Τρίτη, Ιουλίου 31, 2007

Χρυσαλήθρα

Όταν λοιπόν οι πέτρες
σαν χρυσόσκονη θα πέσουν
απ` του ουρανού το τέρμα

Όταν όνειρα αλλοπαρμένα
και μεθυσμένα, σ` ακρογιαλιές,
θα μας κάνουνε
σαν σε παράδεισο να ζούμε

Τότε μονάχα οι μέρες μας,
μόνο τότε οι ξέγνοιαστες αυτές,
θα αλλάξουν.
Και η νύχτα θ` απλώσει
τα όμορφα φτερά της
στ` ονείρου τα τραγούδια

Στους στίχους που έγραψα
πάνω στο δέντρο της πλατείας
για σένα

Και πιο κάτω το όνομά σου,
εκείνο που σου `δωσε η Αφροδίτη
και το φωνάζουνε στα δάση
τα πουλιά

Κι αν δεν μπορώ να σ` αγγίξω
ξέρω
ξέρω ότι είσαι εκεί.
Γιατί το εκεί και το τώρα
κάποτε θα γίνει εδώ και πάντα

Δεν υπάρχουν σχόλια: