Τρίτη, Ιουλίου 31, 2007

Χρυσαλήθρα

Όταν λοιπόν οι πέτρες
σαν χρυσόσκονη θα πέσουν
απ` του ουρανού το τέρμα

Όταν όνειρα αλλοπαρμένα
και μεθυσμένα, σ` ακρογιαλιές,
θα μας κάνουνε
σαν σε παράδεισο να ζούμε

Τότε μονάχα οι μέρες μας,
μόνο τότε οι ξέγνοιαστες αυτές,
θα αλλάξουν.
Και η νύχτα θ` απλώσει
τα όμορφα φτερά της
στ` ονείρου τα τραγούδια

Στους στίχους που έγραψα
πάνω στο δέντρο της πλατείας
για σένα

Και πιο κάτω το όνομά σου,
εκείνο που σου `δωσε η Αφροδίτη
και το φωνάζουνε στα δάση
τα πουλιά

Κι αν δεν μπορώ να σ` αγγίξω
ξέρω
ξέρω ότι είσαι εκεί.
Γιατί το εκεί και το τώρα
κάποτε θα γίνει εδώ και πάντα

Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2007

διακο-τέστ

φεύγω
ἔφευγον
φεύξομαι
ἔφυγον
πέφευγα
επεφεύγειν

Πάτρα 11 Ιουλίου 2007

Christopher

Δεν θέλω διακοπές λέμε.
Θέλω να έρθει γρήγορα η επόμενη εξεταστική.
Ρωτάτε γιατί;

Γιατί διακοπές ΧΩΡΙΣ Christopher, να κουβαλάει τις βαλίτσες όλων μας όπως πέρσι...ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!

καλοκαίρι 2006 - Κεφαλλονιά

Οι τσάντες που κουβαλάει ο Christopher είναι:
πάνω αριστερή δική μου,
κάτω αριστερή του bear,
κέντρο του vassili
® ,
κάτω δεξιά του k.
και πάνω δεξιά του Christopher.

Είχαμε διασχίσει όλη την Κεφαλλονιά έτσι...

Christopher, άσε το project και έλα Άρδα!!! Είσαι η μασκότ μας!!!

Αυτός ο άνθρωπος, αυτός

Μετά από 21 χρόνια ζωής μπορώ να πω ότι δεν είμαι ναι Κατρατζής, ναι Καραγιάννης.
Είμαι Κανούλας και χαλάλι τα χωράφια!!!


* Αν τολμήσει να το πει κανένας στη γιαγιά, να του καεί το video!!!

Κυριακή, Ιουλίου 22, 2007

Καήκαμε ρεεεεε

Μόλις έκανα την μέγιστη μαλακία που έχω κάνει ever.
Προσπάθησα να βγάλω ένα λαμπατέρ γιατί δεν άναβε η λάμπα του, έχοντας κλείσει τον γενικό. Αλλά δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Το έβγαλα το λαμπατέρ και μετά άναψα τον γενικό.
Αλλά επειδή τα καλώδια ήταν κολλημένα, αποφάσισα να πάρω το κατσαβίδι (αυτό με το φωτάκι) να δω αν περνάει ρεύμα από τα καλώδια [αν ο διακόπτης ήταν κλειστός].

Αλλά τα καλώδια ήταν τόσο κοντά που το κατσαβίδι ακούμπησε και στα δύο με αποτέλεσμα να γίνει ένα πυροτέχνημα στο σπίτι, με συνέπεια να έχω γκαβωθεί από την λάμψη του σπινθήρα [Το λέω σπινθήρα για ψυχολογικούς λόγους. Έκρηξη έγινε.] και το κατσαβίδι να έχει λιώσει από το ρεύμα.

Μόλις συνειδητοποιώ τι έγινε και έχοντας στο νου ότι είναι Κυριακή σήμερα [όλα κλειστά], τρέχω στην απέναντι πολυκατοικία και φωνάζω έναν ηλεκτρολόγο που ξέρω.

Έρχεται μου τα φτιάχνει (πάλι καλά) και αντί για χρήματα, μιας και είναι γνωστός, μου ζήτησε να πάω αύριο να του φτιάξω το PC.
Πολύ μου άρεσε που δεν πλήρωσα και εκμεταλλεύτηκα την ιδιότητα του πληροφορικού...

Βέβαια το καλύτερο θα ήταν να μην κάνω μαλακίες με μπρίζες. Αν ήθελα μπρίζες θα πήγαινα στο τμήμα των ηλεκτρολόγων στην τελική...

Αχ και θυμήθηκα τα νιάτα μου. Πρώτο εργαστήριο στη σχολή που έκαψα τον παλμογράφο. Καλά μπορεί να ήταν και καμένος και από πριν, γιατί ο καθηγητής δεν ενοχλήθηκε όταν του το είχα πει, αλλά δεν παύει να ισχύει ότι έβαλα την γείωση στη θέση του Vcc.
Πάντως τα ολοκληρωμένα τα είχα κάψει σίγουρα...

Εύγε par...aloge παιδί μου.
Καλά έκανες και πήρες κατεύθυνση Θεμελιώσεων. Που να μπλέκεις με τις hardwar-ικές μαλακίες!!!

Ραdio

Όταν ήμασταν Λύκειο, όλοι είχαμε έναν καημό εκεί πάνω.
Να περάσουμε πανεπιστήμιο για να μπορέσουμε να ακούμε με την ησυχία μας Παρασίδη.
Μισή ώρα ο πρόλογος και άλλη μισή τηλεφωνήματα κάθε μεσημέρι. Είχε πολύ γέλιο μιλάμε.
"Και στη σημερινή μας εκπομπή καλεσμένος είναι ο Θοδωρής Παρασίδης"
Όλοι οι άλλοι μετά τον Παρασίδη δεν πιάνουν μία.

Αλλά πήγε και σκότωσε την γυναίκα του ο μαλάκας, γιατί τον απατούσε και μετά αυτοκτόνησε με μια βουτιά με το αμάξι του στον Θερμαϊκό.
Κανονικά την πεθερά του ήθελε να σκοτώσει αλλά τα μπέρδεψε.

Τώρα που είπα πεθερά.
Ξέρω έναν κύριο που έχει να μιλήσει στην πεθερά του 5 χρόνια. Δεν ήθελε να την διακόψει...

Den mas paratate

Διαβάζω στις εφημερίδες πρώτο θέμα:

"Βγήκε από το νοσοκομείο ο Χριστόδουλος"

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ

Το μόνο που μ` έκανε να λυπηθώ είναι ότι έχασε 15 κιλά.
Ποιος ξέρει τώρα που θα γυρίσει, από ποιους θα τα φάει, για να τα ξαναβάλει....


Από την άλλη, έτσι 15 κιλά λεπτότερος, μου θύμισε τις παλιές ζοφερές μέρες. Ναι ντε. Τότε το 1969. Που φωτογραφίζονταν με τους δικτάτορες και μετά πήγαινε για διάβασμα. Ή ανάποδα τα είπε. Πρώτα διάβαζε και μετά πήγαινε και χειροκροτούσε τις ομιλίες του Παπαδόπουλου και του Πατακού; Δεν θυμάμαι... Η είχε πει ότι δεν θυμάται;
Επειδή όμως η φωτογραφία "θυμάται"...


Μωρέ καλά τα λέει ο Πανούσης...

Σάββατο, Ιουλίου 21, 2007

Εκτός άμα είσαι καθυστερημένος

ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Όπου ακούτε δύο επίθετα...ΜΑΚΡΙΑ!!!


πινακίς

Εκεί που περπατάς στο πιο ανιαρό μέρος, μπορεί να δεις κάτι και να σκάσεις στα γέλια.
Και περπατάς και κάνεις το κεφάλι σου δεξιά και βλέπεις την καντίνα με μια πινακίδα μπροστά:
"ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚ/ΡΙΣΜΑ"
Σου λέει, τόσο μεγάλη λέξη, δεν χωράει το Α με τίποτα. Κόψ` το!!!
Αλλά κάνεις έτσι τα μάτια σου και στο πάνω μέρος της καντίνας γράφει το εξής καταπληκτικό:
"Πωλούνται Κοκακόλες, Λεμ/δες, Πορ/δες"

Πιάσε μια τελευταία, ρε καρντάση. Ωχ!!! Πορδές;
Εμ, μια καντίνα που σέβεται τον εαυτό της, όλα τα πουλάει...

Ποιός είμαι; 3 - Η τελική μάχη

Ήρθε μια φορά ένας Γερμανός στην Ελλάδα για διακοπές και φεύγοντας πάλι πίσω για την Γερμανία τον ρώτησαν τι ήταν αυτό που του έκανε μεγαλύτερη εντύπωση.
Και αυτός απάντησε:
"Μου έκανε εντύπωση που τους μισούς τους φωνάζουν Γιώργιδες και τους άλλους μισούς μαλάκες"

Ποιός είμαι; 2 - Η Επιστροφή

Στην Ελλάδα λένε ότι αν βγεις στο δρόμο και φωνάξεις "Πρόεδρε", θα γυρίσουν οι μισοί. Ενώ αν φωνάξεις "Αρχηγέ", γυρνάνε και οι άλλοι μισοί.

Εγώ δεν το πίστευα και μια φορά το έλεγα σε κάποιον και για πλάκα φώναξα: "Πρόεδρεεεεε!!!!!"
Και γύρισαν 3 άτομα που περπατούσαν εκείνη την ώρα στον δρόμο.
Μετά ντράπηκα να φωνάξω και "Αρχηγέ", γιατί θα γυρνούσαν και οι υπόλοιποι...

Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007

Ποιός είμαι;

Υπάρχει διαφορά μεταξύ του ποιος είσαι, ποιος θέλεις να είσαι, ποιος θα ήθελες να ήσουν, ποιος λες ότι είσαι, ποιος λες ότι ήσουν και ποιος λες ότι θα ήθελες να είσαι...

Και αν...

Και αν αναρωτιέστε που τον θυμήθηκα τον Σαββιδάκη...
με τόσα ξενύχτια, έχοντας ανοιχτή την TV για να μην με πάρει ο ύπνος έχω "δει" όλα τα σήριαλ της δεκαετίας `80 και μετά.
Στον Ant1 "Βαρβαρότητες", "Με την Έλλη και την Άννα" και μετά Κάκαλος και "Της Ελλάδος τα παιδιά" και πάει (κ)λέγοντας!!!

Επίσης 7 το πρωί Φρουτοπία στην ΕΤ1...

Παλιά για να κοιμηθώ περίμενα να αρχίσει ο Καμπουράκης. Τώρα μας έμεινε μόνο ο Χασαπόπουλος γαμώτο!!!!


+ επειδή όπως είπα η TV είναι μόνο για να μην κοιμόμαστε, λογικό είναι να χάνεις την συνέχεια κάθε σειράς. Οπότε εκεί ωφελούν οι άπειρες επαναλήψεις που βάζουν!!!

Πέμπτη, Ιουλίου 19, 2007

Τι θα γίνει με το χάλι μας;

Ο Μητσάρας ο Ζερβουδάκης έχει ένα τραγούδι που νομίζω ότι μου ταιριάζει....

Τι θα γίνει με το χάλι μας;
Ούτε φράγκο μες στην τσέπη,
ούτε γκόμενα μας βλέπει,
ούτε μια δουλειά της προκοπής.

Φταίει λένε το κεφάλι μας,
μια ζωή που κάνει λάθη,
μα ποτέ δεν λέει να μάθει,
και συνέχεια απορεί.

Τι θα γίνει με το χάλι μας;
Μια ζωή στο αραλίκι,
με απλήρωτο το νοίκι,
μια μαγκιά που σπάει κόκαλα.

Φταίει λένε το κεφάλι μας,
για τα Άγια μας τα πάθη,
για του έρωτα τ' αγκάθι,
π' αγκυλώνει όλο πιο βαθιά.

Μια ζωή στο πουθενά, τ' όνομά μας στα χαρτιά,
την "αδέσποτη" ζωή μας μαρτυράει.
Μια ζωή με δανεικά, και απ' όλα τα καλά,
σαν μικρό παιδί που μια ζωή ρωτάει:

Τι θα γίνει με το χάλι μας;

Δάκρυ

Ένα δάκρυ έχει κυλήσει στο μάγουλό μου, από την συγκίνηση για την αυριανή μέρα.
Αύριο δίνουμε μάθημα. Αλλά δεν συγκινούμαι για αυτό.
Οι Αριθμοί Μητρώων (Α.Μ.) μας στο έτος μου είναι από 3000 μέχρι 3199, οι ένα χρόνο νεότεροι από 3200 μέχρι 3399 και ούτω καθεξής.
Το μάθημα το δίνουμε προφορικά ανά τρεις.
Ε λοιπόν ο τρίτος που δίνει μαζί μου έχει Α.Μ. 486!!!!
Τριψήφιο!!!
Έχω συγκινηθεί που θα δώσω μαζί με έναν από τους παλιότερους φοιτητές της σχολής...

Εύγε. Ανυπομονώ την αυριανή μέρα!!!

Ένα παλιό

Μιλούσαν ένας Μηχανικός Η/Υ και ένας Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και έρχεται ένας και τους λέει:
"Αφήστε παιδιά. Χθες έκανα Cyber Sex"
Και λέει ο Μηχανικός Η/Υ: "Cyber τι;"
Και λέει και ο Ηλεκτρολόγος Μηχανικός: "Sex τι;"

Τετάρτη, Ιουλίου 18, 2007

ΟΧΙ στην εξεταστικη!!!

Ένα από τα καλύτερα post που ανέβηκαν στο forum της σχολής. Το όνομα του συναδέλφου δεν το ανακοινώνω για ευνόητους λόγους...
αλλά έχει πολύ γέλιο. Ο τύπος είναι respect!!! Μας τα χώνει άγρια!!!
Κρίμα να το έχω περάσει το μάθημα πέρσι, γμτ!!!

17-7-07 ...8 το πρωι.....31 βαθμοι κελσιου....
τελευταια επαναληψη θεωρια υπολογισμου..
ολα ειναι υπολογισμενα...
στοχος το ευκολο 5 και κατάληξη η κοντινοτερη παραλια..
ωρα 1 το μεσημερι..
αναμονή λοιπον..μεσα στη καυτή αίθουσα με την αποπνικτικη ατμοσφαιρα που βρωμαει ιδρωτα και τσιγάρο. Ακους μόνο κοινοτυπες συζητησεις..
τα προβατα συγκεντρωνονται...κρατανε θεση για τα διαβασμενα φιλαρακια..μη χέσω..σημειωνουν οτι προλαβουν στο έδρανο..τακτοποιούν τα σκονακια ανα κεφαλαιο και τσέπη...παλι μια μαντρα θα κλασουμε..
ωρα 1 ακριβως..
οι λευκες κολλες μοιραστηκαν..
μα κανεις δεν συμπληρωνει στοιχεια..
200 ατομα τις ανεμιζουν λευκες...οι ανόητοι..νομιζουν οτι θα δροσιστουν..
περαστε καλε κοσμε...ετοιμάσαμε τα κάρβουνα...οι διαβασμένοι στην σουβλα παρακαλω..

