Πέμπτη, Μαΐου 31, 2007

cut για διαφημίσεις

Απελπισμένος άνθρωπος πάνω σε ταράτσα απειλεί να αυτοκτονήσει.
Από κάτω μαζεμένοι άνθρωποι, αστυνομικοί και φυσικά τα κανάλια.
Ο άνθρωπος τελικά αποφασίζει να τερματίσει την ζωή του πηδώντας στο κενό...
...αλλά πριν κάνει το τελευταίο του βήμα, η φωνή του δημοσιογράφου από κάτω ηχεί:
"Φίλε, γίνεται να το κάνεις σε 5 λεπτά για να πάμε σε διαφημίσεις;"

-ο-

Le κατάντια...
Δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
Κι όμως συνέβη στην Αμέρικα...

Τρίτη, Μαΐου 29, 2007

το ον λέγεται πολλαχώς

Και εωράκαμεν τον φιλόσοφον εις την κεντρικήν εκ των δύο αυλών, δια να μας ειπεί ότι τελικώς αποφάσισεν ότι ο έρως ήτο παιδικήν ασθένειαν τερματιζούσης εις ηλικίαν δεκάτην ογδόην και καρφώζουσειν απειλητικόν βλέμμα εις τους ημετέρους, έκραξεν με την χείραν εις την ανάτασην: "Ερως ήτο και επέρασεν!!!" δια να έλθουν αμέτρητες βωμολοχίες εξ ημών.
Ο δε φιλόσοφος απέδρασεν προς άγνωστην μέχρι στιγμήν κατεύθυνσην!!!
Είχεν δεν είχεν δίκιο μας την εσπάζουσειν τότε οι φιλόσοφοι.
Αληθές γαρ και βέβαιόν εστίν, ότι ούτε που ενθυμούμεθα πλέον τι είπον και τι ουχί...

-ο-

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν ή όχι οι λέξεις που χρησιμοποίησα,
αλλά και αν είναι σωστά συντακτικά και ορθογραφικά γραμμένες.

Αλλά δεν με απασχολεί και πολύ αυτό...
Ελπίζω ούτε εσάς...


Δευτέρα, Μαΐου 28, 2007

Αγιον Όρος και τα μυαλά στα κάγκελα


Βλέπω μια γενικότερη πτώση της διάθεσης όλων μας. Οπότε είπα να γράψω ένα post για να αλλάξω λιγάκι το κλίμα...
"Για σας είμαι άθεος, για τον Θεό μια σκληρή αντιπολίτευση", είπε ο αγαπημένος μου Γούντι Άλλεν και συμφωνώ κι εγώ. Παρ` όλα αυτά το παρακάτω βίωμα μου δεν είναι διόλου θρησκευτικό παρά αναλύει καλύτερα την φράση "Φαΐ και καλοπέραση"...

Πριν τρία χρόνια σε εκείνο το ονειρικό καλοκαίρι των τεσσάρων μηνών μετά τις πανελλήνιες, αποφάσισα με καθόλου δημοκρατικές διαδικασίες (τουτέστιν: "Αν δεν με πάρετε μαζί σας θα κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο μέχρι να σπάσει") να ακολουθήσω τους μεγάλους εις την μονήν του Αγίου Όρους. Να δω και εγώ επιτέλους πως τα περνάνε οι καλόγεροι. Τις κακουχίες και τις μοναξιές αυτών.
Ενθυμούμαι πολλές λεπτομέρειες του ταξιδιού με το αμάξι, αλλά δεν θα τις είπω διατί δεν ήτο αυτό το νόημα της συγγραφής τους παρόντος κειμένου.
Ξεκινήσαμεν τις πρωινές ώρες και εφτάσαμεν εις την Ουρανούπολη (εις τα σύνορα πάει να πει) δια να πάρουμε φέρι μπότ για τη Μονή Μεγίστης Λάβρας (ή κάπως έτσι). Το πήραμε το πλοίο και φτάσαμε επιτέλους εις ένα χωριό αρχικά, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει ή καλύτερα δεν θέλησα ποτέ να μάθω.

Πολιτισμός
Αναδρομή στο παρελθόν: Εγώ είχα ακούσει ότι στο Άγιο Όρος λέει να πας γιατί υπάρχει ακόμα αυτή η wild life (αρχέγονη ζωή). Για να πας σε κάποια μονή, έλεγαν, περνάς μέσα από μονοπάτια, δέντρα, κακό και έτσι έρχεσαι πιο κοντά στη φύση και ηρεμείς, μιας και κατά τα λεγόμενα των άλλων δεν υπάρχουν δρόμοι εις το Όρος.

Μούφα οι φήμες, κυρίες και κύριοι. Μόλις κατεβήκαμε από το φέρι μποτ μας πήρε λεωφορειάκι και μας πήγε κανονικότατα από το χωριό στο μοναστήρι που θέλαμε. Έξω από την πύλη μας άφησε. Μόλις φτάσαμε στο μοναστήρι, μπροστά μας βρήκαμε πλήθος κόσμου. Ούτε στα πιο κοσμικά party τέτοιο κόσμο ρε παιδιά.

Το Φαγητό
Αναδρομή στο παρελθόν ξανά: Μας είχαν πει ότι οι μοναχοί δεν τρων κρέας και γενικά είναι λιτοδίαιτοι (ασκητικός τρόπος ζωής).

Οι μοναχοί τρων 2 φορές την μέρα με τον εξής τρόπο: Μαζεύονται όλοι (μοναχοί και επισκέπτες) έξω από ένα κτήριο. Εκεί που τρώνε όλοι μαζί δηλαδή.
Έτσι κάναμε κι εμείς. Περιμένουμε, ανοίγουν οι πόρτες και μπαίνουμε μέσα. Εκεί κάθεσαι σε κάτι πέτρινα τραπεζάκια και μπροστά σου υπάρχει σαλάτα και ψωμί. ΑΛΛΑ δεν πρέπει να αγγίξεις τίποτα. Μετά μπαίνει μέσα ο αρχηγός της φυλής. Αρχί-κάτι, δεν θυμάμαι καλά πως λέγεται. Τέλος πάντων αυτός που κάνει τα κουμάντα στο εκάστοτε μοναστήρι. Χτυπάει ένα καμπανάκι. Όχι εσύ δεν πρέπει να αγγίξεις τίποτα. Το φαγητό αρχίζει να σερβίρετε μπροστά σου. Ο Αρχί-τέτοιος προσεύχεται. Εγώ βέβαια ούτε που το κατάλαβα. Μετά μου το είπαν. Εγώ κοιτούσα το φαΐ με λαχτάρα μιας και είχα να φάω από το πρωί. Μετά χτυπάει ένα δεύτερο κουδουνάκι και τότε όλοι τριγύρω μου, που έβλεπα να κάθονται νωχελικά ήρεμοι, έβαλαν το κεφάλι κάτω και αρχίσαν. Κουτάλι στο ένα χέρι, πιρούνι στο άλλο, και δώστου το φαΐ μετά μανίας. "Μα πως κάνουν έτσι, ρε γαμώτο", έλεγα από μέσα μου. Εγώ ήρεμα πήρα το κουταλάκι μου. Είχε μανέστρα την πρώτη μέρα. Και ναι κυρίες και κύριοι. Μέσα της, κομματάκια κοτόπουλο. Σιγά που δεν έτρωγαν κρέας οι μοναχοί. χαχα. [μόνο να σκεφτείς πόσα αγριογούρουνα υπάρχουν εκεί...] Άρχισα να τρώω σιγά και σταθερά, μέχρι που ακούστηκε το τρίτο καμπανάκι. Τότε όλοι άφησαν τα πιρούνια και τα κουτάλια κάτω με την μία. "Τι στο διάολο", αναρωτήθηκα από μέσα μου, ρίχνοντας κλεφτές ματιές αριστερά και δεξιά μου. Ρωτάω έναν διπλανό μου και μου λέει ότι όταν ο Αρχί-τέτοιος τελειώσει το φαΐ του τότε χτυπά κουδούνι και κανείς δεν επιτρέπεται να φάει. Κατάλαβες φίλε μου. Δηλαδή να μην πεινάει ο Αρχί-τέτοιος και να μείνουμε όλοι νηστικοί. "Σιγά μην αφήσω το κοτοπουλάκι μου, κουφάλες", είπα από μέσα μου και ενώ όλοι ήταν όρθιοι γιατί περνούσε ο Αρχί-τέτοιος προς την έξοδο, εγώ ήμουν καθισμένος, με το κουτάλι στο χέρι και συνέχιζα ανενόχλητος το φαΐ μου.
Την επομένη ήμουν προετοιμασμένος. Με το που χτυπάει το πρώτο κουδούνι και ο Αρχι-τέτοιος προσεύχονταν και κανείς δεν έτρωγε, εγώ άρπαξα πιρούνι και ψωμί και άρχιζα να κατασπαράζω το παστίτσιο (εδώ ομολογώ ότι δεν είχε κιμά, αλλά μια θεσπέσια μπεσαμπέλ). Αυτή είναι νηστεία. Γαμάτη. Την μια κοτόπουλο, την άλλη παστίτσιο.

