Τετάρτη, Ιουλίου 18, 2007

Για τους ανθρώπους

Κοίταξε με μιας
Φωτιές και μίσος
Τα μάτια του έβγαζαν
Όταν κοιτούσε μπρος

Καθώς το αεράκι φυσούσε
Και η έρημος μεγάλωνε
Τόσο το βλέμμα γίνονταν
Αυτό που ήθελαν οι σοφοί

Μια σταγόνα μέλι και μια βροχής
Κύλησε στο ποτάμι των συναισθημάτων
Και χάθηκε με μιας πέρα από τον ορίζοντα της μέθης
Αυτή που τόσο αγάπησαν και οι δυο τους

Και στράφηκε ενάντια στις φλόγες,
Ενάντια στην βροχή
Στον ίδιο του τον εαυτό
Στα μάτια που αγάπησε.

Με μιας έδωσε την χαριστική
Και έμεινε πάλι με τα μάτια ανοιχτά
Για τους αιώνες
Για αυτούς που λιγοψύχησαν

Για τους ανθρώπους

Δεν υπάρχουν σχόλια: