Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007

γώαπα


Δύο χτυπήματα στην πλάτη, ελαφρά και στοργικά. Αυτά που λένε "είμαι κι εγώ εδώ, σε νιώθω". Κύλησε στην αγκαλιά του και έκλαψε με σπαραγμούς έχοντας το πρόσωπό της κολλημένο στον λαιμό του. Για ώρες δεν μιλούσαν. Καμιά φορά δεν χρειάζεται κιόλας. Τα λόγια άλλωστε είναι η αδυναμία του ανθρώπου να επικοινωνήσει με άλλους τρόπους μη ανθρώπινους.
Αλλά αυτοί οι δυο το είχαν καταφέρει
Το βουνό ήταν ωραίο όταν ο ήλιος βασίλευε. Η φύση εκδικείται μόνο τους ανόητους. Τους άλλους τους αφήνει να δουν.
Το τελευταίο δάκρυ έπεσε στο χώμα και τα κόκκινα της μάτια ευθυγραμμίστηκαν στο πρόσωπό του. Μα ακόμα και κόκκινα, είχε τα ωραιότερα μάτια που είχε ποτέ του δει.
Την πήρε αγκαλιά και κάθισαν στον μεγάλο βράχο για να δουν το ηλιοβασίλεμα.
Αυτή έστρεψε το πρόσωπό της σε αυτόν. Του ψιθύρισε κάτι που δεν το άκουσε ούτε η ίδια, σηκώθηκε όρθια και με ένα σάλτο πήδηξε στον γκρεμό, χωρίς να φωνάξει, χωρίς να ακουστεί.
Αυτός άργησε να καταλάβει τι έγινε. Σηκώθηκε με άγχος όρθιος και έτρεξε στο χείλος του γκρεμού. Κοίταξε προς τα κάτω και φώναξε δυνατά: "Σ` αγαπώ". Ένα μεγάλο και διαρκές "Σ` αγαπώ".
Αυτό ταξίδεψε μακριά, πολύ μακριά, αλλά ο αντίλαλος το έφερε πίσω. Πίσω στα αφτιά του. Πίσω στον εαυτό του.
Ήταν πλέον αυτός εγκλωβισμένος μέσα και ανάμεσα στους βράχους της ψυχής του.
Και δεν είχε πλέον παρά δύο επιλογές.
Να πει το "Σ` αγαπώ" κοφτό και σιγανό για να μην του έρθει πίσω
ή να πάρει φόρα για το σάλτο.
Γύρισε τότε προς αυτήν. Δύο χτυπηματάκια στην πλάτη, ελαφρά και στοργικά. Αυτά που λένε "είμαι κι εγώ εδώ, σε νιώθω". Κύλησε στην αγκαλιά της και έκλαψε με σπαραγμούς έχοντας το πρόσωπό του κολλημένο στον λαιμό της…

12 σχόλια:

par...alogos είπε...

Η photo είναι από το Καλαμίτσι της Χαλκιδικής πριν ένα χρόνο ακριβώς, κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μου διακοπών...

morfeas είπε...

Τα λόγια άλλωστε είναι η αδυναμία του ανθρώπου να επικοινωνήσει με άλλους τρόπους ΠΙΟ ανθρώπινους.

Αυτό μόνο θα άλλαζα...

ekanou είπε...

Διαβάζεται κι ανάποδα?

3 parties a day είπε...

Ας μιλήσουμε επιτέλους...

kat. είπε...

να μιλήσουμε; και τι να πούμε;

ωραία φωτογραφία..σε προδιαθέτει! όχι μόνο για κλάμα αλλά και για φιλιά!
έπρεπε να είχαν περιοριστεί στην β option! τι να κάνεις όμως; σιγά μην υπήρχε το αναμενόμενο happy end!

nakupenda είπε...

πασώ!

birbrilo είπε...

Γνώρισα τον ξάδερφο του ξαδέρφου σου χθες. Μόνο που δε θυμάμαι πώς τον λένε. Τι; Άσχετο;

par...alogos είπε...

@morfeas:
Μερικές φορές όμως θα έλεγα ότι θα προτιμούσα ο άνθρωπος να ήταν ζώο
...


@bro:
Κυρίως ανάποδα...

@Άννα:
Λες να είναι αυτή η λύση;

@kat.:
Έλα Χαλκιδική δεύτερο πόδι τέρμα κάτω...

@nakupenda:
What do you really mean?

@birbilaki:
Αφού σε είπα ρε birbilaki ότι ο ξάδερφός μου είναι στο ίδιο τμήμα με σένα και έχει το ίδιο όνομα με τον αδερφό μου και το ίδιο επίθετο...
Αν τον βρεις να του πεις να κάτσει να διαβάσει. Έρχονται δύσκολα χρόνια!!!

morfeas είπε...

Κοίτα έχεις τα δίκια σου. Πάντως κι εμείς έτσι ήμασταν. Μέχρι που μάθαμε να μιλάμε...

(βρες και άκου το Keep Talking των Pink Floyd. Θα καταλάβεις τι εννοώ...)

deninho είπε...

Νάις στορυ Δημητρη. Αν και το φουντο δεν μ'αρεσει σαν ιδεα.
Η nakupenda (ελπιζω να το πετυχα, στο κινητο δεν παιζει κοπυ πέιστ) λεει σώπα, παιζοντας με τον τιτλο (γωαπα-αγαπαω)

nakupenda είπε...

κατά το "γώαπα" προσάρμοσε αναλόγως

par...alogos είπε...

Δηλαδή στο "γώαπα" μου απαντάς "πασώ"???
Άκαρδη γυναίκα...