Μια μέρα αποφασίσαμε να πάμε σε ένα κελί. Στα κελιά μένουν ολομόναχοί τους, κάποιοι μοναχοί (ένας σε κάθε κελί) και δεν έχουν σχέση με τα μοναστήρια. Παίρνουμε το λεωφορειάκι μας και μας παρατάει σε μια διασταύρωση. "Ωπ", είπα από μέσα μου, "ήρθε επιτέλους η ώρα να περπατήσουμε στη φύση.". Τι ήθελα και το σκέφτηκα. Σκάει μύτη τζιπάκι (τι τζιπάκι δηλαδή ρε παιδιά. Τζιπάρα του μοναχού) και μας περιμαζεύει. Σκάμε μύτη λοιπόν στο κελί, το οποίο όμως γιόρταζε ο Άγιός του εκείνη την μέρα. Και είχαν μαζευτεί όλοι οι μοναχοί από τα γύρω κελιά. Καμιά εικοσαριά δηλαδή. Ένας εκ των οποίων πριν καν φτάσουμε, είχε γίνει γκολ από το ουίσκι και δεν τον ξαναείδαμε μέχρι που φύγαμε, γιατί τον είχαν ξαπλώσει σε ένα κρεβάτι μέσα σε ένα δωμάτιο. Και ρε παιδία, αλήθεια σας το λέω, να έχει ένα φαΐ, άλλο πράγμα. Κάτι ψάρια σούπα, γιαουρτάκια (με τα οποία έριξα πολύ γέλιο γιατί οι άλλοι μοναχοί τα ζητούσαν από τον μοναχό που είχε το κελί, τα έβαζαν στην τσέπη τους και τα έπαιρναν μαζί τους για να τα φαν αργότερα. Εγώ το έφαγα εκεί...), κρασάκι, γλυκά. Άλλο πράμα. Τέτοιο φαΐ είχα να κάνω χρόνια ολόκληρα.

Η ζωή εντός
Το χειρότερο ήταν η ζωή μέσα στο μοναστήρι. Κατ` αρχάς είχε ολονυχτίες. Δηλαδή πηγαίναμε στην εκκλησία και κοιμόμασταν. Τουλάχιστον αυτοί που έβλεπα τριγύρω μου, είτε ήταν μοναχοί, είτε επισκέπτες, κάθονταν στα στασίδια έβαζαν το κεφάλι κάτω και κοιμόντουσαν. (ένας δίπλα μου παραλίγο να πέσει κιόλας). Που και που βέβαια σηκώνονταν και έβγαιναν λιγάκι έξω για να πάρουν αέρα. Εγώ δεν μπορούσα. Ο λόγος ήταν ένας: Αυτοί οι άνθρωποι δεν έψελναν. Γκάριζαν. Πραγματικά δεν είχαν ιδέα από μουσική και δει βυζαντινή. (Παρένθεση: Μόνο σε ένα μοναστήρι ήξεραν να ψέλνουν. Πολύ ωραίο μοναστήρι, γιατί εκτός αυτού ήταν όλο με γκαζόν. Χλίδα μιλάμε...)
Φυσικά αντί για ολονυχτίες μπορούσες να πας να κοιμηθείς. Ο ύπνος όμως, ήταν άλλο βάσανο. Δεν ξέρω πως, αλλά μας έβαλαν σε κάτι καταγώγια (ενώ οι μοναχοί μέναν σε κάτι πολύ ωραία κτήρια), που προφανώς είχε μέσα κάτι ζωύφια σαν άγκουρες ή μάγκουρες (δεν τα είδα πολύ καλά για να σας πω). Γεμίσαμε όλοι σπυριά σε όλο μας το σώμα. Άσε που ήταν ένα παιδάκι μέσα που ροχάλιζε σαν κομπρεσέρ. Ε, πόσο να αντέξεις αυτό το μαρτύριο. Και αυτός ήταν ο λόγος που φύγαμε άρον άρον από το Άγιο Όρος και μεταξύ μας δεν βλέπω να ξαναπατάμε. (δεν υπάρχει και λόγος βασικά)

αστερίσκος: Είχα ακούσει για τις παραβολές που λεν οι μοναχοί στους επισκέπτες. Αλλά δεν ήξερα ότι μερικές είχαν τόσο πλάκα. Τώρα να σου λέει ο άλλος ότι ήρθε ο τάδε και έσπειρε το δέντρο με τα φύλλα μέσα στη γη και τις ρίζες απ` έξω και γι` αυτό τα κλωνάρια βγαίνουν προς τα κάτω ΚΑΙ να έχουν και οι άλλοι ερωτήσεις πάνω σε αυτό, ε είναι κάπως αστείο νομίζω.

Πάρα πολλά άλλα συνέβησαν τις μέρες εκείνες εις το Όρος, κυρίως φαιδρά.
Το θέμα είναι ότι αυτοί εκεί μέσα ζουν πολύ καλύτερα από εμάς εδώ έξω. Και όταν λέμε μοναχοί, μάλλον μόνο στο όνομα, γιατί τόσο κόσμο μαζεμένο δεν είχα δει ποτέ μου.
Τελικά οι άντρες ξέρουν να καλοπερνάνε.
Όταν πάω και σε γυναικείο μοναστήρι (που δεν το βλέπω) θα σας πω τι κάνουν και οι γυναίκες...

-ο-

Για να κριτικάρεις κάτι πρέπει να το ζήσεις. Το έζησα και να η κριτική μου λοιπόν...
"Για σας είμαι άθεος, για τον Θεό μια σκληρή αντιπολίτευση", όπως είπε ο αγαπημένος μου Γούντι Άλλεν!!!

Σάββατο, Μαΐου 26, 2007

malpractice

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."
Τζον Ντον

-o-

Στην Αμαλία που μας άφησε για πάντα χθες,
στις Αμαλίες του μέλλοντος και του παρελθόντος.

ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....

Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007

Εαρινή σύναξις των αγγέλων

Ήμασταν τότε πιτσιρίκια. Πράγμα που έκανε τα πράγματα πολύ απλοϊκά.
Ζούσαμε όλοι στο ίδιο γραφικό σπιτάκι λίγα μέτρα μακριά από την θάλασσα, εκείνο το καλοκαίρι. Για να βγεις όμως στην ακροθαλασσιά ήθελε να ξέρεις τους δρόμους. Η αλήθεια ήταν ότι ποτέ δεν έμαθα τους δρόμους. Ίσως να ήταν η πρόφαση για να έχω πάντα παρέα όταν περπατάω. Δεν θυμάμαι να υπήρχε τίποτα άλλο προσβάσιμο με τα πόδια εκεί τριγύρω από το σπίτι. Μόνο μια παράγκα θυμάμαι που μία φορά έτυχε να περάσουμε, αλλά νομίζω ήταν εγκαταλελειμμένη. Το σπίτι που μέναμε είχε έναν όροφο. Ανέβαινες τα σκαλιά και έμπαινες μέσω του μπαλκονιού, που έβλεπε στην θάλασσα, στο εσωτερικό. Αριστερά η κουζίνα και δεξιά το σαλόνι με το τζάκι. Πιο μέσα ήταν τα δωμάτια μας. Εκεί κοιμόμασταν όλα τα πιτσιρίκια μαζί.
Στην θάλασσα πηγαίναμε με τα πόδια κάθε πρωί. Δεν υπήρχαν άλλοι εκεί. Ήμασταν εμείς μόνο. Άλλωστε η θάλασσα αν και πεντακάθαρη ήταν γεμάτη πέτρες και αχινούς. Με φόβο έμπαινα κάθε φορά. Δεν θυμάμαι και πολλά παιχνίδια, μόνο κάποια στιγμή που προσπάθησαν οι άλλοι, να ανέβει ο ένας στην πλάτη του άλλου. Εγώ κοίταζα από μακριά με δέος, αλλά τελικά δεν κατάφεραν να αντέξουν τρία άτομα έτσι. Θυμάμαι επίσης τις πετρούλες που μαζεύαμε μιας και η παραλία ήταν γεμάτη πέτρες. Μπορεί από εκεί να μου κόλλησε και πλέον μαζεύω πέτρες. Παίρναμε τις στρόγγυλες ώστε μετά οι μεγαλύτεροι να ζωγραφίσουν πάνω διάφορα. Κάπου καταχωνιασμένες στο υπόγειο θα είναι.
Μια μέρα ξεκινήσαμε και οι τέσσερις προς άγνωστη κατεύθυνση για μένα. Ανεβήκαμε ένα λοφάκι μακριά από το σπίτι. Εκεί ήταν ένα κτήριο ερείπιο. Σαν κάστρο διαλυμένο και ξεχασμένο από θεούς και ανθρώπους. Μέχρι εκεί τον ήξεραν οι άλλοι τον δρόμο. Κι ενώ αποφασίζαμε να γυρίσουμε πίσω, ανακαλύψαμε μια τρύπα και ένα εν δυνάμει μονοπατάκι μεταξύ των δέντρων. Προσωπικά νομίζω ότι δεν ήταν μονοπάτι, αλλά τα παιδικά μας μυαλά το έβλεπαν σαν μια περιπέτεια. Μπήκαμε ο ένας πίσω από τον άλλο. Θυμάμαι ακόμα το έδαφος γεμάτο βελανίδια παντού γύρω μας. Ίσως κατάφερα να κλέψω μερικά από τη φύση. Περπατήσαμε αρκετή απόσταση μεταξύ δέντρων, θάμνων και λοιπών, πάντα ο ένας πίσω από τον άλλο, μιας και δεν χωρούσαμε αλλιώς. Και ξαφνικά παραμερίζοντας έναν θάμνο, απλώθηκε μπροστά μας ο παράδεισος. Το ομορφότερο τοπίο. Ένα πράσινο λιβάδι στη μέση του πουθενά, τριγυρισμένο παντού από δέντρα και ένα κάτασπρο άλογο ελεύθερο να κάνει βόλτες αδιάφορο για τον υπόλοιπο κόσμο. Σταματήσαμε εκεί. Δεν πατήσαμε το λιβάδι, ούτε καν το σκεφτήκαμε. Μείναμε εκεί για λίγα δευτερόλεπτα και κάναμε μεταβολή. Ίσως εκεί να σταματούσε για μας η παιδική ικανοποίηση. Ένα μυστικό μονοπάτι που οδήγησε κάπου που δεν θα ξανά-πηγαίναμε ποτέ. Ποτέ δεν το αναφέραμε σε κανέναν. Ούτε μεταξύ μας.
Όλοι είχαμε όνειρα τότε. Και πόθους. Ο καθένας τους δικούς του. Θυμάμαι που καμιά φορά μιλούσαμε για αυτά. Μιλούσαμε για το μέλλον.
Αλλά το μέλλον ήταν εκεί. Ακούς; Εκεί. Όταν ήμασταν παιδιά. Όταν ανακαλύψαμε το μονοπάτι και όταν φτάσαμε στο λιβάδι. Ελεύθεροι.
Και τα θυμάμαι ώρες ώρες αυτά. Αλλά είναι φορές που θυμάμαι εσένα πιο πολύ. Και μερικές φορές στεναχωριέμαι τόσο που δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό σου. Αλλά είμαι βέβαιος ότι κατά βάθος σε θυμάμαι. Τα γέλια μας, την ομορφιά σου, τις στεναχώριες μου, αυτό το «εγώ θα γίνω…» που έλεγες, την ερώτηση σου «γιατί πας προς τα πίσω…». Λεπτομέρειες που για εμένα είναι κάτι άλλο. Τότε είχα ένα πόθο. Και πρώτη φορά τον λέω τώρα. Σε σένα. Τότε ήθελα να γίνω συγγραφέας. Τότε, λοιπόν, που έφυγες υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα σου αφιερώσω το πρώτο μου βιβλίο. Παιδικά όνειρα. Που συνήθως είναι απραγματοποίητα.
Να ξέρεις όμως ότι υπάρχεις ακόμα για μένα και σε σκέφτομαι συχνά. Γιατί μου φέρνεις όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Μου φέρνεις μπροστά στα μάτια μου τους πρώτους παιδικούς έρωτες, την ελευθερία και την χαρά.
Η σύναξις των αγγέλων. Μια βουτιά στην θάλασσα με τα λαστιχένια παπουτσάκια και η βάρκα των μεγάλων να φέρνει πίσω ψάρια για το βράδυ.

-o-
Ακόμα κι αν το κείμενο είναι προχειρογραμμένο και γραμμένο
μέσα σε λίγα λεπτά, μου βγήκε σαν ποτάμι από μέσα μου.

Θέλω να το αφιερώσω σε αυτό το πουλί που πέταξε μακριά
πριν πολλά χρόνια, αλλά είναι πάντα εδώ. Στην Ηλέκτρα.
Που μας άφησε τόσο νωρίς, αλλά καθόρισε τόσα πολλά.

Τρίτη, Μαΐου 22, 2007

φεγγάρι


Πόσο θα `θελα μαζί να βλέπαμε το φεγγάρι
και όνειρα να κάναμε για το μέλλον,
από αυτά τα χαζά τα ουτοπικά,
που μαζί σου γίνονταν πάντα τόσο αληθινά.
Αυτά να ζήσουμε μπροστά στο φεγγάρι
και μόνοι να περπατήσουμε στην σιωπή
και κάτω η πόλη να φέγγει
και ο άνεμος να λύνει τα δεμένα μαλλιά σου.
Και να `σαι εκεί όταν η θλίψη γεμίζει τον ορίζοντα
και με ένα κοίταγμα σου να την κάνεις να φεύγει.
Να βλέπαμε μαζί το φεγγάρι που ολόγιομο
θα κρύβονταν πίσω από το βουνό απέναντι.
Μυστικά και δύσκολα.
Κόκκινα και άσπρα.
Στις βραδινές βόλτες στην παλιά πόλη.
Εκεί ψηλά.
Και να τρέμουμε καθώς αφηνόμαστε,
σε αυτό που προϋπήρχε
σε αυτό που χάθηκε πίσω από τα βουνά.

Συμβουλή

Ας δουλέψουμε για να μπορούμε και να απαιτούμε.
Αυτή ήταν η φράση με την οποία τελείωσε το συνέδριο πληροφορικής και με έβαλε σε σκέψεις. Για να ζητάς πρέπει και να δίνεις.

Κυριακή, Μαΐου 20, 2007

Είναι να μην πάει κάπου...

Η κατάσταση είναι απλή.
Είμαστε εγώ και ο Βασίλης καλεσμένοι στο party. Θα έχει πολύ κόσμο.
Μας είπαν στις 10:30. Εμείς λόγω και των συναυλιών αποφασίσαμε να πάμε κατά τις 12:30.
Μετά μας ήρθε η ιδέα να πούμε και στον Christopher. Ε μέχρι να βρεθούμε πήγε 1.
Φτάνουμε στο κτήριο και βλέπουμε μπατσαρία από έξω. Ανεβαίνουμε στον τέταρτο που είναι το party. Η μουσική παίζει. Μόλις μπαίνουμε σκάει η εορτάζουσα και μας λέει να κλείσουμε την μουσική και να την κάνουμε γιατί της πήραν τα στοιχεία. Εν το μεταξύ χαμός από πολύ ωραίες κοπελίτσες. Όλων των ειδών και όλες μαζεμένες μέσα σε ένα δωμάτιο [πρέπει συνολικά να ήμασταν κάπου 40 άτομα]. Οπότε μόλις μπαίνουμε, κλείνει η μουσική και φεύγουν όλες οι ωραίες κοπελίτσες με την μία. Ε αφού έχουμε μείνει 5-6 τελικά, πάμε να φύγουμε. Και εκεί την ώρα ακούμε στο ασανσέρ ότι κλείστηκαν μέσα 7 παιδιά που ήταν στο party. Πάνω-κάτω να δούμε τι γίνεται, πως κλείστηκαν, καλούμε πυροσβεστική κτλ, ανοίγουμε με κατσαβίδι, τους βγάζουμε. Χαμός.
Από εδώ και πέρα μπορεί να σας εξηγήσει ο φίλτατος Βασίλης για το τι έφταιξε και η πολυκατοικία γέμισε τόοοση αρνητική ενέργεια...

Σάββατο, Μαΐου 19, 2007

Ένα

Η ζωή, μου έδωσε μια κατάρα.
Είναι αυτή η κατάρα όμως που με κάνει να ζω.
Η κατάρα να βλέπω και να είμαι εκεί.

Είχαμε μαζευτεί πολλοί εκείνη την μέρα. Στην αίθουσα δεν χωρούσαμε και είχαμε μείνει απ` έξω να φωνάζουμε συνθήματα ειρήνης. Απέναντι μας ήταν αυτοί. Το ποιοι ήταν αυτοί ήταν γνωστό σε όλους. Κρατούσαν λοστούς και μας κοιτούσαν απειλητικά και μας έβριζαν συνεχώς. Μεταξύ μας μερικοί αστυνομικοί "αδιάφοροι". Ο Γρηγόρης τελείωσε την ομιλία του και βγήκε έξω. Προσπαθήσαμε να κάνουμε αλυσίδες όσοι ήμασταν έξω για να τον προφυλάξουμε, όμως δεν άντεχε. Βγήκε μπροστά και φώναξε στους αστυνομικούς. Ζήτησε δημοκρατία ("μα δεν βλέπετε τι γίνεται", είχε φωνάξει) και τότε ήρθε το τρίκυκλο. Ένας λοστός βρέθηκε στο κεφάλι του. Ο Γρηγόρης πέθανε. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αλλά δεν μίλησα. Είδα κάτι που "ξέχασα" σε λίγες μέρες. Κάτι που δεν συνέβη ποτέ.
Μέρες μετά οργανώθηκε μια πορεία. Και έτρεξα. Σε αυτά ήμουν πρώτος. Ήμασταν όλοι εκεί. Εγώ, ο Σωτήρης, ο Κώστας... Φωνάζαμε και τότε ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ναι είχαν ακουστεί. Το θυμάμαι. Ο Σωτήρης έπεσε κάτω αιμόφυρτος. Τον πυροβόλησαν. Ή όχι; Δεν θυμάμαι. Μα δεν άκουσα πυροβολισμό... Σκόνταψε; Το πιθανότερο. Αυτό είπα, φίλε Σωτήρη...
Όμως εγώ συνέχισα. Και βρέθηκα στην Πάτρα. Με φίλους πολλούς. Καθηγητής σε Λύκειο ήμουν. Εκείνη την μέρα το είχαμε κλείσει το σχολείο. Κατάληψη. Μέσα στους αγώνες. Και τρέξαμε μια νύχτα. Στα στενά. Εκεί μπρος μου βρήκανε τον Νίκο. Τον φίλο μου τον Νίκο. Με ένα λοστό τον χτυπήσανε. "Το θυμάσαι;", με ρωτήσανε. "Ναι ρε παιδιά", τους είπα. "Μήπως σκόνταψε κι έπεσε", μου είπαν; " Όχι ρε παιδιά", το θυμάμαι. "Μήπως δεν συνέβη" με ρωτήσανε;

Σηκώθηκα όρθιος. έβαλα τα κλάματα. Οι σπαραγμοί μου ακούστηκαν σε όλη την πόλη. Και φώναξα. Δεν μπορούσα να τα κρατώ μέσα μου.
"Τον σκότωσαν ρε παιδιά. Ήμουν μπροστά. Δολοφόνησαν τον Νίκο. Δολοφόνησαν τον Σωτήρη. Δολοφόνησαν τον Γρηγόρη. Ήμουν μπροστά σας λέω. Το θυμάμαι και θα το θυμάμαι...και τότε το θυμόμουν...άλλά..."
Εκείνη την μέρα έκλαψα. Έκλαψα γιατί επιτέλους θυμήθηκα. Γιατί επιτέλους παραδέχτηκα. Γιατί επιτέλους τίμησα. Γιατί έχασα τον φόβο.

-ο-

Στις 22 Μαΐου 1963 δολοφόνησαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη.
Στις 21 Ιουλίου 1965 δολοφόνησαν τον Σωτήρη Πέτρουλα
και στις 8 Ιανουαρίου 1991 τον Νίκο Τεμπονέρα.
Αφιερωμένο σε αυτούς που "όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες"

το είναι Όταν ταξίδι μόνιμο

Πέταξε.
Αυτός ήταν τελικά;
Ναι σου λέω.
Και τελικά;
Έπεσε.
Χα χα. Που;
Πάνω.
Και;
Είναι άσχημα.
Το άξιζε.
Το ξέρω.
Και τώρα;
Παύση.
Μεγάλη;
Έτσι κι έτσι.
Όχι ρε.
Έχεις δίκιο.
Πως τότε;
Δεν ξέρω.
Το είπες, αφού.
Είπα, ξείπα.
Έτσι ρε;
Και χειρότερα.
Και μη.
Θα ξαναπετάξω.
Εσύ ήσουν;
Ναι.
Τιμή μου.
Ποιανού;
Δεν ξέρω.
Τρέλες.
Μεγάλες.
Και ωραίες, φίλε.
Κατά βάση.
Τα λέμε.
Ποια;
Φεύγω, λέω.
Πότε;
Πάντα.
Καλό ταξίδι.
Θα είναι.
Ίσως.
Ότικαινακάνωπανταείμαιεδώκαιπανταλύπω
Γιατιείσαιονειρευτήςκαιταξιδιώτηςμόνιμος

Καντάδα γλυκοχάραμα


Πήρα την κιθάρα και ξεκίνησα. Αφού περπάτησα για δύο ώρες έφτασα κάτω από το σπίτι της. Η ώρα περασμένη. Το ολόγιομο φεγγάρι φώτιζε τα πάντα με έναν τρόπο ονειρικό. Πέντε και μισή τα χαράματα. Στάθηκα κάτω από το παράθυρό της και έπιασα σωστά την κιθάρα. Τοποθέτησα τα δάχτυλά μου στις χορδές και κοίταξα προς το παράθυρό της. Έτρεμα ολόκληρος. Και δεν ήταν φόβος. Αλλά η προσμονή να δω τα μαγικά της μαύρα μάτια.
Άρχισα. «Ξύπνα μικρό μου κι άκουσε, κάποιο μινόρε της αυγής…». Μετά από λίγα λεπτά, το παραθυρόφυλλο άνοιξε και με πρησμένα από τον ύπνο μάτια, αλλά πάντα τόσο μαγικά, μου χαμογέλασε. Δάκρυσα και η φωνή μου κόπηκε, σαν να μην μπορούσα να αναπνεύσω. Κατάπια με δυσκολία και χωρίς να πω κουβέντα ξανάρχισα να τραγουδώ.
Όταν τελείωσα, μου χαμογέλασε χωρίς να πει κουβέντα.
Χαμογέλασα κι εγώ. Την κοίταξα για λίγο και έφυγα πίσω για το σπίτι μου.

Τετάρτη, Μαΐου 16, 2007

Στιχάκια

Ξέρετε τι μ` αρέσει πολύ όταν κάθομαι στα έδρανα του πανεπιστημίου; Αυτά που γράφουν μερικοί πάνω στα έδρανα. Μερικά είναι πολύ ωραία. Είχα σταμπάρει ένα και το ξαναείδα σήμερα. Λέει:

"Μάνα γιατί με σπούδασες και μ` έκανες τεχνοκράτη,
δε μου `μαθες τον μπαγλαμά να `χω ζωή φευγάτη"
Είδες ο Η/Υ;
:D

Έτσι ή γιουβέτσι?


Πολύ με αρέσει που τρώω στην εστία εδώ και 4 χρόνια.
Σήμερα το μεσημέρι ήμουν πεπεισμένος ότι έτρωγα κοτόπουλο. Μετά από μια ελαφρά αμφιβολία κοίταξα το πρόγραμμα φαγητού και ρώτησα τον μάγειρα και μου είπε ότι ήταν ψάρι τηγανιτό.
Την έχω ξαναπατήσει άλλη μια φορά πέρσι έτσι...
Μετά σταμάτησα να ρωτάω!!!
Και όταν με ρωτάνε τι τρώω απαντώ "Έλα μου ντε!!!"

-ο-

* το βρήκα το όνομα: "ψαροκοτόπουλο" ή "κοτόψαρο"
** εν το μεταξύ γαμάτη η φωτογραφία; Την βρήκα στο internet. Θα έχει τύχει και σε άλλους φαίνεται...

Artware Festival 2007 trailer

With no comments...I`ll be there!!!

Τρίτη, Μαΐου 15, 2007

Καφές


Κυριακή και η μέρα ξεκινάει με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να σε χτυπούν στο πρόσωπο καθώς εσύ προσπαθείς να τυλιχθείς στο πάπλωμα. Σηκώνεσαι δειλά και το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να βάλεις τον καφέ να ετοιμάζεται. Πλένεσαι και νυσταγμένος όπως είσαι βγαίνεις στο μπαλκόνι με τον ελληνικό... Μπορεί και να τον έχυσες λιγάκι, αλλά "γούρι, γούρι". Άλλοι προτιμούν εφημερίδες. Αλλά εσύ προτιμάς να τελειώσεις το βιβλίο που είχες αρχίσει χθες το βράδυ που αποκοιμήθηκες με τα φώτα ανοιχτά.
Μια γουλιά από τον σκέτο ελληνικό καφέ και η διάθεσή σου αλλάζει κατ` ευθείαν. Σαν να ξυπνάς. Και μέχρι την τελευταία γουλιά που αρωματίζει τον ουρανίσκο, έχεις γίνει άλλος.
Έτοιμος για δουλειά.
Κάτω στην πλατεία οι γηραιότεροι απολαμβάνουν τον δικό τους καφέ, όπως εκείνοι τον προτιμούν. Άλλωστε ο καφές είναι ένα συναίσθημα του ανθρώπου... Μέτριος, σκέτος, γλυκός, ελληνικός, γαλλικός, νες...
Μεγάλο πράγμα ο καφές...

