Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007

11. Το Ρόδι

Πω πω τι βρίσκει κανείς σε παλιά σπίτια.
Εκεί που καθάριζα τις ντουλάπες (βασικά να βρω μια τραγιάσκα του παππού μου, έψαχνα), καταχωνιασμένο σε μια γωνίτσα βρήκα ένα περιοδικό. Με ενθουσιασμό το πήρα στα χέρια μου και κοίταξα το εξώφυλλο για περίπου ένα πεντάλεπτο με συγκίνηση.
"Αυτά τα διάβαζα μικρός", μονολόγησα.
"Το Ρόδι. Ναι Το Ρόδι. Από εκεί έμαθα τον Ευγένιο Τριβιζά. Από εκεί διάβασα τα πρώτα μου παραμύθια."

Έκατσα και διάβασα όλο το τεύχος μονοκοπανιά. Μια κι έξω. Χάρηκα τόσο πολύ.
Είδες τι βρίσκει τελικά κανείς σε ένα παλιό σπίτι;
Αναμνήσεις...

Φιλοσοφική συζήτηση 6

- Με ποιους είσαι εσύ; Με μας ή με τους άλλους;
- Με σας!!!!
- Ναι, αλλά εμείς είμαστε με τους άλλους!!!

10. Όλα καλά, όλα...

Πέμπτη μέρα τελειώνει με τον Christopher πλέον να έχει γίνει το κεντρικό πρόσωπο.
Μερικούς ανθρώπους δεν τους πάει η αγροτιά. Δεν είναι γεννημένοι αγρότες, πώς να το κάνουμε.
Κατ` αρχάς για να είσαι αγρότης πρέπει να έχεις συγκεκριμένο ωράριο. Ξυπνάω τότε, κοιμάμαι τότε, ποτίζω τότε, σκαλίζω τότε.
Έχω εδώ τον Christopher, που όταν κοιμάται, εγώ είμαι ξύπνιος και το αντίθετο.
Τον παίρνω καμιά φορά και στο χωράφι. Τον πάω με το τρακτέρ για να δει πως είναι η αγροτιά. Ξέρετε στο τρακτέρ αν δεν είσαι οδηγός και κάθεσαι στο φτερό της ρόδας είναι πολύ παίδεμα. Ειδικά στις λακκούβες. Ε!!! Από τις λακκούβες τον πάω τον Cristopher. Έχει την πλάκα του.
Βέβαια η καταστροφή δεν άργησε να έρθει. Ό,τι έπιασε το κατέστρεψε. Τον έβαλα προχθές να ρίξει λίπασμα στα δέντρα και του είπα να ρίξει μια χουφτίτσα στο καθένα. Και πήγε και έριξε μισό κιλό σε κάθε δέντρο. Παραλίγο να τα κάψουμε τα έρμα τα δεντράκια. Ένα ένα κόκκο τον έβαλα να μαζέψει το λίπασμα.
Πλέον ούτε στο σπίτι τον αφήνω. Τον αμολάω εκεί στην παραλία Πορταριάς και ό,τι θέλει ας κάνει.
Τα βραδάκια συνήθως ψήνουμε και έρχεται ο γείτονας [μεγάλος σε ηλικία] και παίζουμε κανά τραγούδι να γουστάρουμε.

Κατά τα άλλα όλα καλά εδώ. Ηρεμία. Χωράφι και χαρά. Μου ήρθε και το μπλε το τρακτεράκι το μικρό. Τσίλικο. Τζιτζιλόνι!!!Πολύ το χάρηκα. Πλέον μόνο αυτό χρησιμοποιώ.

Αύριο τελειώνει και ο Αύγουστος. Και λήγει επίσημα το καλοκαίρι. Άντε μπας και ρίξει και καμιά βροχή και ποτιστεί το χωράφι γιατί η πομώνα τα έχει φτύσει. Στάλα στάλα το ποτίζω το χωράφι.

Χθες στο καφενείο έπαιξα τάβλι με τον μεγαλοτσιφλικά. Τον κέρδισα τον άτιμο. Μετά τους πανηγυρισμούς μου νομίζω ότι απέκτησα έναν μόνιμο εχθρό. Αλλά τόσα λεφτά που μου `φαγε από την πομώνα [ακόμα τα θυμάμαι] πως δεν του έχωσα καμιά μπουνιά, απορίας άξιο είναι.

Σκέφτομαι να πάρω καινούργια δισκοσβάρνα. Γιατί έχω τελειώσει με το όργωμα και πρέπει να αρχίσω το σβάρνισμα σιγά σιγά. Θα τα τραβίξω και ένα κέλιφερ και θα είμαι κομπλέ!!!

Τι βάσανα έχει ο καθένας θα μου πείτε... Βρε τα άλλα [πολιτικοκοινωνικα] τα συζητάω στο παζάρι...
Εμ για αυτό ήρθα σε χωριό!!!

Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

- Κάνε μια ευχή με μια λέξη
- Όχι πόνος
- Μα αυτές είναι δύο
- Στ' αρχίδια μου



[από το "Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" του Γιάννη Αγγελάκα]

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007

9. Άφιξη

Πάω σήμερα το πρωί να δω αν ποτίστηκε το χωράφι, γιατί είχα αφήσει όλη την νύχτα ανοιχτό το νερό και διαπιστώνω ότι η πομώνα είχε χαλάσει. Καινούργια πομώνα και χάλασε... Τι να πω; Πήρα και τους άλλους που την έχουμε μαζί (αναγκαστικά ξαναμίλησα και στον μεγαλοτσιφλικά) και καλέσαμε τελικά μάστορα να την φτιάξει.
Απότιστο το χωράφι, άρα!!!

Πάω να πιω το καφεδάκι μου στο μπιτσόμπαρο και δεν βλέπω πουθενά την Ελένη. Ρωτάω και μου είπαν ότι δεν θα ξαναδουλέψει. Έφυγε λέει διακοπές στην Πάρο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν στεναχωρήθηκα και πολύ. Έως καθόλου.
Δεν λέω. Ωραία κοπέλα η Ελένη, είχε και αυτό το κάπως πρόστυχο που γουστάρουν οι άντρες, αλλά ούτε που την ήξερα. Τρεις κουβέντες είχαμε ανταλλάξει όλες κι όλες.

Ανοίγω την λαπτοπιά που πήρα μαζί μου στο μπιτσόμπαρο να δω κάτι που ήθελα και τσουπ μου πετιέται μήνυμα εντοπισμού trojan.

Μα τι στο διάλο; Τι γκαντεμιά είναι αυτή;
Μέχρι που χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω και ακούγεται η θεϊκή φωνή του Christopher.
- "Έλα ρε!!!", του λέω. "Τι γίνεται εκεί κάτω στην Πάτρα;"
- "Αναβλήθηκε η εξεταστική και δεν είμαι Πάτρα..."
- "Και που είσαι;"
- "Είμαι καθ` οδών για Πορταριά Χαλκιδικής. Σε κανά δίωρο θα είμαι εκεί"
- "Έλα ρε φίλε. Δεν μιλάς σοβαρά..."
- "Ναι ρε σου λέω!!!

Ε ναι!! Η Πορταριά ζει και θα ζήσει ιστορικές στιγμές με την άφιξη του Christopher.
Περιμένω πως και πως να σκάσει μύτη με τον χάρο...

Κυριακή, Αυγούστου 26, 2007

8. Φράγμα

Όπως αναφέρθηκε σε σχόλιο σε προηγούμενο post, ίσως το εσωτερικό μου πάθος δεν είναι κατά βάση μόνο η αγροτιά.
Οφείλω να σας το εκμυστηρευτώ άμεσα.
Στο ένα το χωράφι που έχω, πριν κανά δύο χρονάκια έφτιαξαν φράγμα. Τώρα, να σας πω την αλήθεια, για ποιο λόγο το έφτιαξαν δεν πρέπει να ξέρει και κανένας. Το ψάχνουμε ακόμα.
Η ανακοίνωση της δημιουργίας φράγματος (που εδώ και δύο χρόνια δεν έχει γεμίσει καμιά φορά) γέμισε το μυαλό μου ιδέες.

Ντρέπομαι. Ναι ντρέπομαι. Αλλά το είχα πάθος ρε παιδιά:
Όταν μοιράσαμε με τον αδερφό μου τα χωράφια του πήρα μέσα από τα χέρια, το χωράφι που είναι δίπλα στο φράγμα. Αλλά ρε αδερφέ το έκανα για ιερό σκοπό.

