Δευτέρα, Απριλίου 30, 2007

Ασ` τον τρελό στην τρέλα του

Σκηνή ταινίας όπως την είδα εγώ:


Έλλην σοβαρός, αξιοπρεπής και οικογενειάρχης άνθρωπος, σκάει μύτη στον ψυχολόγο.
Αφού ο τυπάκος λέει τα εισαγωγικά: Όνομα, επώνυμο, οικογένεια, επάγγελμα και τα λοιπά, σταματάει να μιλάει.
"Ωραία" του λέει ο ψυχολόγος, "αφού όλα είναι καλά, σε μένα γιατί ήρθες;"
"Γιατρέ μου βλέπω οράματα", λέει ο τυπάκος με θολό βλέμμα!!!
"Κοίτα φίλε, τι νομίζεις; Ότι η ψυχολογία είναι επιστήμη; Ότι θα έρθεις εδώ, θα σου κάνω ερωτήσεις και θα γίνεις καλά; Νομίζεις ότι θα αρχίσω να σε ρωτάω για τα παιδικά σου χρόνια; Αν σε έκλειναν σε σκοτεινά δωμάτια όταν ήσουν μικρός, γι` αυτό δεν μπορείς να πηδήξεις με κλειστά φώτα; Αυτά είναι χαζομάρες!!!"
"Νόμιζα ότι η ψυχολογία είναι σοβαρή επιστήμη γιατρέ μου", λέει ο τύπος κατάπληκτος.
"Σκατά επιστήμη είναι. Νομίζει ότι ο Φρόιντ ήξερε τι έλεγε; Σύμφωνα με τον Φρόιντ κάθε καταπιεσμένος από την μάνα του, γίνεται ομοφυλόφιλος. Όλοι γκέι θα έπρεπε να είμαστε τότε. Ξέρεις τι ξύλο έχω φάει εγώ από την μάνα μου; Τι καταπίεση; Και όμως δεν είμαι γκέι. Έρχεται κάθε τρελός και μου λέει την τρέλα του. Ο άλλος νομίζει ότι είναι ο σουπερμαν, η άλλη έρχεται και μου λέει ότι στον ύπνο της βλέπει ένα μεγάλο ψάρι που πάει να την φάει. Όχι. Δεν θέλει εξήγηση. Δεν θέλει τίποτα από εμένα. Το έχει εξηγήσει μόνη της. Είναι ο πορνόγερος της γειτονιάς που θέλει να την πηδήξει, λέει. Ε, της λέω, φύγε μακριά του. Μου λέει, είναι νεκρός. Και της λέω ότι οι νεκροί δεν πηδάνε. Αλλά τον χαβά της αυτή. Καταλαβαίνεις το δραμα μου; Άλλωστε τι είναι η ψυχανάλυση; Ένας τρόπος που δημιουργήθηκε μέσω του καπιταλισμού για να παίρνουν κάποιοι τα λεφτά των άλλων, για κάτι που παλιά γινόταν τσάμπα. Παλιά έλεγες τον πόνο σου στην γειτόνισα τσάμπα και σου έδινε συμβουλές, τώρα όλα επί πληρωμή. Αν και εδώ στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν ψυχολόγοι ως επάγγελμα. Στην Ελλάδα λες τον πόνο σου στον πρώτο τυχόντα. Μπαίνεις στο ταξί και ό,τι έχεις μέσα σου το λες στον ταξιτζή. Γιατί σκέφτεσαι ότι ούτε που θα τον ξαναδείς, οπότε ας τα βγάλω από μέσα μου. Αν το λάβεις αυτό υπόψιν σου, και λίγα μας παίρνουν οι ταξιτζήδες Γιατί εδώ τα "εν οίκο" αν δεν βγουν "εν δήμο" δεν λέει. Ο καθένας θα πει τον πόνο/την ευτυχία του στον άγνωστο. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι, πρέπει να φαίνεται κιόλας. Εδώ, ό,τι κι αν κάνεις στην ζωή σου πρέπει να το πεις σε κάποιον, γνωστό ή άγνωστο αλλιώς δεν μετράει. Σαν τον τύπο που ναυάγησε μόνος με την Πάμελα Άντερσον, και την πηδούσε καθημερινά, αλλά δεν το φχαριστιόταν. Και μια μέρα της λέει να ντυθεί με αντρικά ρούχα και να παριστάνει τον φίλο του τον Αντώνη. Τα φοράει και η Πάμελα Άντερσον, νομίζοντας ότι είναι κάποιο βίτσιο και μόλις την βλέπει αυτός της λέει "Ρε Αντώνη!!! Δεν φαντάζεσαι ποια πηδάω...". Έτσι κι εμείς. Δεν έχει τόσο σημασία το τι κάνουμε αλλά το να το πούμε στον δίπλα. "
"Γιατρέ μου τι να σας πω. Δίκιο θα έχετε..."
"Βλέπω κι εγώ οράματα..."
"Κι εσείς γιατρέ μου; Και τι κάνετε;"
"Γονατίζω στα τέσσερα και κάνω τους ήχους της κότας. Έλα να το δοκιμάσουμε...Κικιρίκου!!!! Κικιρίκου!!!", ο ψυχίατρος γονατισμένος.
"Κίκιρίκου!!!!" και ο τυπάκος!!!


*Εμπνευσμένο από μια ταινία που είδα προχθές και μου διαφεύγει το όνομά της.
Βασικά στην ταινία γέλασα πολύ, γιατί ήταν πολύ χύμα η κατάσταση.
**Μην μου την πέσετε οι ψυχολόγοι όμως, ε; Μιας και το κείμενο δεν κατευθύνεται στην πορεία αμφισβήτησης της ψυχολογίας, αλλά στο φαινόμενο "άνθρωπος"...
***Ότι λέει ο τίτλος κατά τα άλλα.

Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007

Είναι μπροστά μας...


