Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 28, 2006

fractals

Σήκωσε απαλά μια κούπα καφέ που είχε πάντα στο ίδιο σημείο πάνω στο γραφείο του, κατέβασε μια γουλιά, άφησε ξανά την κούπα πίσω και σηκώθηκε να φέρει λίγο γάλα. Όχι ότι άλλαζε κάτι στον καφέ με γάλα σε σχέση με τον σκέτο, αλλά μετά τον τέταρτο καφέ η γεύση άρχιζε να μοιάζει κοινή, σαν να έπινε νερό πάει να πει, κάτι το οποίο ήταν τελείως ανεπιθύμητο, γιατί τον άφηνε σε μια σταθερή κατάσταση. Σε κατάσταση ύπνου δηλαδή.
Έξω η βροχή σκάει στο έδαφος με ορμή, μάζα επί ταχύτητα δηλαδή, δημιουργώντας φράκταλς, κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο ατμοσφαιρική [όχι ρομαντική]. Τα πόδια του πονούσαν από δύο κράμπες. Ήταν που έτρεξε καμιά δεκαριά μέτρα για να καλυφθεί από την βροχή, που τελικά δεν τα κατάφερε. Ήταν η κατάρα. Όποιος μένει τόσες ώρες στο σπίτι είναι λογικό να είναι αγύμναστος. Όταν πηγαίνει για μπάλα με τους φίλους του, δηλαδή μια φορά κάθε χρόνο, μετά τον αγώνα πονάει για τουλάχιστον μια βδομάδα.
Αλλά έχει κάτι άλλο εκεί μαζί του. Ένα μολύβι [από εκείνα τα παλιά που τα ξύνεις], μια κόλλα χαρτί και την σκέψη του. Backround παίζει ο Bob, με ένα παλιό ωραίο κομμάτι. One more cup of coffee.
Άλλη μια γουλιά από καφέ και πάλι το μολύβι στο χέρι. Γιατί του αρέσει μερικές φορές να είναι έτσι...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24, 2006

Καταραμένε Μαετζίμα!!!!

Με συγκίνηση τολμώ να πω [ένα δάκρυ κυλά στο αριστερό μου μάγουλο] σήμερα είδα το τελευταίο επεισόδιο από τον Καμπαμαρου...
Μετά από 8 χρόνια διακοπής επιτέλους κατάφερα να βρω το επεισόδιο μιας και στα πολύ παιδικά μου χρόνια [υπήρξαν και τέτοια], το άτιμο το κανάλι έβαζε συνέχεια επαναλήψεις.
Καγκεμαρού Ιγκάνο, καμπαμαρού ή αλλιώς νιντζα boy...και το περπάτημα του κάβουρα!!!
Και προς τιμή του σήμερα έφαγα μακαρονάδα.



Με συγκίνηση επίσης [άλλο ένα δάκρυ κυλά στο δεξί αυτή τη φορά μάγουλο] είδα επίσης το πρώτο επεισόδιο από Beverly Hills. Τι; Έλα!!! 10 χρόνια παίζανε τα παιδιά θα τους θυμάστε, δεν γίνεται...
Για να μην φανώ και κακός θα σας δώσω μια δόση του πρώτου επεισοδίου [με μερικές εικαστικές παρεμβάσεις]
Ανοίξτε ηχεία και απολαύστε...
Μη φοβάστε θα ακολουθήσουν και άλλα επεισόδια
[δεξί κλικ και save link as..]


brandon and andrea
(δυστυχώς ανενεργό πλέον)


-ο-

Κατά τα άλλα τελείωσε και επίσημα πλέον ο Ιούνης και μπαίνουμε στον Σεπτέμβρη [για τους φοιτητάς μιλάω πάντα...οι άλλοι συνεχίζετε κανονικά]!!!
Προχθές ένας φίλος μου πήγε για μπάνιο, αύριο λέει θα χιονίσει στα ορεινά. Τα έχει παίξει εντελώς ο καιρός!!!