ΕΙΔΗΣΗ: "Πρωτοφανες φαινόμενο αποχής απο εξεταστική"
600 φοιτητες (οι 100 αιώνιοι) ανέμισαν λευκές κόλλες καθως αποχωρούσαν μαζικά απο το αμφιθέατρο ΒΑ φωνάζοντας:
"ΟΧΙ αλλη Εξεταστικη...καλυτερα αμορφωτοι...παρα θερμόπληκτοι"

..επιστροφή..
τα θεματα πεφτουν στο εδρανο..η πάλη με το ιδρωμένο στυλό ξεκίνησε..
ανα γραμμή κανεις διάλλειμα να φυσηξεις τις παλάμες σου...μπας και σταματησει να κανει παντιλίκια το BIC..
μιση μονάδα απο δω...
μιση απο κει..
οοοοο.....μας πεταξε σκονάκι ο πίσω....αλλη μιση...
...Συρμα..περναει η Ευή...ελάτε να κάνουμε τους ανέμελους όλοι μαζί..
βαρεθηκα..
τι εχω κανει??ηρθε η ωρα να φυγω..??
εχουν περασει 2,5 ώρες ηδη..μα τι αλλο να γράψεις??
ναι αρκουν..
τα λεμε μόρτες...δεν αντεχω αλλο..
κατεβαινεις να αφήσεις την κόλλα..
αφηνεις την κόλλα...
και κοιτάς μια τελευταια το αμφιθέατρο..
ΟΟΟ Παναγιά μου..
αλλοι 200 τουλάχιστον συνεχίζουν να γράφουν..
ειναι δυνατόν?
Μήπως εγώ είμαι τόσο μαλθακός?? ή μήπως όλοι αυτοί είναι σενεγαλέζοι..
Δεν με νοιάζει ρε..
εγω τελείωσα..
παρεδωσα..
ποσα χρωσταω??? 18??
δεν με νοιαζει..
τι έτος ειμαι???δεν μπορεις να μετρησεις πια??
δεν με νοιαζει λεμεεεεε..
ποσους βαθμους εχει εξω???38??
τι εχει το προγραμμα???? διαβασμα???κι αλλο????
ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΠΤ

ειστε άρρωστοι όλοι..
κι αν εγω ειμαι τεμπελης......παλι δεν αναιρείται το γεγονός ότι ειστε ανώμαλοι...

ΟΥΣΤ!!!

moonlight

If your life sucks
just be a coyote ungly



Μόνο για άντρες

Αν είσαι γυναίκα σταμάτα να διαβάζεις αυτό το post.
Δεν ευθύνομαι για τις συνέπειες...

Αν πας σε μία που γουστάρεις και της την πέσεις και αυτή σου απαντήσει εκείνο το ηλίθιο: "Σε βλέπω σαν φίλο μου", η σωστή απάντηση που πρέπει να δώσεις είναι:
"Ναι, αλλά εγώ τις φίλες μου της γ@μάω"!!!
Δεν έχει δοκιμαστεί, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν δύο πιθανότητες:
α) Πιθανότητα 10^(+1024): να φας μπουκέτο περιποιημένο και να σταματήσει να σε βλέπει ακόμα και ως φίλο
β) Πιθανότητα 10^(-1024): να την γ@μήσεις.

Αν συμβεί το (α), ατύχησες.
Αλλά αν συμβεί το (β)...

Όλα στη ζωή είναι ένα ρίσκο

Γάμος - ο ορισμός

Γάμος είναι ο καλύτερος θεσμός για να λύσεις τα
προβλήματα που δεν θα είχες αν δεν παντρευόσουν.

Ακόμα σ' αγαπώ

Για την καταπληκτική εκτέλεση, την τόσο συγκινητική
του Μίλτου Πασχαλίδη και της Πέμης Ζούνης...

Τώρα που γρήγορα νυχτώνει
σαν παραμύθι θα στο πω
ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει
κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ
ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει
κι εγώ ακόμα σ' αγαπώ

Τώρα που γρήγορα βραδιάζει
σαν τραγουδάκι θα στο πω
ό,τι θυμάσαι δεν βουλιάζει
μη με ξεχνάς που σ' αγαπώ
ό,τι θυμάσαι δεν βουλιάζει
μη με ξεχνάς που σ' αγαπώ

Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις
κι ήθελα τόσο να στα πω
όμως δεν θέλω να υποφέρεις
γιατί ακόμα σ' αγαπώ
όμως δεν θέλω να υποφέρεις
γιατί ακόμα σ' αγαπώ


Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Ένα βήμα πριν τα βαριά

Δύο papers [εις την αγγλικήν of course]
και ένα βιβλίο
πάνω σε προχωρημένα θέματα πιθανοτικών τεχνικών
από έναν απαιτητικό [καθώς λένε τα λεγόμενα] καθηγητή
μέσα σε δύο μέρες
και με την κούραση να χτυπά σαν βελόνα τα μάτια μου

ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ


Κατάρρευση του συστήματος μου, επήλθε μετά από 4 χρόνια.
Καιρός ήταν...

Για τους ανθρώπους

Κοίταξε με μιας
Φωτιές και μίσος
Τα μάτια του έβγαζαν
Όταν κοιτούσε μπρος

Καθώς το αεράκι φυσούσε
Και η έρημος μεγάλωνε
Τόσο το βλέμμα γίνονταν
Αυτό που ήθελαν οι σοφοί

Μια σταγόνα μέλι και μια βροχής
Κύλησε στο ποτάμι των συναισθημάτων
Και χάθηκε με μιας πέρα από τον ορίζοντα της μέθης
Αυτή που τόσο αγάπησαν και οι δυο τους

Και στράφηκε ενάντια στις φλόγες,
Ενάντια στην βροχή
Στον ίδιο του τον εαυτό
Στα μάτια που αγάπησε.

Με μιας έδωσε την χαριστική
Και έμεινε πάλι με τα μάτια ανοιχτά
Για τους αιώνες
Για αυτούς που λιγοψύχησαν

Για τους ανθρώπους

Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007

Τέτοιοι που είναι τέτοια κι εγώ τους κάνω...

- Διώχνω κόσμο.
- Γιατί;
- Δεν είναι αυτή η σωστή ερώτηση.
- Τότε ποια είναι;
- Το που και το πότε.
- Δεν ενδιαφέρομαι να μάθω το που και το πότε...
- Ούτως ή άλλως δεν θα απαντούσα.
- Είσαι μεγάλος μαλάκας πάντως.
- Και λίγα λες.
- ...αλλά έχεις πλάκα στην τελική.
- Να `σαι καλά. Να μου φιλήσεις τα παιδιά.
- Φυσικά και όλη την παρέα. Και όταν με το καλό...
- Ναι, ναι...Εδώ είμαστε πάλι!!!
- Θα είμαστε.
- Και μόνος να είμαι...εδώ θα είμαι. Και όταν κάποιοι σταματήσουν τις μαλακίες καλώς να μας έρθουν.
- Πάλι μαλάκας γίνεσαι...
- Και λίγα λες...
- Φεύγεις τώρα;
- Όχι. Εσύ φεύγεις...