Όταν με το καλό γεμίσει το φράγμα με νερό, δημιουργώ μπαράκι, αφήνοντας ταυτόχρονα τις ελιές και τις καϊσιές. Το έχω δει στην Αμερική. Εκεί λέει πληρώνουν και πάνε και μαζεύουν μήλα. Εγώ θα το εφαρμόσω με μεσογειακά δέντρα. Ελιές και καϊσιές.
Δηλαδή θα πληρώνουν, θα έρχονται να πίνουν το ποτάκι τους δίπλα στο φράγμα και αν θέλουν θα μου μαζεύουν και τις ελιές ή τα καΐσια (ανάλογα με το τι γουστάρει ο καθείς).
Δηλαδή δύο σε ένα η δουλειά ρε παιδιά. Και μαγαζάτορας και αγρότης και μάλιστα με φτηνά εργατικά χέρια.
Μόλις βγάλω κάνα φράγκο έτσι, αρχίζω τις συναυλίες (όπως κάνουν στο φράγμα Θέρμης ένα πράμα). Και τελικά διοργανώνω το πρώτο 5-ήμερο φράγμα-party-festival στην Πορταριά Χαλκιδικής. (φανταστείτε ένα πράγμα σαν τα river-party του Άρδα ή του Νεστορίου).

Για αυτό σας λέω. Την έχω κάνει λαχείο εδώ στην Πορταριά!!!

7. Τρακτέρ

Στην αυλή μου αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο τρακτέρ.
Το ένα το μεγάλο, που σας είπα ότι το πήραμε με την βοήθεια του Δευτέρου Κοινωτικού Πλαισίου στήριξης, και ένα μικρούλι που είχε ο παππούς μου.
Δυστυχώς αυτό το μικρούλι τρακτεράκι δεν λειτουργεί εδώ και χρόνια. Είναι παρατημένο στην αυλή και σαπίζει μέρα με την μέρα.
Εδώ και 2 χρόνια είχα στο μυαλό μου να το φτιάξω το τρακτεράκι αυτό. Νομίζω ότι μου θυμίζει κάτι από τα παλιά χρόνια. Μπλε, μικρό, οικείο... Άσε που θα βοηθούσε πολύ στο όργωμα κάτω από τα δέντρα όπου το μεγάλο τρακτερ δεν μπορεί να μπει.
Φυσικά από μηχανολογικά δεν ξέρω, αλλά το έβαλα πείσμα να το φτιάξω.
Έτσι χθες από το πρωί το συμμάζεψα εξωτερικά. Προσπάθησα να ξεσκουριάσω ό,τι μπορούσα και αντικατέστησα ότι ήταν εξωτερικά χαλασμένο (λάστιχα, εξάτμιση, κοντέρ, κτλ κτλ). Τέλος πήρα ειδικό σπρέι και το έβαψα εξωτερικά ξανά εκείνο συμπαθητικό μπλε. (μπλεδούλ` που έλεγαν και οι 10 μικροί Μήτσοι)
Αργά το απόγευμα το έδεσα πίσω από το μεγάλο τρακτέρ και με την βοήθεια του γείτονα το πήγα στον μάστορα. Μου είπε ότι σε δύο μερούλες θα το έχει έτοιμο.
Η αλήθεια είναι ότι ξόδεψα πολλά λεφτά. Πάρα πολλά. Αλλά το ότι δημιούργησα και να έφτιαξα κάτι που ήθελα να κάνω καιρό, μου έδωσε πολύ μεγάλη χαρά.
Ανυπομονώ να το πάρω μεθαύριο και να το οδηγήσω...


Κατά τα άλλα, χθες βράδυ ξανασυνάντησα την Ελένη. Αυτήν την φορά, δεν δούλευε (μιας και δουλεύει μόνο καθημερινές). Είχε πάει στο μπιτσόμπαρο για ποτό. Χάρηκα πολύ που με θυμόταν. Δυστυχώς ξέχασα τις συμβουλές του deninho και δεν πήρα το τηλέφωνό της. Ας ελπίσουμε να την ξαναδώ σήμερα που μάλλον θα ξαναπάω βόλτα.

Εδώ στο χωριό ένα παράπονο έχω. Δεν έχει νεολαία ρε γαμώτο. Δεν έχω βρει ούτε ένα φιλαράκι να πω καμιά κουβέντα. Πάλι καλά εκεί στο μπιτσόμπαρο έχει κόσμο και μιλάω με κανά άνθρωπο!!!

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ

Πόνος και Αγανάκτηση, Ανατριχίλα και Θλίψη


Έχουν μάθει μερικοί, όταν βρεθούνε σε δύσκολη θέση, να κατηγορούν για τα πάντα τους άλλους.
Δηλαδή, ότι ως φυσικά πρόσωπα, ο ΣΥΝ πετούσε τις μολότοφ στις συγκεντρώσεις της Αθήνας, ότι το ΠΑΣΟΚ και οι Αναρχικοί έβαλαν τις φωτιές στην Ελλάδα και άλλα τέτοια τραγελαφικά και κουτοπόνηρα.
Αυτά είναι αστεία πράγματα. Μόνο παραπλανημένα ή κατευθυνόμενα μυαλά μπορούν να τα σκέφτονται. Γιατί με την ίδια λογική θα μπορούσε να πει κανείς ότι το 2004 η ΝΔ έβαλε φωτιές για να βγει, το 1993 τις έβαλε το ΠΑΣΟΚ για να βγει και ούτω καθεξής, που φυσικά ΔΕΝ ισχύουν.
Γιατί δεν θέτουμε τις ευθύνες εκεί που υπάρχουν;

Γιατί η ΔΕΗ αδιαφορεί να συντηρήσει τα δίκτυα της και πυλώνες καίγονται από αδιαφορία της ΔΕΗ (όπως και έγινε φέτος ουκ ολίγες φορές και στην Πάρνηθα).
Γιατί οι αγρότες δεν προσέχουν όταν καίνε τις καλαμιές και η φωτιά που βάζουν τους ξεφεύγει. (όπως έκανε γέρος στην Ηλεία)
Γιατί στην Λακωνία μια γριά μαγείρευε λέει στο χωράφι και από εκεί άρχισε μια εστία φωτιάς.
Γιατί στην Εύβοια άρχισε από οξυγονοκολλητές που αδιαφόρησαν.
Γιατί στην Ναύπακτο ομολόγησε ο εμπρηστής ότι γουστάρει να βλέπει τα δάση να καίγονται και αυτός κυκλοφορούσε ελεύθερος έξω.
Γιατί πετάνε τα σκουπίδια και τα μπάζα σε αυτοσχέδιες χωματερές μέσα στα δάση.
Γιατί τύποι πετάνε στουπιά στον Υμηττό και κυκλοφορούν ελεύθεροι έξω.
Γιατί αυτοί που συντονίζουν την πυροσβεστική, ήταν ανίκανοι να οργανώσουν και να οργανωθούν έγκαιρα.
Γιατί αυτή τη στιγμή έχουμε κυβέρνηση. Και λέγεται Ν.Δ. και είναι υπεύθυνη (όπως υπεύθυνη θα ήταν κάθε κυβέρνηση στη θέση της, παγκοσμίως) και είναι ανίκανη να συντονίσει το θέμα των πυρκαγιών [στο επίπεδο που της αναλογεί].
Η οποία κυβέρνηση είχε δηλώσει όπως όλοι θυμάστε:
Δηλώσεις Καραμανλή στις 13/3/2007: «Συντονίζουμε τις δράσεις μας με βάση το δίπτυχο «Έγκαιρη πρόληψη - Αποτελεσματική αντιμετώπιση». Στο πλαίσιο αυτό, το Υπουργείο Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης εφαρμόζει φέτος, νωρίτερα από κάθε άλλη χρονιά, το Εθνικό Σχέδιο για την πρόληψη και την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών».
Και αντί αυτού, θέσεις πυροσβεστών έμειναν κενές.
Αντί αυτού, προσλήφθηκαν αγροφύλακες που ο ρόλος τους είναι ανούσιος (μιας και δεν έχουν ακόμα ούτε καν ρόλο).
Αντί αυτού, πρόληψη δεν έγινε.
Αντί αυτού, το υπουργείο δεν μπορεί να συντονίσει. Ευθύνες δεν καταλογίστηκαν...

