Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007

Σε 60

Μάθημα κοσμολογίας για τους αισιόδοξους.
Σε 60

Ο πρώτος μήνας του 2067 τελείωνε. O Ορέστης ξύπνησε στις 11 μ.μ. Είχε μόλις ξημερώσει. Αν μπορούσε κανείς να το καταλάβει · γιατί ο ουρανός είχε μαυρίσει καιρό τώρα. Κάποιοι είπαν ότι δεν θα ξανά ξημέρωνε. Λογικό.
Ο ήλιος είχε καταστραφεί (ή τον είχαν καταστρέψει ή κάτι τέτοιο) και οι πόλεις πλέον ζούσαν κάτω από έναν παγκόσμιο ιστό που κάλυπτε την γη σφαιρικά και κρατούσε την θερμοκρασία σε επίπεδα που οι άνθρωποι θα επιζούσαν.
Ο Ορέστης μπήκε στον θάλαμο διακτινισμού και μεταφέρθηκε στον σχολικό χώρο. Έφαγε το πρωινό του: χαπάκια βιταμινών, πρωτεϊνών και ότι άλλο επέβαλε η σωστή διατροφή και αποφάσισε να κάνει λίγα μαθήματα αστροφυσικής. Φόρεσε τον εξοπλισμό και ενεργοποίησε το μάθημα της μέρας. Δεν ήταν συγκεντρωμένος εκείνη την μέρα. Δεν είχε φανεί και κανένας άλλος εκείνη την μέρα. Μα γιατί; Κάτι ήξεραν. Ο Ορέστης ένιωσε κάποια στιγμή μια παράξενη αίσθηση. Ναι. Είχε ακούσει για αυτήν την αίσθηση. Λεγόταν κρύο. Από τότε που η γη ζούσε κάτω από αυτόν τον φλοιό που κρατούσε την θερμοκρασία σε επίπεδα επιβίωσης των ζωντανών οργανισμών ,δηλαδή των ανθρώπων, τα πάντα ήταν επιβλεπόμενα και προβλεπόμενα. Ζωή χωρίς κρύο, χωρίς ζέστη, χωρίς sex, χωρίς μια ζεστή μπριζόλα, χωρίς…
Βγήκε έξω από το κτίριο. Ναι είχε αρχίσει ο πιο σκληρός εφιάλτης. (Ποιου;) Πόλεμος. Ο εξωτερικός ιστός είχε καταστραφεί και τριγύρω όλα φαίνονταν ερειπωμένα.
Ο Ορέστης δάκρυσε.
Όχι από φόβο. Φόβο για την επερχόμενη καταστροφή του κόσμου.
Όχι από αγωνία. Αγωνία για το αύριο.
Δάκρυσε μάλλον από χαρά. Τη χαρά της αίσθησης του κρύου που για πρώτη φορά ένιωσε. Την χαρά της ελευθερίας.
Έκατσε και έκλαψε με τα μάτια του ψηλά να αναπολούν για τον ήλιο. Κάπου εκεί ψηλά του είχαν πει ότι υπήρχε. Κάποτε…

1 σχόλιο:

par...alogos είπε...

Το πρώτο μου post ως par...alogos πλέον!!!