Ο μεγάλος μαθηματικός Ερντος είχε πει ότι μαθηματικός είναι μια μηχανή που παίρνει καφέ και βγάζει θεωρήματα

Φοιτητικούρα

Σάββατο. Από τις οχτώ το βράδυ πάνω από την ίδια σελίδα. Το θεώρημά μου μέσα!!! Ο καφές έχει τελειώσει...τρεις φορές, και δεν λέει να αποδειχθεί το άτιμο το θεώρημα.
Εν το μεταξύ το σπίτι βρίσκεται υπό κατάρρευση. Το παντζούρι χαλασμένο εδώ και 5 μήνες, το ένα φως δεν ανάβει, το πλυντήριο έχει χαλάσει και θέλει ηλεκτροκόληση που αδυνατώ να κάνω μόνος μου, η σκούπα θέλει νέα σακούλα και δεν βρίσκω στα μέτρα της, η απόψυξη που έκανα είχε σαν αποτέλεσμα να σφουγγαρίζω όλο το σπίτι γιατί δεν ξέρω πως, αλλά βρέθηκαν όλα τα νερά εκτός ψυγείου :D και πολλά πολλά άλλα....
Έτσι αποφάσισα να πάω στην παλιά πόλη, στο κάστρο.
Πενταήμερο συναυλιών από τις πολιτιστικές ομάδες του πανεπιστημίου Πατρών, από τους φοιτητές για τους φοιτητές. Και πήγα. Και είχα πάει και προχθές και παραπροχθές.
Αντίδραση στην Euro-βίζι-on ρε παιδί μου.


Ανεβαίνοντας τα σκαλία της Αγίου Νικολάου προς την παλία πόλη και το κάστρο

Το κάστρο γεμάτο από φοιτητές που ευτυχώς δεν έκατσαν μπροστά από το χαζοκούτι να δουντην αηδία της Euro-βιζι-on-ειδή. Η ατμόσφαιρα καταπληκτική...το φωτισμένο κάστρο, η σκηνή από κάτω και εμείς. Άλλοι καθισμένοι στο χορτάρι, άλλοι όρθιοι. Και το πρόγραμμα είχε από όλα. Τραγούδι, γέλιο, καλούς φίλους, μπίρα... Και ενώ οι άλλοι κάθισαν μπροστά από το χαζοκούτι για να δουν και ουχί να ακούσουν το "yeiasoumaria", εμείς τραγουδούσαμε και ακούγαμε Μάλαμα, Θανάση, Pink Floyd, και και και...

Η σκηνή, κάτω από το φωτισμένο κάστρο στην πάνω-παλιά πόλη της Πάτρας

-ο-

Και εκτός αυτών ήταν και το τριήμερο lan party στην εστία. Πέρασα μια βόλτα να δω το κάψιμο των παιδιών μέσα στο θέατρο της εστίας... Πολύ γέλιο.

Από τα μεγαλύτερα θυρία που έχω δει...

-ο-

Τώρα που έψαχνα τις photo μου, βρήκα και μια photo του γηπέδου που πάω και τρέχω κάθε Σάββατο, και δεν είναι άλλο από το πανεπιστημιακό γήπεδο...
Δεν είναι πολύ ωραία τοποθεσία;

Με φόντο την γέφυρα του Ρίου.

-ο-

ARTWARE FESTIVAL 2007

Την επόμενη Παρασκευή/Σάββατο σας καλούμε και στο Art Ware Festibal NO2. Για όσους δεν ξέρουν, το διοργανώνουμε εμείς οι φοιτητές του τμήματός μας (Μηχ. Η/Υ και Πληροφορικής) στην σχολή μας, από τους φοιτητές για όλους και περιλαμβάνει τα πάντα...συναυλίες, djs, ζωγραφική, ποίηση, κινηματογράφο και ένα σωρό άλλα...
[πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ && εδώ και μερικές photos εδώ]
Και φυσικά όλα δημιουργημένα από μας (εγώ δεν συμμετέχω ενεργά, διότι δεν μου χαρίστηκε κανένα ταλέντο ακόμη), χωρίς κανένα όφελος παρά μόνο όπως ήταν και το σύνθημα πέρσι: "Να ξεφύγουμε λιγάκι από την ρουτίνα των υπολογιστών μέσω της τέχνης".
Κάποιοι συμφοιτητές μου και πέρσι και φέτος διεκδίκησαν από το τμήμα κάποια χρήματα για αυτό το σκοπό και θεωρώ είναι ένα από τα ομορφότερα events της σχολής μας. Ελπίζω φέτος να μαζέψει πολύ παραπάνω κόσμο γαιτί αξίζει...

Μερικές από τις περσινές photo...

Μας γράψαν και οι εφημερίδες...
Αραχτοί και light!!!

Με μπιρόνια και σουβλάκια...

Σκηνές συναυλίας το βράδυ...

φοιτητές...

καθηγητές...

παρακολουθούν την έκθεση φωτογραφίας, ζωγραφικής, ποίησης και πεζογραφίας των φοιτητών Η/Υ

-ο-


Και επιπροσθέτως το Π/Σ/Κύριακο είναι και το πρώτο Πανελλήνιο Συνέδριο Πληροφορικής (PCI 2007) που διοργανώνει το τμήμα μας. Είναι μια πολλή καλή ευκαιρία για όποιον ενδιαφέρεται να περάσει μια βόλτα. Αξίζει. Για τους φοιτητές είναι τσαμπέ...

-o-

Γενικά. Αυτό μου αρέσει στο φοιτητηλίκι. Ότι έχει τόοοοσα πολλά ωραία πράγματα να κάνεις!!!

Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Βήματα

Όταν όλοι πήγαιναν για ύπνο, είχε καθιερωθεί να πηγαίνει όλη η παρέα μαζί (καμιά δεκαριά άτομα) στην ακροθαλασσιά. Δημιουργώντας διάφορους σχηματισμούς, ο ένας ξάπλωνε στα πόδια ή στην κοιλιά του άλλου, για ώρες. Αμμουδιά και θάλασσα. Συνήθως κάποιος έφερνε και καμιά κιθάρα και την γρατζουνούσαν που και που λέγοντας κανά τραγούδι, από εκείνα τα παλιά τα όμορφα. Τραγουδώντας έβλεπαν τα άστρα να πέφτουν και όνειρα κάναν καθώς κλείναν τα μάτια τους...
Η ώρα δύο τα χαράματα.
Εκείνη ξάπλωσε στα πόδια του. Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι φαίνονταν ξεκάθαρο μέσα στην θάλασσα, κάνοντας την βαρκούλα να μοιάζει κατάμαυρο άλογο που κάλπαζε στα νερά της. Εκείνος την κοίταξε στα μάτια και χωρίς να ντρέπεται τους γύρω του, έσκυψε αργά στο πρόσωπό της. Το πρώτο τους φιλί ήταν αυτό. Κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι, μέσα στην σιωπή της κιθάρας, δίπλα στην βαρκούλα. Και άρχισε να τρέμει. Και έτρεμαν και οι δυο τους.
Μετά από λίγο που κοίταξαν τριγύρω, κανείς δεν ήταν πια εκεί. Μόνο οι δυο τους. ο ένας για τον άλλο.

Ανάσα

χαράματα. Πάτρα. Μάης 2006

Βράδυ Κυριακής. Ένα ποτήρι αλκοόλ και η μουσική να παίζει.
Μια γουλιά και η πένα στο χέρι. Είχε αρχίσει να γράφει. Με αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα που κανείς δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει, αλλά ούτε και το `χε σκοπό.
Η πένα αφήνεται πάνω στο χαρτί ενώ η λέξη έχει κοπεί στη μέση.
Σηκώνετε και βγαίνει στο μπαλκόνι. Άρχισε να φαίνεται εκείνο το άστρο που φωτίζει όλη την πλατεία που απλώνεται κάτω.
Ακουμπά με τα δυο του χέρια στο μπαλκόνι και κοιτάζει ψηλά, απέναντι στο βουναλάκι που έχει ξεκλέψει μια θέση ανάμεσα στις πολυκατοικίες.
Αναπολεί. Και σκέφτεται. Ερωτεύεται, αγαπά, πεθαίνει και ξαναζεί... Σε μια στιγμή.
Ένα δάκρυ κυλά απαλά στο αριστερό του μάγουλό. Δεν το σκουπίζει. Ποτέ δεν το είχε κάνει.
Μπαίνει ξανά μέσα και έτσι κλαμένος ξαναπιάνει την πένα και συνεχίζει την λέξη που πλέον συνοδεύεται με μια σταγόνα που έχει κυλίσει από το μάγουλο και κάνει εκείνο το "ε" να μοιάζει τεράστιο.
Η πρόταση δεν τελειώνει...συνεχίζει.
Και το βουνό απένταντι περιμένει το άστρο να καρφωθεί πάνω του και η λέξη περιμένει άλλο ένα δακρυ για να ολοκληρωθεί.
Η πένα σπάει και το χαρτί γεμίζει με μελάνι, καθώς ο ήλιος που έχει βγει καλύπτει το άστρο...
Και τον βρίσκει κάτω στο πάτωμα. Να κοιμάται. Αγκαλιά με ένα κομμάτι ύφασμα. Εκείνη.