Εκείνη την μέρα, αφέθηκε στο πάπλωμά της. Φρόντισε από την προηγούμενη νύχτα να εξαφανίσει από το δωμάτιο, οτιδήποτε είχε σχέση με ξυπνητήρι και ρολόι Ήταν το πιο γλυκό ξύπνημα. Ένα ξύπνημα άδειο από χρόνο, άδειο από τόπο. Άνοιξε τα μάτια της, κοίταξε το ταβάνι της. Πιο καθαρό από ποτέ. Έκλεισε ξανά τα μάτια. Είχε να το κάνει αυτό, καιρό τώρα. Να αφεθεί στην γλυκύτητα του ύπνου, της απόλαυσης. Σηκώθηκε μετά από λίγο. Έβαλε της αγαπημένες της παντόφλες και έφτιαξε ελληνικό καφέ. Γλυκύ βραστό. Τον έβαλε στο αγαπημένο της λευκό μικρό φλιτζάνι. Σε ένα πιατάκι τα νόστιμα κουλουράκια που ως εκ θαύματος βρέθηκαν μέσα στο δωμάτιο φρέσκα από τον απέναντι φούρνο μαζί με ένα λαχταριστό κομμάτι κέικ, δίπλα στην σημερινή εφημερίδα.
Άνοιξε την μπαλκονόπορτα, τοποθέτησε τον καφέ με τα κουλουράκια στο παραδοσιακό τραπέζι της βεράντας. Τα αμάξια είχαν εξαφανιστεί από τους δρόμους και το βάζο στο κέντρο του τραπεζιού γεμάτο όμορφα και ευωδιαστά λουλούδια. Η εφημερίδα, που κρατούσε στο χέρι της άδεια από άρθρα και φωτογραφίες. Ήταν λοιπόν, αυτή, εκεί, τότε. Να απολαμβάνει τον ζεστό καφέ της. Και στο απέναντι μπαλκόνι ο γείτονας που την καλημερίζει, ενώ η γιαγιά κάτω πλένει τους δρόμους από κάθε είδους σκόνη και πάθη.
Ο ήλιος αποφασίζει να βγει. Αλλά αργά και σταθερά, δημιουργώντας ένα πορτοκαλί χρώμα στον ορίζοντα. Ήταν μια καινούργια μέρα αυτή. Γεμάτη εκπλήξεις.
Σηκώθηκε, κοίταξε ίσια μπροστά και φώναξε: “καλημέρα”.
Και το εννοούσε όσο τίποτα άλλο...

-ο-

Και όπως είπαμε:
"Ο απαισιόδοξος μπορεί τελικά να είχε δίκιο, αλλά ο αισιόδοξος τουλάχιστον πέρασε καλύτερα"

-ο-
*αφιερωμένο στην elen

Τρίτη, Απριλίου 24, 2007

Παρατηρήσεις ολίγες και μικρές

1)
Χθες πήρα ένα πακέτο πατατάκια. Μόλις τα έφαγα, γύρισα από πίσω την συσκευασία και διάβασα τα συστατικά τόσο εις την Αγγλικήν, όσο και εις την Ελληνικήν:

UK: Intgredients:
Selected potatoes, vegetable oil, natural oregano flavor, salt.

ΑΛΛΑ στα ελληνικά προχωράει ένα βήμα παραπέρα και έτσι διαβάζω το εξής:

GR Συστατικά:
Διαλεχτές πατάτες, φυτικό λάδι, φυσική γεύση ρίγανης, αλάτι. Μπορεί να περιέχει ίχνη από προϊόντα γάλακτος (λακτόζη), πρωτεϊνες δημητριακών (γλουτένη), προϊόντα σόγιας, φυστικέλαιο, σέλινο.

Καλά ρε παιδιά. Τι βάζουνε μέσα στα πατατάκια; Αυτό το "μπορεί" τα σπάει όλα. Δηλαδή πας να φας πατατάκια και βρίσκεις μέσα σέλινο, δημητριακά και λίγο γιαουρτάκι... 5 σε 1!!!

2)
Χρόνια πολλά στην μισή Ελλάδα για χθες. Επίσης αν σε λένε Ζαχαριάδη Γιώργο, πάρε με ένα τηλέφωνο. Χθες με πήραν γύρω στα 10 άτομα για χρόνια πολλά, ζητώντας τον κύριο αυτόν. Αφού τους έλεγα ότι δεν υπάρχει Γιώργος στο σπίτι, από κάποια στιγμή και μετά άρχισα να δέχομαι τα χρόνια πολλά (που να κάθεσαι να τους εξηγείς), με την ελπίδα να με παρει και αυτός ο Γιώργος για να του μεταβιβάσω τα όσα άκουσα.


3)
Μια μέρα χωρίς ιντερνετ. Τι άλλο θα συμβεί στον υπολογιστάκο μου; Λετε να εκραγεί;

Σάββατο, Απριλίου 21, 2007

Οι ζωές μας...

Δύο φορές συνέβη έως τώρα στην ζωή μου.
Δύο φορές έχει τύχει να πάω σινεμά μόνος μου.
Η πρώτη φορά, ήταν όταν ήμουν δευτέρα γυμνασίου. Εκείνη δεν εμφανίστηκε ποτέ. " Όχι, δεν έκανα τόσο δρόμο για να μην κάνω τίποτα. Θα μπω μόνος μου." Και μπήκα. Ένιωθα άβολα που πρώτη φορά ήμουν μόνος μου σε αίθουσα. Το άγχος μου έφυγε όταν είδα κι εκείνον τον κυριούλη να κάθεται δυο θέσεις πιο κει μόνος του. Η ταινία αρχίζει. Diner de cons. Γέλασα, δεν μπορώ να πω. Και γύρισα σπίτι μου, εύθυμος και ωραίος.
Η δεύτερη φορά ήταν σήμερα. Μετά από 9 χρόνια. Αλλά σήμερα ήταν επιλογή μου να πάω μόνος.
Οι ζωές των άλλων.
Οι ζωές που δεν τους ανήκαν. Ο Ναπολέων που είχα διαβάσει στην "Φάρμα των Ζώων" και ο πανταχού παρών πατερούλης που διάβασα στο "1984", ορθώνονταν μπρος μου, ολοζώντανοι.
Και βγήκα από την αίθουσα με ένα πόνο στο στήθος. Από την αριστερή πλευρά. Της καρδιάς. Γιατί δεν άντεξα να βλέπω τις ζωές των άλλων να κατασπαράζονται και να συνθλίβονται. Άνθρωποι να παρακολουθούν τους γείτονές τους. Συγγενείς να αλληλοπροδίδονται, σύζυγοι να αλληλοδακτυλοδεικτούνται.
Δεν υπήρχε τίποτα γραμμένο εκτός από μια Εντολή που έλεγε:

ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑ
ΑΛΛΑ ΜΕΡΙΚΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΙΣΑ
ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ

Και λυτρώθηκα με την πτώση του τοίχους του Βερολίνου.


