Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

Σε 10

Για τους λιγότερο αισιόδοξους
Σε 10

Δεν πέρασαν 10 χρόνια από τότε που λέγανε ότι ο πλανήτης κινδυνεύει. Κανείς δεν έδωσε σημασία. Και να · ξημέρωσε 2 Φλεβάρη του 2017. Ο Αρθούρος βγαίνει με το κοντομάνικο και παίρνει το ασανσέρ να κατέβει στο ισόγειο. Αυτό χρειαζόταν μόνο είκοσι λεπτά. Λίγο, αν σκεφτείς τους εκατό χιλιάδες ορόφους και τους νόμους της φυσικής περί αδράνειας και λοιπών, που ακόμα ίσχυαν με μικρές αλλαγές ή μάλλον προσθήκες. Παίρνει την σανίδα του και κατεβαίνει από το κέντρο της Φλώρινας στην παραλία για μια βουτιά στα ορμητικά κύματα που συχνά δημιουργούνται κατά τη διάρκεια του πιο καλοκαιρινού μήνα, του Φλεβάρη.
Οι άνθρωποι βυθισμένοι στην λήθη τους και ξαπλωμένοι στην ακροθαλασσιά με αυτό το καθημερινό χαμόγελο στα χείλη.
Ο Αρθούρος πήρε μια βαθιά ανάσα, πλήρωσε με δυσαρέσκεια το κόμιστρο για να μπορέσει να πατήσει την αμμουδιά της παραλίας και άλλο ένα για να μπορέσει να μπει στο νερό. Προσπάθησε να μην δείξει την δυσαρέσκειά του, γιατί όποιος το είχε κάνει προηγουμένως είχε να αντιμετωπίσει τον «Πατέρα».
Σκέψεις γύριζαν μέσα στο μυαλό του. Το παρελθόν, το μέλλον. Το τώρα. Ο παππούς του είχε κρύψει κάνα δυο βιβλία της αρχαίας Ελλάδας. Αρχαία λέγανε την Ελλάδα που υπήρχε 4 χρόνια πριν. Κανείς δεν θυμόταν και δεν έπρεπε να θυμάται τα «αρχαία» χρόνια. Αυτά τα δύο βιβλία μιλούσαν για οικολογική καταστροφή, για διαφθορά και παρακμή. Μιλούσαν και για λύσεις. Απαγορευμένα λόγια.
Στο τώρα δεν υπήρχαν λύσεις, γιατί ο «Πατέρας» έλεγε ότι δεν υπήρχαν και προβλήματα.
Η αλήθεια για τον Αρθούρο ήταν ότι η γη είχε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Δύο οι «Πατέρες», δύο τα στρατόπεδα. Και ο ένας έπρεπε να επικρατήσει. Ειδάλλως δεν θα επικρατούσε ουδείς. Ο κόσμος όμως ήταν ξαπλωμένος στις παραλίες. Αυτά ήταν θέματα απαγορευμένα και κατά συνέπεια ασήμαντα γι` αυτούς.
Πήρε την σανίδα του, χτύπησε το εισιτήριο του στο ειδικό μηχάνημα και μπήκε στα κύματα. Ήταν το μόνο μέρος όπου ένιωθε ελεύθερος.
Έστω και για μια στιγμή.Το ήξερε ότι εκείνη ήταν Η μέρα. Θα γινόταν ούτως ή άλλως. Κάποτε. Γι` αυτόν ήταν πασιφανές.
Η επίθεση άρχισε. Ακούστηκε μια έκρηξη πίσω του. Ένα τεράστιο κύμα δημιουργήθηκε. Ο Αρθούρος χαμογέλασε. Εκείνο το χαμόγελο της ικανοποίησης. Ανέβηκε στη σανίδα του, για το τελευταίο ταξίδι προς την ελευθερία του. Κοίταξε για μια τελευταία φορά προς την παραλία. Είδε χαμογελαστά και εύθυμα πρόσωπα, πρόσωπα που ενθουσιασμένα χάνονταν πίσω από την θλίψη τους.
Ανέβηκε στην σανίδα και χάθηκε για τελευταία φορά πίσω από το κύμα.
Ήταν εκείνος. Εκεί. Τότε. Ο μόνος που ήξερε γιατί χαμογελούσε…

3 σχόλια:

grX είπε...

Ωραία προσέγγιση! Είτε αισιόδοξα είτε απαισιόδοξα το κεφάλι είναι κόμμένο! Δυστυχώς αληθής! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επιλέξουμε πιο "αργό θάνατο" για τον πλανήτη!

Με την άδειά σου - κατόπιν - τα αναδημοσιεύω.

par...alogos είπε...

Ερχονται και πιο απαισιόδοξα...αναμένετε!!!
:)

disa είπε...

AV,無碼,a片免費看,自拍貼圖,伊莉,微風論壇,成人聊天室,成人電影,成人文學,成人貼圖區,成人網站,一葉情貼圖片區,色情漫畫,言情小說,情色論壇,臺灣情色網,色情影片,色情,成人影城,080視訊聊天室,a片,A漫,h漫,麗的色遊戲,同志色教館,AV女優,SEX,咆哮小老鼠,85cc免費影片,正妹牆,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,情色小說,aio,成人,微風成人,做愛,成人貼圖,18成人,嘟嘟成人網,aio交友愛情館,情色文學,色情小說,色情網站,情色,A片下載,嘟嘟情人色網,成人影片,成人圖片,成人文章,成人小說,成人漫畫,視訊聊天室,性愛,a片,AV女優,聊天室,情色