γώαπα


Δύο χτυπήματα στην πλάτη, ελαφρά και στοργικά. Αυτά που λένε "είμαι κι εγώ εδώ, σε νιώθω". Κύλησε στην αγκαλιά του και έκλαψε με σπαραγμούς έχοντας το πρόσωπό της κολλημένο στον λαιμό του. Για ώρες δεν μιλούσαν. Καμιά φορά δεν χρειάζεται κιόλας. Τα λόγια άλλωστε είναι η αδυναμία του ανθρώπου να επικοινωνήσει με άλλους τρόπους μη ανθρώπινους.
Αλλά αυτοί οι δυο το είχαν καταφέρει
Το βουνό ήταν ωραίο όταν ο ήλιος βασίλευε. Η φύση εκδικείται μόνο τους ανόητους. Τους άλλους τους αφήνει να δουν.
Το τελευταίο δάκρυ έπεσε στο χώμα και τα κόκκινα της μάτια ευθυγραμμίστηκαν στο πρόσωπό του. Μα ακόμα και κόκκινα, είχε τα ωραιότερα μάτια που είχε ποτέ του δει.
Την πήρε αγκαλιά και κάθισαν στον μεγάλο βράχο για να δουν το ηλιοβασίλεμα.
Αυτή έστρεψε το πρόσωπό της σε αυτόν. Του ψιθύρισε κάτι που δεν το άκουσε ούτε η ίδια, σηκώθηκε όρθια και με ένα σάλτο πήδηξε στον γκρεμό, χωρίς να φωνάξει, χωρίς να ακουστεί.
Αυτός άργησε να καταλάβει τι έγινε. Σηκώθηκε με άγχος όρθιος και έτρεξε στο χείλος του γκρεμού. Κοίταξε προς τα κάτω και φώναξε δυνατά: "Σ` αγαπώ". Ένα μεγάλο και διαρκές "Σ` αγαπώ".
Αυτό ταξίδεψε μακριά, πολύ μακριά, αλλά ο αντίλαλος το έφερε πίσω. Πίσω στα αφτιά του. Πίσω στον εαυτό του.
Ήταν πλέον αυτός εγκλωβισμένος μέσα και ανάμεσα στους βράχους της ψυχής του.
Και δεν είχε πλέον παρά δύο επιλογές.
Να πει το "Σ` αγαπώ" κοφτό και σιγανό για να μην του έρθει πίσω
ή να πάρει φόρα για το σάλτο.
Γύρισε τότε προς αυτήν. Δύο χτυπηματάκια στην πλάτη, ελαφρά και στοργικά. Αυτά που λένε "είμαι κι εγώ εδώ, σε νιώθω". Κύλησε στην αγκαλιά της και έκλαψε με σπαραγμούς έχοντας το πρόσωπό του κολλημένο στον λαιμό της…

Δευτέρα, Ιουλίου 16, 2007

Ανακοίνωση

Γαμώ την καταδίκη μου


και για ξέσπασμα ανοίγω full τα ηχεία
και βάζω την κραυγή του Christopher
από πέρσι που πήγαμε για μπάλα


Κραυγή Christopher

[εννοείται ότι μετά από αυτό δεν ξανά-πήγαμε για μπάλα]

Κυριακή, Ιουλίου 15, 2007

Αγρότη πεινάς;

Αφιερωμένο στον αδερφό μου, ένα τραγούδι παλιό, καλό και αγαπημένο μας!!!
Τελικά μετά από τις σπουδές λέω να γίνουμε αγρότες...
Σκέψου το!!!


Μας κλέψαν τα λιπάσματα


Μου πες μόνο μία μεγάλη επιθυμία να μην αφήσω το χωριό
Και τ` όνειρο της νιότης να γίνω εγώ αγρότης δεν μου `φυγε απ` το μυαλό
Χαράματα ξυπνούσα και παρακαλούσα ο καιρός να `ναι ευνοϊκός
Γιατί αν είχε βρέξει εγώ δεν θα χα τρέξει και θα `μουνα πιο αραχτός
Πάνω στο τσαντίρι, μέσα στο λιοπύρι περίμενα το τέλος της αρχής
Σοδειά να παραδώσω και να ξεχρεώσω το δάνειο της Αγροτικής.

Γέρο
, γέρο, μας κλέψαν τα λιπάσματα

Ζήτησα απ` το κόμμα μια άδεια για πομώνα με `στείλαν στο Γραμματικό
Κουνώντας το κεφάλι μου είπε πέρνα πάλι το θέμα είναι σημαντικό
Πάνω στην οργή μου να κλείσω την πληγή μου γνώρισα μια κοντοχωριανή
Που είχε περιβόλια μα ήταν λίγο δόλια και ο δόλος δεν άργησε να φανεί
Μου μίλησε με νάζι μου λέει δεν πειράζει πρότεινε λύση εγωιστική
Να της δώσω το χωράφι κι όλα να πάνε στράφι για ένα κωλό-δάνειο στην Αγροτική

Γέρο, γέρο, μας κλέψαν τα λιπάσματα

Έλα βρε καημένε, γιατί βρε ευλογημένε δεν δίνεις το παλιάμπελο;
Τι να πω δεν ξέρω εγώ έχω και τον γέρο θα γίνει στο χωριό ρεντίκολο
Κι εκεί καλά και σώνει πριν ρίξω το κανόνι και μπω κάτω από τα σκεπάσματα
Γύρισα όπως-όπως που βρώμαγε ο τόπος δω δίπλα ήταν τα λιπάσματα

Γέρο
, γέρο, μας κλέψαν τα λιπάσματα

Άστρα μην με μαλώνετε

Κάποτε είχαν καλέσει τον Γραμματικάκη σε μια εκπομπή και τον ρώτησαν αν πιστεύει στα ζώδια. Η απάντησε που έδωσε ήταν περίπου αυτή:

"Τα ζώδια έχουν την πλάκα τους, αλλά δεν μπορεί η ζωή σου να βασίζεται σε αυτά: να ξυπνάς και να κυλά η ζωή σου με το πως θα σου πουν τα ζώδια, να ερωτεύεσαι με το τρόπο που θα σου πουν τα ζώδια κτλ κτλ. Ούτως ή άλλως ξέρουμε ότι επιστημονικά η μόνη αλληλεπίδραση μεταξύ πλανητών και ανθρώπων (2 μαζών) είναι η ελκτική και οι διαφορές μεταξύ έλξης σε διαφορετικούς ανθρώπους από έναν πλανήτη είναι μηδαμινές.
Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι βλέποντας τα άστρα βλέπουμε το παρελθόν (αν καταστραφεί ένα άστρο που απέχει κάποια εκατομμύρια έτη φωτός μακριά θα το μάθεις μετά από τόσα εκατομμύρια έτη)."
Άρα το να θεωρούμε ότι αυτά επηρεάζουν το τώρα δεν είναι σωστό.
ΙΣΩΣ να επηρέαζαν το τότε...κάποτε...
Για αυτό μην στηρίζετε την ζωή σας σε φανταστικά στοιχειά παρά μόνο στις δυνατότητές σας...

Να κάτι τέτοια έλεγα παλιά και είδατε που κατάντησα!!!

Πλανήτης Γη

Έβλεπα αυτά τα σποτάκια της Greenpeace για την σωτηρία του πλανήτη και θυμήθηκα ότι η τετραλογία μου ίσως βγει αληθινή κάποτε...


Σε 60
Σε 10
Τώρα
Πριν 21

Στην υγειά μας ρε παιδιά

Ρε παιδιά, μήπως έχουμε μεγαλώσει;
Τι είναι αυτά;
Ακούω πλοία και δακρύζω, βλέπω μπαλκόνια και βουρκώνω.
Τι έγινε;
Και τα πλοία μπορεί να φεύγουν, αλλά τα τραγούδια μας μένουν, ε;
Τα γλέντια μας, οι νότες, τα στιχάκια...τα φιλιά.



*Από την εισαγωγή της εκπομπής του Σπύρου Παπαδόπουλου:
"Στην Υγειά μας ρε παιδιά"

Οταν κάποιοι γίναν ηλεκτρολόγοι

Ξεπουληθήκατε στο Γιουσουρμούμ,
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.


Αφιερωμένο στο τμήμα Η/Υ του Βόλου που
αλλαξοπίστησε
και παύει από τη νέα χρονιά να είναι Η/Υ.

Ξεπουληθήκατε στο Γιουσουρμούμ,
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ.

-ο-

* Όταν κάποιος αντί να διεκδικεί επαγγελματικά δικαιώματα στο ΤΕΕ που να αφορούν συνολικά τους Η/Υ προσπαθεί να αποκτήσει άλλα, ξένα, άσχετων σχολών, μεταλλάσσοντας τον εαυτό του, δεν συμπεριφέρεται με τον ορθό και λογικό τρόπο (politically correct), αλλά με τρόπο του τύπου "βολεψάκια"...
Αντί να δημιουργήσουμε μια δυνατή ομάδα των τεσσάρων σχολών Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής της Ελλάδας, που δυνατοί, με κοινό όνομα και όραμα, θα διεκδικήσουμε κοινά επαγγελματικά δικαιώματα (τόσο στο ΤΕΕ, όσο και σε ένα νέο επιμελητήριο πληροφορικής που χρόνια συζητιέται να δημιουργηθεί) και θα μπορέσουμε να μπούμε ξανά όπως παλιά στις πρώτες προτιμήσεις των παιδιών, κάποιοι σκέφτονται ατομικά και εγωιστικά.
Ελπίζω το τμήμα του Βόλου (που έχει πρόγραμμα σπουδών Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, βιβλία Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής και καθηγητές Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής και δημιουργήθηκε από καθηγητές Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής της Πάτρας), να ξανά-αλλάξει γνώμη και να μην μετατραπεί σε τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών.
Αφού δεν είσαι αυτό, γιατί να ονομάζεσαι έτσι;

Αυτά τα ολίγα...για όσους θέλησαν ενώσεις και μετονομασίες και θα μας βρουν μπροστά τους!!!
Η ιστορία δεν ξεγράφεται.
Κάτι που έγραψε και ο πρόεδρος στο άρθρο: Πληροφορική και Παραπληροφορική:
...όσοι ασχολούνται με απλά δευτερογενή προϊόντα και απλές εφαρμογές ανήκουν στη σφαίρα της Παραπληροφορικής και είναι οι απλοί ή προηγμένοι «Χρήστες» των βασικών εργαλείων και προϊόντων που παράγουν με ειδικευμένη γνώση οι «Κτίστες» της Πληροφορικής

Σάββατο, Ιουλίου 14, 2007

Για να θυμηθούμε τα νιάτα μας

- Καληνύχτα μαμά.
- Καληνύχτα Παρασκευούλα και φρόνημα.




Είμαι ο Πίκος Απίκος, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος και θα ανακαλύψω τι έπαθε ο Μανώλης ο Μανάβης.

Παρασκευή, Ιουλίου 13, 2007

Πέμπτη, Ιουλίου 12, 2007

Αυτή είναι βοήθεια...

Ζητώ κι εγώ ο κακομοίρης βοήθεια από έναν φίλο. Μου δίνει μια φυλλάδα με παλιά θέματα, μου λέει "έχει και τις απαντήσεις πάνω".
Ορίστε λοιπόν ΟΙ απαντήσεις (ο τονισμός στο "οι")...

Ερ.: Τι γνωρίζεται για το θεώρημα τάδε;
Απ.: Σχετικά λίγα πράγματα. Για πες...

Ερ.: Ποιοι είναι οι τύποι σφαλμάτων για το τάδε πρόβλημα;
Απ.: Οι τύποι σφαλμάτων είναι τρεις. Οι εξής δύο είναι η παραμόρφωση.


Ερ.: Πως λύνεται η εξής άσκηση:...
Απ.: Πολύ δύσκολα.

Ερ.: Λύσετε την εξής άσκηση:....
Απ.: Αυτήν πραγματικά δεν την ξέρω....

[ναι γιατί τις άλλες....]

Μου θύμισε εκείνο πρόβλημα που έλεγε:

Βρες το x.

-o-

Τα άλλα σε παλιό μου post

Τετάρτη, Ιουλίου 11, 2007

Τι θα ήταν αν...

Η ζωή χωρίς αμαρτίες, χωρίς λανθασμένες αποφάσεις, χωρίς πόθους, χωρίς πάθη, χωρίς ματαιοδοξία, χωρίς εγωισμούς και χωρίς φόβους...θα ήταν μια μαλακία και μισή!!!


[το post είναι ημιτελές...ίσως επανέλθω...που δεν το βλέπω]

Love

Kevin Lomax: What about love?
John Milton: Overrated. Biochemically no different from eating large quantities of chocolate.
και καπάκι και το ανέκδοτο:

Είναι ένα τσούρμο ναυτικοί μέσα σ' ένα εμπορικό πλοίο που κάνει υπερατλαντικά και ανάμεσά τους ταξιδεύει και μια γυναίκα, σκέτος πειρασμός! Περνάει μια μέρα... περνούν δυο μέρες... περνούν δυο εβδομάδες... Μόλις πέρασε ένας μήνας και πλέον κανείς τους δεν την πάλευε, ο καπετάνιος συγκαλεί σε σύσκεψη όλο τον αντρικό πληθυσμό του πλοίου.

ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ: Λοιπόν κύριοι... Οι καιροί είναι δύσκολοι και καθώς έχει περάσει τόσος καιρός εδώ μέσα, θέλω να σας ανακοινώσω ότι μιας και είμαι ο παλαιότερος και ο ανώτερος από όλους σας, αποφάσισα να ξεκινήσω εγώ να φλερτάρω την κυρία του πλοίου μας.
ΓΑΛΛΟΣ: Συγνώμη κύριοι! Καθώς είμαι ο Γάλλος, θέλοντας να τιμήσω την καταγωγή μου, αφού όλοι ξέρετε ότι εμείς οι Γάλλοι είμαστε οι πιο ρομαντικοί εραστές, πρέπει να σας πω ότι εγώ είμαι αυτός που πρέπει να φλερτάρω την κυρία.
ΑΓΓΛΟΣ: Με συγχωρείτε πολύ συνάδελφοι! Πρέπει όλοι να λάβετε υπ' όψιν σας ότι εμείς οι Βρετανοί είμαστε κατά παράδοση αριστοκράτες, με καλούς τρόπους! Θέλοντας λοιπόν να τιμήσω την καταγωγή μου, οφείλω να σας ανακοινώσω ότι εγώ είμαι αυτός που πρέπει να φλερτάρω την κυρία!
ΙΣΠΑΝΟΣ: Αγαπητοί κύριοι, λυπάμαι που θα χαλάσω τα σχέδιά σας, αλλά όλοι ξέρετε ότι οι καλύτεροι εραστές είμαστε εμείς, οι Μεσογειακοί λαοί και ακόμη περισσότερο εμείς οι Ισπανοί! Συνεπώς, πρέπει όλοι σας να υποχωρήσετε και να δεχθείτε πως ο μόνος που πρέπει να φλερτάρει την κυρία είμαι εγώ!

