Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

Τώρα

Όταν η αισιοδοξία πάει περίπατο
Τώρα

Ελλάδα. Κυριακή 4 Φλεβάρη 2007
Ο Νέστορας ήταν κλεισμένος στο δωμάτιο ώρες τώρα. Ακόμα και στα μηνύματα στο msn απαντούσε με ένα “όχι” σε κάθε πρόταση. Με κλειστά τα φώτα, κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή του, που ήταν η μόνη που φώτιζε το δωμάτιο, έπαιζε Warcraft, προσπαθώντας να μπει ενεργά στον κόσμο του πολέμου, των μαχών, των κατευθυνόμενων πιονιών. Μη γνωρίζοντας ότι ήδη ζούσε σε έναν τέτοιο κόσμο.
Άναψε ένα ακόμη τσιγάρο. Στριφτό. Πάντα στριφτό. Ήταν που πίστευε ότι για να ευχαριστηθείς κάτι, έπρεπε να το ετοιμάσεις ο ίδιος, να μοχθήσεις και να μην επαναπαυτείς στα έτοιμα. Μια γουλιά καφέ, η τηλεόραση δίπλα να μιλάει για το φιάσκο της καταμέτρησης ψήφων για το άρθρο 24 περί δασών. Προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τον στρατό του για επίθεση.

Την ίδια στιγμή. Κάπου μακριά.
Σιβηρία.
Εκείνη την μέρα έγινε κάτι το περίεργο. Χιόνισε. Μόνο που το χιόνι είχε ένα περίεργο κόκκινο χρώμα. Πετρέλαιο είπαν πολλοί. Εγώ λέω αίμα. Το αίμα που προμηνύει καταστροφή. Οι πάγοι άρχισαν να λιώνουν σιγά-σιγά. Η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει.

Ισπανία
Το θερμό κλίμα του Γενάρη μετατράπηκε σε τυφώνες και παγετό. Η ίδια η φύση τιμωρούσε τον εαυτό της που σαν παιδί προσχολικής ηλικίας αφήνεται στο παιχνίδι και αυτό-τραυματίζεται. Η γραμμή είχε ήδη χαραχθεί. Μια άσπρη γραμμή πάνω στον μαυροπίνακα. Εκεί όπου όλοι είναι ίσοι.

Ελλάδα. Δευτέρα 5 Φλεβάρη 2007 – Μέρα αποφράδα
Ξημερώματα Δευτέρας. Το ρολόι στον τοίχο δείχνει έξι ακριβώς. Ο Νέστορας με κόκκινα μάτια παρακολουθεί από τον υπολογιστή του τις ειδήσεις στο CNN.Τα «γεγονότα». Ξεφτίλα. Ακόμα και αυτήν την μέρα, το μόνο που σκέφτονται είναι η τηλεθέαση. Σκουπίδια.
Έξι και πέντε. Έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Η τηλεόραση παίζει με χαμηλωμένη ένταση αριστερά του Νέστορα. Δεν δίνει σημασία. Έκτακτα… Τα πάντα κατάντησαν έκτακτα, ανούσια ουσία. Όμως γυρνάει μη ηθελημένα το βλέμμα του για μια στιγμή στην τηλεόραση. «Απαγόρευση κυκλοφορίας στους δρόμους», η λεζάντα. Μα τι είναι; Η φύση. Η φύση μας καλεί να μετανιώσουμε. Μετανιώσαμε!!! Η φύση αυτό-μαστιγώνεται. Και είμαστε κι εμείς στοιχεία της φύσης. Τρωτά στοιχεία ή στοιχειά. Απαγόρευση κυκλοφορίας. Ήρθε ο παγετός. Το CNN από την άλλη δείχνει το λιώσιμο των πάγων. «Έχουν λιώσει», λέει ο δημοσιογράφος ατάραχος. Ο Νέστορας βλέπει το νερό να φτάνει στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας του. Η σύνδεση με το CNN διακόπτεται. Η ελληνική τηλεόραση συνεχίζει όμως. «Και τώρα η συνέχεια της σειράς…»
Έξι και δέκα. Ο Νέστορας μένει σοβαρός. Σηκώνεται από την πολυθρόνα του και κατευθύνεται προς το μπαλκόνι. Δεν προλαβαίνει να ανοίξει την μπαλκονόπορτα και το τσάμι γίνεται θρύψαλα από τον αέρα. Το νερό, αλμυρό όπως είναι, φτάνει στα πόδια του και ακουμπά τις πληγές που έχουν δημιουργηθεί από τα θραύσματα, κάνοντας αισθητό το αίσθημα του πόνου. Χωρίς ανάσα βλέπει τριγύρω του. Άνθρωποι έχουν βγει στα μπαλκόνια έντρομοι και προσπαθούν να λυτρωθούν. Και αυτός. Όχι. Δεν προσπαθεί να λυτρωθεί. Σκέφτεται για μια τελευταία στιγμή αυτό που λέγανε. Ότι ο άνθρωπος θα καταστρέψει τον πλανήτη με πολέμους. Δεν έπεσαν και πολύ έξω.
Χωρίς ανάσα, κοιτάζει κάτω και πέφτει στα νερά. Χωρίς χαμόγελο, χωρίς κλάμα. Απλά είμαστε εκεί. Μέσα στα νερά, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό…