Κυριακή, Δεκεμβρίου 30, 2007

Αργά και σταθερά.

Τώρα κατάλαβα τι κάνει ο Αγγελόπουλος:
Στήνει την κάμερα σε ένα λιβάδι και περιμένει μέχρι το λιβάδι να δακρύσει. Σου λέει, που θα πάει. Μια- δυο ώρες θα δακρύσει, δεν μπορεί...
Πως έλεγαν οι Άγαμοι Θύται: "Άμα είσαι ηθοποιός γιατί να θες να παίξεις σε ταινία του Αγγελόπουλου; Να είσαι τοπίο, να θες..."

Προχθές κοιμήθηκα με ανοιχτή τηλεόραση. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να άκουσα ήταν ότι ο Αγγελόπουλος, παρά τα τόσα βραβεία που έχει πάρει, τελικά δεν τον βλέπουν και πολύ στο εξωτερικό. Δεν είναι γνωστός στο ευρύ μη-Ελληνικό κοινό, παρά μόνο στα φεστιβάλ.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει κάτι. Ειδικά σε μένα που μου αρέσουν πολύ οι μη-Χολιγουντιανές ταινίες, "μη-αναγνωρισμένες" ταινίες.
Παρ` όλα αυτά δεν ξέρω αν μου αρέσει ο Αγγελόπουλος.
Μια φορά, και δεν κάνω πλάκα, βλέπαμε μια ταινία του, όπου έδειχνε επί 15 λεπτά ένα πλοίο να κουβαλάει ένα άγαλμα του Λένιν. Και πήγαινε, πήγαινε.... Σηκώθηκα κι εγώ και πήγα γρήγορα μια κάτω στο περίπτερο να πάρω πατατάκια που μας είχαν τελειώσει, πήγα για κατούρημα κι όταν γύρισα ακόμα το πλοίο πήγαινε.
Άσε που για να καταλάβουμε τι γίνονταν κάψαμε μύρια εγκεφαλικά κύτταρα.

Είπαμε ποιότητα - ποιότητα, αλλά μην το γαμήσουμε κιόλας!!!
Όχι να μπαίνεις Τρίτη βράδυ στο σινεμά και να βγαίνεις Παρασκευή απόγευμα...
Κατά τα άλλα μια χαρά είναι!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2007

Αγαμοι Θύται - Γυναίκες

Το κατέγραψα από την παράσταση των "Άγαμοι Θύται":

Με τις γυναίκες τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα.
Αλλά δεν ήμουν χαζός, άρχισα από τις εύκολες ερωτήσεις:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
Τι στο διάλο λέω, ή ναι θα πει ή όχι.
Οι γυναίκες όμως έχουν πάντα μια τρίτη απάντηση:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Ίσως.
Τι θα πει ίσως;

Η γυναίκα μου είχε και τέταρτη.
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Γιατί;
Ε τι γιατί; Θες; Ή δεν θες;
Είχε και πέμπτη απάντηση:
- Εσύ θες;

Την έκτη φορά μου απάντησε με προστακτική:
- Θέλεις να πάμε μια βόλτα;
- Κάνε με να θέλω.
Ρε άντε γα....

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2007

Την πεθερά

Είχα να μιλήσω στην πεθερά μου 3 χρόνια.
Δεν ήθελα να την διακόψω!!!

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2007

Τα κανονικά παιδιά

Η ιστορία αρχίζει και στην πρώτη σελίδα μαθαίνεις τον κανόνα:

Τα κανονικά παιδιά
Γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά
Ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά
Και πεθαίνουν κανονικά

Και το παιδί ρωτά...

Ω! Πες μου μαμά
Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν
Πες μου, πεθαίνουν;
Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Φιλοσοφική Συζήτηση 26

- Γιατί εύχεσαι τύχη ρε;
- Τι να ευχηθώ;
- Να έχεις την υγειά σου...
- Κι αυτοί στον Τιτανικό την υγειά τους την είχαν. Τύχη δεν είχαν.
- Ας έχεις την υγειά σου, κι ας πνιγείς

Κάλαντα στην Σαλονίκη


Τα τελευταία χρόνια συνηθίζω το βράδυ πριν την παραμονή να ξενυχτώ ολίγον τι, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι όλο το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων.
Αυτό έχει ως συνέπεια δύο πράματα:
Πρώτον: χάνω τα μικρά που λένε τα κάλαντα. Και είναι και πολλά τα σκασμένα...
Δεύτερον: δεν προλαβαίνω να πω ούτε ο ίδιος τα κάλαντα με αποτέλεσμα να χάνω σημαντικό μέρισμα του δημόσιου αφορολόγητου πλούτου.

Φέτος όμως αναγκάστηκα να κατέβω Σαλονίκη πρωί πρωί για να αλλάξω κάτι μπλούζες (που με είχαν πάρει δώρο πριν 3 μήνες) στον Φωκά, διότι όπως ξέρετε εγώ μόνο στον Φωκά πηγαίνω για ψώνια από μικρός, για τρεις λόγους:
- Ο κυριότερος είναι ότι έχει και στους 7 ορόφους κυλιόμενες σκάλες
- ο δεύτερος είναι ότι το μεν καλοκαίρι πηγαίνω για να δροσιστώ, το δε χειμώνα για να ζεσταθώ, ανεβοκατεβαίνοντας ταυτόχρονα με τις κυλιόμενες σκάλες
- και ο τρίτος είναι ότι βρίσκω αυτά που θέλω, δηλαδή το κλασικό Levis μπλουτζίν της σειράς 501, που δεν το αλλάζω όσο κι αν με λένε ντεμοντέ.

Στη Σαλονίκη τα κάλαντα είναι αλλιώς. Στο κέντρο τα λένε ομάδες-ομάδες. Παλιά ήταν μόνο το μουσικό σχολείο που τα έλεγε στο ODEON. Πλέον έχει γεμίσει ο τόπος μπάντες.
Κάποιοι τύποι τα λένε με βιολιά, κάποιοι άλλοι τα λένε πολύ χάλια και παρακάτω τα λένε με κλαρίνο και τρομπέτα (εκεί έριξα πολύ γέλιο διότι αυτός που έπαιζε την τρομπέτα, δεν ήξερε τα κάλαντα και έπαιζε κάτι εμβατήρια). Πιο κάτω πουλάνε "Σαλεπάκι παιδιά, σαλέπ`" και τα πιπίνια του μουσικού σχολείου τραγουδούν Feliz Navidat, ενώ άλλη μια ομάδα δεν θα έβγαζε φράγκα προφανώς και προτίμησε να μετακινείται και να τα λέει σε καθέναν ξεχωριστά. Πιο κει οι Delos Andes, αλλά αυτό που τα έσπαγε και είχε μαζέψει απίστευτο κόσμο ήταν ένα πιτσιρίκι που τραγουδούσε με μπουζουκάκι μαζί με κάτι άλλα πιτσιρίκια το "το παπόρι απ` την Περσία πιάστηκε στην Κορινθία, τόνους έντεκα γεμάτο με χασίσι μυρωδάτο..." [κάλαντα των Ζωνιανών]

Σε πέντε χρόνια πάλι πρωινό ξύπνημα...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007

Ο γυρισμός, ο Christopher και η ξενέρωτη γκόμενα

Όλα τα καλά και μη, παιδάκια όταν φτάσουν οι μέρες των εορτών παρατούν το σπιτάκι τους στην πόλη που σπουδάζουν [εάν αυτή είναι διαφορετική της πόλης που μένουν] και γυρίζουν στα πάτρια εδάφη.
Εμένανε που με βλέπετε μένω στου διαόλι την μάνα σε σχέση με το μέρος που σπουδάζω. Νομός Αχαΐας 0ι σπουδές, νομός Θεσσαλονίκης το σπίτι.
Κανονικά ήταν να φύγω Παρασκευή, αλλά με είπε κάποιος (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δε θίγουμε) να κάτσω να πάμε για καφέ Παρασκευή και είπα να καθυστερήσω την επιστροφή μου. Αλλά τελικά δεν πήγαμε για καφέ [κι επειδή κάπου κάπου το διαβάζει το blog, να πω ένα μεγάλο "φτουυυ"]. Εγώ έκατσα κι ετοίμασα τα πράματα. Τρία ψυγειάκια γεμάτα τάπερ [δύο κατάφερα να κουβαλήσω] και μια βαλίτσα γεμάτη άπλυτα και βιβλία [ως είθισται]!!!
Τι να κάνω, τι να κάνω, λέω δεν πάω μια βόλτα μέχρι τα παιδιά που κάνουν εργασία [Christopher και Vasili]. Τι το θελα; Πήγα στο στόμα του λύκου, στο άνδρο της γκαντεμιάς.
Δεν φτάνει που τους βοήθησα λιγάκι στην εργασία [ανεπιτυχώς μεν, αλλά τουλάχιστον προσφέρθηκα] ποιο ήταν το ευχαριστώ του Christopher? Να με γκαντεμιάσει ο γκαντέμης και όχι μόνο εμένα...
Ξυπνάω το πρωί να πάρω το λεωφορείο.
Δύο λεωφορεία έφευγαν ταυτόχρονα για Σαλόνικα και μέσα 6 συμφοιτητές και φίλοι. Ε κι ενώ έχει τόσες ωραίες γυναίκες τριγύρω, πάει και κάθεται μια ξενέρωτη χάλια δίπλα μου, ασ` τα να πάνε. Το πλακώνω κι εγώ στον ύπνο και ποιος χέστηκε; Μετά από καμιά ώρα με ξυπνάει ένας θόρυβος. Μόλις ανοίγω τα μάτια μου βλέπω τον οδηγό να μας λέει ότι το λεωφορείο τα έφτυσε και θα περιμένουμε άλλο. Μέσα στην μέση του πουθενά. Παίρνω τον Christopher να τον βρίσω και γελούσε ο γκαντέμης!!!
Εμένα όμως δεν ξέρω πως, αλλά έφτιαξε η διάθεση μου και άρχισα τα καλαμπούρια με όλους. Ρίξαμε πολύ γέλιο. Μέχρι κάτι παππούδες γελούσαν μαζί μου [φαντάσου]. Μόνο αυτή η ξενέρωτη η διπλανή μου δεν γέλασε ντιπ. Τα νέα για το τι μας συμβαίνει τα μαθαίναμε μέσω τηλεφώνου από το άλλο λεωφορείο που συνέχιζε κανονικά. Δηλαδή, εγώ τα μάθαινα από έναν φίλο μου που ήταν μέσα στο άλλο λεωφορείο και με ενημέρωνε, και εγώ με την σειρά μου ενημέρωνα όλους τους άλλους. Μετά από μια ώρα ανεβήκαμε σε άλλο λεωφορείο, αλλά στη Λαμία κολλήσαμε σε κίνηση και πήγαμε από κάτι χωράφια για να κόψουμε δρόμο. Εγώ ξύπνησα όταν ήμασταν δίπλα σε κάτι μπαμπάκια.
Ξεφορτώθηκα και την ξενέρωτη από δίπλα μου και έριξα έναν ύπνο απίστευτο. Φτάσαμε τελικά Σαλονίκη μετά από 10 ώρες και άλλη μια ώρα για Επανομή, σύνολο 11 ώρες ταξίδι.
Μετά από αυτά έπαθα jet lag [αποτελώ τον μόνο άνθρωπο που έχει πάθει jet lag με λεωφορείο μέσα στην ίδια την χώρα του] και κοιμόμουν άλλες τόσες ώρες.
Έτσι λοιπόν έχει η ιστορία του γυρισμού, του Christopher και της ξενέρωτης γκόμενας...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007

Γράμμα από τον Άϊ Βασίλη

Παίζοντας με τους Τζία-ι-τζο στο σαλόνι, πράμα που δεν το επέτρεπε καθόλου ούτε η μαμά ούτε η γιαγιά, γιατί τους χάλαγα τα σεμέ των κομοδίνων και "είναι χειροποίητα και πως θα τα ξαναφτιάξουμε;", μετά βέβαια την τραγική κατάληξη των χειροποίητων βάζων στο πάτωμα (οπότε κάτι παραπάνω ήξεραν για το άτομό μου), έφτασα εις το δέντρο. Χριστουγεννιάτικο μεν, δέντρο δε. Πήγαμε κρυφά με τον πατέρα μου και το κόψαμε από κάτι βουνά (Μη λέμε και υπερβολές. Κάτι λόφους της Χαλκιδικής), με το τσεκούρι που μου είχε φέρει δώρο ο Άι Βασίλης μετά από αίτηση μου πέρσι τα Χριστούγεννα. [Από μικρός φαινόμουν τι θα γίνω!!! Ή χασάπης ή USB killer]. Φτάνοντας λοιπόν δίπλα στο δέντρο, που εδώ καλύτερα να διασαφηνίσω ότι δεν ήταν έλατο, αλλά πουρνάρι [του χρόνου θα βάλουμε αγκορτσά], με τρόμο διαπίστωσα ότι υπήρχε ένα κατακόκκινο γράμμα κάτω από αυτό που έγραφε πάνω το όνομά μου [βάσει των λίγων Ελληνικών που ήξερα]. "What the fuck?", σκέφτηκα. Μετά από κλεφτές ματιές μήπως με βλέπει κανείς (όχι για το γράμμα, αλλά γιατί μόλις είχα ξεσκίσει ένα σεμέ της γιαγιάς) πήρα το γράμμα στα χέρια μου και το άνοιξα μετά μανίας. Έγραφε:

Αγαπητέ par...aloge,
ο Άγιος Βασίλης είμαι. Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε ενημερώσω ότι φέτος δεν δύναμαι να σου φέρω οιοδήποτε δώρο κι αν ζητήσεις. Έχω στερέψει από χρήμα, διότι εκεί που έβγαινα φέτος στη σύνταξη για να μπει ο νέος Άι Βασίλης, μου αυξάνουν τα όρια ηλικίας, μου μειώνουν την σύνταξη και με ενοποιούν με τους ασφαλισμένους ναυτεργάτες της διώρυγας του Παναμά. Μου προτείνουν εθελούσια έξοδο άνευ αποδοχών και μου λένε ότι θα με πάρουν σε νέα δουλειά, (αλλά ποιος παίρνει στη δουλειά του, ένα γέρο, χοντρό, με γένια και κόκκινα ρούχα;) Κι έτσι κι ενώ βγαίνω πριν ολοκληρώσω τα συντάξιμα χρόνια, με μειωμένη σύνταξη (στην ήδη μειωμένη) και αναγκάζονται όμως να με ξανά-προσλάβουν με πολύ λιγότερες αποδοχές, διότι δεν συνέφερε στην εταιρεία να πάρει νέο Άι Βασίλη και με βρήκαν και στην ανάγκη. Κι εγώ αναγκάζομαι να τους δώσω πίσω τη σύνταξη και να ξαναπάρω την δουλειά. Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά κλείνουν την Ολυμπιακή και δεν έχω να πετάξω τσαμπέ ολέ, μετά τον θάνατο του Ρούντολφ του ελαφιού. Ε πες μου τώρα, τι να κάνω κι εγώ. Δεν έχω ιτς φραγκάκι, οπότε φέτος μη περιμένεις δώρο.

Με πολύ αγάπη,
Άγιος Βασίλειος
Τσατισμένος όπως είμαι, διότι φέτος ήθελα να με φέρει ένα πολύ σημαντικό δώρο: το νησί των playmobil, φτύνω το γράμμα, το πετάω στο τζάκι, παίρνω ένα άλλο σεμέ το ξεσκίζω, ανεβαίνω στο καλό σαλόνι της μαμάς που δεν με αφήνει ούτε να κάτσω και αρχίζω να χοροπηδώ με τα λερωμένα παπούτσια μου, αρπάζω ένα Τζία-ι-τζό και τον κοπανάω στο τζάμι από το παράθυρο και το κάνω χίλια κομμάτια και ταυτόχρονα φωνάζω "Λευτεριά στον αναρχικό Β. Στεργίου".
Μέσα σε δέκα λεπτά με πήραν και με έβγαλαν έξω από το σπίτι σε ακάλυπτο χώρο που δεν είχε τίποτα να σπάσω και με διαβεβαίωσαν ότι το γράμμα ήταν ψεύτικο, ενώ όταν μου το λέγαν εγώ από μέσα μου έλεγα "πω ρε φίλε, τι μαλακίες έκανα μέσα στο σπίτι;".
Τελικά, επειδή κι ο Άγιος φοβέρα θέλει, τα Χριστούγεννα μου ήρθε το νησί των Playmobil, αλλά [χεχε] στον αδερφό μου δεν ήρθε το κάστρο, παρά μόνο ένα γράμμα που έλεγε...

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2007

Στολισμός

Αφιερωμένο στον bear και όλους τους άλλους καμένους:

Φέτος τα Χριστούγεννα στολίζουμε τον "Tanenbaum"
[κατά προτίμηση τον δεύτερο τόμο]
Και τραγουδάμε όλοι μαζί το τραγουδάκι:
"Oh Tannenbaum, oh Tannenbaum"

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007

Μεθυσμένος κι αν είσαι...

Ξέρω οι ρουφιάνοι γιατί θέλουν να βάλουν κάμερες να μας παρακολουθούν παντού.
Για να κάθονται μετά τα τσογλάνια να γελάνε...

[ανοίξτε ηχεία]

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007

B3

Αυτό που μου αρέσει στη σχολή μου είναι ότι όλα είναι στο δυαδικό σύστημα.
Η αίθουσα παρακάτω είναι η Β3...
Την αγαπώ αυτήν την σχολή!!!


Το παιδί θαύμα

Ρε Christopher, αρχίσαμε πάλι τα παλιά καλά;
Καλά ρε μια φορά είπα να κοιμηθώ πριν τις 5 τα χαράματα και βρήκες αυτήν την φορά να πάρεις τηλέφωνο στις 5 ακριβώς;
Τι στο διάλο; Κάμερα έχεις στο σπίτι μου;

Πάντως να το θυμάσαι αυτό. Διότι όταν σηκώθηκα απότομα να σηκώσω το τηλέφωνο κλότσησα το τηλεκοντρόλ και το διέλυσα. Το πρωί το συναρμολογούσα μία ώρα.
Αλλά μου άρεσε ο διάλογος μας:
- "Ναι;"
- "Έλα ρε."
- "Μαλάκα είσαι χαζός;"
- "Γιατί;"
- "Κοιμάμαι"
- "Μα ακούω τηλεόραση από μέσα"
- "Την αφήνω για να κοιμηθώ. Τι θες;"
- "Τίποτα"
Γκραπ!!!

Να περιμένεις αντίποινα φίλε Christopher.
Και δεν λέω τίποτα παραπάνω.
Σε ανυποψίαστο χρόνο και τόπο θα γίνει το μεγάλο μπαμ...

* Ο μόνος λόγος που δεν θέλω να τελειώσω την φοιτητική ζωή
είναι γιατί θα μου λείψουν αυτά. Διότι μη νομίζεις ότι θα σου
δώσω το επόμενο τηλέφωνο μου...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007

Καλαντα

Φέτος θα βγω για κάλαντα.
Κάθισα και σκέφτηκα ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να βγάλεις αφορολόγητα χρήματα.
Χρόνια μπροστά τα ελληνικά έθιμα, παιδάκι μου!!!
Όποιος ψήνεται να το δηλώσει.

Απαραίτητα χαρακτηριστικά είναι:
- Να είναι φοιτητής [διότι θα βγούμε ως: "άποροι φοιτηταί πάσης Ελλάδος"]
- Να μην έχει καλή φωνή [διότι κάλαντα χωρίς αγριοφωνάρες δεν λέει]
- Να ξέρει περίπου τα λόγια [δηλαδή την αρχή και το τέλος, και να ξέρει να λέει καλά το: "Και εις έτη πολλά"]
- Να έχει διάθεση για περπάτημα [υπάρχει η πιθανότητα να βγούμε και με αμάξια]

Επίσης χρειαζόμαστε:
- Κάποιον να παίζει μουσικό όργανο
- Κάποιον να ξέρει από οικονομικά [για την μοιρασιά]
- Κάποιον να ξέρει από managment, έτσι ώστε να πείθουμε τον κόσμο να δίνει περισσότερα.
- Μία πολύ όμορφη κοπέλα [για πολλούς λόγους]
- Και τέλος, έναν τυχερό [διότι μπορεί να έχουμε κανά γκαντέμη (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε-> Christopher) και να μας χαλάσει η δουλειά]

Περιμένω συμμετοχές!!!

Υπόδειγμα για τα κάλαντα



Να γιατί μου αρέσουν τα Χριστούγεννα!!!
Σουηδία μα φρέντ!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 15, 2007

Να γιατί

Eighty percent of success is showing up.

Τώρα κατάλαβα το quote του Γούντι. Όλα έχουν σχέση με το πως θα τα πλασάρεις.
Όλα πλέον είναι θέμα management!!!

κλαψ 2

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο
έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας


But when something goes away, something else take its place.
So it came back to table an other place...far away from humans...in the middle of nowhere...but still fucking good!!!

Χιόνσε χιόνσε παραχιόνσε

Επανομή το έστρωσε αλλά είναι Σάββατο και δεν χάσανε μάθημα,
στην Χαλκιδική χιονίζει και έδειξε το Στρατόνι και θυμήθηκα τότε που πηγαίναμε παλιά και φέραμε 4 φούρλες με το αμάξι λόγω πάγου στο δρόμο και ενώ μετά φεύγαμε εγώ νόμιζα ότι πηγαίναμε γιατί κάπου στο μέτρημα έχουσα μια από τις φούρλες,
στη Βοστόνη έχει 30 εκατοστά και να δω πως θα φύγει ο brother,
στη Σαλόνικα χιονίζει και δεν είμαι Αριστοτέλους να το χαρώ μαζί με τους Ινδιάνους Delos Andes που παίζουν φλογέρες,
το Μακεδονίας έχει κλείσει και να δω πως θα φτάσει ο brother,
στην Πορταριά Χαλκιδικής χιονίζει και θα μας παγώσει και πάλι τα καΐσια [Θα πάρουμε άραγε την επιδότηση; Συγκινήθηκα. Θυμήθηκα τα χρόνια της ΕΟΚ],
στην Αθήνα έχει κρύο και κρυώνουν οι Πακιστανοί φιλοξενούμενοι του Μαγγίνα.
Στην Πάτρα όμως δεν χιονίζει και θα μαζευτούμε με τα παιδιά να πάμε για παγωτό κατά τις 5!!!
Άρε μήπως παραχιόνσε;

Αφού

Αγαπητέ γείτονα της απέναντι πολυκατοικίας,

θες να μπεις στο κλίμα των ημερών και θες κι εσύ βρε παιδί μου να στολίσεις επιτέλους το μπαλκόνι Χριστουγεννιάτικα όπως κάνουν όλοι γύρω σου τόσα χρόνια.
Αλλά όχι, εσύ δεν βάζεις στολίδια περιττά και φωτάκια να αναβοσβήνουν. Παίρνεις και βάζεις έναν μικρούλη κατά κόκκινο Άγιο Βασίλη, που φωτίζει τη νύχτα και το βάζεις ακριβώς πάνω από την μπαλκονόπορτα. Ακριβώς πάνω από την μπαλκονόπορτα. Θεωρείς ότι οτιδήποτε άλλο στο μπαλκόνι θα ήταν υπερβολή. Την νύχτα λοιπόν, ανάβεις τον μικρό κόκκινο Άγιο Βασίλη που κρέμεται πάνω από την μπαλκονόπορτά σου.
Αγαπητέ μου γείτονα της απέναντι πολυκατοικίας, την νύχτα που ανάβεις τον κόκκινο Άγιο Βασίλη, δεν φαίνεται ότι είναι Άγιος Βασίλης. Μοιάζει με κόκκινο φωτάκι. Πράμα που σημαίνει ότι το σπίτι σου μοιάζει με μπουρδέλο.
Αν τυχόν διαβάζεις αυτό το blog, σε παρακαλώ ή βγάλε τον Άγιο Βασίλη, ή βάλε και άλλα μπιχλιμπίδια στο μπαλκόνι ώστε να φαίνεται Χριστουγεννιάτικο. Ήδη η γειτονία έχει αρχίσει τα κουτσομπολιά.

Με αμέριστη εκτίμηση ο γείτονας σου από την απέναντι πολυκατοικία
par...alogos

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007

κλαψ


Γαμώ το Subject μου μέσα!!!
Και γούσταρα να πάω...
Απ` τις φωτό πάντως φαίνεται γαμάτο...
Κλαψ, κλαψ...

El poder de la yerba abre la mente

Δεν αγχωνόμαστε, δεν αγχωνόμαστε,
δεν αγχωνόμαστε...αγχώθηκα!!!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 13, 2007

Active Member - Με το ζερβό

Την photo την ζήτησε ο vasilisR.
Για να θυμηθούμε τα νιάτα μας.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 12, 2007

EMO - Smb stop `em

Εγώ είχα μείνει στην εποχή του gothic με etherial στοιχεία.
Πρόσφατα είδα και στην TV 2 παλικάρια και μια κοπέλα που αυτό-αποκαλούνταν EMOs.
Ρώτησα, έμαθα, googlαρα...

Για να μην τα πολυλογώ τα παιδάκια αυτά λίγο πολύ δεν ήξεραν τι τους γίνεται. Κατανοώ ότι ήταν 16-17 χρονών και ζούνε την δική τους εφηβεία. Εγώ ακόμα και τώρα δεν την έχω ξεπεράσει την εφηβεία μου [23 ολόκληρα χρόνια την ζω]. Τους δικαιολογώ εν μέρη.
Ρουχισμός/βαφές(όχι αυγών): Το πρόβλημα είναι το εξής: ενώ ζούνε στο δικό τους life style και έχουν παράγει και αναπαράγει μια νέα τάση μόδας, πιστεύουν ότι είναι αντί-μοδάτοι. Αλλά κοιτάχτε τους λιγάκι. Ξέρετε τι είναι μόδα; Όταν κάνεις κάτι γιατί το κάνει μια μεγάλη μάζα ανθρώπων κι όχι γιατί το έχεις πραγματικά ανάγκη. Και προσωπικά χέστηκα πως ντύνεται ο καθείς. Δεν πα να τρέχει και ξεβράκωτος ο άλλος έξω; Δεν είναι δικό μου θέμα. Αλλά όχι και να λένε ότι είναι είναι αντίθετοι στους κάγκουρες (έμαθα και νέα ερμηνία στον όρο αυτόν. Εμείς τα παλιά χρόνια λέγαμε κάγκουρες τους πόζερους). Μα είναι οι ίδιοι κάγκουρες.
Feelings: Όταν προσπαθείς να νιώσεις συναισθήματα μόνο και μόνο για να τα νιώσεις και να ανήκεις σε ένα group, τότε αυτό είναι μέγιστη μαλακία. Η αλήθεια είναι ότι γέλασα πολύ με την κοπελιά στην TV που κρατιόταν να μη γελάσει. Έσφιγγε τα χείλη για να μην εκτεθεί στους άλλους EMOs. Ήμαρτον. Εγκλωβίζεις συναισθήματα για να νιώσεις ντε και καλά καταθλιπτικός; Μεγάλη παπαριά. Επίσης το πως συνέδεσαν τις σεξουαλικές προτιμήσεις με το αν είναι συναισθηματικοί ή όχι, είναι ένα μεγάλο ερώτημα που δεν μπορώ να καταλάβω.

Τέλος, η άποψη μου είναι ότι δεν έχουν καμία ιδεολογική υπόσταση σε αυτό που κάνουν. Ακόμα και αυτοί που ντύνονται βάση μιας μουσικής τάσης έχουν μια κάποια ιδεολογία [π.χ. η punk ή το low bap], κατά βάση κοινωνική, αλλά πολιτική. Και οι αναρχικοί ντύνονται κάπως διαφορετικά, αλλά το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι θα σπάσουν και με αυτόν τον τρόπο το πολιτικο-κοινωνικό κατεστημένο. Οι EMOs σε αντίθεση το κάνουν μόνο για να το κάνουν. Αυτοί οι δήθεν μου την σπάνε απίστευτα a priori. Τον χρόνο που ξοδεύετε στα μαγαζιά για να αγοράζεται αυτά που φοράτε, για βάψιμο, για μαλλί κτλ, καθίσετε και κάντε τίποτα πιο σημαντικό και ζωτικό.

Θα μου πείτε όμως πάλι τι με νοιάζει εμένα;
Τίποτα, απλά τα λέω στον εαυτό μου, γιατί πάντα ήθελα να μοιάσω στον Τζίμι [10 μικροί Μήτσοι] ο οποίος αποτελεί τον πρώτο EMO που εμφανίστηκε στην ελληνική πραγματικότητα, και φοβάμαι...

Χριστόφορε; Παμ` πλατεία;

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

Ερ-ως τι (tea)

- Είσαι ερωτευμένος μαζί μου;
- Πολύ!!!
- Θες να με παντρευτείς;
- ΌΧΙ, φυσικά!!!
- Γιατί;
- Ερωτευμένος είμαι, όχι μαλάκας!!!
Και έτσι χαλάει μια ωραία σχέση.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 10, 2007

Ροδιόφωνο

Μια μέρα, μια μέρα, μια μέεεεεερα
θα γίνω και παραγωγός
Ραδιό-Φονικός!!!!

Η είδηση είναι ότι καταθέσαμε αίτηση για εκπομπή στο πανεπιστημιακό ραδιόφωνο της Πάτρας [που συνεργάζεται με κεντρικό ραδιοφωνικό σταθμό της Πάτρας] και έχουμε βάσιμες ελπίδες να ξεκινήσουμε εκπομπές από την νέα χρονιά.
Δηλαδή μπορεί να με ακούτε live 1,5 ώρα την βδομάδα [διότι εκπέμπουμε και online παρακαλώ], μαζί με τον Vandame και τον Vasili®

Τώρα τι μπορείτε να κάνετε εσείς;
Αν μας θέλετε, ψηφίστε, φωνάξτε, διαδηλώστε υπέρ.
Αν όχι κράξτε, βρίστε και καταψηφίστε.

Όνομα της εκπομπής δεν λέω διότι ο Vandame που έκανε την αίτηση έβαλε μια παπαριά. Ο Vasilis® πρότεινε το "πατρ...άλογα", αλλά μετά είπαμε ότι φαίνεται πολύ διαφημιστικό και απορρίφθηκε.
Αν θέλετε βρείτε μας και όνομα, αν τυχόν πάρουμε την εκπομπή.

Bob the God

Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 25


Τίποτα δεν μπορούμε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα.
Ούτε την άγνοιά μας.

Σάββατο, Δεκεμβρίου 08, 2007

Πάρκινγκ


Προσπαθώ να σέβομαι τα άτομα με κάθε είδους αναπηρία. Χαίρομαι που φτιάχνουν πεζοδρόμια με ειδικά πλακάκια και φωτεινούς σηματοδότες με ήχο κτλ κτλ.
Αλλά αυτό που γίνεται στην γειτονιά μου, φέρνει τούμπα τα πράματα. Έχω την (παράλογη) απαίτηση οι ανάπηροι να σέβονται και τους άλλους ανθρώπους και να μη νομίζουν ότι υπερέχουν σε σχέση με τους άλλους.
Στην γειτονία έχουμε δύο τύπους (ο εις εκ των δύο [μάλλον] ανάπηρος).

Ο ένας είναι για τα πανηγύρια. Έχει ένα κόλλημα με τα αμάξια. Κι ενώ παρκάραμε όλοι τα αμάξια μας σε ένα χωματένιο χώρο που βρίσκεται κολλημένος στην πολυκατοικία που μένω και απέναντι από το σπίτι του, έχει καλέσει την τροχαία χιλιάδες φορές γιατί του σπάει που παρκάρουμε τα αμάξια μας εκεί. Που στην τελική δεν εμπόδιζαν και κανέναν. Και τι έκανε ο άνθρωπος; Κάλεσε τον τύπο που του ανήκει το οικόπεδο [και δεν το χρησιμοποιούσε (ούτε ήξερε ότι το έχει μάλλον)] και περίφραξαν τον χώρο με καλάμια και παλούκια(!!!) [χωρίς βέβαια να γίνει μέτρηση από κανέναν αρμόδιο για τα ακριβή μέτρα του οικοπέδου του]. Και θα μου πείτε δικαίωμα του, αλλά ο τόπος έχει γίνει εστία μόλυνσης, γιατί ο τύπος όταν το περίφραξαν πριν ένα χρόνο άφησε κάμποσα σκουπίδια εκεί μέσα. Και φαίνεται ότι δεν θέλει να εκμεταλλευτεί τον χώρο (να χτίσει κτλ) γιατί δεν έχει ξαναπατήσει ποτέ ξανά εδώ. Τι κολλήματα είναι αυτά ρε πούστη; Τι τον πείραζε να παρκάρουμε τα αμάξια μας εκεί; Όχι τίποτα άλλο αλλά δεν υπάρχουν άλλοι χώροι πάρκινγκ κοντά στο σπίτι. Που στο διάλο να τα βάλουμε; Στο μπαλκόνι μας; Και άντε εγώ έχω Τσίγκουε-Τσέντο, το ανεβάζω με ασανσέρ στο μπαλκόνι μου. Οι άλλοι; Και τώρα δεν κατάλαβα...Προτιμά ο άλλος να έχει μια ντούμπα σκουπίδια έξω από το σπίτι του, παρά καμιά δεκαριά αμάξια;

Έχουμε επίσης έναν τύπο στην γειτονιά που κουτσαίνει λιγάκι (ο ανάπηρος που λέγαμε). Έχει ένα Smart αμάξι (μισό μέτρο). Δεν ξέρω πως, αλλά πήρε άδεια για χώρο στάθμευσης σε δημόσιο χώρο. (Εγώ πάντως δεν θα τον θεωρούσα ανάπηρο [είχα άλλη οπτική για το ποιος θεωρείται ανάπηρος], αλλά τέλος πάντων, μπορεί να έχει υπηρετήσει στο Βιετνάμ και τέτοια...) Εμένα δεν με πειράζει αυτό. Αν όντως θεωρείται ανάπηρος να πάρει. Το θέμα είναι ότι για ένα Smart πήρε έναν χώρο στάθμευσης γύρω στα 6 μέτρα. Εν το μεταξύ το δρομάκι μας είναι πολύ μικρό και πρέπει να παρκάρουμε τα αμάξια μας τόσα άτομα που μένουμε στις 3 πολυκατοικίες που έχει ο δρόμος. Προσωπικά μετά από αυτά συνεννοήθηκα με έναν γείτονα και έχουμε πει να μπλοκάρει το αμάξι του ενός ο άλλος όταν δεν βρίσκουμε χώρο. Έτσι αν θέλω τώρα να πάρω το αμάξι μου θα πρέπει να πάω να χτυπήσω το κουδούνι του γείτονα και να με ξεμπλοκάρει. Ολόκληρη διαδικασία.
Σήμερα έγινε όμως κάτι που με τσάτισε. Ένα αμάξι μπήκε μισό μέτρο (και ούτε) μέσα στον χώρο που είχε ο ανάπηρος. Προσέξτε: ο τύπος έχει smart και διαθέτει 6 μέτρα για να το βάλει. Και το smart ήταν ήδη παρκαρισμένο εκεί και δεν το κούνησε όλη μέρα. Και βλέπω στο μπαμπρίζ του καημένου ένα σημείωμα να λέει:

"Καλά δεν βλέπεις ότι είσαι σε χώρο για ανάπηρους; Αν συμβεί ξανά κάτι τέτοιο θα καλέσω την τροχαία (275 Ευρώ, αφαίρεση πινακίδας και 2 points). Φυσικά και έχω κρατήσει τον αριθμό σου. Ο Δικαιούχος."
Δηλαδή ΗΜΑΡΤΟΝ ρε πούστη μου. Είπαμε ρε. Μισό μέτρο από τον χώρο σου πήρε ο άνθρωπος σε ένα δρομάκι που χωράει 7 αμάξια και δικαιούνται χώρο 30. Ανάπηρος ξε-ανάπηρος, αλλά πρέπει να είσαι και λίγο άνθρωπος γαμώ την πουτάνα μου. "Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα"; Σκέψου λίγο τον συνάνθρωπο σου... Αφού χωράνε 3 smart στον χώρο που σου δώσανε, μισό μέτρο σε πείραξε;
Ε άμε και....

Μα τις κλιματσίθρες;

Η επαφή μου με τον έξω κόσμο [εκτός σπιτιού και σχολής δηλαδή] είναι περιστασιακή και επικεντρώνεται μόνο σε βραδινές εξόδους (όταν βέβαια κάτι τέτοιο συμβαίνει). Σπάνια βγαίνω στην "αγορά", που λένε, τα πρωινό-απογευματάκια.
Αλλά όταν βγαίνω ρίχνω πολύ γέλιο. Σήμερα πήγα να πάρω μελάνι για τον εκτυπωτή και είδα σε ένα μαγαζί να πουλάνε μια ντούμπα κλιματσίθρες, ως ντεμέκ Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ, τριάντα Γιούρα. Πολύ γέλιο έριξα γαμώ τον υπερκαταναλωτισμό μου!!!
Καλά, και τις κλιματσίθρες για ντεκόρ???
Ελάτε στο χωράφι να σας δώσω δέκα ντούμπες τσαμπέ όλε χάος, να έχετε για δέκα χρόνια!!!

Φιλοσοφική συζήτηση 24

Τόση μπάλα και τόση αστυνομία
από την Χούντα είχαμε να δούμε.


σύνθημα τοίχου

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007

Γιατί φοράς κλουβί;


Από τους Κροκάνθρωπους του Νικόλα

Θέλεις να πατάς σταθερά
Σ’ αρέσουν οι ρηχές θάλασσες
Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο
αλλά πάντα στα ρηχά
Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθιές θάλασσες
Κι ας μη γυρνώ τον κόσμο
Κι ας μη με νομίζει κολλημένο
στο ίδιο αυτό σημείο.
Δεν υπάρχει σύμπαν
υπάρχουν μόνο στιγμές
συμπαντικές στιγμές
Αν φτάσεις στην ακινησία
Μπορείς παντού να ταξιδέψεις
Γι’ αυτό το ξέχασες που σου ‘λεγα
μωρό μου εκείνο το πρωινό
δίπλα στην σκάλα, πως η ζωή
κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.
Είναι θέμα αντοχής στην ίδια πλευρά πλεύσης.
Εγώ δε χρειάζομαι τον κόσμο
κακώς έχεις νομίσει
Για μένα δεν υπάρχει κόσμος
Χρειάζομαι απλά να δημιουργώ κόσμο.


Δεν έδωσα σε άλλον
τα κλειδιά
ούτε του σπιτιού μου
ούτε της καρδιάς μου.
Αρνήθηκες να τα πάρεις
Φοβήθηκες μήπως
σου ξεκλειδώσω
τη δική σου
καρδιά.

Θα μπορούσα να ‘χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρω τότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω.
Γιατί δε θα ήμουνα εγώ.
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες
Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους
χέστες
Γιατί θα ήμουνα και εγώ σαν τους "αριστερούς", σαν τους
“αναρχικούς” και τα πρεζόνια.
Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και τον μπαμπά
Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω
Γιατί στα λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο
γκραντεπαναστάτης.
Γιατί θα ήμουν σαν και εσένα πούστη.
Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα
Γιατί θα τα `θελα όλα και γω δικά μου
Γιατί θα μ’ ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη
Γιατί θε να ‘χα το ‘να πόδι εδώ και τ` άλλο απ’ την άλλη
Γιατί στο πρώτο ζόρι θά `χα να καταφύγω σ’ αυτούς που μου ‘ναι ξένοι και δικοί.
Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες τον κοσμάκη
Γιατί δε θα `μουνα εγώ
Το προτιμώ το χαμαλίκι

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007

Χαμένο ρούχο

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο
και το όνομα που μου `δωσαν ήταν χαμένο ρούχο

Run Forest... Run

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

Coming soon...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007

Το παπάκι

Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα' χω πια
όταν, θα 'χω πια χαθεί
ή θα μ' έχουν θάψει ή θα έχω μα-
ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες και ας συνήθισες και εσύ...


του Νικόλα, ως νανούρισμα για την κόρη του.
Στην ηχογράφηση ο Νικόλας παρακολουθεί, δίπλα στον ηχολήπτη, την Αλεξίου να το τραγουδάει μέσα στο στούντιο. Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει μέσα. Μη βρίσκοντας ακουστικά να φορέσει, ακουμπά το αυτί του στα ακουστικά της Αλεξίου και με κλειστά μάτια αρχίζει να τραγουδά μαζί της...

Αριθμητική πρόοδος

Ένα από τα καλύτερα mail που έχω δει από καθηγητή του κλάδου. Και η αλήθεια είναι ότι μόλις το είδα πέθανα στα γέλια!!!
Μόλις αποφοιτήσω από το δικό μας θα σας δείξω και μερικά δικών μας καθηγητών, γιατί αν τα αποκαλύψω πιο πριν κινδυνεύω να μην αποφοιτήσω!!!

Hi all,

HW 3 has been posted and is 3 problems (but this does not mean that HW j will be j problems in the future). Have a good (long) weekend,

Κυριακή, Δεκεμβρίου 02, 2007

Ε άμε και γ...

Κοιμήθηκα στις 5 και είναι 7:30 γιατί τέτοια ώρα Κυριακάτικα βρήκε ο άλλος να δουλέψει και να σκάψει με κομπρεσέρ ΟΛΟ τον δρόμο έξω ακριβώς από το σπίτι
και επίσης τέτοια ώρα βρήκαν να φωνάζουν οι άλλοι έξω ακριβώς από την πόρτα μου.

Ε, Α ΣΤΑ ΔΙΑΛΟ ΠΙΑ ρε γαμώ την καταδίκη μου γαμώ.

Ψυχή δεν έχετε; Δεν λυπάστε τον ταλαίπωρο φοιτητή της διπλανής πόρτας που προσπαθεί να κοιμηθεί;
Κανονικά θα έπρεπε!!!

Τρελοί


Παρακολουθώ τον ψιλό Ινδιάνο.
Αμίλητος κοιτάει με δέος τον τρελό.
Τρελό; Είπα τρελό; Όπως το λέω είναι. Δεν νομίζω να είναι κάτι άλλο. Απλά τρελός.
Η τρέλα στον κόσμο τούτο είναι απαραίτητη. Σου χαρίζει την πραγματική ελευθερία.
Και που βρίσκεται αυτή; Θα σε ρωτήσει μια μέρα ο κοιμώμενος εις το έδαφος νεαρός.
Τρελοί στον κόσμο τούτο. Παντού. Περπατούν ανάμεσα μας. Ίσως είσαι κι εσύ ένας από αυτούς.
Μα και βέβαια. Το συζητώ. Σίγουρα. Είσαι κι εσύ. Σκέψου το. Ή μάλλον φαντάσου το.
Κι άλλοι είναι μέσα. Περπατάνε. Μα στο σύνολο καμιά χούφτα.

Λοβοτομές και συνεδρίες.
Μυστικές συνεννοήσεις.
Μέτρημα των δαχτύλων νευρικά. Μάτια γουρλωμένα κοιτάζουν πάνω αριστερά.
Χαμογελάκι.

Τελικά. Ήρθε κι αυτό. Αυτό που οι παλιοί το ονόμασαν ελευθερία, χωρίς να το έχουν γνωρίσει ποτέ από κοντά.
Σπάει το παράθυρο και βγαίνει έξω.

Μα πάντα ένας θα μείνει μέσα. Θυσία, το λένε κάποιοι. Απαραίτητο κακό το λέω εγώ.
Το ηλιοβασίλεμα περιμένει εμάς τους τρελούς. Εμάς που οι άλλοι μας όρισαν, μα εμείς τους αρνηθήκαμε.
Μετράω τα δάχτυλα με τον αντίχειρα. Ένα-ένα. Κοιτάω τον δρόμο και ψιθυρίζω ασυναρτησίες. Καμιά φορά γελάω μόνος μου. Κι αν κάνω κάνα βήμα λάθος, με ένα επιτόπιο βηματάκι, χοροπηδηχτό ξανά-έρχομαι στο δρόμο μου.

Τι λέει; Το έχεις ακούσει κι εσύ ε;
Εκείνο το τραγούδι, που σφυρίζει κάθε μέρα μέσα στο μυαλό σου.
Τίρουριρου ραμ ραπάμ ραπάμ!!!!

*γραμμένο στις 2/10/07 εμπνευσμένο από την καταπληκτική ταινία "Φωλιά του Κούκου"

Η τελευταία σκηνή

Ο par...alogos, η μπαλκονόπορτα και ο Μπαρμπαστάθης

Πριν κανά δυο μήνες...
[την βρήκα στα drafts και μου άρεσε]

Έξι η ώρα τα χαράματα.
Δεν ξέρω πως αλλά σηκώνομαι από το κρεβάτι και δίνω μια λαβή καράτε με τον αγκώνα μου στην μπαλκονόπορτα που ήταν ανοιχτή.
Αποτέλεσμα: να βρίσκομαι διπλωμένος στο πάτωμα νιώθοντας πόνο, ο οποίος σας ομολογώ κρατά μέχρι και τώρα.
Αφού συνειδητοποιώ ότι έχω καταστρέψει τον αγκώνα μου, τρέχω να βάλω λίγο πάγο. Αλλά πάγος πουθενά. Ε τι να κάνω κι εγώ.
Αρπάζω τον Μπαρμπαστάθη [ρύζι με λαχανικά] από τον καταψύκτη και τον βάζω στο χέρι μου αμέσως.
Να ναι καλά ο Μπαρμπαστάθης παιδιά. Έγιανε ο αγκώνας μου!!!
Μετά από λίγη ώρα τον άνοιξα και μαγείρεψα ωραιότατο ρύζι με λαχανικά.
2 σε 1 λειτουργίες ο κυριούλης που κατεβαίνει με την σκάλα από τον καταψύκτη!!!

Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2007

Ημέρα Κατά του AIDS

Χρησιμοποιείτε προφυλακτικά όπως και να `χει!!!
Και γλιτώνετε και από άλλα πιθανά...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Dial Up

Καιρό είχα να γελάσω έτσι με διαφήμιση...



Έχει αγωνία. Θα κατέβει;...δεν θα κατέβει;
Υπάρχει μια κορύφωση. Ερωτική θα έλεγα!!!

Για τους λάτρεις του Dial Up!!! [μου θύμισε τα νιάτα μου]

Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

Ένας φόνος

Ας σας θέσω ένα ερώτημα και μετά τις απαντήσεις σας θα σας πω και τα επόμενα.

Έχουμε την εξής ιστορία :
Μια κοπέλα είναι στην κηδεία της μητέρας της. Εκεί γνωρίζει έναν νεαρό άνδρα τον οποίο δεν τον έχει ξαναδεί, της αρέσει και τον ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Φεύγει όμως από την κηδεία χωρίς να του ζητήσει τηλέφωνο και έτσι χάνει την ευκαιρία να τον ξαναδεί.
Μετά από λίγο καιρό η κοπέλα δολοφονεί την αδερφή της.

Γιατί πιστεύετε ότι το έκανε;

Updated 29/11/2007

Απάντηση:
Ήλπιζε ότι ο τύπος θα εμφανιζόταν στην κηδεία της αδελφής της.
Εάν απαντήσατε σωστά, σκέφτεστε όπως ένας ψυχοπαθής.
Αυτό ήταν ένα test που ένας διάσημος Αμερικανός ψυχολόγος χρησιμοποίησε για να βρει εάν κάποιος έχει την ίδια νοοτροπία με έναν δολοφόνο.
Πολλοί καθ' έξιν δολοφόνοι που ήταν ήδη στη φυλακή, απάντησαν σωστά σ' αυτό το test.


by the way
εγώ πιστεύω ότι και οι απαντήσεις που δώσατε είναι εξίσου...επικίνδυνες!!!

Κυριακή, Νοεμβρίου 25, 2007

Μια γουλιά ουίσκι


Καθόμαστε δίπλα στο τζάκι και πίνουμε λίγο από εκείνο το παλιό ουίσκι που κλέψαμε λίγο πιο πριν από το σπίτι μου. Ξαφνικά μου λες ότι δεν έχεις όνειρα. Σου απαντώ: "Μα κι εμείς που έχουμε; Σάμπως ξέρουμε αν είναι σωστά; Αλλά στην τελική οικονομία στα όνειρα θα κάνουμε;" Την φαντασία κανείς δεν μπορεί να την περιορίσει. Μα πρέπει να είσαι κι έτοιμος να πέσεις από τα ψιλά στα χαμηλά. Μπορεί να συμβεί και τ αντίθετο δεν ξέρεις. Απλά δοκίμασε.
Κι εγώ χαίρομαι να σε βλέπω να ελπίζεις σε κάτι, ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό το κάτι. Δεν είσαι ικανοποιημένη και το βλέπω. Μα μ` αρέσει πολύ που προσπαθείς. Που έκανες το πρώτο και σημαντικότερο βήμα.

Σε παίρνω τηλέφωνο τα χαράματα. Έτσι γιατί σε θυμήθηκα ξαφνικά. Μάλλον σε ξυπνάω. Η φωνή σου ψιθυριστή. Το καταλαβαίνω και δεν λέω τίποτα άλλο.
Θα τα πούμε αύριο...

Φούστης και Ανάρχας ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης???

Λευτεριά στον Μπομπ τον Σφουγγαράκη


Το ΕΣΡ έχοντας λύσει όλα τα προβλήματα των σκουπιδιών που βλέπουμε στην τηλεόραση, άρχισε να ασχολείται και με τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη. Η ανακοίνωση λέει και αντιγράφω από το in.gr:

Με τον Μπομπ Σφουγγαράκη θα ασχοληθεί στο εγγύς μέλλον το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έπειτα από καταγγελία προερχόμενη από μέλος του.

Στις 4 ή στις 18 Δεκεμβρίου το ΕΣΡ θα αποφασίσει για την καταγγελία αναφορικά με την προβολή από το τηλεοπτικό κανάλι «Channel Nine» του παιδικού προγράμματος, καθώς το μέλος του υποστηρίζει ότι στις 21/5/2007 στη συγκεκριμένη εκπομπή προβλήθηκε υλικό που βλάπτει την πνευματική και ηθική ανάπτυξη των ανηλίκων.

«Η επίμαχη εκπομπή φέρεται να περιέχει σκηνές βίας» δηλώνει στην εφημερίδα Έθνος ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι.Λασκαρίδης, ενώ αρνήθηκε ότι το ΕΣΡ επελήφθη καθώς ο ήρωας του συγκεκριμένου κινουμένου σχεδίου έχει «συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό», όπως έχει καταγγελθεί στις ΗΠΑ και τις άλλες χώρες που προβάλλεται.

Στο εξωτερικό λέει ότι υπάρχουν αντιδράσεις για τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη, ότι παρουσιάζει ομοφυλοφιλικές τάσεις [πως μπορεί τώρα ένα σφουγγάρι να είναι γκέι δεν μπορώ να καταλάβω. Ας μου εξηγήσει κάποιος την στάση (...ζωής). Και στην τελική και ομοφυλόφιλος να είναι τι τους κόφτει αυτούς;], στην Ελλάδα τον κατηγορούμε για βανδαλισμούς, ενώ η ελληνική τηλεόραση έχει να προβάλει χρόνια τώρα σκηνές βίας.


Εγώ ένα έχω να πω:
Λευτεριά στον αναρχικό Μπομπ τον Σφουγγαράκη

καθώς και άλλα συνθήματα που ακούστηκαν σε ραδιοφωνικές εκπομπές δίνοντας τον παλμό τον υπέρμαχων του Μπομπ [ευχαριστώ και τον vassili® που μου τα μετέφερε]:
  • Αγώνας - αγώνας, να βγει απ` το κελί. Ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης δεν είναι αδερφή.
  • Κάτω τα χέρια απ` το Σφουγγαράκη, δεν είναι ο Ταξίαρχος που φόραγε στριγκάκι.
  • Ντροπή σας το σπόγγο να λέτε τζιτζιφιόγκο.
Πολύ το πάω το ΕΣΡ!!! Με κάνει να γελάω ώρες ώρες!!!

by SykoFantiS_Bastoyni

Σάββατο, Νοεμβρίου 24, 2007

Ευτυχισμένοι μαζί - Φαΐ

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση ώρα γελούσα με την σκηνή αυτή.
Έχω λιώσει στο γέλιο λέμεεεεε...

Δεν μου `μεινε τίποτα

Τα προβλήματα της απατημένης μάνας Ρούλας:


Southpark Friends

Τις τελευταίες μέρες στα πλαίσια της κριτικής και αυτοκριτικής δημιουργήσαμε την παρέα ως χαρακτήρες southpark.
Μας παρουσιάζω:

  • bear [το δημιούργησε ο k_ok?]:

    Ένα respect στην πολύ πετυχημένη μπλούζα και στο μαλλί. Θέλει λίγο μούσι και είναι complet!!!