@@


Ό,τι μπορούσε να πάει στραβά, πήγε.
Πολλές φορές νιώθω ότι κάνω πράγματα μόνο και μόνο για να ευχαριστηθούν κάποιοι τρίτοι.
Και ίσως τους έκανα να στεναχωρηθούν (ακόμα κι αν δεν το λενε). Αλλά εγώ πείσμωσα. Και θα προσπαθήσω να ξανακάνω εκείνους να ξανανιώσουν χαρά. Γιατί δεν μπορώ να ακούω εκείνη την φωνή της απογοήτευσης των, που με κάνει κι εμένα να στεναχωριέμαι. Για μένα ίσως είναι η διαδρομή, για άλλους η Ιθάκη και όσα ξοδεύτηκαν για να κάνω το ταξίδι.
Δυστυχώς δεν μπορείς να πείσεις τους άλλους ότι κέρδισες κάτι...γιατί πολλές φορές την διαδρομή την νιώθεις μόνο εσύ. Οι άλλοι θέλουν να δουν την Ιθάκη για να ικοναποιηθούν από την έκβαση. Θα προσπαθήσω. Μήπως και φέρω έστω και λίγη χαρά σε κανέναν άλλο εκτός εμού.

Παρασκευή, Μαΐου 11, 2007

Ναυαγός


Ναυαγός επί δέκα χρόνια σε έρημο νησί, εκεί που κάθεται αραχτός στην αμμουδία, βλέπει μπροστά του να αναδύεται από το νερό ένας βατραχάνθρωπος.
Κι ενώ ο ναυαγός έχει μείνει έκπληκτος, ο βατραχάνθρωπος βγάζει την μάσκα του και πίσω από την μάσκα εμφανίζεται μια γκομενάρα, ξανθομάλλα, γαλάζιο μάτι...(τι να σας λέω)!!!
Όρθια η γκομενάρα, αραχτός ο ναυαγός και αρχίζει ο διάλογος:
Γκομενάρα: "Πόσο καιρό έχεις να πιείς καλό ουίσκι;"
Ναυαγός: "Ε, δεν θα είναι κάπου δέκα χρόνια;"
Βάζει η γκομενάρα το χέρι μέσα στην στολή της και βγάζει ένα ουίσκι "20 years old", και το δίνει στον ναυαγό.
Γκομενάρα: "Από πότε έχεις να καπνίσεις ένα καλό πούρο;"
Ναυαγός: "Ε, δεν θα είναι κάπου δώδεκα χρόνια;"
Βάζει η γκομενάρα το χέρι μέσα στην στολή της και βγάζει μια δερμάτινη θήκη, την ανοίγει, μέσα ένα πούρο, κόφτης για το πούρο κτλ κτλ και τα δίνει στον ναυαγό.
Η γκομενάρα παίρνει ένα λάγνο βλέμμα, σηκώνει το φρύδι και έτοιμη να ξεκουμπώσει την στολή, λέει:
Γκομενάρα: "Από πότε έχεις να περάσεις πραγματικά καλά;"
Ναυαγός: "Μην μου πεις ότι θα βγάλεις από εκεί μέσα κανένα play station!!! Θα τρελαθώ!!!"

Σε ξέρω

Έχει αποδειχθεί μαθηματικά, ότι στον κόσμο ο κάθε άνθρωπος γνωρίζει οποιοδήποτε άλλο άνθρωπο, μέσω τριών μόνο ανθρώπων, που ο ένας είναι γνωστός του άλλου.
Με αυτήν την λογική:
"Εσένα μαλάκα που μου γρατζούνισες το αμαξι...σε ΞΕΡΩ!!! Μην σε πετύχω στον δρόμο!!!"

Τετάρτη, Μαΐου 09, 2007

Το ερωτηματολόγιο του Προυστ

Όταν ο Μαρσέλ Προυστ όντας ένα δεκατριάχρονο παιδί τυφλά ερωτευμένο με την Antoinette Faure, συμπλήρωσε ένα λεύκωμα (είχαν και τα δικά μας τα κοριτσάκια τέτοια στο δημοτικό) με τίτλο “An Album to Record Thoughts, Feelings, &c.”, μήπως κι έτσι κερδίσει την προσοχή της Αντουανέτας που τον έφτυνε (κοινώς)...

Αλλά μάλλον η τύπισσα τον έφτυσε κανονικότατα (μάλλον λόγω των απαντήσεων που έδωσε) και το 1890, όταν ήταν 20, ο μικρός Μαρσέλ το ξανασυμπλήρωσε και το ονόμασε "Marcel Proust par lui-même", δηλαδή "Ο Μαρσέλ Προυστ αυτοπαρουσιάζεται"...(η ιστορία δεν λέει γιατί, αλλά υποθέτω για να διορθώσει τις λάθος απαντήσεις του παρελθόντος και να βρει νέο γκομενάκι).

Ο Chris μου προώθησε το ερωτηματολόγιο και έτσι, να `μαι κι εγώ εδώ...
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το έγραψα με την μία και βγήκε λίγο ό,τι να `ναι Μπάνε, αλλού σοβαρό αλλού γελοίο
Άρα μεταξύ σοβαρού και αστείου σας παρουσιάζω τις χειρότερες απαντήσεις του παρ...άλογου και ουχί του Δημήτρη...

1: Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Μια φάση του τύπου: Εγώ, αμμουδιά, φραπές, γυναίκες, αιώρα, laptop(μην ξεχνάμε το κάψιμο) και τον Bill Gates σερβιτόρο!!!
Χαχαχαχαχα

2: Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το ξυπνητήρι. Αν ήταν στο χέρι μου θα σηκωνόμουν το μεσημέρι...
Τα Σάββατα σηκώνομαι Κυριακή απόγευμα

3: Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Χθες...και γενικά όταν βγαίνω με τον Christopher. Που τον βρήκαμε; Που;
Κοινώς γελάω πάρα πάρα πολύ συχνά, ειδικά με αυτούς που έχω μπλέξει...
[μπορεί να επιβεβαιώσει ο Βασίλης που μου την λέει για το αυθόρμητο και αδιάκριτο γέλιο μου]

4: Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Κολοχαρακτήρας. Τι περίμενες;

5: Το βασικό ελάττωμά σας;
Εγωισμός, αλλά γουστάρω απίστευτα (αφού διάβασα και το "Εγωιστικό γονίδιο" του Dawkins)

6: Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Δεν υπάρχει λάθος και σωστό.
Είναι η οπτική γωνία του καθένα που δίνει σε μια πράξη τον τίτλο αυτό ή όχι.

7: Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Σκρουτζ Μακ Ντακ.

8: Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν είπαμε; Ο Σκρουτζ Μακ Ντακ...

9: Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Στον άλλο κόσμο...μπουχαχαχα

10: Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ο Τσόμσκι μετράει; Ε, αυτός...

11: Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να έχει όμορφες και διαθέσιμες φίλες...

12: ... και σε μια γυναίκα;
Ωραίο στήθος και οπίσθια... :)
[τον χαρακτήρα μην ξεχάσεις, τον χαρακτήρα μην ξεχάσεις]
Αν ναι και χαρακτήρα και χαρακτήρα!!!
Και ωραία μάτια και πρόσωπο και ...και....

13: Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Αυτο που έγραψε το αριστούργημα:
"τα ματάκια σου με καίνε γιατί είσαι μανεκένε", αλλά δεν ξέρω όνομα...

14: Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
no woman no cry
Και μετά αναλογίζομαι: "Τι λέω ρε???"

15: Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Κάθε βιβλίο που πέφτει στα χέρια μου...

16: Η ταινία που σας σημάδεψε;
Καλά πολλές. Αυτή που μου ήρθε πρώτη στο μυαλό όμως είναι το "Sometimes in April", "Hotel Rwanda" και γενικά αυτά που αναφέρονταν στην γενοκτονία της Ρουάντα

*Μία πολύ καλή είναι επίσης το "Η ζωή της Μαρίας της Μαγδαληνής πριν γνωρίσει τον Χριστό". Πολύ καλή με νόημα...

17: Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
ο πρόεδρος.
[είπα να μην βάλω link, γιατί δεν έχω πάρει πτυχίο ακόμα και θα έχει βάλει σίγουρα υδατογράφηματα και ρομποτάκια να ψάχνουν τα links, αλλά...]

18: Το αγαπημένο σας χρώμα;
Τα σκούρα. Μαύρο, μπλε και τα τοιαύτα. Μια μέρα είχα πει στην μάνα μου να βάψουμε το δωμάτιο μου μαύρο. Πάλι καλά δεν με άκουσε...

19: Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ότι μπόρεσα να αποδείξω ότι τελικά η ε-ισσοροπία κατά Νας για τρεις και παραπάνω παίχτες ανήκει στην κλάση PPAD-complete...
Πλακίτσα...το έχει δείξει ήδη ο Χρίστος Παπαδημητρίου.

Δεν έχω ακόμα στο ιστορικό μου επιτυχίες αλλά ελπίζω...
[με αυτήν την ελπίδα θα πεθάνεις καρμίρη]

20: Το αγαπημένο σας ποτό;
Μπιρόνι ή ουζάκι στον Μάκη: 1,30 Ευρά στην πλατεία Όλγας

21: Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Έχω πει πολλές μαλακίες...
Who cares!!! Έτσι κι αλλιώς, μόνος μου τα λέω, μόνος μου τα ακούω...

22: Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τις νυχτερίδες. Ace Ventura στιλ...

23: Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
διαβάζω και ακούω μουσική και κάνω ταβανοθεραπεία!!!
[Όχι!!! Άλλα δεν λέω...(κρύβε λόγια, κρύβε λόγια)]

24: Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
[Δεν φοβάμαι τίποτα δεν ελπίζω τίποτα είμαι ελεύθερος...]
Η αποτυχία και τα γηρατειά!!!

25: Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δεν με απασχολεί και πολύ το ζήτημα. Άλλωστε η αλήθεια είναι υποκειμενική. ο καθένας έχει την δική του.

26: Ποιο είναι το μότο σας;
Θα γυρίσει ο τροχός θα γαμήσει κι ο φτωχός.

27: Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ε όχι και να πεθάνω. να πεθάνεις εσύ αν θες. Αναμένω να ανακαλυφθεί το γονίδιο των γηρατειών..
Αν όχι, το καλύτερο θα ήταν πάνω στην ερωτική πράξη, αφού έχει ολοκληρωθεί φυσικά!!!

ή
Ήσυχος στον ύπνο, σαν τον παππού μου και όχι πανικόβλητος σαν τους επιβάτες του λεωφορείου που οδηγούσε!!!

28: Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Είναι κάποια πραγματάκια που θα ήθελα να σας πω:
1) Δεν υπάρχει Αϊ Βασίλης...
2) Δεν υπάρχει θεός
3) Ούτε ο superman

Ακόμα κι αν δεν πιστεύω, αν (υποθετικά μιλάμε) έβλεπα τον διάβολο όμως, ξέρω τι θα ήθελα να μου πει.
Ακριβώς έτσι όμως:


(ήθελα να κάνω αφιέρωμα στον Al κάποια στιγμή.
Από τις ωραιότερες σκηνές η παραπάνω. Τι ερμηνεία είναι αυτή!!!)


29: Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Κάτσε το `χω. Πως μου το είπε εκείνη η σκυλού που βρήκα προχθές....Ε.....Εκείνα τα τραγούδια που κάθεσαι στο μπαρ και τα χορεύεις απλά κουνώντας το χέρι σαν να κάνεις "Άιντε άιντε!!!"....
Α!!!! Ναι!!!! "Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης..."

Ρε!!!! Που είναι η κλασική ερώτηση: "Ποιά αγαπάς;" και από δίπλα η σημείωση: "Γράψ` το σε χαρτάκι, άνοιξε ο φακελάκι και μην δεις τι έχουν βάλει οι άλλοι μέσα στο φακελάκι"...

-ο-

Χωρίς να θέλω να γίνομαι και καταπιεστικός, να προτείνω κι εγώ κανά δυο-τρεις:
- Angelique (Sweet Dreams)
- Grigsgr
- Deninho
- just..living
- Birbilo


-o-
Και ο επίλογος:


Vanity, definitely my favorite sin

Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007

Διάλειμμα

Η ώρα εννιά και κάτι. Τα παιδιά καθισμένα στα θρανία τους και η δασκάλα γράφει στον πίνακα.
Ξαφνικά ένας σεισμός δονεί όλο το κτήριο και το κουδούνι ηχεί στην τάξη...
Η δασκάλα γυρνάει τότε ήρεμη προς τα παιδία και αναφωνεί:
"Πάαααμε!!! Κουδούνι χτύπησε...Όλοι έξω!!! Μόνο οι επιμελητές μέσα!!!"

Κυριακή, Μαΐου 06, 2007

Ξενέρα; Να πως...

1) Πως να με ξενερώσεις ένα πρωινό, μιας όμορφης Κυριακής. Ακολουθεί msnο-συζήτηση:

13:49:45 par...alogos says:
ti kaneis elenaki?
13:50:07 eleni says:
kala giorgaki
Το πρόβλημα είναι ότι δεν με λένε Γιώργο, αλλά ΔΗΜΗΤΡΗ!!!


2) Πως μπορείς να ξενερώσεις γκόμενα στο πιτς φιτίλι:

- Γεια!!!
- Γεια!!!
- Με λένε Δημήτρη...
- Χάρηκα. Τι σχολή είσαι;
- Ε...Αρχιτεκτονική.
- Έναν Βαγγέλη (τάδε) τον ξέρεις;
- Ε βασικά....ε.... δεν είμαι αρχιτεκτονική. Είμαι μηχανικών υπολογιστών και πληρ...Η/Υ δηλαδή...
- Α!!! :(
[και κάπου εκεί φεύγει το χαμόγελο και αποστρέφει το πρόσωπο αλλού]
Συμπέρασμα που το ξέραμε χρόνια τώρα: Αν θες να πιάσεις γκόμενα ΜΗΝ ΜΗΝ ΜΗΝ πεις ποτέ ότι είσαι computer science...Το CS τις διώχνει μακριά!!!

3) Πως μπορεί μια όμορφη κοπέλα να γίνει ξενέρωτη:
Δεν είναι δύσκολο. Απλά να είναι ο εαυτός της.
[μιλάω για ένα ποσοστό 70%]

Συννεφιασμένη Κυριακή, μοιάζεις με την καρδιά μου...

Ήτανε μια φορά

Ξυλούρης μπορεί να μην είναι, αλλά είναι τέσσερις από τις ωραιότερες φωνές.
Και κάπως έτσι σας χαρίζω τις Κυριακάτικες μου καλημέρες.
Με Πασχαλίδη, Θηβαίο, Ανδρουλάκη και Χαρούλη...

Story

Για όσους δεν θέλουν να χάσουν τον χρόνο τους τσάμπα, μην διαβάσετε το post. Είναι κάτι που είχα γράψει πριν ακριβώς ένα χρόνο και το είχα αφήσει ημιτελές. Δεν θυμάμαι καν πως θα συνέχιζε...
Το δημοσιεύω όμως γιατί τώρα που το ξαναδιαβάζω μου άρεσε η εισαγωγή!!! Ίσως το συνεχίσω κάποτε...

-ο-


Μάης.
Μήνας αγαπημένος. Αρχίζουν οι ζέστες και οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους γεμάτοι με αισιοδοξία και χαρά.
Βέβαια φέτος ο Μάης άρχισε με μια ξαφνική βροχή. Αλλά εκείνη την ευχάριστη βροχή, που βρέχει το έδαφος και σε αφήνει να γευτείς την μυρουδιά του βρεγμένου χώματος. Τόση όσο χρειάζεται για να ποτίσει την γη και να δροσίσει τους δρόμους.
Πάντα μου άρεσε όταν έβρεχει να κάθομαι σπίτι μου, χουζουρεύοντας στο κρεββάτι μου, ακούγοντας τις στάλες της βροχής να σπάνε ακαριαία καθώς πέφτουν στον δρόμο.
Έτσι και εκείνη την μέρα.
Αλλά πριν ακόμα προλάβω να χαρώ την αίσθηση αυτή, χτύπησε ξαφνικά το τηλέφωνο.

Η φωνή ήταν γνωστή.
09/05/2006 4:37 πμ

Σάββατο, Μαΐου 05, 2007

Ankara Ankara!!!