Και βλέπω κοπελιά να γράφει σε blog, ότι οι φωτιές μπήκαν γιατί θέλει ο χαλίφης να μπει στη θέση του χαλίφη. Και μετά προτείνει εμμέσως να ψηφίσουμε ΝΔ γιατί είναι η ικανότερη κυβέρνηση που έχει περάσει. Αν έτσι είναι οι ικανές ΓΑΜΗΣΕ ΤΑ Πολυχρόνη...

Γιατί κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας;
Ευθύνη έχουμε όλοι μας, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο.
Είναι αδιανόητο εν έτη 2007 να καίγονται ζωντανοί άνθρωποι, να καίγονται χωριά...

Και όπως λέει και ο Νίκος Δήμου:
Πρόληψη καμιά, συντονισμός ανύπαρκτος, χάος παντού... Καημένη Ελλάδα!

[όσο για το θέμα των εμπρησμών με κάλυψε εν μέρη ο κύριος Δήμου στα comments του blog του]
(αν και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε έξω από τον χορό)

Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007

6. Νέα Γνωριμία

Τον πρωινό μου τον καφέ πάω και τον πίνω πάντα στην παραλία της Πορταριάς καμιά 10 χιλιόμετρα από το χωριό. Έχουν κάνει ένα μπαράκι εκεί και είναι ωραία!!!
Χθες που πήγα, είχα πάρει και την εφημεριδούλα μου, κάθομαι και έρχεται να με πάρει παραγγελία.
Σηκώνω το βλέμμα μου και την βλέπω. "Υπάρχει;", αναρωτιέμαι από μέσα μου.
Μια κοπελίτσα σαν τα κρύα τα νερά. Καστανή, λεπτή, γλυκιά. Τα είχε όλα.
Κόμπλαρα προς στιγμήν, αλλά δεν έχασα το θάρρος μου.
Τα έφερα από εδώ, τα έφερα από εκεί και τελικά έμαθα τα όσα έπρεπε. Είναι από το Διονυσίου [το διπλανό χωριό] και δούλευε μόνο τις καθημερινές στο beach bar. Την λέγανε Ελένη και ήταν δύο χρόνια μικρότερη.
Τρεις καφέδες παρήγγειλα για να μου τα πει όλα αυτά. Μετά κατουρούσα δύο ώρες. Αλλά δεν έχει σημασία.

Τώρα πρέπει να βρω τρόπο να της προτείνω να βγούμε το Σαββατοκύριακο που δεν δουλεύει...
Κάτι πρέπει να σκεφτώ!!!

5. Η διαμάχη

Αϊ σιχτίρ!!!
Μερικοί άνθρωποι τελικά, μπορούν σου σπάσουν πραγματικά τα νεύρα και να σε τσατίσουν όσο δεν πάει.
Τα διπλανά μου κτήματα ανήκουν σε ένα τύπο, μεγαλοτσιφλικά [εγώ δεν τους λέω αγρότες αυτούς που έχουν πόσες χιλιάδες στρέμματα και δεν πατάνε ούτε μία φορά στα χωράφια τους, μιας και βάζουν υπαλλήλους], με τον οποίο μοιραζόμαστε την ίδια πομώνα για το νερό.
Ήρθε και μου ζήτησε ένα σωρό λεφτά για το νερό από την πομώνα που δεν χρησιμοποίησα καθόλου την περίοδο που μου είπε. Το σύστημα με τις πομώνες είναι το εξής:
Όποιος χρησιμοποιεί νερό για πότισμα, γράφει πόσο χρησιμοποίησε σε ένα τεφτέρι ανάλογα με έναν μετρητή που υπάρχει και στο τέλος ο καθένας πληρώνει αυτά που του αναλογούν.
Τώρα που βρήκαν ότι χρησιμοποίησα νερό στην περίοδο που δεν ήμουν καν εδώ δεν μπορώ να καταλάβω.
Τελικά τα έδωσα τα λεφτά. Τι να κάνω; Αλλά έχω τσατιστεί πολύ.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτόν τον διπλανό μου τον μεγαλοτσιφλικά δεν τον πάω καθόλου.

Κατά τα άλλα, άρχισα την δουλειά εδώ και 2 μέρες. έχω οργώσει σχεδόν όλα τα χωράφια και κλάδεψα και μερικά λαίμαργα από τις ελιές. Ποτίζω συχνά πια, όχι τίποτα άλλο, αλλά αφού τα πληρώνω που τα πληρώνω γιατί να μην χρησιμοποιώ το νερό που μου αντιστοιχεί;

Χθες τράκαρα και με το τρακτέρ. Εκεί που όργωνα ωραία και καλά, δεν μπόρεσα να πάρω μια στροφή και κατευθυνόμουν ίσα προς τον γκρεμό [το φράγμα που λέγαμε σε προηγούμενο post]. Πατάω φρένο τίποτα [είχε λυθεί], δεν με έκοψε να σβήσω και την μηχανή και έτσι θεώρησα καλύτερη λύση να τρακάρω επίτηδες πάνω σε ένα δέντρο.
Σώθηκα, αλλά το ξέσκισα μιλάμε το δέντρο. Τώρα το φροντίζω όπως όπως για να θρέψουν τα κλαδιά του [facilities που άλλα δέντρα δεν έχουν: επιπλέον νερό, σκάλισμα με τσάπα, προσεχτικό κλάδεμα]. Μην ξεχνάτε είναι ο σωτήρας μου...

Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2007

4. Η ησυχία του χωριού

Εδώ στην Πορταριά έχει ησυχία.
Και όχι δεν πρόκειται να ξαναδώ πρόσφατα το χάος της πόλης όπως φαίνεται στο παρακάτω videaki...



Τελικά μου αρέσει η αγροτιά!!!

3. Πρώτη μέρα στα χωράφια

Όπως σας είπα, χθες το πρωί έτρεχα να πληρώσω τους λογαριασμούς.
Όταν επιτέλους ξεμπέρδεψα με τις τυπικούρες αποφάσισα να πάω επιτέλους να δω λιγάκι τα χωράφια. Είχα τόσο ενθουσιασμό που επιτέλους θα άρχιζα αυτήν την διαδρομή που διάλεξα. Αυτή της αγροτιάς.

Πήρα τα κλειδιά από το Ντάσον [το Ντάτσουν το λέω πάντα, από μικρός, Ντάτσον, πράγμα που θα χρησιμοποιώ κατά κόρον] και πήγα στην αυλή που το είχαμε παρκαρισμένο να το βάλω μπρος.
Αλλά τίποτα το ριμαδι. Μισή ώρα προσπαθούσα αλλά δεν καταλάβαινε τίποτα. Και τσοκ έβαλα και από όλα, αλλά αυτό το χαβά του. Δεν έπαιρνε με τίποτα μπρος. Τελικά ήρθε ένας γείτονας και συνδέσαμε τη μηχανή του με αυτή του αμαξιού του γείτονα και τελικά πήρε.
Ευχαρίστησα τον γείτονα, ανέβηκα στο Ντάτσον και πήγα προς τα χωράφια, αφού πρώτα έκανα μια στάση για βενζίνη στο μοναδικό βενζινάδικο του χωριού [πανάκριβο -> 1.467 Ευρά το λίτρο, αλλά τι να κάνεις, ας όψεται!!!].

Πάλι καλά τα χωράφια είναι όλα στην ίδια περιοχή και έτσι δεν χρειάζονταν να κάνω πολλές διαδρομές.
Πρώτα πήγα να δω τις ελιές και τις καϊσιές. Σίγουρα χρειάζονται κλάδεμα αυτήν την εποχή.
Μέτα πήγα προς τα χωράφια που είχε σπείρει πέρσι ο πατέρας μου. Αυτά θέλουν απαραίτητα όργωμα, γιατί αλλιώς θα χάσω τις ημερομηνίες της σποράς. Το τι θα σπείρω μάλλον θα το αποφασίσω αργότερα...

Οι συγχωριανοί μάθανε για την ιστορία μου και τον ερχομό μου στο χωρίο ως αγρότη και μερικοί [κάπως γνωστοί] με φωνάζανε για πλάκα "αγροκαλλιεργητή".
Δεν μου άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός, αλλά για να τα έχω καλά με τους νέους μου συγχωριανούς έκανα ότι χαμογελούσα όταν με φώναζαν έτσι και τους χαιρετούσα, όπως χαιρετάμε και στην Επανομή. Βγάζοντας μια κραυγή: "Εεεεε" με μια ανάσα και τονισμό στα μεσαία "ε".