  • VanDam[το δημιούργησε ο VanDam στα πλαίσια της αυτκριτικής]:

    Σωστή την βρίσκω την αυτοκριτική. όχι άλλη AEGEE. Όχι άλλο ταγκό!!! Μπουχτίσαμε!!!

  • Christopher [το δημιούργησε ο VanDam]:

  • Και λίγα λέει η photo. Θέλει 80 τύπους southpark για να περιγράψεις τον Christopher. [δείτε και παλιά μου posts]. Παρ` όλα αυτά θα πω ότι την τελευταία φορά που πήγαμε για τρέξιμο, με πήγε σε μέρος με σκυλιά και με έβαλε να τρέξω όσο τρέχω σε 10 χρόνια, με αποτέλεσμα να πονάω για 5 μέρες!!!
    Διαφαίνονται επίσης οι πολλές τσάντες, από την ιστορική εκδρομή στην Κεφαλλονιά!!

  • K_ok? [το δημιούργησε ο VanDam]:

    Πως φαίνεται ο Erasmitis. Με την κάμερα στο χέρι. Αν και...

  • Vasilis® [το δημιούργησε ο Par...alogos]:
    Αυτή είναι δική μου έμπνευση!!!

  • Par...alogos [το δημιούργησε ο Par...alogos στα πλαίσια αυτοκριτικής]:

    Η αυτοκριτική μου με την κλασική ατάκα που λέω κάθε μέρα όταν με ρωτούν "Τι κάνω?"

  • Par...alogos [το δημιούργησε ο VanDam]:


    Διαφαίνεται σε αυτό το τελευταίο η αγάπη μου για την Τουρκία και τους Τούρκους.
    Δεν είναι λίγες οι φορές που σε αγώνες μπάλας Ελλάδας-Τουρκίας υποστηρίζω Τουρκία!!!
    Τώρα την τρίαινα γιατί την έβαλε είναι άξιο απορίας!!!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Του μαλάκα το καπέλο

Μετά την καταπληκτική βίντεο-επεξεργασία από τον αδερφό μου(!?!?!?), σας παρουσιάζω "Του μαλάκα το καπέλο". [Γιοκαρίνης for ever!!!]
Σε όλους τους μαλάκες που φοράτε καπέλο.



Πήγα για να δω ένα έργο
στο θερινό το σινεμά
μια Ιταλική ταινία
άσπρη μαύρη απ' τα παλιά.

Ήταν κι ένας με καπέλο
που καθότανε μπροστά
ούτε διαφημίσεις είδα
με τ' αντηλιακά.

Ούτε το Βιττόριο είδα
τον Τοτό και το Μαρτσέλο
μόνο έβλεπα δυο ώρες
του μαλάκα το καπέλο.

Έπινα και μια μπυρίτσα
με στραγάλια αλμυρά
άναψα κι ένα τσιγάρο
από 'κεινα τα στριφτά.

Και αυτός με το καπέλο
που καθότανε μπροστά
έκρυβε όλους τους τίτλους
που ήτανε στα Ελληνικά.

Είχε κι ένα φεγγαράκι
ήταν όνειρο η βραδιά
και στο διαλειμματάκι
κάτι ελαφρολαϊκά.

Και αυτός με το καπέλο
τραγουδούσε δυνατά
με το Γιάννη το Σταμάτη
τη Μπουμπού και το Μητσιά.

Κι όταν τέλειωσε η ταινία
βγαίναμε όλοι στη σειρά
και αυτός με το καπέλο
πάλι ήτανε μπροστά.

Και μου λέει ένας κύριος
που του ήτανε γνωστός
το φοράει το καπέλο
γιατί είναι καραφλός.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Βαλκάνια

Δεν είναι δω Βαλκάνια σου το 'πα
Εδώ είναι παίξε, γέλασε και σώπα

Γράμμα στον πελαργό

Αγαπητέ πελαργέ,

Βάζω εκείνο το τραγούδι του Τσακνή: "Εικοσιδύο Νοέμβρηδες μου βάραιναν την πλάτη..." και σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε πω κάποια πραγματάκια που ενδεχομένως να μην τα καταλάβεις διότι εσύ είσαι πτηνό κι εγώ ειμί άνθρωπος [παρ` ότι έχει ακουστεί πολλάκις και το αντίθετο]. Πριν χρόνια (είκοσι δύο συγκεκριμένα) πήγες κι έκανες κάτι στον κόσμο τούτο. Μα κι εσύ. Ό,τι σου δίνουν το φέρνεις και το πετάς όπου να `ναι;

Για να μην τα πολυλογώ, μιας και μπήκα στην δεύτερη παράγραφο [εξ` ου και μια ολόκληρη γραμμή κενή], πριν 22 χρόνια, τέτοια μέρα με τύλιξες σε ένα πανί και με έφερες από τα μυστικά εργαστήρια δημιουργίας παιδιών, και με πέταξες στο Πλαγιάρι. Ποιος ξέρει που το βρήκες. Ούτε στον χάρτη δεν υπάρχει αυτό το μέρος. Από αντίδραση, που ενώ υπήρχαν μεγαλύτερα χωριά τριγύρω εσύ με πέταξες εκεί, πήρα όση αξιοπρέπεια μου είχε μείνει και μετανάστευσα εις τας Επανομάς σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά ήρθε το σχέδιο Καποδίστρια και παραλίγο να ενωθούμε πάλι με το Πλαγιάρι, αλλά την γλιτώσαμε. Επίσης έγινα κατά περιόδους αγρότης στην Πορταριά Χαλκιδικής και φοιτητής στας Πάτρας.[τις ιδιότητες τις διατηρώ ακόμα, διότι είναι σαν το υπουργιλίκι. Once υπουργός, always υπουργός]. Και τα δύο βέβαια κατ` όνομα γιατί καθ` ουσία nop. [άτσα, σου πέταξα και το αγγλικό ρε πελαργέ]

Και μπαίνοντας στην τρίτη παράγραφο τελειώνω λέγοντάς σε ότι σε έψαξα να σε βρω. Να πιούμε έναν καφέ βρε αδερφέ. Να συζητήσουμε το πως και το γιατί. Όχι για μένα. Αλλά έχω έναν φίλο που είναι γεμάτος απορίες για το ποιος φέρνει τα παιδιά. Αυτός μένει σε μια πολυκατοικία και πήγε στον πατέρα του προχθές και τον ρώτησε:

- Ρε Πατέρα, ποιος μ' έφερε στον κόσμο;
- Ο πελαργός παιδί μου.
- Και την Μαιρούλα του διπλανού διαμερίσματος;
- Και αυτή ο πελαργός παιδί μου, λέει ο πατέρας του.
- Και τον Γιάννη στο δεύτερο όροφο; Και αυτόν ο πελαργός τον έφερε;
- Ναι παιδί μου.
- Και όλα τα παιδιά δηλαδή της πολυκατοικίας ο πελαργός τα 'φερε;
- Και βέβαια παιδί μου.
- Μα καλά ρε πατέρα, τι στο διάολο συμβαίνει εδώ πέρα; Κανένας δεν γαμάει τέλος πάντων σ' αυτήν την πολυκατοικία;
Για αυτό σε λέω στείλε κανά mail μπας και του λύσουμε τις απορίες...

23 φορές Αρνούμαι

Ράπισμα BMX

Όταν έχεις ένα τέτοιο ραντεβού με την absolute του laser:



Τότε ο απόλυτος τρόπος για να δεχτείς την χυλόπιτα είναι αυτός:



Τα σπάει ο Βασίλης!!!
[τα σπάει η σειρά φέτος]

Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 23

Σε αυτήν την σχολή ακόμα κι όταν πάρουμε το πτυχίο,
θα μας ζητήσουν να το υλοποιήσουμε σε Java!!!

Στέργιος πεισμάνιψι

Αν παντρευτώ ποτέ [που δεν το βλέπω ούτε στο άμεσο ούτε στο απώτερο μέλλον] θέλω στο γάμο μου να παίζει όλη την ώρα το παρακάτω τραγούδι, με πολύ σόλο κλαρίνο και να το χορεύω συνέχεια!!!!

Κρουν τα νταούλια, μωρή Στέργιο μ’
κρουν και τα βιολιά
Πάππος με την κόκκιν’ σαλβάρα
πάππος χορεύ’ μπροστά

Εδώ Στέργιος, εκεί Στέργιος
Στέργιος απάν’ στην αγριδιά
Κατέβα Στέργιο μ’, κατέβα τζάνεμ
να σε παντρέψουμε

Δεν κατεβαίνω, δεν αλλάζω
γαμπρός δε γίνουμαι
Τα σημάδια πίσω να πάτε
Στέργιος πεισμάνιψι

Τρία μιτζίτια παπούτσια βρε Στέργιο
παππούς αγόρασε
Κατέβα Στέργιο μ’, κατέβα τζάνεμ
να σε παντρεψουμε

Δευτέρα, Νοεμβρίου 19, 2007

Αγγελία

Επειδή μου αρέσει να δίνω πρακτικές λύσεις για την πάταξη της ανεργίας, παραθέτω αγγελία που μου έστειλαν σήμερα:

Το ποίημα του χοντρού

Έγραψα μόλις ένα ποίημα και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.
Ελπίζω να έχω την κατανόησή σας. Το ποίημα είναι κατά βάσει σουρεαλιστικό και θεωρώ ότι αγγίζει (μη σας πω πιάνει) τα προβλήματα που έχει ένας συγκεκριμένος εύσωμος ανήρ στην κοινωνία τούτη!!!

Καθώς καθόμουν μοναχός
απάνω στα σεντόνια
Ακούστηκε θόρυβος μουντός
Σαν να `τανε μπουλόνια

Σκύβω και βλέπω, τι να δω;
Μα είν` το κρεβάτι τούτο;
Που κείτεται στο έδαφος
Σαν να `τανε μπαούλο.

Έσπασε το κρεβάτι μου
Γαμώ την καταδίκη
Που θα βρω τώρα μάστορα
Που είναι ακόμα Τρίτη;

Το πρόβλημα ήταν χοντρό
Δεν θέλω να το κρύψω
Τόσα κιλά που κουβαλώ
πες μου που να τα κρύψω;

Το πήρα πια απόφαση
Το σώμα θα γυμνάσω
Θα γίνω κι εγώ ένας Μπραντ Πιτ
Δεν θέλω να μουχλιάσω

Απάνω στον διάδρομο
Δίπλα στην κουνουπιέρα
Τα πάχη μου τα κάλλη μου
Και μια καλή κοπέλα

Κάνω βρε τα χιλιόμετρα
Στο σύνολο δεκατρία
Μα πριν να βγω στην Αχαρνών
Στρίβω Κυπαρισσία

Το γυμναστήριο τέλειωσα
Την δίαιτα αρχίζω
Μπας και χαθούνε τα κιλά
Μήπως κι αδυνατίσω

Τρώω γιαούρτι με ελιές
Και salad να γουστάρω
Και άμα λάχει μάγκα μου
Στρίβω κι ένα τσιγάρο

Πίνω καφέ γεμίζοντας
Την κούπα ζαχαρίνες
Και τρώω μήλα και ελιές
Να φύγουν οι τοξίνες

Χάνω τα πρώτα πέντε μου
Γραμμάρια και γουστάρω
Τρώω λιγάκι παγωτό
Μήπως τα ξαναπάρω

Άτιμο πράμα η δίαιτα
Κι η γυμναστική επίσης
Σου πήζει λένε το μυαλό
Μέχρι που να ψοφήσεις

Σταμάτησα γυμναστική
Πάνε και τα βαράκια
Από εδώ και στο εξής
Μόνο τα μηλαράκια

Οχού κι αυτή η δίαιτα
Καταραμένη να `ναι
Μας έβαλε σ` αυτό το τριπ
Μαζί της να πεινάμε

Αθάνατο είναι το πιοτό
Και το σουβλάκι επίσης
Θερμίδες και ενέργεια
Φουλ να μου το γεμίσεις

Μωρ` δε γαμιέται η δίαιτα
Να `τανε κι άλλη τώρα
Αρχίσαμε απ` την αρχή
Να πίνουμε Κόκα Κόλα

Έτσι λοιπόν αλάνια μου
Μείναμε στο σπιτάκι
Ούτε ένα γυμναστήριο
Ούτε ένα γκομενάκι

Μα σαν θα γένω πλούσιος
Θέλω να αδυνατίσω
Στα Prinou μέσα θα χωθώ
Και άλλος θε να γυρίσω

Θα γίνω finally Μπραντ Πιτ
Και όλοι θα με ζηλεύουν
Με μυς, και με κοιλιακούς
Τι άλλο να προσμένουν;

Φέρε την πίτα την διπλή
Με μπόλικο τζατζίκι
Έτσι για να γουστάρουμε
Αυτό το σταριλίκι

Όλοι χοντροί θα γίνουμε
Γαμώ την κοινωνία
Κι όνειρα σαν τα αποψινό
Θα κάνουμε μανία

Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2007

UNIX poetry

Διαβάστε το ποιηματάκι του UNIX:

<>!*''#
^@`$$-
!*'$_
%*<>#4
&)../
|{~~SYSTEM

δηλαδή:

Waka waka bang splat tick tick hash,
Caret at back-tick dollar dollar dash,
Bang splat tick dollar under-score,
Percent splat waka waka number four,
Ampersand right-paren dot dot slash,
Vertical-bar curly-bracket tilde tilde CRASH.