Ενώ, λοιπόν, επικρατεί η σχετική βαβούρα και ο κάθε στερημένος λέει το μακρύ του και το κοντό του σχετικά με το ποιος πρέπει να φλερτάρει την κυρία, ο καπετάνιος διαπιστώνει πως ο Έλληνας έχει κάτσει σε μια γωνία σιωπηλός, παίζοντας με το κομπολόι του, χωρίς να δίνει καμία σημασία σε όσα λέγονται. Ξαφνικά, λοιπόν, αποφασίζει ο captain να διακόψει τη συζήτηση και να απευθυνθεί στον Έλληνα...

ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ: Εσύ Δημήτρη; Τι θα γίνει;; Δεν επιθυμείς να φλερτάρεις την κυρία;;;
ΈΛΛΗΝΑΣ: Τι να σας πω ρε παιδιά... Εγώ, ένα μήνα περίπου την πηδάω! Αλλά, αν θέλετε, τη φλερτάρω κιόλας!!!

Την καλημέρα μου μέσα...

Είχαμε έναν καθηγητή στο Λύκειο (εγώ δεν τον είχα σε κανένα μάθημα), ο οποίος όταν του έλεγες καλημέρα σου απαντούσε:
"Για άλλους καλή, για άλλους κακή"

Τώρα τον καταλαβαίνω...

Τρίτη, Ιουλίου 10, 2007

Πως

Κιθάρα...
Αν δεν πετύχει τότε σκυλάκι μικρό...
Αν δεν πετύχει τότε μωρό στο καρότσι (προσοχή όχι δικό σου)...
Αν δεν πετύχει ούτε αυτό τότε δεν ξέρω...

εξετάσεις

Γυμνάσιο ήμουν και μετά από κάποια χρόνια γαλλικών με αποφάσισαν να πάω να δώσω για το Delf 1 [4 Delf στα γαλλικά είναι ισοδύναμο με 1 Lower].
Τα προφορικά στα Γαλλικά τα δίνεις ως εξής : Μπαίνεις, κάθεσαι σε ένα τραπεζάκι, σου δίνουν το θέμα, το επεξεργάζεσαι για κανα δεκάλεπτο και όταν τελειώσει η εξέταση του προηγούμενου πας εσύ.
Εμένα τώρα η καθηγήτρια μου είχε μάθει λεξιλόγιο για να μιλήσω για πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα της τηλεόρασης, περιβάλλον και τα τοιαύτα. Μπαίνω μέσα και τι μου δίνουν οι κρετίνοι; "Περιγράψτε την οικογένεια σας". Τι να πεις τώρα; Δεν είχα ιδέα από λεξιλόγιο. Οπότε καθόμουν και κοίταζα το ταβάνι. Κάποια στιγμή με φωνάζουν να εξεταστώ.
Απέναντί μου κάθονταν δύο εξετάστριες. "Αϊ καλά", είπα από μέσα μου. "Δεν ξέρω που δεν ξέρω τι να πω θα τα πω και σε δύο, για να έχουν καλύτερη εκτίμηση των πραγμάτων".
Οι μόνες λέξεις που ήξερα στα γαλλικά ήταν: κοντός, ξανθός και sportif.
Οπότε ξεκινάω:
Ο πατέρας μου είναι κοντός, ξανθός και sportif
Η μάνα μου είναι μου είναι κοντή, ξανθιά και sportife
Ο αδερφός μου είναι μου είναι κοντός, ξανθός και sportif.

Και προσοχή το κοντός όχι η λέξη που είναι για ανθρώπους, αλλά το κοντός για παντελόνια.
Είπα και δύο τρεις ακόμα μαλακίες, οπότε οι εξετάστριες πέθαναν στα γέλια.

Τελικά με πέρασαν.

Μετά από κανέναν χρόνο [γρήγοροι οι ρυθμοί μου] αποφάσισα να δώσω Delf 2.
Πάω στα προφορικά, κλασικά κάθομαι και μου δίνουν θέμα για το διαδίκτυο.
Ενθουσιασμός εγώ από μέσα μου που έπεσε θέμα που γνωρίζω και ενώ είμαι έτοιμος να γράψω στο χαρτί για την προετοιμασία μου, πάει και κάθεται ρε παιδιά και αλήθεια σας το λέω ένα γκομενάκι απέναντι μου άλλο πράμα. Και να μου χαμογελάει κιόλας. Και που να συγκεντρωθείς; Οπότε πήγα να με εξετάσουν απροετοίμαστο στα προφορικά.
Πάλι καλά, πέρασα.
Το δυστυχές ήταν ότι τελικά το γκομενάκι έφυγε πριν από εμένα κι όσο κι αν έψαχνα δεν το βρήκα μετά...

Το καλύτερο ήταν σε ένα πτυχίο πληροφορικής που είχαμε έναν επιτηρητή νούμερο (number).
Εκεί που διάβαζε τα ονόματά μας διαβάζει κάπου "Κάλφας Γιώργος".
Σταματάει και μας λέει: "Το ανέκδοτο με τον Κάλφα το ξέρετε;" Και αρχίζει να μας λέει το ανέκδοτο. Ξέρετε εκείνο που λέει: Πάει δεν πάει ο Κάλφας σε γαμ....
Αυτό. Έκανε και άλλα τρελά αλλά τόσα αρκούν.
Δεν είναι να ξαναπάω σε εξέταση. Μεταρέπεται όλη η εξέταση σε show!!!

Δευτέρα, Ιουλίου 09, 2007

Black

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε,
μαύρη σαν καλιακούδα!!!

Μπιρόνια

Τω καιρό εκείνο (πέρσι δηλαδή), δίναμε αγγλικά. Proficiency (τρομάρα μου).
Ένα εκ των tests που πρέπει να περάσεις είναι αυτό που διαβάζεις ένα κείμενο και σου γίνονται ερωτήσεις πάνω σε αυτό.
Οπότε για να προετοιμαστώ διάβαζα σπίτι διάφορα κείμενα και απαντούσα τις ερωτήσεις.

Το θέμα ενός κειμένου ήταν γύρω από μπίρες.

"Ωραία θα διαβάσουμε για τις μπίρες", λέω από μέσα μου. Συνεχίζω το διάβασμα:
"Υπάρχουν δύο ειδών μπίρες: οι καφέ και οι λευκές"
- Πω τι μαθαίνει κανείς...αλλά τι στο διάολο λέει; Οι μπίρες είναι ξανθιές και κόκκινες...τέλος πάντων δεν πειράζει...συνεχίζουμε και βλέπουμε που το πάει.
Και διαβάζω και διαβάζω ώσπου στο τέλος έρχεται το τελειωτικό χτύπημα.
"Μερικοί σκοτώνουν τις μπίρες στο Β. Πόλο και για αυτό τιμωρούνται."


20 λεπτά διάβασμα, 20 ΛΕΠΤΑ ΔΙΑΒΑΣΜΑ και δεν είχα καταλάβει ότι δεν μιλάει για μπίρες (beer) αλλά για αρκούδες (bear). Μοιάζουν τόσο οι λέξεις!!!

Άλλα 20 λεπτά έφαγα στο να γελάω μόνος μου και να αναρωτιέμαι
πως γίνεται να διάβασα ολόκληρο κείμενο και να να μην κατάλαβα ότι δεν μιλάει για μπίρες!!!


Η ιστορία έχει μεγαλύτερη επιτυχία όταν την λέω προφορικά, γιατί εκεί μπορώ να σας προφέρω τις δύο λέξεις (beer και bear) με την ίδια προφορά ακριβώς.

Δεν θέλετε να μάθετε τι πήραμε στο proficiency... ή μάλλον θα σας πω τι πήραμε.
Όπως λέει και ο λαός: "Πήραμε τα @@ μας"
[εκφράσεις που λένε ποιητές και λαός επιτρέπεται να τις λέω χωρίς ντροπή]

Αλλά όχι κυρίες και κύριοι. Δεν κόπηκα στο reading, αλλά στο listening. Τώρα ξέρω γιατί.
Αυτοί οι Άγγλοι δεν διαβάζουν όλες τις λέξεις με την ίδια προφορά...που να περάσει άνθρωπος...


Κυριακή, Ιουλίου 08, 2007

Το χωριό


Το καλοκαίρι πάντα πηγαίναμε στο χωριό.
Εκεί έβρισκα την Ελένη και την Μαρία. Ήμασταν και οι τρεις πολύ καλές – καλοκαιρινές – φίλες. Ήταν εγγονές δύο γειτόνων του παππού. Από μικρές παίζαμε μαζί κάθε καλοκαίρι στους χωματόδρομους του χωριού.
Στο χωριό πήγαινα χάρη στον παππού μου. Είχε μείνει μόνος του μιας και η γιαγιά μας άφησε νωρίς και αρνιόταν να αφήσει το χωριό του για να έρθει στην πόλη μαζί μας. Έτσι πήγαινα κάθε καλοκαίρι στο χωριό για να του κάνω παρέα…και φυσικά να δω τις φίλες μου.
Οι μέρες στο χωριό ήταν ονειρικές. Ίσως γιατί η συνάντηση των τριών μας και του παππού ήταν μόνο για 5 μέρες κάθε καλοκαίρι. Είχαμε τόσα να πούμε και να κάνουμε αυτές τις 5 μέρες που όλες ήταν γεμάτες.
Κοιμόμασταν ελάχιστα για να μην χάσουμε ούτε λεπτό. Όταν δεν κουβεντιάζαμε για ώρες, πηγαίναμε για μπάνιο στην θάλασσα, κοντά στο σπίτι του παππού. Κυρίως τα πρωινά όταν η θάλασσα ήταν δροσερή.
Καμιά φορά παίρναμε κρυφά την βάρκα του παππού και οι τρεις μας βγαίναμε στα ανοιχτά για βουτιές. Τώρα πια νομίζω ότι ο παππούς το ήξερε και μας έβλεπε όταν παίρναμε την βάρκα, αλλά μάλλον η λαχτάρα του να μας δει και τις τρεις να γελάμε τον έκανε να κρατάει μέσα του το μυστικό που οι τέσσερις μας είχαμε.
Τα μεσημέρια καθόμασταν όλη η παρέα, συγγενείς και γείτονες στο ξύλινο τραπεζάκι του παππού. Ο παππούς ήταν ψαράς από τα νιάτα του, αλλά τα γεράματα δεν είχαν επηρεάσει την τέχνη του. Μπορούσε μέσα σε λίγες ώρες να πιάσει πάρα πολλά ψάρια με την ξύλινη και γέρικη βαρκούλα του. Έτσι κάθε μεσημέρι ο παππούς έψηνε τα ψάρια που έπιανε από τα χαράματα και καλούσε όλη την γειτονιά για ούζο και ψάρι. Εμείς πάλι δεν τρώγαμε πολύ ψάρι, συνηθισμένες από τη ζωή στην πόλη, αλλά μας τηγάνιζε ωραιότατες πατάτες και κεφτεδάκια. Μας έδινε και μια πορτοκαλάδα με καλαμάκι στην κάθε μια μας και έτσι ήμασταν όλοι ικανοποιημένοι.
Τα απογεύματα καθόμασταν στις καρεκλίτσες που είχε φτιάξει ο παππούς από κορμούς δέντρων, έξω στην αυλή του σπιτιού, κάτω από το μεγάλο δέντρο. Και εκεί ο παππούς μας έλεγε ιστορίες. Κάθε χρόνο διαφορετικές. Συνδύαζε πειρατές και μάγισσες, ιππότες και δράκους, ανθρώπους και ζώα που μιλάνε. Τις ιστορίες τις ακούγαμε πάντα με ενδιαφέρον και προσοχή, μέχρι να τελειώσει η αφήγηση.
Τα βράδια καθόμασταν στην ακρογιαλιά με μια παλιά κιθάρα της γιαγιά της Μαρίας. Την γρατζουνούσαμε και παίζαμε απαλά τραγούδια. Και κάθε τραγούδι ακολουθούσε ένα όνειρα της καθεμιάς μας. Σε κάθε παύση, μια ανάμνηση. Κι εκεί μας έβρισκε ο πρωινός ήλιος από την θάλασσα.

Έναν χειμώνα όταν πια ήμουν στο Λύκειο, το τηλέφωνο στο σπίτι μας χτύπησε και μάθαμε ότι ο παππούς πέθανε. "Μας άφησε", μου είχε πει ο πατέρας μου.
Περάσαν κοντά τριάντα χρόνια που δεν ξαναπήγα στο χωριό και που δεν ανταμώθηκα ξανά με τις φίλες μου. Κι εκείνες απ` ότι έμαθα χρόνια μετά δεν ξανά-πήγαν στο χωριό. Ίσως από λύπη, ίσως από θυμό που ο παππούς «μας άφησε»…

Και φέτος μετά από τριάντα χρόνια πήρα την μεγάλη απόφαση. Πήρα τα παιδιά μου και πήγα στο χωριό για να τους δείξω που μεγάλωσα και πως ζούσα τα καλοκαίρια όταν ήμουν στην ηλικία τους.
Η έκπληξη ήρθε όταν είδα εκεί, στο χωριό, την Μαρία και την Ελένη. Κατ` ευθείαν έτρεξα και τις αγκάλιασα. Δεν ρωτήσαμε ποτέ η μία την άλλη το πώς και το γιατί. Μόνο πήραμε ξανά την βάρκα του παππού, την σύραμε στο νερό και βγήκαμε ξανά στα ανοιχτά…

Σάββατο, Ιουλίου 07, 2007

Tristan Rêveur - Stay

"Η κακή τέχνη είναι τραγικά ωραιότερη από
την καλή γιατί δείχνει την ανθρώπινη αποτυχία"
"Bad art is more tragically beautiful than good art, because it documents human failure."
Απ` την ταινία Stay

Παρασκευή, Ιουλίου 06, 2007

3 σε 1

Ξεπαρκάρω από το parking της εστίας, και κατηφορίζω να βγω στον κεντρικό δρόμο, περνάει μια παρέα φοιτητών μπροστά από το αμάξι μου και ο τελευταίος κοντοστέκεται για να περάσω εγώ με το αμάξι. Εγώ σταματάω για να μην τον πατήσω και ενώ τον βλέπω να σταματάει ξαναξεκινώ, αλλά εκείνη την ώρα πάει να ξαναπεράσει οπότε σταματάω. Σταματάει και εκείνος, οπότε πέρασα εγώ τελικά.
Έτσι μετά από αυτό το σταμάτημα και ξεκίνημα πεζού και αμαξιού ακούω τον τύπο από έξω να φωνάζει στους άλλους που έφευγαν και ήταν ήδη μακριά:
"Όχι ρε γαμώτο, σεβάστηκα το cinquecento!!!"