Δύο φορές συνέβη.
Η μία από "τύχη" και γέλασα.
Η άλλη από θέληση και έκλαψα.
Τρίτη δεν χωράει...

Τρίτη, Απριλίου 17, 2007

Ζούμε το παρελθόν μας

Καθόμασταν στην αμμουδιά, εκείνο το καλοκαιρινό βραδάκι του `86. Μόνοι μας.
Την κοίταξα, βαθιά στα μάτια. Το έλεγα από μέσα μου:
"Δεν πρέπει να πω μαλακία." Ειδικά εκείνη την ώρα.
Και φυσικά την είπα. Εκ των υστέρων βέβαια απεδείχθη. Κοινώς το χάσαμε το γκομενάκι.
Αλλά τουλάχιστον της ανέπτυξα μια όμορφη (μάλλον) θεωρία...

"Ζούμε το παρελθόν μας. Κοίτα ψηλά. Τα βλέπεις αυτά τα άστρα; Μπορεί να μην υπάρχουν πια. Αλλά επειδή το μάτι μας λειτουργεί με ερεθίσματα φωτός, για να αντιληφθούμε κάτι οπτικά, πρέπει να περάσει ένα χρονικό διάστημα μεταξύ εκπομπής φωτός από το αντικείμενο, μέχρι να φτάσει στο μάτι μας. Αυτά τα άστρα λοιπόν, εκείιιι ψηλά, αν καταστραφούν τώρα, θα το καταλάβουμε οπτικά μετά από εκατομμύρια έτη φωτός. Αλλά τα πιο γαμάτο είναι ότι είμαστε καταδικασμένοι να λειτουργούμε βλέποντας το παρελθόν των γύρων μας και το δικό μας. Όταν κοιτάς κάποιον απέναντί σου τον βλέπεις με μια καθυστέρηση, ακόμα και αν είναι απειροελάχιστη. Όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, κοιτάς το παρελθόν σου. Πάντα ο καθρέφτης δείχνει το παρελθόν. Πάντα το μάτι δείχνει το παρελθόν ημών. Το ευτυχές είναι ότι το μυαλό μπορεί να βλέπει το τώρα και το μετά. Μερικές φορές βλέπει σαν τα ματια....το πριν.... Άλλες πάλι δεν βλέπει τίποτα και άλλες τα βλέπει όλα μαζί.
Άλλωστε ο χρόνος είναι σχετικός. Μπορώ να κάθομαι μαζί σου για μια ώρα και να μου φανεί μια στιγμή, και να κάτσω πάνω στα καμμένα κάρβουνα για μια στιγμή και να φανεί μία ώρα..."

Αυτό το τελευταίο το είπε ο Αϊνστάιν και πήγα να το χρησιμοποιήσω, ακόμα κι αν δεν κολλούσε με τον προηγούμενο λόγο μου, μπας και διορθώσω τις μαλακίες που έλεγα τόση ώρα και την γλυκάνω λιγάκι. Τελικά ή δεν το κατάλαβε ή δεν πρόλαβε να το ακούσει γιατί είχε ήδη σηκωθεί από την άμμο και έφευγε μόνη χωρίς αντίο.
Πάλι καλά ήταν αρχή διακοπών και οι ευκαιρίες δεν σταμάτησαν εκεί...είχα άλλη μία το 1989, 1993 και μία το 2003. Μετά βαρέθηκα και έφυγα από την αμμουδιά...

-ο-

Η ιστορία είναι ουτοπική και ουδε μία σχέση έχει με
πρακτικές που χρησιμοποιώ στην πραγματική μου ζωή.
Πληροφορίες:
paraloga@gmail.com

Δευτέρα, Απριλίου 16, 2007

Νόμος είναι το δίκιο του...

Μάθημα επιλογής.
Κοινωνικές και νομικές πλευρές της τεχνολογίας υπολογιστών.
Καθηγητές δύο. Ο εις, μεταπτυχιακός του τμήματός μας [ΤΜΗΥΠ] και ο έτερος δικηγόρος.
Σήμερα, σκάει μύτη για πρώτη φορά στο μάθημα ο δικηγόρος.
Μπαμ έκανε από μακριά.
Πως να μην...
Φανταστείτε μας π.χ. εμάς δίπλα-δίπλα.
Εγώ φόρμα, μπλούζα ό,τι να `ναι, αθλητικό παπουτσάκι, την κλασική σχισμένη τσαντούλα...
Ενώ ο δικηγόρος, κουστούμι, γραβάτα, λουστρίνι παπούτσι, λευκό πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι τον λαιμό, δερμάτινη τσάντα, ζελέ στα μαλλιά...
Είχε να δει κουστούμι η σχολή, ουυυυ!!!
Καθόμαστε όλοι, βγάζει κουστούμι, και αρχίζει. Μην σας πω ότι μιλούσε επί 2 ώρες με συνεχείς προτάσεις, χωρίς σταματημό, αφού πρώτα μας είπε ότι καλό είναι να μην μιλάμε μεταξύ μας, αλλά και να μιλάμε δεν έχει πρόβλημα να μιλάει μόνος του. [κλασικός δικηγόρος]

Βέβαια άδραξα και την ευκαιρία και τον ρώτησα κάποια νομικά θέματα επί του blogging, να ξέρουμε που παρανομούμε βρε αδερφέ. Άλλωστε, το μάθημα, όλα αυτά πραγματεύεται...
Μην σας πω καλύτερα πόσο παρανομούμε...
Άλλωστε και να σας πω, σιγά μην σταματήσουμε. :P


*Το μάθημα φυσικά και το επιλέγουμε.
...πατέντες, πνευματικά δικαιώματα, mp3, p2p, e-shoping, κουτουλου, κουτουλου...