Αφιερωμένο στον αποστάτη bear, που απαρνήθηκε το UNIX και το γύρισε σε Java scrip.
Ελπίζω μόνο να μην το μάθουνε και σε σκοτώσουν δια "λιθοβολισμού" με εγχειρίδια του UNIX ,κακομοίρη!!!

Σάββατο, Νοεμβρίου 17, 2007

Νίκος Τεμπονέρας

[το έγραψα στις 17 Νοέμβρη]

Είναι ο πέμπτος χρόνος που ζω το Πολυτεχνείο στην Πάτρα. Που ζω τα «τραπεζάκια έξω» στο παράρτημα, τις χαμηλόφωνες πολιτικές συζητήσεις μέσα στο παράρτημα, την παρακολούθηση ταινιών όπως το "Ζ" του Γαβρά ή το "Φράουλες και Αίμα".

Σε αυτά τα πηγαδάκια του παραρτήματος πρωτόμαθα για τον Νίκο Τεμπονέρα. Συζητήσεις επί συζητήσεων, γεγονότα, πολιτικές αναλύσεις οδηγούν τελικά στην πορεία της 17ης του Νοέμβρη. Στη μία από τις δύο πορείες που γίνονται στην Πάτρα δηλαδή. Διότι κι εδώ όπως και σε άλλες πόλεις οι πορείες διασπούνται. Μα οδηγούν εμένα τουλάχιστον στο σχολείο των Ψηλών Αλωνίων που δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ (και τον πρόεδρο τότε της ΟΝΝΕΔ και δημοτικό σύμβουλο με τον συνδυασμό του Νικολόπουλου, Ιωάννη Καλαμπόκα) το 1991 επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ο οποίος έδωσε το πράσινο φως για βίαιες ανακαταλήψεις των σχολείων από μέλη της ΟΝΝΕΔ, ώστε να διασπάσουν τις καταλήψεις που γίνονταν ενάντια στο πολύ-νομοσχέδιο για την παιδεία που προωθούσε η τότε κυβέρνηση.
Ο Νίκος Τεμπονέρας (καθηγητής) δολοφονήθηκε όταν προσπάθησε να προασπίσει τους μαθητές από τους τραμπούκους που προσπάθησαν να ανακαταλάβουν το σχολείο.

Αυτό που μου μένει από την πορεία είναι η στιγμή που περνάμε έξω από το σχολείο που δολοφονήθηκε ο Τεμπονέρας. Σταματάμε όλοι. Σιωπή. «Εδώ δολοφονήθηκε ο ήρωας Νίκος Τεμπονέρας από τραμπούκους της ΟΝΝΕΔ. Ήρωας».

-o-

Αντιγράφω από κάποιο site που βρήκα:
Στις 8 Γενάρη από το πρωί το σχέδιο της κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Απουσίες στα πεζοδρόμια, αγανακτισμένη «πολίτες» κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων απειλούν. Το κίνημα, οι εργαζόμενοι, ο λαός έξω απ΄ τα σχολεία. Το απόγευμα η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν στους διευθυντές ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Ξύλο και επεισόδια στο Πολυκλαδικό Πάτρας, η πρώτη σύρραξη μεταξύ ΟΝΝΕΔιτών και καθηγητών (τα γραφεία της ΕΛΜΕ βρίσκονται στο κτίριο του Πολυκλαδικού). Οι ΟΝΝΕΔίτες αποχωρούν, συνεχίζοντας προς τα σχολεία στην Τριών Ναυάρχων. Τα ίδια.

Μετά προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα. Τα ραδιόφωνα της πόλης ενημερώνουν για τα γεγονότα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο κατειλημμένο από την ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Προσπαθούν να φτάσουν στην πόρτα του σχολείου για να δουν τι συμβαίνει στο εσωτερικό. Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των ΟΝΝΕΔιτών. Αλυσίδες, λοστοί, καρέκλες κατεβαίνουν στα κεφάλια τους. Και ξαφνικά μια απόλυτη σιωπή. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο ακόμα αρκετά τραυματισμένοι υποχωρούν. Η κατάσταση του ενός είναι σοβαρή. Μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ είναι κλινικά νεκρός.

Μεταφέρεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίου. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πλευρά του σχολείου και εξαφανίζονται. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλή πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς την Νομαρχία Αχαΐας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα. Ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Μια πολιτική δολοφονία στις 8 Γενάρη 1991.

Εμπρός λοιπόν για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία. Τόσα χρόνια αγώνες της νεολαίας, τον δρόμο τον δείχνει ο Νίκος Τεμπονέρας


Βίντεο για τον Ν. Τεμπονέρα:

Μέρος Πρώτο:


Μέρος Δεύτερο:

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007

Εδώ Πολυτεχνείο

Ο στρατιώτης-οδηγός του τανκ που γκρέμισε την πύλη του
Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρώτη
φορά για το μακελειό της 17ης Νοεμβρίου 1973
(Βήμα/9-11-2003)


«ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου. »


«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ήμουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι "μαυροσκούφηδες" ήταν σώμα επίλεκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. "Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα" μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. "Παλιοκουμμούνια θα καλοπεράσετε!" λέγαμε.

Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο
Όταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε "είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια". Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα!
Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Έδειχναν πανικόβλητοι.
Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: "Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!"
Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα.
Η καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί.
Οι αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν.
Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: "Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;". Αφήνιασα. Έβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: "Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω". Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή... Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν.

Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ένιωθα περήφανος. Ήμουν και εγώ φασίστας»

«Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Έκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές κκε.
Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον "πορτάκια", όπως είπε, του Πολυτεχνείου. "Ξάδελφος μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο" απάντησα.
Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη».

«Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».


συνέντευξη του στρατιώτη-οδηγού του τανκ που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου (Βήμα/9-11-2003)

Κυριακή, Νοεμβρίου 11, 2007

Εκδρομή

Το blog Par...Aloga πρωτοπόρο και αυτήν την φορά, εκδηλώνει πενθήμερη εκδρομή στα Ζωνιανά Κρήτης [καθώς και σε άλλα ορεινά μέρη του νησιού], στην Κάτω Αχαγιά, στο Πύργο [καθώς και σε άλλα μέρη της Πελοποννήσου] για να δούμε πως πάνε οι φυτείες.

Απαραίτητα εφόδια για την εκδρομή:

  • τουλάχιστον 3 άδεια, μεγάλα, πλαστικά τσουβάλια για συγκομιδή σπάνιων(???) φυτών που θα συναντήσουμε
  • 1 αλεξίσφαιρο γιλέκο
  • γρήγορα πόδια
Δηλώστε συμμετοχή ΤΩΡΑ.
Όσο για τα χρήματα...
Υπολογίζεται ότι θα βγάλει γύρω στο μισό μύριο ο καθείς!!!
Τρεχάτε!!!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007

...

Είναι χαρά μου που μου δόθηκε το παρακάτω ποίημα από κάποιον φίλο για να το αναρτήσω στο blog.

Ντρέπομαι…
Ντρέπομαι που γράφω αυτές τις γραμμές.
Γιατί δεν υπάρχουν λέξεις φτιαγμένες από άνθρωπο
Που να μπορούν να περιγράψουν τη μορφή σου.
Ντρέπομαι που γράφω αυτές τις γραμμές
Γιατί μόνο αν ήταν ατελείωτες θα μπορούσαν να σου αξίζουν.
Ντρέπομαι γιατί η φωτογραφία σου δεν χωράει το χαμόγελό σου.
Αυτό ξεφεύγει και γίνεται άνεμος και ύστερα φωτιά και με τυλίγει.
Κι όμως ακόμα την κρατάω, εγώ ο θρασύς
Κι όμως τολμάω και γράφω
Όπως τόλμησα να σ’ ερωτευτώ…

Ήμαρτον

Σε τι χώρα ζούμε ρε πούστη μου;
Μία μέρα όλη η Ελλάδα χωρίς internet, επειδή κάποιοι άσχετοι έκαναν λέει έργα και έκοψαν κατά λάθος κάποιες οπτικές ίνες του ΟΤΕ, σε δύο διαφορετικά μέρη της χώρας.
"Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα", που έλεγε και ο Αυτιάς παλιά!!!


* πλεροφορίαι: in.gr

Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007

Και γαμώ την καταδίκη μου

Μετά από μία μέρα downloading του openSUSE 10.3 αποφάσισα να το κάνω update [από 10.2]
Χωρίς να ξέρω πως, πάλι μου ξεσκίστηκε το dual boot on 2 drives, δηλαδή το boot-άρισμα σε windowsXP.
Από τις 9 μέχρι και τώρα (δηλαδή 1 η ώρα) βρίσκομαι πάνω από το PC και προσπαθώ πειράζοντας το αρχείο menu.lst του grub να βρω τρόπο να boot-άρω.
Σε Linux όταν βρισκόμουν σε μη admin mode, δεν δούλευε το πληκτρολόγιο.

Μετά από 4 ώρες κατάφερα να μπω σε Windows. Η αλήθεια είναι ότι ο κώδικας που έγραψα δεν μου φάνηκε σωστός. Τώρα να τολμήσω να ξανακάνω restart?

Το φελέκι μου μέσα.

*Ανεξάρτητα αν καταλάβατε τίποτα από τα παραπάνω ή όχι, εγώ έπρεπε κάπου να τα πω και να ξεσπάσω!!! Ουφ!!!

Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007

LSD

Ε πως να συγκρατηθώ όταν μου λένε τέτοια μέσα στο μάθημα;

Εγγονός: Ρε γιαγιά, μήπως είδες τα χάπια μου; Έγραφαν LSD πάνω.
Γιαγιά: Ρε άσε τα χάπια. Τους μπλε δράκους τους είδες στην κουζίνα;

Φωτιά μου εσύ

Πλησιάζω την παραλία και βλέπω ρημαγμένη την βάρκα, εκείνη την ξύλινη, να παλεύει αμυδρά με το νερό της θάλασσας. Σηκώνω τα μανίκια και την σπρώχνω μέσα. Χρώμα κόκκινο το κουπί, ξεβαμμένο σε αρκετά σημεία. Με δυσκολία που και που κάνω κουπί και αφήνω το ρεύμα να με πάει όπου εκείνο θελήσει.
Σταματάει πάνω σε βράχια. Πηδώ με ένα σάλτο από την βάρκα και αρχίζω να ανεβαίνω στο βουνό που απλώνεται μπροστά μου. Όταν φτάνω μετά δυσκολίας κάθομαι στον πιο ψηλό βράχο. Ατενίζω απέναντι το μικρό νησάκι που σχεδόν βυθίζεται στο πέλαο.
Ηρεμώ και το τραγούδι αρχίζει. "Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ..." και συνεχίζει "Τώρα που γρήγορα βραδιάζει, σαν τραγουδάκι θα...". Η ψυχή μου, βγαίνει έξω από το στήθος μου (κάπου εκεί λέγανε οι παλιοί ότι είναι) και μυρίζει το αεράκι. Μα μένει κοντά μου. Χαμογελά και ερωτεύεται...κάτι άυλο.
Στο τελευταίο χειροκρότημα είμαι ξανά κάτω. Ανεβαίνω στην βαρκούλα που υπομονετικά χαροπάλευε με τους βράχους και πίσω στην αμμουδιά.
Μόλις πατάω στην γη μονολογώ: "Μίλτο, ακόμα κι αν τραγουδούσες σε ρινγκ κι ο ήχος με το ζόρι ξεκαθάριζε, ήσουν απίστευτος. Και τότε μόλις ήρθα και γυρνούσες από εδώ κι από εκεί καπνίζοντας, χωρίς να σου δίνει κανείς σημασία, ακόμα κι τότε."
Μα τα άλλα δεν σας τα λέω. Θα κρατήσω και κάτι μέσα μου...
Πάντα σε μια συναυλία κρατάς και κάτι μέσα σου.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 05, 2007

Ο Φορητός

Είπα κι εγώ να πάω να πάρω έναν φορητό υπολογιστή, γιατί πληροφορική σπουδάζουμε, όλο κι ένας φορητός χρειάζεται.
Μου λένε ότι έχουν έναν σε τιμή ευκαιρίας. Πηγαίνει σχεδόν παντού...
Ρωτάω κι εγώ: "Τι εννοείτε, σχεδόν παντού;"
Μου λένε: "Θα σας τον δείξουμε και θα καταλάβετε..."
Ορίστε λοιπόν το νέο μου απόκτημα. Φορητός υπολογιστής. Πηγαίνει...σχεδόν παντού:


*Ο τύπος που φαίνεται στην photo είναι αυτός που μου το πούλησε

Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007

Μια άνω τελεία

Μια παύση. Μια παύση ενός δευτερολέπτου. Μα πόσο σημαντική μπορεί να είναι μια παύση; Μπορεί να αλλάξει τους τίτλους της ζωής; Το περιεχόμενό της;
Σίγουρα ναι.
Όταν ο Σεφέρης έγραφε την Άρνηση, έβαλε μια άνω τελεία. Μια άνω τελεία, μια παύση πριν την λέξη "λάθος". Το ποίημα μελοποιήθηκε. Ο μουσουργός διέγραψε την άνω τελεία. Το νόημα άλλαξε, ο τίτλος άλλαξε. Όχι "Άρνηση" πια. Μα "Στο περιγιάλι".
Η δική μου όμως υφή ακολουθεί τον ποιητή. Και βάζει την άνω τελεία. Και σταματά εκεί. Και απαγγέλλει:

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι·
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της·
ωραία που φύσηξεν ο μπάτης
και σβύστηκε η γραφή.

Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007

Μια μέρα στο Καϊμάκ

Κυριακή πρωί. Μάθημα Χημείας για τις πανελλαδικές. Δευτέρα όμως φεύγουμε για την πενθήμερη εκδρομή στην Κρήτη. Ο καθηγητής έρχεται. Έμενε Θεσσαλονίκη τότε.Πριν τελειώσει το μάθημα μας λέει: "Κοιτάξτε μην χαθείτε εκεί που θα πάτε. Πριν κάτι μήνες χάθηκαν κάτι χαζά στο Καϊμάκτσαλάν"
Εγώ κι ο φίλος μου, χαμογελάμε και του λέμε ότι εμείς ήμασταν....


Η εικόνα πηγαίνει κάποιους μήνες πριν. Εκδρομή, μονοήμερη, του σχολείου στο χιονοδρομικό κέντρο Καϊμάκτσαλάν, στα σύνορα με τα Σκόπια [ή όπως στο διάλο τα λένε τώρα].

Το λεωφορείο φτάνει και μας αδειάζει. Έχει λιγάκι χιόνι, αλλά όχι πολλά πράγματα. Κοιτάζοντας όμως προς τα πάνω, εκεί που σε πήγαιναν τα τελεφερίκ, ήταν πραγματικά μοναδικά. Τα παιδιά παίζουν λίγο με το χιόνι και χώνονται μέσα στο εστιατόριο να κάτσουν.
Ξενέρα. Αν ήθελα να κάτσω καθόμουν και στην Επανομή. Εμείς είμαστε τέσσερις. Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν, μπορεί και δικιά μου (δεν παίρνω κι όρκο), να πάμε να δούμε τι γίνεται προς τα πάνω. Αρχίζουμε και περπατάμε ώσπου φτάνουμε στο τελεφερίκ. Εννοείται ότι ούτε ψυχή τριγύρω. Μόνο εμείς κι ο τύπος που δούλευε το τελεφερίκ. Τον ρωτάμε πόσο έχει για να πάμε πάνω. Μας λέει μια τιμή, δεν μας άρεσε και λέμε να φύγουμε. Κοντοστεκόμαστε και λέμε, σιγά, μια φορά το κάνεις αυτό. Πληρώνουμε και παίρνουμε το τελεφερίκ. Πάνω ήταν απίστευτα. Και είχε ένα απίστευτο κρύο. Τον είχαμε δαγκώσει η αλήθεια είναι. Μόλις φτάνουμε πάνω ήταν ένας τυπάς ο οποίος είχε την φαεινή ιδέα να μας προτείνει να πάμε με τα πόδια σε ένα εκκλησάκι στα σύνορα. Βέβαια παρέλειψε να μας πει πόσο μακριά είναι. Το μόνο που μας είχε πει ήταν ότι αν βρούμε ομίχλη να προσέχουμε να μην χαθούμε και να γυρίσουμε πίσω. Που μυαλό εμείς τότε, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και να ανεβαίνουμε. Μετά από μία ώρα πεζοπορία κι ενώ οι δύο τα είχαν φτύσει, είδαμε από μακριά το εκκλησάκι, αλλά αποφασίσαμε για χάρη της ομάδας να μην πάμε και να γυρίσουμε πίσω. Πάλι καλά γιατί ο τύπος στο τελεφερίκ παρέλειψε επίσης να μας πει ότι έχει στρατιώτες εκεί πάνω, μιας και είναι σύνορα και μπορεί να μας βαρούσαν καμιά τουφεκιά.
Το κινητό σε όλη αυτή τη διαδρομή δεν έπιανε. Βέβαια εμείς από το μόχθο να ανέβουμε ούτε που το σκεφτήκαμε. Κάποια στιγμή εκεί που προσπαθούσαμε να κατέβουμε, ενώ το κρύο ήταν απίστευτο και είχε πιάσει και μια ομίχλη, βλέπουμε να πετιέται από το βουνό ένα τεράστιο όχημα. Σταματάμε όλοι. Βγαίνει ένας τύπος και μας λέει: "Εσείς είστε από το σχολείο κάτω;" Του απαντάμε καταφατικά. "Τα λεωφορεία φεύγουν και σας ψάχνουν, δεν πιάνουν και τα κινητά σας". Πάγωσε το αίμα μας. Τώρα λέμε, την κάτσαμε.
Και πριν καλά καλά το καταλάβουμε ο τύπος με το τεράστιο όχημα εξαφανίζεται αντί να μας πάρει ο κρετίνος. Εκεί έφαγε το κράξιμο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα ήταν μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε ως κάτω με ένα τέτοιο όχημα. Αφού λοιπόν έφυγε αρχίσαμε να τρέχουμε όσο μπορούσαμε, μιας και το οξυγόνο ήταν μειωμένο εκεί πάνω και ούτε ανάσα δεν μπορούσαμε να πάρουμε. Τελικά φτάσαμε στο τελεφερίκ. εκεί κάναμε meeting και οι τέσσερις, στο τι θα πούμε όταν κατέβουμε. Η ιδέα μου ήταν ότι έπρεπε να το παίξουμε επίθεση. Μας περίμεναν πάνω από μια ώρα, οπότε φυσικά δεν θα τους λέγαμε ότι προσπαθήσαμε να πάμε με τα πόδια μέχρι τα σύνορα, αλλά ότι δεν μας είχαν πει τι ώρα να πάμε και έτσι καθυστερήσαμε.
Ανεβήκαμε στο τελεφερίκ και απολαύσαμε την κάθοδο. Όταν φτάσαμε τα 2 λεωφορεία είχαν ήδη φύγει και οι συμμαθητές μας μας περίμεναν με τα χέρια πίσω από τις πλάτες τους. Όλοι. Όταν πλησιάσαμε μας έριξαν τόνους χιονιού. Ακόμα νιώθω το κάψιμο του χιονιού που έφαγα στην μούρη μου.
Όμως εκεί έπαιξα τον καλύτερο ρόλο. Έδωσα ρέστα. Υψώνοντας την φωνή μου, απευθύνθηκα στον καθηγητή λέγοντάς του (ακόμα το θυμάμαι): "Καλά είστε σοβαροί; Που θέλετε να ξέρουμε τι ώρα θα φύγουμε; Αφού κανείς δεν μας το είπε. Κανονικά έπρεπε να μας το λέγατε όταν φτάναμε. Τι να πω;". Μετά από αυτό δεν μας είπε κανείς τίποτα. Μετά βέβαια μάθαμε ότι σχεδόν όλοι οι καθηγητές και οι μαθητές, μας είχαν αποκαλέσει "μαλάκες", έναν χαρακτηρισμό που καθόλου δεν τον αρνηθήκαμε δεδομένου τι κάναμε.

Αλλά δεν ξέρω οι άλλοι οι ξενέρωτοι πως πέρασαν πίνοντας καφέ μέσα στο εστιατόριο, εμείς περάσαμε τέλεια!!! Μείναμε και στην ιστορία!!!

Η ποιητική βραδιά

Εκείνα τα χρόνια, τα παλιά, τα ασπρόμαυρα ο χρόνος περνούσε διαφορετικά. Κάναμε άλλα πράγματα που τώρα ίσως να φαντάζουν ρομαντικά, ίσως και βαρετά ίσως πάλι να φαντάζουν απλώς ασπρόμαυρα.
Ο Γιώργος μας είχε καλέσει στο σπίτι του. Ήμουν από εκείνους που είχαν φύγει στο Λονδίνο τότε. Σπουδές, δουλειά...ποιος θυμάται τώρα; Όταν ο Γιώργος μας φώναξε όλους μαζί υποθέσαμε ότι κάτι σημαντικό είχε γίνει. Ποτέ δεν βρισκόμασταν στα σπίτια, γιατί ήταν τόσο μικρά για να χωρέσουμε και οι πέντε μας.
Μάης του 1931. Έξω η βροχή έπεφτε απαλά δίνοντας στα αυτιά μας όμορφους ήχους καθώς οι σταγόνες χτυπούσαν στο τζάμι. Φτάσαμε και οι τέσσερις σχεδόν ταυτόχρονα. Ο Γιώργος μας έβαλε να κάτσουμε στο κρεβάτι και αυτός σε ένα σκαμπό απέναντί μας. Πήρε στα χέρια του ένα κιτρινωπό χαρτί και με τρεμάμενη φωνή διάβασε καθαρά: "Γιώργος Σεφέρης"
Γελάσαμε. "Καλά ρε Γιώργο, το κόβεις σιγά σιγά το επίθετο σου;", είπε ένας από μας. Ο Γιώργος μας κοίταξε σοβαρός: "Έγραψα κάτι", μας είπε. "Κάποια ποιήματα, που χρόνια τα κουβαλώ μαζί μου. Ώρα να τα εκδώσω. Μα πριν πρέπει να με κρίνετε. Πρέπει να τα κρίνετε.".
Δεν μίλησε κανείς μας.

Στιγμή, σταλμένη από ένα χέρι
που είχα τόσο αγαπήσει
με πρόφταξες ίσια στη δύση
σα μαύρο περιστέρι.

Ο δρόμος άσπριζε μπροστά μου,
απαλός αχνός ύπνου
στο γέρμα ενός μυστικού δείπνου…

Στιγμή σπυρί της άμμου,
που κράτησες μονάχη σου όλη
την τραγική κλεψύδρα
βουβή, σα να είχε δει την Ύδρα
στο ουράνιο περιβόλι
Ο Γιώργος δεν ήταν εύκολος σε αυτά που έλεγε. Δύσκολα τα καταλάβαινες. Μα σαν τα καταλάβαινες, είχαν πολλά να πουν. Κι αυτό το ποίημα; Τι ήταν; Μια στροφή;
Κάτσαμε και το συζητήσαμε πολλές ώρες. Ανοίξαμε και λίγο κρασί για να βγαίνουν τα λόγια πιο εύκολα. Δεν ξανάδαμε ως τότε άλλον Έλληνα να γράφει έτσι.

Ο ήλιος άρχιζε να στέλνει τις πρώτες του αχτίδες στον κόσμο μας. Σηκώθηκα όρθιος και έδωσα το χέρι μου στον Γιώργο: "Γιώργο Σεφέρη", του είπα, "είμαι χαρούμενος που σ` έχω φίλο μου".

Οι ποιητικές βραδιές συνέχιζαν από τότε και στο εξής. Ναι. Σ` εκείνα τα ασπρόμαυρα χρόνια, που τώρα άλλοι τα φαντάζονται ρομαντικά, άλλοι βαρετά και άλλοι απλώς ασπρόμαυρα...

No Pussy Blues

Παρακαλώ δώστε σημασία στο στίχο!!!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

Φιλοσοφική συζήτηση 22

Έχει τύχει να ρωτήσω σε εξέταση:

"Απάντησε μου σε όποια ερώτηση ξέρεις"

Φιλοσοφική συζήτηση 21

Η επιστήμη βρίσκει
Η τεχνολογία εφαρμόζει
Και ο άνθρωπος προσαρμόζεται

Φιλοσοφική συζήτηση 20

Στο σκάκι παίρνεις πάντα τα μαύρα.
Αν χάσεις λες: "Έ τι περίμενες; Με τα μαύρα έπαιζα"
Αν κερδίσεις όμως λες: "Καλά ρε, με μαύρα και σε κέρδισα;"

Α.Ι.

