Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες

Φιλοσοφική συζήτηση 10

Ο απαισιόδοξος είναι ο καλά ενημερωμένος αισιόδοξος.

Τετάρτη, Οκτωβρίου 03, 2007

Μια βόλτα όπως χθες

Ο χρόνος. Περίεργο πράμα.
Για την ακρίβεια διάσταση. Ημών. Και ελπίζω να γίνει υμών.

Δίδυμος μεταξύ τριών αδερφών. Και ο πιο σκανταλιάρης.
Δίδυμος με τον χώρο. Γεννήθηκαν μαζί. Και συνυπάρχουν. Μόνο που έχουν διαφορετικά γούστα.
Το καταλαβαίνεις. Ναι. Όταν ξυπνάς το πρωί στο δωμάτιό σου.
Αρέσκονται στο να ανταγωνίζονται ο εις τον έτερο.

Έρχονται οι σκέψεις μαζί αλλά η μία λίγο πιο πριν από την άλλη. Ανάλογα ποιο από τα δυο αδέρφια νικά στο μεταξύ τους ανταγωνισμό, ίσως και διαγωνισμό.
Το ερώτημα όταν ξυπνάς είναι το που ή το πότε;

Μα αυτό που εξουσιάζει τα πάντα είναι ο μεγάλος τους αδερφός. Αυτός που προϋπήρχε αιώνια.
Μετέπειτα το είπανε φως.


Μια γουλιά καφές και η ώρα έφτασε. Μόλις ο ήλιος έχει ανέβει μόνο για σένα. Η μυρουδιά του γαλλικού σου δίνει μια μέθη, τέτοια που τα όνειρα που μόλις αποχωρίστηκες γίνανε στάχτη. Ο γείτονας έχει βάλει την μουσική που επιδεικτικά την αρνείσαι και βάζεις το στέρεο στο τέρμα.
Έτσι και οι δύο ικανοποιημένοι. Ευχάριστοι.
Ανοίγεις την μπαλκονόπορτα και βγαίνεις έξω.
Πίνεις μια γουλιά και στη συνέχεια άλλη μία που μοιάζει πιο εύγευστη.
Βλέπεις ευθεία. Καβαλάς μια ηλιαχτίδα και είσαι εκεί. Σου αρέσει να το κάνεις αυτό καμιά φορά ε; Να αψηφάς τον χρόνο και να παίζεις με τον χώρο.
Και από μέσα πια ακούγεται μόνο μία μουσική που περιέργως και αφύσικα τρέχει πιο γρήγορα από σένα.
...Κι εσύ αποσπερίτη μου του δειλινού ταιριάζεις άδολα είναι τα μάτια σου και μην τα κατεβάζεις