Κυριακή, Απριλίου 15, 2007

Windows sucks



Αν πετύχει κανείς τον Bill Gates στον δρόμο ας τον φτύσει μία από μένα.
Ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου συμβεί γυρίζοντας από διακοπές ήταν αυτό.
Τα windows τα έφτυσαν και αρνούνται να επιδιορθωθούν, ούτε καν μπορώ να μπω σε αυτά.
Προσπαθώ να γλιτώσω το format γιατί δεν έχω κρατήσει backups (κυρίως των φωτογραφιών της ψηφιακής [4 χρόνων παρακαλώ!!!]), αλλά όλα τείνουν σε αυτό.
Έχω καταναλώσει απίστευτες ώρες μπας και...αλλά δεν.
Το linux δεν μου αναγνωρίζει τον NTFS δίσκο μου, κτλ κτλ
Οπότε και το blog μένει ανενεργό μέχρι να ξαναμπώ σε windows.
Σκατά.

-o-

Απέτυχα
Μέχρι να μου ξαναέρθει όρεξη να ξανασχοληθώ με αυτό το κολοκούτι,
απέχω και απο το blogging.
Skata στον Bill Gates!!!

-o-
Κοιτάξτε τι photos μου στέλνουν τα κολόπαιδα, την ώρα που ζω ένα δράμα:
[την έστειλε ο Βασίλης]

Σάββατο, Απριλίου 14, 2007

Το οχι



Το οχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι
Προσμένω!
Όταν το εκεί έγινε τότε
το τότε, τώρα
Και το τώρα, εδώ.
Αναμένω.
Υπογραφή:
      Εμού του ιδίου
Τα κεράκια μένουν άθιχτα
Προσμένω το τώρα
Το οχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι

Δευτέρα, Απριλίου 09, 2007

Ανάταση 2007

Τι σας έλεγα;
Στο τρέξιμο.
Έτοιμος; Έτοιμος.
Και η ώρα 12 παρά 20.
Ξεκινούμε με τα πόδια προς την εκκλησία. Κι ενώ είμαστε μεταξύ του προλαβαίνουμε και δεν προλαβαίνουμε, στον δρόμο γίνεται χαμός. Αυτά είναι. Όλοι κλασικά την τελευταία στιγμή. Ε να μην χαλάσουμε και τα έθιμα είπαμε. Και ενώ έχουμε γοργό βήμα, τα αμάξια προσπαθούν άδικα να βρουν πάρκινγκ. Που να βρεις; Εδώ ο καθένας παρκάρει όπου θέλει και όποτε θέλει.
Φτάνουμε στο προαύλιο της εκκλησίας, πριν καν βγει ο παπάς από μέσα. Σε λίγο βλέπουμε το φως, από δυο μεριές. Δηλαδή το ένα να βγαίνει από μέσα από την εκκλησία προς τα έξω και το άλλο από έξω προς τα μέσα, με αποτέλεσμα να συναντηθούν στην είσοδο της εκκλησιάς. Αυτός ο αναπτήρας είπαμε…από τις καλύτερες ανακαλύψεις.
Εμείς κάτσαμε στο κλασικό σημείο, ψηλά-ψηλά στα σκαλιά, μαζί με όλους τους άλλους, τους κλασικούς. Είχαμε ωραία θέα φέτος δεν μπορώ να πω.
Βλέποντας λοιπόν το φως, μία δίπλα μου φωνάζει χωρίς ενδοιασμό: «Το `πε; Άιντε, Χρόνια πολλά!!!», ώσπου να συμπληρωθεί από την νευριασμένη φωνή του παιδιού της: «Σταμάτα ρε μαμά. Το φως έβγαλαν μόνο…»
Στη συνέχεια αρχίζουν οι ψαλτάδες. Και δώσ` του. Και να οι ψαλμωδίες, και να το ευαγγέλιο. Και εκεί που είμαστε όλοι σιωπηλοί μπας και ακούσουμε το Χριστός Ανέστη, χτυπάει κινητό. Και η απάντηση δυνατή: «ΕΛΑ!!! ΝΑΙ!!! ΜΠΗΚΑΤΕ; ΕΛΑΤΕ ΣΤ` ΚΑΤΩ ΑΚΡΙΑ!!!», και αφού το ξεπερνάω και αυτό με ένα απλό χαμογελάκι, ακούμε από την κάτω την εκκλησία το χριστός ανέστη. «Άιντε πάλι ο παπα-Τανάσης!!! 5 λεπτά νωρίτερα πάλι.»
Αλλά… Εμείς έχουμε και πυροτεχνήματα, κουφάλες. Βέβαια. Αυτές που περίσσεψαν από τις εκλογές του ηττημένου. Και Χριστός Ανέστη, λέει!!! (Εμείς περιμένουμε ακόμα, αλλά έτσι λέει. Οι απόψεις διίστανται.) Φιλιά, κακό… Έναν, έναν όλους τους γνωστούς (Και είπαμε: τα καλά γκομενάκια πρώτα από όλα). Βλέπω και κάτι φιλαράκια κάτω, μέχρι να προλάβω να τους χαιρετίσω είχαν ήδη φύγει. Μια κοπέλα, σχεδόν μυστικιστικά μου ευχήθηκε «Καλή χρονιά!!!». Την κοιτάζω με περιέργεια και συνέχισε: «Ωχ!!! Συγγνώμη. Μπερδεύτηκα!!!». «Όχι», τη λέω, «δίκιο έχεις!!!» Και εκεί που κάθομαι στα σκαλιά ήρεμος, έρχεται ένας κύριος δίπλα μου, βλέπει τον κόσμο κάτω με τα κεριά και μονολογεί γεμάτος ενθουσιασμό: «Πω πω!!! Τι ρε Παρίσι είναι αυτό;»
Δύο πιθανότητες υπάρχουν. Ή έχει καιρό να βγει από το σπίτι, ή δεν έχει δει πως είναι το Παρίσι. Βέβαια μετά ήρθε η γυναίκα του, τον τράβηξε από το μανίκι και του είπε «Σταμάτα!!! Σε βλέπει το παιδί και γελάει!!!», αναφερόμενη σε μένα που δάκρυζα από τα γέλια.