Μετά γελούσα επί 10 λεπτά!!! Το είπε με ένα μαράζι που σεβάστηκε το αμαξάκι μου και με άφησε να περάσω που είχε τρομερή πλάκα...
Ακου εκεί "σεβάστηκα το cinquecento", χαχαχα

-ο-

Στο σπίτι μου πάνω εις τας Επανομάς, το νούμερο του τηλεφώνου μας μοιάζει με ενός σαντουιτσάδικου. Το γνωστό "Μπερναμπέου". Οπότε 1 στα 3 τηλέφωνα που λαμβάνουμε αρχίζει ως εξής:
"Μπερναμπέου εκεί;"

Έτσι οι ανάλογες απαντήσεις μου είναι οι εξής:
- "Όχι"
- "Όχι, πάρτε στο..."
- "Λάθος κάνετε."
Ε και αν είναι πολλοί οι πρίχτες:
- "Ναι. Πείτε μου..."
Μου λένε την παραγγελία και ασ` τους να περιμένουν.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν βάζουμε λίγο γύρο σπίτι να κάνουμε κανά delivery?
Η μισή πελατεία εμάς παίρνει...

-ο-

Περπατάει ένας στον δρόμο και τον χτυπαέι ένας με το αμάξι. Οπότε ακολουθεί ο εξής διάλογος:
οδηγός: "Που πας ρε μαλάκα;"
πεζός: "Εγώ που πάω; Εσύ που πας ρε άσχετε..."
οδήγος: "Εγώ άσχετος; Εγώ οδηγώ 20 χρόνια"
πεζός: "Και εγώ περπατώ 45"

γκαυλοπυρεσσούσα νεανίς

Αυτή η ιστοριούλα 5 γραμμών...
Αφιερωμένη σε σας που στο δρόμο γυρνάτε το βλέμμα...
Σε σας που δεν το τολμήσατε...
Αλλά πολύ θα το θέλατε...

-ο-

Όταν λοιπόν η Μαρία έβγαινε στους δρόμους προκαλούσε πανικό. Μαυρισμένο δέρμα από τις πολλές ώρες ηλιοθεραπείας, καστανά μαλλιά, σώμα γυμνασμένο από το μπαλέτο, κοντούλα και με βήμα αέρινο. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να της μιλήσει.
"Πως να πάω από κύπελλο Ελλάδας σε Champions League?", ήταν η απάντηση στο ερώτημα "γιατί όχι".
Κι όμως αυτός ο κατά 4 χρόνια μικρότερος, αγύμναστος, κοντούλης, μακρυμάλλης, μουσάτος νέος δεν το σκέφτηκε καθόλου. Πήγε, της έκανε ένα καθόλου τετριμμένο κοπλιμάν...
και τώρα κάνουν μαζί μπάνιο στα νησιά του Αιγαίου!!!

-ο-

Ο Ιούλης έφτασε με βήμα ταχύ.
Η εξεταστική έφτασε με βήμα ταχύ.
Ο Ιούλης θα τελειώσει με βήμα αργό.
Η εξεταστική θα τελειώσει με βήμα αργό.

Όμως πάντα, μα πάντα κάπου εκεί έξω θα υπάρχουν αυτές οι καυτές, η κατά τον Εμπειρίκο (και αφού το είπε ποιητής μπορώ να το χρησιμοποιήσω χωρίς συστολές): γκαυλοπυρεσσούσες νεανίδες, που θα μας θυμίζουν ότι οι ωραίες γυναίκες δεν πεθαίνουν ποτέ και είναι εκεί και περιμένουν. Μπορεί όχι εμάς...αλλά περιμένουν!!!

Άξιος!!!

-ο-

Τα πρόσωπα είναι φανταστικά. Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα ήταν ηθελημένη...

Υπότιτλος: καυλοπυρεσσούσα νεανίς

Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2007

Γκάντι

"Όταν βρεις μια δουλειά που σου αρέσει πραγματικά,
δεν θα χρειαστεί να ξανά-δουλέψεις"

Γκάντι

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

"Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να
κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν
πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί."
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007

Phd

Αυτές τις μέρες ήρθαν στο μυαλό μου δύο comics που είχα δει παλιά...
Αφιερωμένο σε μένα και σε όλουυυυυυυς εσάς...



"Of course grades don't matter," said Prof. Smith,
"we only care about the lab work." Grades only
serve to "feed the ego of the smart students,
and break the spirit of the mediocre ones."

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πως να σου το πω....

Υπάρχουν 2 κλάσεις πολυπλοκότητας.
Η P και η NP. Εμείς θα τις λέμε "μπορώ" και "θέλω".
Όσο κι αν προχωρά ο τομέας του Computer Science, προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα των προβλημάτων: Αν δηλαδή η κλάση P=NP. ["μπορώ" = "θέλω"].
Και όσο περνούν τα χρόνια τόσο προσπαθούμε να τις εξισώσουμε υπό προϋποθέσεις.
Όλοι κατά βάθος ξέρουμε ότι η P δεν είναι ίση με την NP ["θέλω" και "μπορώ"], αλλά ούτε έχει αποδειχθεί κάτι τέτοιο ούτε και θέλουμε να το αποδεχτούμε a priori.

Και οι γενιές προχωρούν και μη πληρότητα του Γκέντελ θα μας κυνηγάει για πάντα...

Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007

Όταν η βροχή είναι ευτυχία

Η συναυλία έχει αρχίσει πολύ ώρα τώρα. ΟΙ Πυξ Λαξ μας φέρνουν στο θέατρο Γης όπου συναντάμε τυχαία πολλούς φίλους. Μόλις τελειώσαμε το Λύκειο...
Η βροχή αρχίζει να πέφτει ξαφνικά και η συναυλία σταματά. Η παρέα χάνεται μέσα στην ταραχή όλων να προφυλαχθούν από το νερό. Και έχω μείνει μόνος μου κοιτάζοντας αριστερά και δεξιά να δω πως μπορώ να καλυφτώ κι εγώ.
Και ακούω μια φωνή. Η ομπρέλα έχει ανοίξει και μια κοπελιά μου λέει να μπω από κάτω.
"Σε ευχαριστώ πολύ"
Αρχίζουμε να περπατάμε προς την έξοδο. Έχω ήδη ξεχάσει την παρέα μου πίσω.
"Έλα πιο μέσα στην ομπρέλα. Βρέχεσαι.", μου λέει η κοπέλα.
Το χέρι μου περνάει ασυναίσθητα στην πλάτη της, ενώ το άλλο κρατάει την ομπρέλα.

"Ατυχία η βροχή", μου λέει.
Δεν απαντώ. Κατηφορίζουμε. Και όσο ο δρόμος κατεβαίνει τόσο την γνωρίζω καλύτερα. Σε κάποια στιγμή φτάνουμε στην έξοδο.
"...και σπουδάζεις;", ήταν η τελευταία ερώτησή μου.

"Ναι αύριο φεύγω για Λονδίνο", μου λέει.
"Λονδίνο; Κρίμα...". Απέναντι εμφανίζεται ένας φίλος από την παρέα μου.
"Φτάσαμε λοιπόν. Εγώ φεύγω από εδώ. Με περιμένουν."
"Δυστυχώς κι εγώ πρέπει να φύγω. Βρήκα τα παιδιά", της λέω.
"Χάρηκα πολύ", μου λέει.
Φεύγοντας γυρίζει και μου δίνει ένα φιλί, χαμογελάει και κατηφορίζει τον δρόμο, μόνη πλέον.
Γύρισα κι εγώ στην παρέα που βρέθηκε μαζεμένη κάτω από ένα υπόστεγο.
"Που είστε ρε; Έφαγα τον τόπο να σας βρω..."

-ο-
Σε αυτή την κοπέλα που μου έδειξε ότι η ζωή είναι γεμάτη ωραίες μικρές στιγμές. Παντού και πάντα. Αρκεί να αδράξουμε την μέρα!!!

Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007

Αν δεν...

...τότε θα βλέπαμε την Πάτρα από ψηλά.

Η φωτό είναι του Christopher