-ο-

Και ένα δωράκι από μένα κυρίως για τα καρντάσια εκεί στην ξενιτιά...
Τι; Νομίζατε θα το γλιτώνατε;
Ρε η Ελλάδα σας κυνηγάει όπου κι αν πάτε. Δεν το έχετε καταλάβει;
Λοιπόν επειδή δεν θα θέλαμε να σας στερήσουμε την αγάπη που δείχνετε για την ελληνική τηλεόραση, θα σας την deliverάρουμε μέσω internet.
Όχι τίποτα άλλο αλλά θα χάνατε και το θεσπέσιο δελτίο του STAR... ;)
La voila λοιπόν...
σιγά μην γλιτώνατε

NET
ANT1
MEGA
STAR
ALTER
ALPHA

-o-

- Καληνύχτα μαμά.
- Καληνύχτα Παρασκευούλα και φρόνημα.
Μπορεί να ήταν για κάποιους ένα τρομακτικό παιδικό, λόγω της Παρασκευούλας, γιατί εκείνη την εποχή έφερνε λίγο σε Χαρδαβέλα, και αν αναλογιστούμε πως κατέληξε ο Χαρδαβέλας, με το δίκιο τους κάποια παιδάκια φοβόντουσαν το παιδικό. Παρ` όλα αυτά όμως είναι μια παιδική ανάμηση...
Ο Βασίλης μου έστειλε την μελοποιημένη ανάμνηση σε mp3 [πςςςς!!!!] και την παραθέτω, έτσι για να θυμηθούμε λιγάκι Κοντογιαννίδη[Ρούχλας], Χαϊκάλη[Σεβαστιανός] και οικογένεια Σοφιανού[όλα τα άλλα].
Και άνοιξε αυτό το κουτί...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006

κι ο γιος μου τ` ανταλλακτικό

Είναι γιος της Ελένης Βιτάλη. Προσέξτε. Το ξαναλέω. Είναι γιος της Ελένης Βιτάλη.
Τα πειστήρια εδώ.
Και το όνομα αυτού Νίκος Ξυδής.
Είναι ο άνθρωπος που έχει ξεπεράσει κατά πολύ την μάνα του.
Δεν το πιστεύετε;
Ε όχι...

Ακούστε τότε αυτό με ένα κλικ πάνω του και θα το πιστέψετε : Ήμουν...

Μπορεί κάποιος να ξεπεράσει τον Σταμάτη Γαρδέλη από μουσικής άποψης.
Οχι.
Αλλά μπορεί να τον προσεγγίσει...

-ο-
Thx στον Βασίλη που μου έστειλε το τραγούδι αυτό που νομίζω εκφράζει τον αιώνα ολόκληρο και πλέον αποτελεί το ΕΠΟΣ της Ελληνικής μουσικής σκηνής. Καθώς επίσης και για τον τίτλο που ήταν δική του ιδέα από το τραγούδι Κιβωτός που τραγούδησε η μάνα Ε. Βιτάλη...
Έχω συγκινηθεί με τους στίχους του Νίκου Ξυδή!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 17, 2006

Η ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Γεννήθηκα πριν από αιώνες αιώνων, σε έναν Χώρο όπου δεν υπήρχε χώρος, και σε έναν Χρόνο όπου δεν υπήρχε χρόνος. Με ένα περίεργο ωστόσο τρόπο, αισθάνομαι ότι προϋπήρχα της γενέσεώς μου. Κι ενώ από τότε όλα έχουν αλλάξει, εγώ αισθάνομαι ότι τίποτε δεν αλλάζει. Η παρουσία μου μετρά το αιώνιο.
Όταν ήμουν δευτέρα Λυκείου ήταν θυμάμαι της μόδας το βίβλίο του Γ. Γραμματικάκη "Η κόμη της Βερενίκης". Τότε ήμουν απόλυτος. Έλεγα τότε ότι δεν μπορείς να εκλαϊκεύεις την επιστήμη της φυσικής. Μέγα λάθος.
Και το κατάλαβα μετά από αρκετά αναγνώσματα βιβλίων σπουδαίων ανθρώπων. Το "Χρονικό του Χρόνου" με το οποίο ο Stephen Hawking περιγράφει εκλαϊκευμένα την Μεγάλη έκρηξη και τις Μαύρες τρύπες λέγοντας στον πρόλογο τα εξής:
"Κάποιος μου είπε πως κάθε εξίσωση που θα έβαζα στο βιβλίο θα μείωνε τις πωλήσεις του στο μισό. Αποφάσισα λοιπόν να μην συμπεριλάβω καμία εξίσωση εκτός της εξίσωσης του Αϊστάιν Ε=mc^2...."
μετά το εγωιστικό γονίδιο του Richard Dawkins, ο οποίος πρώτος τόλμησε να εκλαίκεύσει την βιολογία και φυσικά δέχτηκε τόσο επένους όσο και βαρύτατες κριτικές!