Μετά (12 και 15) φάγαμε σπίτι.

Κυριακή για καφέ και ποτό.
Φαΐ στον θείο που γιορτάζει!
Κρασί στον άλλο θείο.
Χορός και τραγούδι και λαούτο.
Δευτέρα ξανά φαΐ στην γιαγιά.

Και συνεχίζεται…

-o-

*τα έθιμα ορίζουν αρνάκι στο ταψί ή στο καπάκι, στον φούρνο!!! Μην ακούω για σούβλες και άλλα φαιδρά!!!

Κυριακή, Απριλίου 08, 2007

Αυγά ή αβγά;


Πολύ μ' αρέσει το τσούγκρισμα των αυγών.
Είναι η μόνη στιγμή που μπορείς χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό να σηκωθείς μπροστά σε όλους και να φωνάξεις γεμάτος ενθουσιασμό:
"Σε ξέσκισα!!! Γύρνα και τον κώλο!!!"

Νενηκήκαμεν φέτος!!! ;)

Σάββατο, Απριλίου 07, 2007

Πάσχω

Και έχει φτάσει έντεκα (ή ένδεκα) και πάλι πέφτω σε δίλημμα.
Και τα μπέρδευα από μικρός.
Στην πρωτοχρονιά ή στην ανάσταση παίζουμε χαρτιά.
Σβήνουμε ή όχι τα φώτα;
Τσουρέκι ή βασιλόπιτα. (το ίδιο δεν είναι;)
Μα πήγαν και τα έβαλαν και τα δύο στις 12 η ώρα!!!
Τι να σας πω ρε παιδιά.
Καλή πρωτοχρονιά να έχουμε…

«Μάνα!!! Τι είναι σήμερα;»

Α!!! Καλή ανάσταση τότε.
Έφτασε δώδεκα παρά δέκα και πρέπει να πάω στας εκκλησίας υμών (ή ημών). Έχουμε δύο. Εμείς είμαστε στην πάνω. Αν και φέτος ο παπάς της κάτω πει το Χριστός Ανέστη* 10 λεπτά πιο μπροστά θα τσατιστώ. Πέρσι έδωσε γκάζι ο δικός μας, παρέλειψε κάνα 2-3 προσευχές μπας και προλάβουμε τον κάτω παπά. Τελικά τα καταφέραμε. Και η χαρά ανείπωτη. Αφού πανηγυρίζαμε όλοι. Πυροτεχνήματα, φιλιά, κακό. Λίγο το `χεις; 10 χρόνια προσπαθούμε να τον προλάβουμε…
Μετά τους πανηγυρισμούς ακούσαμε και το Χριστός Ανέστη που το έλεγε ο παπάς για τρίτη φορά και ασπαστήκαμε ο εις τον έτερο [κοινώς αλληλοασπαστήκαμε] (προτιμήσαμε βέβαια τις ωραίες υπάρξεις αρχικά) αναφωνώντας τα χρόνια πολλά σε όσους προλάβαμε.

*Όταν ήμουν μικρός έβαφε η μάνα μου τα αυγά και πήρα το φακελάκι, διάβασα τι έγραφε πάνω και την ρώτησα: «Ποιος είναι αυτός ο Χρήστος Ανέστης;». Μετά από αυτό έγινα πυρηνικός φυσικός.

Καλά για το άγιο φως δεν έχω να πω κάτι. Όλα τα λέει η φράση του αδερφού μου πριν 5 χρόνια: «Το φως πήγε από έξω προς τα μέσα. Που να περιμένεις να το βγάλει ο παπάς; Το άναψε ένας θείος με αναπτήρα…»
Αλλά κι έτσι να μην ήταν, μέχρι να πάμε σπίτι έσβησε και το ανάψαμε 5 φορές.

Λοιπόν αποχωρώ γιατί 12 και δέκα πρέπει να είμαστε πίσω σπίτι όπως ορίζει το έθιμο για τα γνωστά φαγοπότια. Κανονικά θα έπρεπε να κρατήσω το έθιμο του παππού μου που δεν πήγαινε καθόλου εκκλησιά αλλά λέμε…

Όσον αφορά τα της πορείας της Παρασκευής (στον επιτάφιο ντε) θα τα πούμε αύριο.
Αν δεν τα πω θα σκάσω.

-ο-

** Α!!! Και την αμέριστη συμπαράσταση μου, στο καρντάσι στην Αμέρικα που αντί για κοκορέτσια και κατσικάκια, βολεύονται με καρμπονάρα. Μην μασάτε ρε!!! Θα γυρίσει ο τροχός...
*** Και μην ξεχνάτε. Όπως είπε και ο Woody:
"Για σας είμαι άθεος. Για τον Θεό είμαι μια σκληρή αντιπολίτευση!"

-ο-

Την photo μου την έστειλε ο Γ. Σερβετάς,
γνωστός και ως Γιάννης ο όμορφος!!!

Παρασκευή, Απριλίου 06, 2007

Πριν πολύ καιρό είχα γράψει ένα post το οποίο το είχα αφήσει στα drafts. Τώρα που μπήκε Απρίλης το θυμήθηκα. Θα το δημοσιεύσω έτσι όπως το είχα γράψει τότε, χωρίς καμία αλλαγή (ακόμα και τα συντακτικά λάθη θα τα αφήσω εκεί). Γιατί όταν το έγραφα τα μάτια μου ήταν ακόμα κλαμένα και ο θυμός μου μεγάλος.
Το είχα χωρίς τίτλο και έτσι θα το αφήσω. Ίσως να μην του ταιριάζει κανένας τίτλος...

-ο-

Γενοκτονία.
Εξόντωση.
Αφανισμός.
Θάνατος.
Ρουάντα χίλια εννιακόσια ενενήντα τέσσερα.
Τριάντα χιλιάδες νεκροί μέσα σε τρεις μόλις μέρες.
30.000 νεκροί σε 3 μέρες.
Ένα εκατομμύριο νεκροί μέσα σε εκατό μέρες.
1.000.000 νεκροί σε 100 μέρες.
Η πτώση του αεροπλάνου του προέδρου δίνει το έναυσμα για την κυριαρχία της ωμής βίας.
Όχι δεν είναι πόλεμος μεταξύ αγνώστων. Είναι πόλεμος αδερφών, που κάποια γουρούνια τον προκάλεσαν.
Τούτσι και Χούτου.
Χούτου και Τούτσι.
Και όμως δεν τολμούν να πουν ότι και οι δύο φυλές είναι και ζουν στην Ρουάντα.
Ότι και οι δύο φυλές είναι άνθρωποι.
Οι Χούτου αναλαμβάνουν τον αφανισμό. Την γενοκτονία.
Δεν χρησιμοποιούν όπλα, γιατί λέει δεν δύναται να ξοδεύουν σφαίρες για να σκοτώσουν "κατσαρίδες". "Κατσαρίδες". Τα αδέρφια τους, τους Τούτσι, τους ονομάζουν "κατσαρίδες".
Εντολή: Αφανισμός όλων των Τούτσι κι όλων των αντιφρονούντων Χούτου.
Οι γειτονιές γίνονται ζωντανά ναρκοπέδια. Άνθρωποι με μαχαίρια κυκλοφορούν κατά ομάδες και σφάζουν άντρες, γυναίκες, παιδιά. Κόβουν κεφάλια, χέρια, πόδια. Ξεριζώνουν καρδιές. Όχι μεταφορικά. Στην κυριολεξία. Πτώματα παντού.
Σε 3 μέρες σφαγιάστηκαν 30.000 άνθρωποι, και τα πτώματα τους είτε μέσα στους δρόμους ξεκοιλιασμένα και διαμελισμένα, είτε μέσα σε φορτηγά που σαν σακιά άμμου τα πετούσαν σαν να ήτανε "σκουπίδια", οι σφαγιασμένοι άνθρωποι αυτοί, σε λακκούβες και χαντάκια.
Φανατισμός. Και αηδία.
Ακόμα κι αν είχες παντρευτεί Τούτσι ήσουν ένοχος. Ήσουν ήδη νεκρός.
Βιαζόσουνα. Όπως βιάστηκαν χιλιάδες γυναίκες οι οποίες, αν κατάφεραν να επιβιώσουν, υποφέρουν πλέον σωματικά (χιλιάδες μεταφέρουν αυτή τη στιγμή τον ιό του AIDS), αλλά μεταφέρουν κι ένα άλλο πιο βαρύ φορτίο. Αυτό του βρομιάρη αυτού δολοφόνου που ικανοποιούσε τις αρρωστημένες ορέξεις του, χαραγμένο βαθιά εκεί στην ψυχή.
Οι καριόλιδες οι Αμερικάνοι δεν έβγαλαν μιλιά. Σώπασαν. Γιατί είχαν συμφέροντα.
Δεν παραδέχτηκαν καν ότι ήταν γενοκτονία αυτό που συνέβαινε.
Οι 1.000.000 νεκροί άνθρωποι μέσα σε 100 μέρες. Όχι δεν ήταν λέει γενοκτονία.
Και τι ήταν;
Ακούστε:
Ο Clinton μιλάει για την γενοκτονία στην Ρουάντα
Ναι μπορούσες να το αλλάξεις το παρελθόν you bastard but you didn`t.
Και δέχεσαι τα χειροκροτήματα και δεν ντρέπεσαι...

Σιωπή. Θυμός. Σοκ. Και θλίψη...

Οι ένοχοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Είναι εκεί έξω ακόμα...
Αυτό που συνέβη στην Ρουάντα ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Είδα χθες την ταινία "Sometimes in April" και σήμερα το "Hotel Rwanda". Σας τις συστήνω, γιατί καμιά φορά τα λόγια κρύβουν την αλήθεια ενώ η εικόνα σοκάρει...

18/9/2006

-o-

Αυτό είχα γράψει τότε. Και το συμπληρώνω...

"Ποιες πένθιμες καμπάνες γι` αυτούς που πεθαίνουν σαν βόδια;
Μόνο η τερατώδης οργή των όπλων.
Μόνο το γρήγορο κροτάλισμα των τουφεκιών
θα συνοδεύσει τις βιαστικές τους προσευχές."
Γουίλφρεντ Όουεν

"Ο θάνατος οποιουδήποτε
ανθρώπου με εξαντλεί, γιατί
ανήκω στο ανθρώπινο είδος.
Γι` αυτό ποτέ μην προκαλείς να μάθεις
για ποιόν χτυπά η καμπάνα.
Χτυπάει για σένα."
Τζον Ντον



Όσο κι αν σοκάρει η photo είναι
από την γενοκτονία στην Ρουάντα.

Πέμπτη, Απριλίου 05, 2007

Αν δεν φας...


Πήγαμε στον βαφτισιμιό την λαμπάδα, τα τσουρέκια κτλ κτλ
Από την στιγμή που μπήκαμε σπίτι δεν σταμάτησε να μας λέει για τον Πήτερ Παν.
Ετών 4 παρά, ο πιτσιρίκος.
Κάποια στιγμή τον ρωτάμε τι έφαγε χθες.
"Το φαΐ του Πήτερ Πάν!!!", μας λέει με θαυμασμό.
"Και τι τρώει, ρε Άγγελε, ο Πήτερ Παν;", τον ρωτάμε.
"Αγκινάρες", μας λέει με περρίσια χαρά. Και σκάει και ένα χαμόγελο!!!

Τέτοιο γέλιο που ρίξαμε...
Τέρμα πια οι απειλές του τύπου: "Αν δεν φας το φαΐ σου θα έρθει να σε κλέψει ο Μαϊκλ Τζάκσον". Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις ένα πιτσιρίκι να φάει κάτι που θες, είναι να του πεις ότι το ίδιο τρώει ο αγαπημένος του ήρωας. Πώς είχαμε εμείς τον Ποπάι τον σέιλορ μαν, κάτι τέτοιο. Απλά στα νέα παιδικά σου αφήνει ο σχεδιαστής την δυνατότητα να αυτοσχεδιάζεις στο τι τρώει ο ήρωας!!!

-ο-

Το Σάββατο γίνεται 4 χρονών. Ως είθισται Σάββατο βράδυ πέφτουν πυροτεχνήματα λόγω ανάστασης. Οπότε ο πιτσιρίκος πήγαινε στους φίλους του στον παιδικό σταθμό και για να τους ψήσει να έρθουν τους έλεγε:
"Ελάτε στο πάρτι μου το Σάββατο, θα έχουμε και πυροτεχνήματα!!!"

-ο-

Μας είπε και άλλα πολλά που δεν θυμάμαι τώρα...
Με τέτοιο νονό που έμπλεξε το παιδί τι περίμενες;

Δεν κλαίω


Χτυπάω κουδούνι.
Εγώ: «Καλημέρα γιατρέ. Ένα τσεκάπ ήρθα να κάνω, γιατί νομίζω ότι πρέπει να έχει αυξηθεί λιγάκι η μυωπία»
[όχι ότι είχα πολύ. Κάτι 0.25-άρια]
Οφθαλμίατρος: «Πέρνα και κάθισε»
Με βάζει σε ένα μηχάνημα και μου λέει:
Οφθαλμίατρος: «Κοίτα το σπιτάκι»
Εγώ: «Γιατρέ, το λιβάδι το βλέπω. Σπιτάκι πουθενά!!!....όπα να το!!! Γιατρέ την άλλη φορά με βάλατε να βλέπω δρόμο, το γυρίσατε στην οικολογία;»

Και πάμε στα νούμερα:
Οφθαλμίατρος: «Για πες μου στην τελευταία σειρά τι γράφει;»
Εγώ: «Εγώ μία σειρά βλέπω μόνο να υπάρχει…»
Μου βάζει, μου βγάζει κάτι γυαλιά και πάλι από την αρχή:
Εγώ: «2 … ή 5 ή 6 …υποθέτω ότι το επόμενο είναι 3 … ή 8 ή 9 … 6…Γιατρέ τι γραμματοσειρά χρησιμοποιείτε; Δεν καταλαβαίνω τι γράφει… Εγώ με Times New Roman δουλεύω…»

Μετά από απελπισμένες προσπάθειες…

Εγώ: «Ρε γιατρέ. Αυτό το προτελευταίο νούμερο δεν μπορώ να καταλάβω με τίποτα τι είναι. 5 ή 6;»
Οφθαλμίατρος (κάπως σαστισμένος): «5 είναι 5!!!»
Εγώ: «Α!!! Και δεν του φαίνεται. Να σας πω. Αντί να βάλουμε καινούργια γυαλιά, δεν γίνεται να μεγαλώσουμε λιγάκι τα γράμματα, να βλέπω κι εγώ να μην τυραννιέστε κι εσείς;»
Χαμογελάκι…

Εγώ: «Τι έχω;»
Οφθαλμίατρος: «Η μυωπία σου είναι χαμηλή και στα ίδια επίπεδα. Βέβαια βρίσκω διαφορετικές μοίρες από πριν.»
Εγώ: «Τι να σας πω!!! Εγώ δεν πείραξα τίποτα!!!»
Οφθαλμίατρος: «…αλλά δεν νοείται με τόσο χαμηλή μυωπία να μην βλέπεις. Τεχνητό δάκρυ παίρνεις;»
Εγώ: «Ε βασικά, κλαίω και μόνος μου αν είναι, δεν έχω πρόβλημα…»
Οφθαλμίατρος: «Λοιπόν, το δάκρυ σου είναι αδύναμο!!! Πρέπει να πάρεις τεχνητό δάκρυ.»


Κοινώς δεν ξέρω να κλαίω. Για αδύναμη καρδιά έχω ακούσει, αλλά για δάκρυ πρώτη φορά!!!
Και μου έδωσε κάτι τεχνητά δάκρυα. Και δωσ` του κλάμα ανά δίωρο ο par…alogos.
Για αυτό λοιπόν σας παρακαλώ αν έχετε καμιά συγκινητική ιστορία, η οποία μπορεί να μου προκαλέσει ένα αξιοπρεπές και βελτιωμένο δάκρυ, στείλτε ένα mail. Θα το εκτιμήσω. Μπας και βρω κι εγώ ένα αξιοπρεπές δάκρυ, για τις δύσκολες ώρες του χειμώνα!!!

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2007

Ένας θανάσιμος πεθερός

Τι τα θες;
Αν έχεις ταλέντο όλοι σε κυνηγάνε να σε βγάλουν στην TV!!!

Πριν πολλές μέρες, πήγα που λέτε μια βόλτα μέχρι πλατεία Γεωργίου να πάρω κάνα σουβλάκι να φάω γιατί είχα πεθάνει της πείνας.
Φτάνοντας βλέπω όλη την πλατεία άδεια και σε μια μεριά της ένα σωρό κόσμο μαζεμένο.
Κάπου εκεί βλέπω ένα μικρόφωνο και μια φωτεινή μπάλα σαν εκείνα τα τεράστια φωτιστικά που είχα μικρός στο δωμάτιό μου.
Εγώ αδιάφορος και ατάραχος σαν να μην συμβαίνει τίποτα (έχοντας πάντα το μυαλό μου στα σουβλάκια και αν έπρεπε να πάρω χοιρινό ή κοτόπουλο. Πληροφοριακά: πήρα χοιρινό.) συνεχίζω να περπατάω ώστε να πάω να πάρω τα πολυπόθητα σουβλάκια μου.
Γυρίζοντας και διασχίζοντας πάλι την πλατεία (προς την ανάποδη φυσικά) πέρασα πίσω από δύο τύπισες που από πάνω τους είχαν εκείνο το φωτιστικό που λέγαμε. Προς στιγμήν σκέφτηκα να πάω να τις ρωτήσω τι ακριβώς κάνουν, αλλά βαριόμουνα εκείνη την φάση.
Μετά έμαθα ότι ήταν γυρίσματα από το σήριαλ «7 θανάσιμες πεθερές – η Πατρινιά πεθερά», και οι δύο κοπέλες που θα πήγαινα να τις ρωτήσω ήταν οι πρωταγωνίστριες και την ώρα εκείνη έκαναν γύρισμα. Βέβαια το κατάλαβα κι εγώ γιατί μόλις πέρασα από πίσω τους άκουσα έναν τύπο να φωνάζει: “CUT!!!! Το `χουμε!!!»