Ankara

Έχω αφήσει τα εσωτερικά και έχω πιάσει τα εξωτερικά.
Προσπαθώ να δω τι γίνεται στην Τουρκία. "Μαντίλα ή τανκς"...
Και αυτό γιατί με έχουν πάρει σε ένα event (όλα πληρωμένα) για να πάω στην Άγκυρα και να δοκιμάζω επί 10 συνεχόμενες μέρες κρασιά (λευκά και κόκκινα)!!!
Το καλό είναι ότι είμαι φοιτητής πληροφορικής...καμία σχέση δηλαδή με γευσιγνωσία κρασιών. (μάλλον βασίστηκαν στο ότι είμαι φοιτητής και έχω καταναλώσει μπόλικο κρασί, οπότε όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρω)
Αλλά ρε φίλε φαντάζεσαι να σκάσω μύτη στην Τουρκία και να βγουν τα τανκς στην πόλη; Κι έτσι πως θα είμαι από την κατανάλωση κρασιού, να ξεκινήσω την επανάσταση από εκεί;
Τι ξύλο έχω να φάω!!! Είδα τι έγινε στην Ιστανμπούλ την Πρωτομαγιά.
Κατά τα άλλα επειδή γουστάρω την Τουρκία και γουστάρω και το κρασί, λέω να περάσω καμιά βόλτα από εκεί!!! Οψόμεθα...
Viva!!!

1.

"Yπάρχουν ποιητές που καταλαβαίνω πως είναι σπουδαίοι (Ελύτης, Σικελιανός), αλλά δεν μ`αρεσουν. Προτιμώ τους κακούς ποιητές."
Μανόλης Αναγνωστάκης

Να ένα (κακό) ποιήμα που έγραψα πριν 3 χρόνια...

1.
Φύγαμε όλοι πλέον
οι πέτρες,
το φεγγάρι,
οι ωραίες γυναίκες…
οι μάνες με τα μωρά στα χέρια.

Ήταν πρωί και βράδιασε,
ξαφνικά, αναπάντεχα.

Ξεσκέπασα μια πέτρα
μια χρυσή πέτρα
και αυτή διαλύθηκε.
έγινε χώμα και το χώμα νερό.

Το χρυσαφί στάχυ, ο ήλιος, το πηγάδι μαύρισαν.
Τότε ακούμπησα τον διπλανό μου
και πέθανε.

Ό,τι ακουμπάς γίνεται χρυσός…

Ακούμπησα και τον εαυτό μου
αλλά έμεινε,
θύμωσε,
ξέσπασε,
έκλαψε

αλλά έμεινε
εκεί
μόνος και έρημος
με μια χούφτα αίμα στο κεφάλι του.

Τρόμαξε όταν είδε εμένα μπρος του
και δειλά
αλλά αποφασιστικά
μου `δωσε το χέρι.

Συνεχίσαμε έτσι,
μαζί,
με το ζερβό.

Ταξιδέψαμε σε θάλασσες,
σε ακτές
και στα αστέρια.
Περάσαμε, χαϊδέψαμε και θαυμάσαμε όλα τα αστέρια.

Αλλά δεν μείναμε…

Βλέποντας την Ανδρομέδα
Έπεσα, πληγώθηκα, πέθανα.

χάθηκα…

Αλλά αυτός συνεχίζει
Μόνος, έρημος, με το ζερβό…

Δημήτρης Κ.

capoeira

Εμείς για καφέ πήγαμε. Και ενώ λιώναμε Σαββατιάτικα στην ακροθαλασσιά, δίπλα στο θεατράκι, είχαν μαζευτεί καμιά σαρανταριά άτομα σε κύκλο, τραγουδούσαν, έπαιζαν μουσική με κάτι καλάμια, χτυπούσαν παλαμάκια και δύο στο κέντρο και καλά πάλευαν. Να μερικά που άκουσα από τριγύρω μου:
1) Με τα παλαμάκια δεν χάνονται οι θερμίδες.
2) Σε 5 χρόνια, ισως και να χάσεις μισό γραμμάριο.
3) Κάνεις 5 ώρες μέχρι να μπεις στο κέντρο για να παλέψεις.
4) Πάντως δεν μπορώ να πω. Φωνή φτιάχνεις, με τόσο τραγούδι
5) Εκεί μας κατάντησαν. Ο κόσμος ψάχνει παντού να εκτονωθεί.
6) Πάντως μπαίνεις στο ρυθμό της αφρικάνικης κουλτούρας.
7) Πωπω. Ψήθηκα. Θα αρχίσω Αϊκίντο που δεν τραυματίζεται ουδείς.
8) Αν θες να χάσεις κάνα κιλό πάντως, αυτά δεν κάνουν τίποτα. Άρχισε τρέξιμο.

Καλό ήταν πάντως...

Μόδα σου λέει

Το καλοκαίρι έρχεται και πηγαίνοντας στη σχολή έπιασα συζήτηση με συνάδελφο για καθαρά επαγγελματικά θέματα (περί πληροφορικής):
- "Ρε φίλε. Πριν δύο χρόνια ήταν της μόδας οι κοντές, καρό φούστες. Και έβγαιναν τα κοριτσάκια έξω στους δρόμους και άνοιγε η ψυχή σου."
- "Ρε ποιός αποφασίζει αν κάτι είναι στην μόδα ή όχι;"
- "Απλά πρέπει κάποιος να το φορέσει μια φορά και γίνεται της μόδας"
- "Όχι ρε. Απλά πρέπει κάποιος, να βγει κάπου δημόσια και να πει ότι κάτι είναι της μόδας."
- "Σωστά"

Και έτσι βγαίνω και λέω ότι οι καρό κοντές φούστες θα φορεθούν φέτος. Βουρ!!!

Τρίτη, Μαΐου 01, 2007

Πρώτη του Μάη


Χίλια εννιακόσια τριάντα έξι. Φλεβάρης. Θεσσαλονίκη
Πάντα ήμουν ένας σιωπηλός εργάτης. Καπνεργάτης. Έτρεφα τότε μια ολόκληρη οικογένεια. Μάνα, πατέρα και 2 ανήλικα αδέρφια. Στην κατάληψη του εργαστασίου δεν πήγα ποτέ μου. Φοβόμουν τους χαφιέδες. Και είχα και μια οικογένεια πίσω μου. Αλλά απεργοσπάστης δεν θα γινόμουν. Όχι. Οι συνθήκες εργασίας άθλιες και τα λεφτά λίγα. Εμείς διεκδικούσαμε ακόμα το οχτάωρο. Τα συνθήματα μας έρχονταν ακόμα από το Σικάγο, 50 και, χρόνια πριν και ακόμα εμείς τα διαβάζαμε στα φέιγ βολάν: "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο". Έπρεπε να εφαρμοστούν. Η ψυχή μου το ξερε πως άντεχα τόσο καιρό να απέχω απο τις διεκδικήσεις μας. Και δεν άντεξα.
Πρώτη Μαΐου. Όλοι ξέραμε για τις συγκεντρώσεις. Μικρές συγκεντρώσεις εργατών μέσα στην πόλη. Πήρα το θάρρος και αυτό που λένε αξιοπρέπεια και κίνησα με τα πόδια προς Εγνατίας και Βενιζέλου, σε μια μικρή συγκέντρωση εργατών. Με καχυποψία στους δρόμους, και ίσως λίγο όχι τόσο δυσπιστία αλλά φόβο πιο πολύ, έφτασα τελικά εκεί. Μπλέχτηκα στο πλήθος, από την μια γιατί ήθελα να ακούσω τον ομιλητή, να φωνάξω και να διεκδικήσω μαζί με τους συνανθρώπους μου και από την άλλη λόγο φόβου μην με δούν "αυτοί" που δεν έπρεπε. Σε μια στιγμή ακούσαμε έναν πυροβολισμό. Στρατός και αστυνομία βγήκαν μπροστά μας. Ο ομιλητής έχει φάει μια σφαίρα στον ώμο, αλλά συνεχίζει να φωνάζει και να μιλάει σε μας. Κάποιοι προσπαθησαν να ξεφύγουν από τις σφαίρες ουρλιάζοντας, άλλοι συνέχιζαν να φωνάζουν όσο ρυθμικά μπορούσαν πέφτοντας στο έδαφος... Εγώ χωρίζομαι στα δύο. Ο ένας μου εαυτός, τρέχει να σωθεί, ενώ ο άλλος τρώει περήφανος μια σφαίρα στο αριστερό του χέρι, φωνάζοντας συνθήματα με τους άλλους.
Τώρα πια μετά από τόσα χρόνια ξέρω πια ότι εκείνη την μέρα δεν χωρίστηκα στα δύο. Μπορεί να φοβήθηκα, αλλά ήμουν εκεί. Και φώναξα. Όχι για μένα, αλλά για την "οικογένεια" που είχα πίσω μου και πεινούσε μέρα με την μέρα, για τους επόμενους και για τους προηγούμενους...
Ο ποιητής έγραψε:

(Θεσσαλονίκη. Μάης του 1936. Μιά μάνα, καταμεσίς του δρόμου,
μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της,
βουΐζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών - των απερ-
γών καπνεργατών. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της)
-ο-

Το παραπάνω το σκαρφίστηκα βάσει δύο ποιημάτων:
1) "Ο καιόμενος" του Τάκη Σινόπουλου
2) "Ἐπιτάφιος" του Γιάννη Ρίτσου (εξ ού και το τελευταίο εντός παρένθεσης κομμάτι)