Ξυπνάω στις 8 η ώρα το πρωί. Πίνω ένα καφέ στα γρήγορα και 9 είμαι στη σχολή για μάθημα.
Ο καθηγητής εμφανίζεται γύρω στις 9 και 20. Ανοίγει την αίθουσα και λέει:
"Θέλω τρία-τέσσερα άτομα δυνατά να με βοηθήσουν σε κάτι."
Σηκώνονται 3 παιδιά 1.80 μίνιμουμ ο καθένας. Θίχτηκα κι εγώ και λέω όχι θα πάω κι εγώ. Σιγά δηλαδή. Επειδή είμαι κοντός κι αδύναμος;
Μας βάζει στο αμάξι και πηγαίνουμε σε ένα άλλο κτήριο. Εκεί μας έβαλε να κουβαλήσουμε ένα τεράστιο ταμπλό και να το βγάλουμε έξω από μια μικροσκοπική πόρτα. Μετά από λίγη προσπάθεια και παίδεμα τα καταφέραμε.
Σκασμένοι όπως ήμασταν, δεδομένου κι ότι ήταν 9:30 το πρωί, κόψαμε επίσης κάτι πανό [τα οποία σημειωτέων ότι ήταν δεμένα με καλωδιάκια από κύκλωμα, για να δείτε το κάψιμο στην σχολή] πετάω την ατάκα:
"Πω ρε φίλε. Το δυσκόλεψε το μάθημα φέτος"
Μετά σκάσαμε στα γέλια, με αποτέλεσμα να γελάω σήμερα όποτε θυμάμαι την όλη φάση.
Τελικά γυρίσαμε και κάναμε και το μάθημα. Μια χαρά περάσαμε σήμερα. Το καλύτερο ξύπνημα!!!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Σιωπή





Άνοιξε την πόρτα. Τότε στο σπίτι είχαμε ξύλινες πόρτες. Εκείνες τις παλιές, τις βαριές που με κάθε κίνηση άφηναν πίσω τους έναν γλυκό ήχο, σαν να ήθελαν κι αυτές μια στιγμή σημασίας, ένα βλέμμα, έστω κι αν αυτό ήταν δυσανασχέτησης, ακόμα και μίσους.
Κοντοστάθηκε πριν κάνει το βήμα και μπει μέσα. Παρατήρησε τα πάντα γύρω, με γρήγορες ματιές. Σαν να βιάζονταν μέσα στις αργές κινήσεις του.
Μετά πέρασε μέσα. Άφησε την πόρτα να κλείσει μόνη της, από το ρεύμα που δημιουργούνταν από το παράθυρο.
Το βλέμμα μου καρφώθηκε στα χείλη του. Δεν άκουσα τίποτα. Στα αυτιά μου υπήρχε μια βουή που εμπόδιζε κάθε ήχο να τα ερεθίσει. Μια αίσθηση αυτοπροστασίας. Όμως τα χείλη δεν σταμάτησαν να κινούνται. Και τα μάτια μου δεν σταμάτησαν να βλέπουν. Είπε τρεις κουβέντες, ενώ ταυτόχρονα έβγαζε το καπέλο του και το κεφάλι του έγερνε προς τα κάτω, έτσι που τα μάτια του να βλέπουν το μουσαμά στο πάτωμα.
Στη συνέχεια δεν είπε τίποτα άλλο. Γύρισε την πλάτη του, άνοιξε την πόρτα και έφυγε.
Και η πόρτα έμεινε ορθάνοιχτη αυτή τη φορά.
Ποιόν να περιμένει να την κλείσει;
Ποιος θα `ναι αυτός που θα την διαβεί;
Ποιος θ` ακούσει το τρίξιμο;
Κάνω ένα βήμα...


Σ` αυτούς που μένουμε και περιμένουμε
Σ` αυτούς που ξέφυγαν
Σ` αυτούς που μπόρεσαν να δουν

Φιλοσοφική συζήτηση 19

...μη γίνουμε σαν αυτούς που καβαλάν τα πτώματα τους και καλπάζουν

Δευτέρα, Οκτωβρίου 29, 2007

Μέρφι


Ναι ναι τους ξέρετε. Τους έχετε δει ντε. Κάτι πρωινά μέσα σε ένα αμάξι να βρίζουν και να χτυπιούνται. Να βρίζουν την γκαντεμιά τους.
Ναι τους έχετε δει και γελάσατε μαζί τους.
Νομίζω έγινα ένας από αυτούς. Ξυπνάω αργοπορημένα το πρωί και μπαίνω στο αμάξι. Βάζω ζώνα, τοποθετώ το κλειδί και ... τζίφος η δουλειά. Με τίποτα μπρος.
Και δεν έχουν και τσοκ τα άτιμα τα αμάξια. Ενώ με το Ντάσον ξέρεις τι να κάνεις. Τραβάς το τσοκ και λύθηκε το πρόβλημα!!!
Μετά ακολούθησε βρίσιμο της ατυχίας μου και συνεχόμενα χτυπήματα στο τιμόνι.
Τέλος πήρα λεωφορείο και άργησα μονάχα 40 λεπτά.


Μετά πάω σχολή και μου λένε όλοι ότι χόντρυνα.
Τότε αναγκάζομαι να λέω σε όλους την γνωστή ιστορία:
"Πάει ένας στον γιατρό και του λέει:
- Γιατρέ, με τα κιλά που είμαι τι ύψος έπρεπε να είχα;
- Ε για να κιλά σου έπρεπε να ήσουν μισό μέτρο ψηλότερος
- Είδατε, γιατρέ; Κοντός είμαι, όχι χοντρός!!!"

Αύριο είναι μια νέα μέρα. Τι σκατά μπορεί να συμβεί; Να καεί όλο το αμάξι; Να το βάλω εγώ φωτιά; Θα δούμε!!!

Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2007

Ρίσκο

Η ζωή μας λειτουργεί βάση του ρίσκου. Οι επιλογές γίνονται σε συνάρτηση του αν είναι υψηλού ή χαμηλού ρίσκου.
Μόλις επέστρεψα από μια φίλη μου, την Χριστίνα, η οποία επέμενε να μου κόψει λίγο τα μαλλιά. Δεν έχω ιδέα αν ήξερε να το κάνει. Εγώ επέμενα να μην τα πειράξουμε, και ενώ ήμουν έτοιμος να φύγω, τσουπ μου ήρθε η όρεξη να ρισκάρω. Και ρίσκαρα.
Έκατσα και μου τα πήρε λίγο. Καλύτερα από πριν έγιναν μια φορά.
Άρα στη ζωή μπορείς να ρισκάρεις που και που. Είτε για δικό σου είτε για άλλου το καλό.


*Για καλό και για κακό θα επισκεφτώ και έναν μπαρμπέρη λίαν συντόμως... :D


Άσχετο, αλλά βρήκα μια photo από την ορκωμοσία που είχα πάει και λέω να την ανεβάσω, μιας και δεν έχω φωτογένεια για να γελάσουμε λίγο...
Οπότε ο par...alogos με σηκωμένα φρύδια:

Ένα φεγγάρι



Είναι ένας λέει πιτσιρίκος.
Γυρνά από εδώ, γυρνά από εκεί.
Μα τίποτα, τίποτα στον κόσμο δεν του φτάνει.
Και μια μέρα.
Εκείνη την όμορφη Κυριακή.
Κάθεται στο σταυροδρόμι και κοιτά.
Τι κοιτά;
Μήπως κοιτά τους δρόμους;
Όχι.
Κοιτά λίγο πιο πέρα.
Σηκώνει το χέρι και περιστρέφει τις πινακίδες.
Εκείνες σταματούν σε ακαθόριστη θέση.
Ξεφυσά ένα "ουφ" και αρχίζει να τρέχει.
Κάθε οικογένεια έχει ένα μαύρο πρόβατο.
Τρέχει και ξεφυσά.
Που πάει;
Δεν ξέρει.
Μα τόσο ωραία είναι γύρω του.
Και το σταυροδρόμι στη θέση του.
Μα οι πινακίδες...


Μήπως...

Αγάπη

Και επειδή μου αρέσει να προωθώ τον ανεξάρτητο κινηματογράφο και ειδικά όταν παίζουν γνωστοί, πάρτε ένα από τα εκατοντάδες βίντεο που κυκλοφορούν σε παραγωγή "Εστία Πάτρας".

Title: Αξίζει ν` αγαπάς;
Made in estia of Patras.
Starring: Therio (or Ole8ros) and Ifantis



Αυτόγραφα και φωτογραφίες του Theriou στέλνονται και μέσω e-mail!!!
Χειροκροτήματα μπορείτε να στέλνετε σε μορφή mp3 και wav.

Και αυτό είναι ένα ελάχιστο δείγμα...
Ίσως με δείτε και μένα σε κάποια από αυτά και μόλις γίνω γνωστός να τα χρησιμοποιήσετε για να με καταστρέψετε...

Σάββατο, Οκτωβρίου 27, 2007

Διαφήμιση

Ρεκλάμες. Τις βλέπουμε παντού. Πολλοί τελικά τις κατακρίνουμε. Σε χτυπάν στο υποσυνείδητο. Και σου βγαίνουν αυθόρμητα όταν πας στο supermarket, όταν πας να αγοράσεις αμάξι κου.του.λου.που κου.του.λου.που.
Εγώ την επήρεια της διαφήμισης την γνώρισα πολύ νωρίς. Από τα πέντε μου νομίζω. Προσωπικά δεν το θυμάμαι και πολύ, αλλά από ιστορίες που έχω ακούσει:
Είχα ένα κόλλημα με το pummaro. Μου άρεσε τρελά το τραγούδι της διαφήμισης. Το θυμάστε; Εκείνο που έλεγε: "pummaro - pummaro πάντα pummaro"
Οπότε έβλεπα ΕΤ1 τότε και πετάγεται η διαφήμιση. Χαρά, κακό εγώ. Χοροπηδητά και τέτοια.
Όταν όμως τελείωσε η διαφήμιση άρχισα να κλαίω. Ναι ναι. Με εκείνο το σπαστικό ψεύτικο κλάμα που κάνουν τα πιτσιρίκια, απαιτώντας να ξαναπαίξουν την διαφήμιση. Τόσο πολύ έκλαιγα, που οι δικοί μου έκαναν στα ψέματα ότι παίρνουν τηλέφωνο στην ΕΤ1 να τους ζητήσουν να ξαναπαίξουν την διαφήμιση. Και τότε ως εκ θαύματος ξαναπαίζει η διαφήμιση pummaro. Ε μετά αυτό ήμουν μές στην χαρά!!!
Από τότε μόνο pummaro τρώω [και Μπαρμπαστάθη -> αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία]. Υποσυνείδητα πάντα. :P
Οπότε προσοχή με τις ρεκλάμες. Όνομα και πράμα!!!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Γιατί δεν "γιορτάζω"

1) Έχω μιλήσει ξανά για τη σημασία του ονόματος και τον ρόλο του. Για περισσότερα εδώ

2) Δεν ξέρω αν θεωρείται χριστιανός κάποιος που αμφισβητεί την ύπαρξη του Χριστού ως θεάνθρωπο, την ύπαρξη του Θεού ως κάτι που επηρεάζει τον κόσμο (ως γνωστόν όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά δεν ξέρει και που τα ρίχνει), κατακρίνει την ύπαρξη της εκκλησίας και κατά συνέπεια κάθε είδους προσευχών, νηστειών, μαζώξεων σε ναούς και τα λοιπά [με εξαίρεση ίσως την χρησιμότητα τους στα ήθη και έθιμα (που και αυτό χάνει έδαφος μέρα με την μέρα)]. Με άλλα λόγια όπως λέει και γνωστό quote: "Αν υπάρχει Θεός είμαι σίγουρος ότι δεν θα ήθελε να το ξέρουμε"

3) Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι δεν συμβαίνει το παραπάνω και ότι πιστεύουμε στον Θεό της αγάπης [μακάρι να υπάρχει, δεν έχω κανένα πρόβλημα], τότε σίγουρα ο "Άγιος" Δημήτριος δεν θεωρείται χριστιανός. Ο "Άγιος" Δημήτριος πίστευε σε έναν εκδικητικό Θεό.
Ήταν αυτός που προσευχήθηκε για να σκοτώσει ο Νέστορας έναν άπιστο ειδωλολάτρη, τον Λυαίο. Το οποίο και έγινε.
Βρε τι μου θυμίζει; Βρε τι μου θυμίζει; Αλ Κάιντα; Πόλεμος κατά των απίστων; Κάτσε να ψάξω το επίθετο του "Άι" Δημήτρη... Αν αρχίζει από "Λα" και τελειώνει σε "ντεν", κάτι δεν πάει καλά!!!

4) Στο internet δεν βρίσκω το επίθετο του "αϊ" Δημήτρη. Κάτι μας κρύβουν...

5) Εδώ που τα λέμε πάντως ο Αϊ Δημήτρης, ήταν λιγάκι ασχημούτσικος και δεν έχει ούτε μια καλή πόζα στα εικονίσματα.

6) Περισσότερο εκτιμώ τον Άι Γιώργη. Ο οποίος τουλάχιστον σκοτώνοντας το Lacost δίνει σαφή αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική διάσταση στο όλο ζήτημα.

7) Απορώ γιατί γιορτάζουμε τον θάνατο ενός Αγίου και όχι την γενέθλια μέρα του.

8) Κατά βάθος ήθελα να με ονομάσουν Αρθούρο.

9) Οι ονομαστικές εορτές είναι πλέον πολύ περισσότερο κοσμικό παρά θρησκευτικό γεγονός. Προσπαθούμε όσο μπορούμε να απέχουμε από τα κοσμικά.

10) Μου την σπάει που με θυμούνται όλοι οι άκαιροι που έχουν να με πάρουν τηλέφωνό από πέρσι τέτοιο καιρό και το κάνουν μόνο από υποχρέωση και τίποτα άλλο. Στην καθημερινότητά μου, το τηλέφωνό μου χτυπά αρκετά σπάνια και μόνο από 4-5 άτομα.

11) Πολύ τετριμμένες ευχές ρε παιδί μου. Όλοι καλό πτυχίο μου λένε. Ξέρουν κάτι και μου το κρύβουν;
Επίσης ευχαριστώ για οοολες τις ευχές που δώσατε. Προσωπικά μια επιθυμία έχω: να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα [πλακίτσα]
Επιπλέον αυτό το '-άκη" στο τέλος του ονόματός μου που και καλά θέλει να δείξει οικειότητα μου την σπάει απίστευτα. Μου την βιδώνει στον εγκέφαλο. Μην το χρησιμοποιείτε.

12) Γιορτάζω μόνο για όσους θέλουν αντί για κανονικό δώρο να μου πληρώσουν το νοίκι.

Τα χρόνια πολλά πάντως τα δέχομαι ανεξάρτητα της γιορτής.
Μια χαρά ευχή είναι!!!

Άντε και πολύχρωμος!!! Πράσινος, κίτρινος, μαύρος κτλ κτλ