Αν λοιπόν δείτε ένα τύπο να κουβαλάει μια σακούλα με σουβλάκια, το κινητό στο χέρι και να περπατάει ανέμελα πίσω από δύο τύπισες αυτός θα είμαι εγώ!!!
Προσωπικά πιστεύω ότι θα την κόψουν την σκηνή γιατί νομίζω ότι έκλεψα την παράσταση…και δεν θέλουν νέα αστέρια στον χώρο!!!

Εγώ μια φορά έπαιξα στην TV και σας επιτρέπω να λέτε ότι με ξέρετε.

Εύγε!!!

Επιστροφή σου λέει...


Ανοίγω την πόρτα γρήγορα. Κάνω ένα βήμα και μηχανικά ανάβω το φως στο δωμάτιο. Όλα στη θέση τους. Καμία αλλαγή.
Τελικά αυτό-επιβεβαιώνομαι. Η επιστροφή μου από την Αθήνα πλέον μου δημιουργούσε διάφορα και αντιφατικά συναισθήματα. Εκεί που δεν ήθελα ποτέ μου να δω την Αθήνα, άρχισα να την συμπαθώ. Ή μάλλον να συμπαθώ τους ανθρώπους της. Ή μάλλον αυτούς που γνώρισα και ΟΧΙ κάτι τραβέλια και βαποράκια που είδα να περιφέρονται στην πλατεία Ομονοίας.
Αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα είδα πολλούς γνωστούς και γνώρισα πολλούς νέους φίλους. Γροθιά στη στασιμότητα της φοιτητικής κουλτούρας [ναι υφίσταται και τέτοια, αν όχι συνεχόμενα, σίγουρα κατά περιόδους]. Η συνάντηση bloggers ήταν κάτι που με χαροποίησε δε όντως. Εγώ τουλάχιστον γέλασα και πέρασα γαμάτα. Δυστυχώς μεν δεν πρόλαβα να γνωρίσω καλά όλα τα παιδιά, μιας και έφυγα κάπως βεβιασμένα για να προλάβω το λεω-φορείο για Πάτρα (ΝΑΙ καλά το καταλάβατε. Για ακόμα μία φορά δεν έκατσε κανένα καλό γκομενάκι δίπλα μου, αλλά ένας τύπος που για του βγάλω μιλιά και να μου πει που ήμασταν έκανα γύρω στο δεκάλεπτο), αλλά χάρηκα πολύ που συναντήθηκα με όλους.
Αυτό βέβαια είχε μια αντιφατική αντίδραση στα νευρωνικά δίκτυα μου κατά την είσοδό μου στην Πάτρα και δει στο σπίτι μου. Θες η απότομη αλλαγή μεταξύ του βλέπω και μιλώ σε 20 άτομα – του βλέπω μονάχα το PC μου; Θες το ότι όλοι οι φίλοι μου έχουν φύγει από Πάτρα για διακοπές και έχω μείνει σαν την καλαμιά στον κάμπο; Θες ότι στην πολυκατοικία, των 4 ορόφων, έχω μείνει μόνος; Μέσα σε 20 λεπτά μόνο, βαρέθηκα και ψυχοπλακώθηκα. Γαμώτο.
Πάλι καλά βρήκα ένα παιδί, τον μόνο εναπομείναντα φίλο στη Πάτρα, και πήγαμε να πιούμε κάνα μπιρόνι.
Το καλό είναι ότι φεύγω κι εγώ αύριο για τα πάτρια εδάφη.
Viva σπιτικό φαΐ. Viva!!!

Πάσχα 2007 ?


Οι καταλήψεις σταμάτησαν. Η εκ-παιδευτική διαδικασία άρχισε με ένα μήνυμα.
Ο πρόεδρος μας έστειλε mail (νομίζω το έστειλε 3 φορές μέσω τριών διαφορετικών μέσων) ότι τα μαθήματα θα γίνουν μέχρι την Μεγάλη Τρίτη και θα ξανά-ξεκινήσουν την Τετάρτη του Πάσχα μέχρι τις 27 Ιουλίου.
Έλεγε ότι αν δεν έρθουμε στην ώρα μας θα χάσουμε πολλά επί της ουσίας και συνέχιζε με την καταπληκτική φράση γραμμένη στα κεφαλαία:
«ΘΑ ΣΑΣ ΣΤΟΙΧΙΣΕΙ!»
Πώς να μην πέσει η ψυχολογία με όλα αυτά;
Και κατέληγε ως εξής (πάντα με κεφαλαία):
«ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΕΛΘΕΤΕ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ, ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ!
Σε όλες τις περιπτώσεις ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!»

Και αυτό είναι το σημείο που έχει γέλιο. Δεν το λες αυτό. Είναι σαν να λες:
Οι γιορτές σας θα είναι λίγες και κατεστραμμένες.
Όπως και να `χει καλές διακοπές»
Πέφτεις σε αντίφαση μέσα σε δύο μόνο γραμμές.

Φυσικά μερικοί καθηγητές δεν πάτησαν στα μαθήματα, άλλοι τα ακύρωσαν, άλλοι τα έκαναν κανονικά. Κλασικά πράγματα.

Λοιπόν. Εγώ έχω να δηλώσω ότι εμείς στο χωριό μου μέχρι την Πέμπτη του Πάσχα τρώμε, Παρασκευή χωνεύουμε και Σαββατοκύριακο κοιμόμαστε.
Παρ` όλα αυτά ίσως κάνω μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να ξαναέρθω Πάτρα λίαν συντόμως…
Που ξέρεις μπορεί το σπιτικό φαΐ, το μπάνιο σε μπανιέρα και όχι σε ντουζ και το πλύσιμο σε πλυντήριο και όχι στο χέρι να με ξενερώσουν…
Που ξέρεις;
:P