Το μεσημέρι γύρισα από τα χωράφια και έβγαλα από το ψυγειάκι μου τα τάπερ της μάνας μου, για να τσιμπήσω τίποτα. Μα είναι δυνατόν να μου έχει βάλει μέσα γεμιστά με: ρύζι, κιμά, 5 διαφορετικά τυριά, γλυκό πασταφλόρα και ένα σωρό τέτοια. Οι αγρότες τρώνε κάνα ψωμοτύρι, άντε κάνα κιοφτέ. Λιτά πράγματα.
Βέβαια μετά το ξανασκέφτηκα και τα έφαγα όλα με λαγνεία!!!

Από χθες το απόγευμα έπιασα κανονικά δουλειά. θα σας τα πω, θα σας τα πω...

Η ιδέα μου είναι να χαράξω νέα πορεία στην αγροτιά. Και αυτό θα το άρχιζα με τον νέο μου κανόνα:

Όχι δουλειά το πρωί. Μόνο απόγευμα.

Τετάρτη, Αυγούστου 22, 2007

2. ΚΤΕΛ

Όταν αποφάσισα χθες να έρθω στην Πορταριά, το είχα το όλο πράγμα πιο ειδυλλιακά στο μυαλό μου.
Δυστυχώς τα ΚΤΕλ Χαλκιδικής είναι ασ` τα να πάνε. Πάλι καλά είναι ακόμα καλοκαίρι και έχουν συχνά δρομολόγια τουλάχιστον.
Μου `βαλε και η μάνα μου, ένα σωρό πράγματα. Ρούχα, φαγητά και ένα σωρό τσαμπασίδια. Γέμισα μία βαλίτσα σαν αυτή που παίρνει ο αδερφός μου όταν πάει Αμερική και ένα ψυγειάκι γεμάτο φαγητό.
Πήρα το βραδινό λεωφορείο και κίνησα για το χωριό. Είχαμε έναν τύπο ρε παιδιά, έναν χοντρούλη, δεν σταμάτησε ο άτιμος να ροχαλίζει όλη την ώρα. Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καθόλου στην διαδρομή.
Φτάνοντας το λεωφορείο με άφησε 10 χιλιόμετρα μακριά από το χωριό. Πάλι καλά πήρα τηλέφωνο ένα φιλαράκι και ήρθε και με πήρε. Έφτασα στο σπίτι όπου με περίμενε η έκπληξη των λογαριασμών. Ακόμα δεν έφτασα και είχα ένα σωρό λογαρισμούς. ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό...
Και όλοι ληγμένοι!!!

Σήμερα, το πρώτο που έκανα από το πρωί, ήταν να τρέχω και να πληρώνω λογαριασμούς.
Ελπίζω η συνέχεια να είναι πιο ευχάριστη εδώ.

1. Το μεγάλο βήμα

Το σκεφτόμουν μέρες. Ίσως και χρόνια κατά βάθος. Αλλά μία εκείνο, μία το άλλο κόντεψα να εξαφανίσω από το μυαλό μου το μεγαλύτερο πάθος της ζωής μου:
Να γίνω επιτέλους αγρότης και να ζήσω στην εξοχή καλλιεργώντας τα χωραφάκια μου, ζώντας διαφορετικές καταστάσεις από τις τετριμμένες.

Έτσι λοιπόν λίγες μέρες πριν την εξεταστική, τα βρόντηξα όλα στον αέρα και πήρα την μεγάλη απόφαση.
Το όνειρο θα γίνονταν επιτέλους πραγματικότητα. Τα έβαλα κάτω. Είχα κάτι κτηματάκια στην Πορταριά Χαλκιδικής, παρακάλεσα λιγάκι και τον αδερφό μου και μου παραχώρησε για λίγο καιρό και τα δικά του κτήματα (μιας και αυτός είναι μακριά ακόμα και δεν τα καλλιεργούσε ούτως ή άλλως) και ζήτησα και μερικά για ενοικίαση από κάποιους γνωστούς μου.

Μηχανήματα είχα από τον παππού μου και σπίτι αυτό της γιαγιά μου, η οποία μένει πια στην πόλη.

Έτσι λοιπόν από χθες βρίσκομαι στην Πορταριά. Πήρα μερικά ρουχαλάκια και τα απολύτως απαραίτητα και ήρθα με το ΚΤΕΛ.
Θα μου πείτε και πως γράφω στο blog...
Είπαμε να γίνω αγρότης αλλά τους υπολογιστές δεν τους αφήνω. Πήρα laptop και έβαλα ADSL. Παραδόξως μπήκε σχεδόν κατ` ευθείαν. Από που τράβηξαν καλώδιο τώρα και βρήκαν ADSL σε χωριό χιλίων ατόμων και τόσο γρήγορα κι εγώ απορώ.

Έτσι λοιπόν από σήμερα αρχίζει μια νέα σελίδα για μένα.
Η σελίδα της αγροτιάς.

Κυριακή, Αυγούστου 19, 2007

Βήματα

Πέρσι μας λέγανε ότι είμαστε ένα βήμα πριν τον γκρεμό.
Φέτος μας είπαν ότι κάναμε ένα βήμα μπροστά...

Σάββατο, Αυγούστου 18, 2007

Δεύτερα Τσαϊρια

Μέρες Πριν [23/07/2007 ώρα 2:15 πμ]:

Περισσότερα θα σας πω σε λίγες μέρες....

* Κάτω από τον τύπο με την θεϊκή μπλούζα "ZBUTSAM", η σκηνούλα η δεξιά είναι η δικιά μου, από την ηρωική διοργάνωση των πρώτων Τσαϊριών πέρσι!!!


Μέρα Πρώτη [updated 18/09/2007 ώρα 11:33 πμ]:

Απογευματάκι πήγα και έστησα την σκηνούλα μου στα Τσαΐρια. Το Κλαρίνο με είπε να την βάλω μπροστά από το τραπέζι και το έκανα δίχως άλλο. Μετά πήγα στην θάλασσα για μπανάκι και έφυγα για το σπίτι. Γύρισα το βράδυ αργά, ενώ τα παιδιά μάζευαν τα ηχεία και τις κιθάρες από την ροκ συναυλία που διοργανώθηκε και δυστυχώς την έχασα (αφού αντί για αυτό κατασπάραζα σπίτι κάτι σουβλάκια και παλτσέτες που βρέθηκαν "τυχαία" μπροστά μου, ενώ στα Τσαϊρια έτρωγαν πάλι του σκασμού). Η σκηνή μου τελικά ήταν στο πιο άκαιρο μέρος. Μέσα στην μέση ακριβώς. Ανάμεσα στο τραπέζι και στο ψυγείο. Ο κοντινότερος γείτονας στα 10 μέτρα. Αλλά δεν πειράζει, έχει την πλάκα του.
Μετά καθίσαμε στα τραπέζια με χαμηλό φωτισμό, και με δύο μπουζούκια, δύο κιθάρες και ένα μπαγλαμά, τραγουδήσαμε, ήπιαμε, φάγαμε και γελάσαμε απίστευτα. Να σας μεταφέρω το σόου που γίνονταν δεν μπορώ γιατί το συγκεκριμένο πρέπει να είσαι εκεί για να το απολαύσεις.
Κατά τις 3:30 έφυγα, γιατί ξέχασα να πάρω το σλιμπλιμπλάνγκ και δεν μπορούσα να κοιμηθώ στη σκηνούλα.
Σήμερα θα έχει πάλι ένα σωρό...

*ατάκες: Μες τ` μεσ` σκον` σκον` κι ανοίχτε το φως να χταχτούμε
[πας μη Επανομίτης δεν θα καταλάβει λυπούμαι]

Μέρα Δεύτερη [updated 19/09/2007 ώρα 11:35 πμ]:
Τον ίδιο χαβά αλλά με σαρδέλες και ολίγον τι βροχούλα στο τέλος...

Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007

NP-Complete

Για λίγους και καλούς...
[εγώ πάντως πέθανα να γελάω μόλις το διάβασα]


(xkcd)

Τρίτη, Αυγούστου 14, 2007

Αλλαγή λάμπας

Όσοι έστω και μία φορά έχετε μπει σε forum θα καταλάβετε απόλυτα τα παρακάτω...
[τα είχε γράψει ένας στο forum της σχολής και τώρα μου ήρθαν ξαφνικά]

Πόσοι φορουμίτες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;

1: για να αλλάξει τη λάμπα και να γράψει οτι την άλλαξε

14: για να μοιραστούν παρόμοιες εμπειρίες αλλαγής λάμπας και πώς θα μπορούσε να αλλαχτεί με εναλλακτικό τρόπο

7: για να προειδοποιήσουν για τους κινδύνους της αλλαγής λαμπών

7: για να τονίσουν ορθογραφικά λάθη στα παραπάνω μηνύματα

3: για να διορθώσουν αυτά τα λάθη

6: για να διαφωνήσουν αν το σωστό είναι 'λάμπα' ή 'γλόμπος'

6: για να πουν οτι οι άλλοι 6 είναι ηλίθιοι

15: για να μοιραστούν την εμπειρία τους στην βιομηχανία λαμπών και να πουν ποιό είναι το σωστό

19: για να γράψουν οτι αυτό το thread δεν είνα για λάμπες και να μεταφέρουν τη συζήτηση σε ένα thread για γλόμπους (ή λάμπες)

11: για να υποστηρίξουν να γίνεται η συζήτηση εδώ γιατί όλοι χρησιμοποιούμε λάμπες

36: για να συζητήσουν ποιά μέθοδος αλλαγής λαμπών είναι καλύτερη, πού να αγοράσουν τις καλύτερες λάμπες, ποιά μάρκα είναι πιο κατάλληλη για την κάθε μέθοδο και ποιες μάρκες είναι ελαττωματικές

7: για να στείλουν διευθύνσεις οπου κάποιος μπορεί να βρει παραδείγματα διαφορετικών λαμπών

4: για να γράψουν οτι οι διευθύνσεις γράφτηκαν λάθος και για να ξαναστείλουν τις σωστές

3: για να στείλουν συνδέσμους που βρήκαν απο τις διευθύνσεις που σχετίζονται με αυτό το thread, το οποίο κάνει τη συζητηση σχετική με το thread

13: για να συνδυάσουν όλα τα προηγούμενα μηνύματα, να κάνουν quote ολόκληρα, μαζί με επικεφαλίδες και υπογραφές και να προσθέσουν "συμφωνώ"

5: για να γράψουν οτι δε θα συμμετάσχουν άλλο στη συζήτηση γιατί δεν μπορούν να χειριστούν τον καυγά

4: για να πουν 'δεν το είχαμε ξαναθίξει το θέμα αυτό πριν λίγο καιρό;'

13: για να πουν "ψάξε 'λάμπες' στο Google πριν ρωτήσεις για λάμπες"

3: για να πουν μια αστεία ιστορία για τη γάτα τους και μια λάμπα

1 νέο μέλος: για να απαντήσει με κάτι άσχετο μετά απο 6 μήνες και να ξαναρχίσει όλο απο την αρχή

Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2007

αγρανάπαυση

Αγρανάπαυση εδώ και τώρα!!!

Βραδιάζει.
Φωτό από την αυλή μου.



- Θα μου πεις;
- Τι θες να μάθεις, άρχοντα;
- Γιατί κάθεσαι και χαζεύεις τον ουρανό;
- Γιατί κρύβει αλήθειες.
- Και που είναι κρυμμένες;
- Στα αστέρια, μέσα και δίπλα.
- Και πως είναι δυνατόν;
- Τον είχα δει πολύ παλιά, άρχοντα. Τον βασιλιά του άστρου εκείνου, που φαίνεται ανάμεσα στις δύο άρκτους. Μου είχε πει ότι τα ζήσαν αυτά που ζήσαμε και μάθαν αυτά που δεν μάθαμε ποτέ. Να ζούνε εκεί για το εκεί. Να ξέρουν πάντα το που και το πως. Αλλά ποτέ το πότε.
- Γιατί όχι το πότε;
- Γιατί τότε είπε, θα ξέρεις τα πάντα και η ζωή θα χαθεί.
- Η ζωή;
- Το νόημά της. Ο χρόνος, άρχοντα. Ο χρόνος προϋπήρξε όλων για ένα λόγο. Για να μας προστατεύει.
- Από τι;
- Από τον ίδιο μας τον εαυτό. Από μας...
- Γιατί;
- Γιατί, άρχοντα, είμαστε άνθρωποι. Αυτοκαταστροφικά όντα.
- Αυτό σου είπε ο βασιλιάς του αστεριού;
- Αυτό που το είπε ο χρόνος, κάποια στιγμή που κάτσαμε να τα πούμε στο παλιό καφενέ του χωριού.
- Και πρέπει να τον πιστέψουμε;
- Μόνο όταν...
- Φεύγεις;
- Ήρθε η ώρα να φύγω άρχοντα.
- Και που θα πας;
- Σε σένα άρχοντα. Σε σένα θα πάω...
- Να σου πω καλό ταξίδι;
- Αρνήσου. Και θα μπορέσεις κι εσύ...

Σάββατο, Αυγούστου 11, 2007

Επανομή

Καλά είμαστε κι εδώ στην Επανομή. Έχουμε και καλή θάλασσα.
Θα την ξέρετε φυσικά. Αν τυχόν και βλέπατε Confusion και ΑΜΑΝ, όλα τους τα επεισόδια που είχαν σχέση με θάλασσα ήταν στην Επανομή.
Για του λόγου το αληθές...


Και ένα που έριξα πολύ γέλιο, όμως!!!


Αφασία τα παιδιά λέμε!!!

Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2007

Φωτιές

[όσοι δεν αντέχετε τις βρισιές μην συνεχίζετε]

Η ιστορία ενός...κάποιου...απλού

- Τρέχα!!!
- Που;
- Τι που, ρε μαλάκα; Εκεί. Που καίγεται το σπίτι.
- Πάει κάηκε τώρα. Άλλωστε έχουμε εντολές από ανώτερους να παραμείνουμε στις θέσεις μας.
- Τι λες ρε μαλάκα; Διανοείσαι; Γιατί να πουν κάτι τέτοιο οι ανώτεροι; Αφού αυτή είναι η δουλειά σας!!!
- Είναι εντολή από το υπουργείο.
- Από το υπουργείο; Και γιατί να κάνει κάτι τέτοιο το υπουργείο, γαμώ το υπουργείο μου μέσα;
- Ε ξέρω κι εγώ; Θα τους το είπε ο πρωθυπουργός.
- Καλά, μαλάκες είναι όλοι; Τι ρωτάω κι εγώ; Καιγόμαστε γαμώ την καταδίκη μου, καιγόμαστε.
- Ασφάλεια έχετε;
- Τι μου λες τώρα ρε μαλάκα κι εσύ;
- Ε αν έχετε, τότε είστε ΟΚ.
- Τι ΟΚ ρε μαλάκα; Είσαι ηλίθιος; Τρέχα γαμώ το φελέκι μου, τρέχααααα!!!!!!!!

Ξαφνικά μια έντονη λάμψη και η φωτιά έφτασε μπρος στα μάτια μου και . . . σηκώθηκα όρθιος και κατά-ιδρωμένος. Τι όνειρο κι αυτό; Έτρεξα κατ` ευθείαν στο παράθυρο να δω αν αυτά που τόσο ρεαλιστικά τα έβλεπα μπροστά μου, συνέβαιναν και στην πραγματικότητα.
Μια ανάσα ανακούφισης βγήκε από μέσα μου. Δεν θα άντεχα άλλο πύρινο εφιάλτη.
Δεν έχουμε άλλο ρε αδερφέ. Δώσαμε, δώσαμε...

Η ιστορία ενός...κάποιου...αλλιώτικου

- Τρέχα!!!
- Που;
- Τι που ρε μαλάκα; Δεν το άναψες το τσιγάρο;
- Ναι.
- Δεν το πέταξες;
- Όχι. Το κάπνισα.
- Ρε με έναν μαλάκα που έμπλεξα. Άναψε καινούργιο, γρήγορα και πέτα το.
- Που;
- Τι που ρε μαλάκα; Στο δάσος. Πως θα βάλουμε φωτιά χωρίς να μας καταλάβουν; Φωνάζω κιόλας...
- Α!!!! Ναι. Κάτσε....ναι....ωραία...το έριξα....φύγε!!!

Το αμάξι γκαζώνει. Γκαζώνει. Γκαζώνει. Στρίβει. και τούμπα στον γκρεμό.

- Και τώρα; Ποιος θα το χτίσει το αυθαίρετο;
- Ε, από τους εκατό υποψήφιους βγάλε δύο...

Η ιστορία ενός...κάποιου...παιδιού

- Μπαμπά; Τι δουλειά έχει το δάσος ανάμεσα στα αυθαίρετα;

Η ιστορία ενός...κάποιου...κάποιου

- Ερωτήσεις παρακαλώ.
- Τι;
- Ποιος;
- Γιατί;
- Πότε;
- Πως;
- Αν;
- Τώρα τι;
- Αύριο;
- Και;
-Άλλες ερωτήσεις;
- Όχι.
- Δεν απαντώ. Οι απαντήσεις δόθηκαν στην έκθεση Θεσσαλονίκης.
- Μα αυτό ήταν πριν ένα χρόνο.
- Ισχύουν οι τότε δηλώσεις.

Οι δημοσιογράφοι αποχώρησαν. Μετά από λίγο φύγαν όλοι τους.

Η ιστορία ενός...κάποιου...τι

Μετά από κάτι μήνες.

- Για τις φωτιές τι έχετε να πείτε;
- Τις ποιες;
- Τις φωτιές.
- Που τις θυμηθήκατε;
- Σωστά. Ας κάνουμε πιο σημαντικές ερωτήσεις: Τι αρχίζει από "τ", τελειώνει σε "ι" και έχει 12 γράμματα και πετάει πάνω από την Λάρισα;

Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2007

M

Τι καλύτερο από μερικές γουλιές μοναξιάς;

Έχεις λάθος. Η μοναξιά δεν δημιουργήθηκε για τους ανθρώπους. Δες τριγύρω σου. Μύρισε τον αέρα της συντροφικότητας...

Μυρίζει καλοκαίρι και όχι συντροφικότητα. Ίσως επειδή είσαι μικρός. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι πάει να πει άνθρωπος.

Και η μοναξιά; Συμβαδίζει με τον ορισμό;

Συμπλέει. Ναι.

Και θα έπρεπε να;

Είμαι σίγουρος γι` αυτό. Εκ φύσεως ορμώμενη.

Και λοιπόν εγώ ο μη-μοναχικός; Δεν είμαι άνθρωπος;

Είσαι μικρός. Φοβάσαι ακόμα. Μετά θα την απαιτείς.

Και θα μου την δίνουν;

Φυσικά και όχι. Όχι ολοκληρωτική!!!

Και;

Γουλιές φίλε μου. Γουλιές. Πότε πικρές και κοφτές, πότε γλυκές και διαρκείς. Αλλά γουλιές.

Είσαι ένας ψεύτης.

Αυτό κι αν είναι σίγουρο.

Σ` αγαπώ.

Είδες. Αγάπησες κι εσύ έστω για λίγο την μοναξιά.

-o-

Σχόλιο μου στο post του axenbax περί μοναξιάς

Τετάρτη, Αυγούστου 08, 2007

Στη λίμνη

Δίπλα στη λίμνη πήγαινε και κάθονταν καμιά φορά. Είχε ησυχία εκεί. Δεν χρειάζονταν να μιλά σε κανέναν. Μόνο έβλεπε τριγύρω της το τοπίο. Ήταν όμορφα τότε.
Οι εποχές όμως πέρασαν. Τα χρυσαφένια μάτια, έγιναν καφέ και μετά μαύρισαν.
Ήρθε η παρέμβαση. Έτσι το λέγαν τότε. Ποιοι;
Το δέντρο πήρε βίαια τη σκιά από πάνω της και έβγαλε τις ρίζες του από το χώμα για να ανασάνει.
Το νερό αποτραβήχτηκε και ζήτησε από τον ουρανό να το εγκλωβίσει ανάμεσα στα σύννεφα και να μην το εγκαταλείψει αβοήθητο εκεί κάτω.
Τα ζώα αυτοκτονούσαν ηθελημένα.
Και τα μαλλιά της άσπρισαν. Και τα μαύρα της μάτια δάκρυσαν. Μόνο μια φορά.
Μόνο τότε, όταν ήρθε η χρυσαετός και της είπε στο αυτί της ότι χάθηκε. Ποιος χάθηκε;
Οι πληγές της άνοιξαν ξανά και έτρεξε αίμα. Όπως παλιά. Κι ακούμπησε το κεφάλι της κάτω. Στη στάχτη και άφησε εκεί την τελευταία της πνοή.
Αλλά έμεινε εκεί. Και περιμένει. Τι περιμένει;
Ό,τι περιμένουν οι όμορφες κοπέλες. Τον πρίγκιπα να έρθει να της δώσει το φιλί.
Και το αίμα να γίνει ξανά νερό και το δάκρυ ζωή. Και τα μαύρα μάτια ξανά χρυσαφένια. Όπως παλιά.

Εϊ!!! Ταξιδευτή. Εσένα λέω. Στάσου. Το φεγγάρι είναι ακόμη εκεί. Που θες να πας; Μείνε και δες την λιγάκι. Ίσως είσαι εσύ αυτός. Κάνε μια ευχή καθώς αυτό το άστρο πέφτει. Μια λέξη αρκεί. Εϊ!!!

Η λέξη θάνατος δεν υπάρχει. Να το ξέρεις. Είναι η ψευδαίσθηση του είναι μας που κολύμπα σαν μωρό στην μήτρα της μητέρας.

Εϊ!!! Φώναξε!!! Πες το μια τελευταία και ίσως γυρίσει.
Που ξέρεις. Καμιά φορά...

Τα μάτια της μόνο. Αυτά ζητάμε!!!

Αυτά!!!

Και ίσως μετά. Μετά τι;

-ο-

*Draft του Μαΐου 2007

η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

Μεταφερόμαστε στο 1965, όταν τα χρόνια που με βάραιναν ήταν τόσα όσες ήταν οι μπίλιες που κουβαλούσα μέσα στο ξεσκισμένο σακούλι που είχα βρει πριν κάτι χρόνια πεσμένο στο δρόμο. Δέκα χρονών.
Ήμασταν καλή παρέα τότε. Γειτονιές-γειτονιές μαζευόμασταν και όλη μέρα τρέχαμε από εδώ κι από εκεί μέσα στα χώματα, ξυπόλητοι από παπούτσια και τύψεις.
Το συνηθίζαμε τότε να φτιάχνουμε σφεντόνες από ξύλο. Βρίσκαμε ξύλα σε σχήμα Y, τα βάζαμε λάστιχο και δέρμα και βγαίναμε σεργιάνι με τις πέτρες παραμάσχαλα και χτυπούσαμε ό,τι βρίσκαμε. Μην φανταστείτε ότι δημιουργούσαμε προβλήματα. Ποιος γύριζε να μας δει κιόλας; Οι πατεράδες ήταν στα χωράφια ή κοίταζαν τα ζώα. Οι μανάδες αναλόγως...
Τα μεσημέρια, μετά το σχολειό, παίρναμε παραμάζωμα όλα τα χωράφια από το σπίτι ως το Κουρελό, κάτι χιλιόμετρα μακριά. Είχαμε εκείνα τα αυτοσχέδια παιχνίδια, ένα στεφάνι κι ένα σίδερο για να το κατευθύνουμε και τρέχαμε όπου βρίσκαμε, όλη η γειτονιά μαζί. Ένα τσούρμο παιδαρέλια. Αριστερά και δεξιά μας τόσα ωραία φρούτα και λαχανικά. Κόβαμε από καμιά φορά για να φάμε. Πόσα φρούτα να κόψουν 10 παιδαρέλια; Να. Τόσα ώστε να ξεχάσουμε την πείνα μας. Παιδιά αγροτών ήμασταν κι εμείς. Ελάχιστα είχαμε και στο σπίτι.
Αλλά να, κάπου εκεί ακούγαμε το άλογο.
"Τρέξτε!!! Ο αγροφύλακας!!!"
"Μαλάκα αγροφύλακα!!!", φωνάζαμε.
Δεν ξέρω αν τότε βρίζαμε έτσι, αλλά αυτό εννοούσαμε σίγουρα.
"Τι μαλάκες οι αγροφύλακες; Αφού όλοι ξέρουμε τι κάνουν στο χωριό. Κλέφτες του κερατά. Ήξεραν που ήταν τα καλά φρούτα και λαχανικά και έκλεβαν μονάχα για τον εαυτό τους. Ή τα τσέπωναν από τους μεγαλο-τσιφλικάδες του χωριού για να φυλάν τα δικά τους χωράφια. Αυτό-αγροφύλακες ήταν. Απορώ γιατί υπάρχουν ακόμη..."


Τα χρόνια πέρασαν. Οι αγροφύλακες καταργήθηκαν. Λογικό.
Και κλέφτες να μην ήταν, ήταν σίγουρο πως δεν ήταν καθόλου αποδοτικοί. Το κατάλαβε αυτό η κοινωνία. Το ήξερε μάλλον καιρό πριν.

Και ερχόμαστε στο τώρα. Στις εκλογές. Και το παιδικό κεφαλάκι μου αναρωτιέται: "Γιατί ρε πούστη μου ξανάβαλαν αγροφύλακες; Οι γαμημένες οι εκλογές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους διόρισαν χωρίς να έχουν καθορίσει και τίποτα λειτουργικό (ούτε τι θα κάνουν δεν ξέρουν). Σε μια νύχτα..."

Αλλά τώρα τα πιτσιρίκια είναι αλλιώς. Είμαι σίγουρος ότι βρίζουν. Και θα το φωνάζουν σίγουρα. Αλλά δεν θα βρίζουν τους αγροφύλακες. Τι φταίνε κι αυτοί; Μόνο την καταδίκη τους:
"Γαμώ την καταδίκη μου".
Και θ` αρπάζουν τις "σφεντόνες"...

Δευτέρα, Αυγούστου 06, 2007

Καλαμίτσι 2007

Η περιγραφή είναι άταχτη, από κάθε άποψη!!!
[θα περιγραφθούν όχι οι διακοπές στο σύνολο, αλλά σημεία]
[φωτογραφίες, όταν τις περάσω στο πι-σι]

Εν αρχή ην

Είκοσι λεπτά στο σπίτι και είχα βαρεθεί την ζωή μου.
Οι διακοπές στον Άρδα ήταν υπεύθυνες. Δεν γίνεται από εκεί που βλέπεις είκοσι χιλιάδες άτομα και ξέφρενη διασκέδαση μέχρι τα χαράματα, να είσαι κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους.
Αργά το απόγευμα και αποφασίζω μέσα σε λίγα λεπτά να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια προς Χαλκιδική μεριά που με περίμεναν και τα παιδιά.
Δυστυχώς την μία μέρα κοιμήθηκα και την άλλη έτρωγα…
Οπότε έφυγα για Καλαμίτσι Χαλκιδικής δύο μέρες μετά, την Πέμπτη το πρωί.

Ταξίδι φυγής

Ξυπνάω και φτάνω στα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. Μόνος μου. Κάθομαι και ξεκινάμε.
Κανονικά από το σπίτι μου το Καλαμίτσι είναι 1,5 ώρα με το αμάξι.
Πληρώνω λοιπόν 11,20 Αυρώ, φοιτητικό και το bus αρχίζει.
Μιλάμε ρε παιδιά έκανε 4,5 ώρες. 4,5 ώρες!!! Δεν πρέπει να αφήσαμε χωριό για χωριό. Πέρασε από όλα.
Κάποια φάση κοίταξα έξω και δεν ήμασταν καν πάνω σε άσφαλτο. Ήταν χωματόδρομος.
ΑΛΛΑ…τα άξιζε τα λεφτά του. Δώσαμε 11 Ευρώ, αλλά μας πήγε παντού. Κρουαζιέρα παιδάκι μου. Σου λέει, τα δίνει που τα δίνει τα λεφτά, ας τον κάνουμε ένα τουρ σε ό,τι υπάρχει στην Χαλκιδική.
Πάλι καλά που είχε τζερτζελέ πάνω στο λεωφορείο και περάσαμε ωραία. Εγώ δηλαδή, γιατί μόνο εγώ γελούσα. Είχαμε έναν εισπράκτορα σόου. Μεγάλος σε ηλικία, δεν ήξερε τίποτα από ξένες γλώσσες. Εν τω μεταξύ στην Χαλκιδική έχει πολλούς ξένους τουρίστες που ταξιδεύουν με ΚΤΕΛ.
Οπότε είναι ο εισπράκτορας τώρα και ανεβαίνουν οι τουρίστες. Ένα αντρόγυνο και το παιδί τους:
- Καλημέρα, το παιδί πόσο χρονών είναι;
- Vas?
- Λέω. Το παιδί πόσο χρονών είναι. Φάιβ, σιχτς?
- Nine!!! [δείχνει και με το χέρι]
- Α. Εννιά; Μεγάλο είναι. Θα πληρώσει κανονικά. Οχτώ κι εξήντα.
Προσέξτε την λεπτομέρεια ότι ο καθείς μιλούσε και έλεγε τα δικά του. Αυτό το «Οχτώ κι εξήντα», μου έχει μείνει. Φυσικά όλοι 50 Ευρώ έδιναν. Που να καταλάβουν το «Οχτώ κι εξήντα». Το καλό είναι όμως ότι τελικά τα κατάφερνε να συνεννοηθεί. Κάποια στιγμή τον πλησιάζει ένας που κατέβαινε από το ΚΤΕΛ και τον ρωτάει:
- Martz?
- Έλα;
- Martz?
- Μάρτζ; Να θα πάρς αυτό το δρουμούδ, σα κει σα κατ…
- Oh thank you!!!
Ρε παιδιά πως συνεννοήθηκαν, ένας Θεός ξέρει. Αφού τον ρώτησα: «Τι σε είπε;»
Και μου απαντά: «Ά` ρα, αυτός, είμαι σίγουρος ότι ήθελε να πάει στ` λαϊκή»
Και φυσικά μονολογούσε με ενθουσιασμό: «Πω ρε φέτος κι αλλαμπουρνέζκα θα μάθουμε»
Βέβαια στα 11 Ευρώ και είκοσι λεπτά περιλαμβάνονταν και περιήγηση από τον εισπράκτορα:
- Τώρα περνάμε την περιοχή Παράδεισος. Παλιά λέγονταν…να…πώς να σας το πω…είναι και λίγο σόκιν. Λέγονταν Μινούχι. Αλλά δω οι Χαλκιδικιότες τς κοβ` τς λέξεις οπότε το `λ εγαν Μνούχ`

Ωραίο το ταξίδι αλλά πεθάναμε στην κούραση…

Άφιξης

Φτάνω λοιπόν στο κάμπινγκ με την σκηνή, το σλίμπλιμλανγκ (που λέει κι ένας φίλος μου) και τα ρούχα στο χέρι, και ζητάω να μου δώσουν θέση.
Μου δίνουν και πάω και την βλέπω. Θέση Β38. Την κοιτάω, την ξανακοιτάω. Ούτε ένα δέντρο. Ούτε ένα!!! Έτσι για ξεκάρφωμα ρε παιδί μου.
Απελπισμένος όπως ήμουν πάω να ξεκινήσω το στήσιμο της σκηνής. Κι εκεί πετάγονται οι γείτονες και μου λένε «όχι μην το δεχτείς, να πας πίσω να πάρεις άλλη θέση. Μην χαλάς τις διακοπές σου».
Αϊ καλά, λέω. Το ξανασκέφτομαι. «Ρε σαν να έχουν δίκιο», μονολογώ. Πηγαίνω πίσω στην γραμματεία και τους λέω το και το. «Μήπως υπάρχει καμιά θέση χωρίς ήλιο στην περιοχή Α ή Β». Μου λένε «όχι, είναι όλες πιασμένες»
«Καλά», λέω, «δώστε με, όποια να `ναι, αποκλείεται να είναι χειρότερη από αυτήν που έχω τώρα». Τι ήθελα και το είπα. Με έστειλαν στην Η36. Η οποία είναι η πιο μακρινή σε όλο το κάμπινγκ ... και το κορυφαίο; Ήταν ακριβώς μπροστά από τις γυναικείες τουαλέτες. Όταν σας λέω ακριβώς όμως, εννοώ ακριβώς. Δεν ξανά-τόλμησα να ζητήσω αλλαγή θέσης γιατί αυτοί οι μαλάκες θα με έβαζαν μπροστά από τις αντρικές τουαλέτες. Που πιστέψτε με είναι πολύ χειρότερες από τις γυναικείες.
Βέβαια είχα και τις γνωριμίες μου. Έκανα γνωριμίες με τον πολύ απλό τρόπο.
Άνοιγα την σκηνή και όποια έβλεπα ακολουθούσε περίπου ο επόμενος διάλογος:
- Καλημέρα. Με λένε Δημήτρη!!!
- Καλημέρα. Εμένα με λένε Μαρία.
- Γεια σου Μαρία. Χάρηκα. Για χέσιμο πας;
Και, δεν ξέρω γιατί, κάπου εκεί τελείωνε το ειδύλλιο…
Βέβαια τα παιδιά μου είπαν να λέω και άλλες ατάκες ή να κερνάω χαρτί υγείας.
Μετά σκεφτήκαμε όμως ότι αυτό με το χαρτί υγείας θα μπορούσε να πιάσει μόνο στις αντρικές τουαλέτες, γιατί εμείς οι άντρες είμαστε κάφροι. Όπου δούμε τσάμπα ορμάμε. Θα πήγαινε κάποιος να πλύνει τα δόντια του και όταν θα έβλεπε τσάμπα χαρτί υγείας θα έλεγε: «Ρε, δεν ρίχνω κι ένα χέσιμο τώρα που είναι τσάμπα».
Καταλάβατε;
Πάντως εντάξει. Πιστεύω ότι ήταν ωραία η θέση τελικά. Ειδικά τα βράδια, όταν έμπαινες μέσα και φώτιζαν τα φώτα από τις τουαλέτες και οι σκιές από τις γυναίκες που με διάφορους ρυθμούς έτρεχαν από και προς τις τουαλέτες για διάφορους λόγους, ήταν σαν πλανητάριο. Και ο ήχος από το καζανάκι σαν καταρράχτες. Ενθουσιάστηκα. Πραγματικά!!!

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας πω ότι στη σκηνή μου δεν πάτησα παρά τις ελάχιστες ώρες που χρειάστηκε για να κοιμηθώ…

Μια μέρα είχε γέλιο που είχα ανοίξει την σκηνή και καθόμουν μπρούμυτα και με κοιτούσαν όλες με ένα μάτι απορημένο…πολύ γέλιο. Κάποια φάση πήγε να μπει ένας στις γυναικείες και του φώναξα: «Από την άλλη είναι οι αντρικές…»

Αφού δεν μάζεψαν υπογραφές να με διώξουν πάλι καλά. Βέβαια εμένα θα με συνέφερε να με διώξουν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Η σκηνή μου με φόντο...

Εγώ μέσα στη σκηνή με φόντο...

Δια-σκέδαση

Ωραίο το Καλαμίτσι, κάναμε τα μπάνια μας, παλέψαμε με τα ωραία τεράστια κύματα που βγάζει τον Αύγουστο, ήπιαμε τα μπιροΐνια μας, φάγαμε, χορέψαμε [μια μέρα ήταν και οι Mikro και ανακάλυψα κι εγώ λοιπόν την ηλεκτρονική μουσική και χόρευα «στον πλανήτη Άδη…» μέσα στην άμμο μαζί με ένα σωρό κόσμο (αν και μου θύμιζε λιγάκι από Ρος από τα φιλαράκια τότε που είχε βγάλει το αρμόνιο)], κάναμε τις βολτίτσες μας [Πλατανίτσι for ever. Μόνο αυτό έχω αν σας πω. Από του χρόνου, Πλατανίτσι και τα μυαλά στα κάγκελα]…αλλά…

Και η βρόχα έπεφτε

Κυριακή απόγευμα ο καιρός φαίνεται ότι θα χαλάσει. Σύννεφα μαζεύονται και έξω ουδείς. Μόνο ο par…alogos αψήφησε τα καιρικά φαινόμενα και πήγε για μπάνιο. Και δεν μοιράστηκε την ζεστή θάλασσα με κανέναν.
Μετά, κατά το βραδάκι, άρχισε ο μαραθώνιος ανεκδότων. Κάθε χρόνο κλασικά. Λέμε ανέκδοτα με τις ώρες. Γύρω στις τρεις ώρες ανέκδοτα και μετά…βροχή!!!
Εν τω μεταξύ, είχα βάλει μόνο 4 παλουκάκια. Οπότε προτίμησα να το καθυστερήσω όσο μπορούσα να πάω στη σκηνή. Διότι στην καλύτερη θα είχε πλημμυρίσει, στην χειρότερη θα την είχε παρασύρει κατ` ευθείαν μέσα στις τουαλέτες. [πρόπερσι είχε κατεβάσει από το βουνό μια κατσίκα και είχε χωθεί μέσα σε ένα τροχόσπιτο. Πολύ γέλιο] Ο κόσμος στα τροχόσπιτά τους κι εγώ από τις 10 μέχρι τις 3 τα χαράματα μπιλιάρδο και γνωριμίες. Όποιον υπήρχε εκεί τριγύρω τον γνώρισα. Καλά από γέλιο μην σας τα λέω. Με ξέρετε…

Ε όταν ήρθε η ώρα να πάω στη σκηνή, μπαίνω μέσα. Ήρεμα. Πάω να ξαπλώσω. Ακουμπάω το κεφάλι μου στο σλίμπλιμπλάνγκ και μόλις πάω να κοιμηθώ…να την η σταγόνα μέσα στα μούτρα μου. Αλλά . . . εγώ ατάραχος. Ε όχι και να κλείσω την τρύπα βραδιάτικα. Έκανα λίγο το κεφάλι αριστερά και ούτε γάτα ούτε ζημιά..
Το πρωί μάζεψα τα νερά και έφυγα.


Αλλά πέρασα τέλεια. Γιατί ρε παιδιά. Αν έχεις καλή παρέα, όλα τα άλλα γίνονται ιστορίες για να γελάμε κάτι χειμωνιάτικα βράδια πίνοντας ρακόμελα.

-ο-

Θα ακολουθήσει λίαν συντόμως, περιγραφή των διακοπών
στον Άρδα, που προηγήθηκε χρονικά του Καλαμιτσίου

χιαρ αϊ εμ

Μπακ του "τσιβιλαϊζεσιον"

Κυριακή, Αυγούστου 05, 2007

Πληροφόρηση

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αν δεν θέλετε να μπλέξετε καλοκαιριάτικα με μαθηματικά και τέτοια φαιδρά πράγματα μην διαβάσετε το παρακάτω!!!

-ο-

Σκεφτόμουν αυτό που έγραφε ο Όργουελ: "Η άγνοια είναι δύναμη" στο "1984".

Η θεωρία παιγνίων μας δίνει ένα πολύ καλό παράδειγμα βάσει ενός παράδοξου: ότι μερικές φορές περισσότερη πληροφόρηση μας ελαχιστοποιεί το κέρδος μας σε ένα παίγνιο. Που με απλά λόγια σημαίνει ότι μερικές φορές το να ξέρεις περισσότερα δεν είναι πάντα προς το καλό σου.
Που κατ` επέκτασην σημαίνει ότι η απόλυτη αλήθεια μπορεί τελικά να σε βλάψει παρά να σε ωφελήσει...
(παράδοξο του Braess)

Σκίτσαρα ένα παράδειγμα:

*μέσα στους κύκλους φαίνονται τα κέρδη πρώτα του παίκτη 1 και μετά του παίκτη 2.
Δηλαδή στο σχήμα 1 αν ο 1 παίξει Τ και ο 2 R, τότε το κέρδος του 1 είναι 4 ενώ το κέρδος του 2 είναι μηδέν
[όπως περιγράφεται στον δεύτερο κατά σειρά κύκλο]


Στο σχήμα 1, ο παίκτης 2 πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στις κινήσεις L και R χωρίς να γνωρίζει την κίνηση του παίκτη 1. Οποιαδήποτε κίνηση κι αν επιλέξει ο παίκτης 2 (είτε L είτε R), ο παίκτης 1 θα έχει μεγαλύτερο κέρδος αν επιλέξει την κίνηση T, οπότε ο παίκτης 1 θα πρέπει να παίξει T. Όταν ο παίκτης 1 επιλέξει Τ, ο 2 έχει μεγαλύτερο κέρδος (2 έναντι 0) αν επιλέξει την κίνηση L.

Το παίγνιο του Σχήματος 2 διαφέρει από το 1 στο ότι ο παίκτης 2 γνωρίζει την πραγματική επιλογή του 1 πριν αποφασίσει να επιλέξει ανάμεσα στις L και R (ή ανάμεσα στις l και r). Επομένως, ο παίκτης 1 έχει την ευκαιρία να επηρεάσει την επιλογή του 2. Θα ήταν καλύτερο για τον παίκτη 2 να επιλέξει L αν έβλεπε ότι ο 1 επέλεξε Τ (επειδή 2>0), και να επιλέξει r αν έβλεπε ότι ο 1 επέλεξε B (επειδή 1>0). Επομένως ο 1 περιμένει κέρδος 2 επιλέγοντας Τ και κέρδος 3 επιλέγοντας Β. Άρα ο παίκτης 1 θα πρέπει να επιλέξει Β, και αφού επιλέξει Β, ο παίκτης 2 θα πρέπει να επιλέξει r και να έχει κέρδος 1.

-ο-

Με άλλα λόγια ισχύει και καμιά φορά: "Όσα λιγότερα ξέρεις, τόσο καλύτερο για σένα"