Το νέο βιβλίο του Γ. Γραμματικάκη δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Αλλά χθες έκατσα και είδα μέχρι τα χαράματα μια συνέντευξή του η οποία ήταν εκπληκτική.
Μίλησε για τα πάντα που αφορούν το Σύμπαν. Είμαι σίγουρος ότι άλλους θα τους τρόμαζε πολύ να ακούσουν για την αρχή και για το τέλος του Σύμπαντος.
Εμένα με ενθουσιάζει το ότι πλέον ο άνθρωπος δεν δέχεται τα πράγματα οπως του τα έχουν σερβίρει και ψάχνει να βρεί αυτό που θα ονομάζαμε "αλήθεια".
Ακόμα κι αν δε υπάρχει αυτό, δηλαδή αυτή η ενιαία εξίσωση, ξέρουμε αρκετά πράγματα που μας κάνουν να την προσεγγίσουμε.
Ξέρουμε τι συνέβει στα 12 λεπτά μετά την Μεγάλη Έκρηξη, ξέρουμε τι έγινε μετα το πρώτο δευτερόλεπτο μετά την Μεγάλη Έκρηξη.
Και αυτό είναι κάτι εκπληκτικά θαυμάσιο, τουλάχιστον για μένα...

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 16, 2006

What we say? C.I.A.


Μου ήρθε ένα mail προχθές, περί 11/9 και διδύμων πύργων.
Φυσικά δεν είμαι σε θέση να ξέρω και να κρίνω τις τεχνικές λεπτομέριες που περιγράφονται στο κείμενο που σας δίνω παρακάτω, αλλά γνωρίζω την τακτική "επιχείρηση Νόρθγουντς".
Σύμφωνα με το mail, ο ίδιος ο Μπους [όχι φυσικά αυτοπροσώπως] ήταν εκείνος που με εκρηκτικούς μηχανισμούς, έκανε τους πύργους στάχτη και θρίψαλα.
Παραμπέμπω
να δείτε την ανάλογη ταινία του Μ. Μουρ για να δείτε την σχέση της οικογένειας Λάντεν με την Αμερική και τον Μπους,
να διαβάσετε N. Chomsky ο οποίος έχει βγάλει κάποια βιβλία από τότε που μιλα΄πλέον πολιτικά για το φαινόμενο 11/9,
να διαβάσετε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Κούλογλου στο link αυτό η οποία λέει τρελά πράγματα [τα οποία όλοι υποπτευόμαστε].

Παραθέτω το mail [αν και λίγο σεντόνι]:

11/09/2001


Την νεκρική σιωπή του πρωινού της 11/09/2001 ακολούθησαν οι κραυγές και οι πόλεμοι του κυβερνήτη Τζόρτζ Μπους.

Πέντε χρόνια μετά, κάποιες απλές φωνές συνεχίζουν να θεωρούν πως υπάρχουν «θεωρίες συνωμοσίας» για το γεγονός εκείνο, που πλησιάζουν την αλήθεια.

Ίσως μάλιστα, να είναι και η αλήθεια...

Αντιγράφω από το «Ε» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας λόγια από την συνέντευξη του Αμερικάνου καθηγητή Τζέιμς Φέτζερ στον Γιάννη Μπογιόπουλο.

Ο Φέτζερ είναι ακαδημαϊκός και ερευνητής και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να μην πάρει σοβαρά τα όσα λέει. Άλλωστε, μια απλή ανάγνωση θα σας πείσει ότι ομιλούμε για «κοινή λογική» :

«Τα φυσικά ευρήματα είναι τα θεμέλια της δικής μας ανάλυσης (σ.σ. για τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001). Η κυβερνητική άποψη καταρρίπτει τους νόμους της Φυσικής και της Μηχανικής και δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινή.

Για παράδειγμα, κάθε κτίριο είχε 47 ατσάλινες κολόνες στον πυρήνα, διασυνδεόμενες σε μια πολύπλοκη δομή. Μπορούσαν να στηρίξουν βάρος δεκαπλάσιο από όσο είχαν.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η κυβέρνηση υποστηρίζει πως ήταν η σύγκρουση με τα αεροπλάνα και η φωτιά από τα καύσιμα τους που οδήγησε στην κατακόρυφη κατάρρευση. Όμως τα κτίρια ήταν κατασκευασμένα έτσι ώστε να αντέξουν σύγκρουση με αεροπλάνο.

Ο Φράνκ Ντεμαρτίνι, που ήταν συντονιστής στην κατασκευή των δίδυμων πύργων, λέει πως η σύγκρουση αεροπλάνου με τα κτίρια, ακόμα και εάν ήταν πολλαπλή, θα ήταν ανάλογη με το να καρφώνεις μολύβια σε κουνουπιέρα.

Δεύτερο : Η μεγαλύτερη θερμοκρασία που μπορούν να φτάσουν φλεγόμενα τα καύσιμα των αεροπλάνων, στις ιδανικότερες συνθήκες και με άφθονο διαθέσιμο οξυγόνο, είναι 1.800 βαθμοί Φαρενάιτ.

Αυτές οι φωτιές έκαιγαν πολύ χαμηλότερα.. σε εργαστηριακά πειράματα υπολογίστηκε ότι έκαιγαν περίπου σε 500 βαθμούς. Το ατσάλι στο σκελετό του κτιρίου λιώνει στους 2.800 βαθμούς, δηλαδή σε 1.000 βαθμούς παραπάνω από την υψηλότερη θερμοκρασία που θα μπορούσε να προκληθεί από τα καύσιμα.

Ακόμη, πάντα σύμφωνα με τα πειράματα, το ατσάλι, θα μπορούσε να αντέξει σε θερμοκρασία 2.000 βαθμών για έξι συνεχής ώρες, χωρίς να δείξει εμφανή κόπωση. Το ένα κτίριο, ο νότιος πύργος που έπεσε πρώτος - ενώ ήταν ο δεύτερος που χτυπήθηκε -, κατέρρευσε ή καλύτερα εξαφανίστηκε έπειτα από μια ώρα.

Ο βόρειος πύργος έπειτα από μιάμιση ώρα. Έτσι, οι φωτιές έκαιγαν σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία για πολύ μικρότερο διάστημα για να αποδυναμώσουν το ατσάλι. Δεν θα μπορούσε να λιώσει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, γιατί το ατσάλι δεν θα μπορούσε υπό αυτές τις συνθήκες.

Ακόμη, συζητήσεις με πολιτικούς μηχανικούς, με έχουν πείσει πως η σχεδίαση του κτιρίου ήταν τέτοια που δεν θα έκανε κατακόρυφη κατάρρευση. Υπάρχει ένα και μοναδικό πιθανό σενάριο για να γίνει μια κατακόρυφη κατάρρευση.

Έπρεπε όλες οι κολόνες υποστήριξης να κοπούν την ίδια στιγμή. Αυτό είναι εντελώς γελοίο! Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει αυτό μέσω θερμότητας. Μπορεί να γίνει μόνο μηχανικά ή με την χρήση εκρηκτικών.»

Ο καθηγητής Φρέιζερ στέκεται σε ένα ακόμα συγκλονιστικό στοιχείο, το χρόνο της κατάρρευσης των πύργων : «Η επίσημη επιτροπή που ερεύνησε το θέμα αναφέρει στην σελίδα 305 του πορίσματος ότι ο νότιος πύργος έπεσε σε δέκα δευτερόλεπτα. Το εκπληκτικό είναι ότι εάν αφήσω εάν αντικείμενο απ' αυτό το ύψος θα φτάσει στο έδαφος σε 12 δευτερόλεπτα! Αυτό σημαίνει ότι τα κτίρια έπεσαν με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν της ελεύθερης πτώσης! Δεν υπήρχε η παραμικρή αντίσταση από τους κάτω ορόφους. Είναι φαινόμενο που είναι αδύνατο να εξηγηθεί με τη Φυσική, χωρίς την μαζική χρήση εκρηκτικών.....

Άλλα συγκλονιστικά από την συνέντευξη του ακαδημαϊκού καθηγητή που ηγείται του σχήματος. «Ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11ης Σεπτεμβρίου» και αριθμεί περίπου 300 μέλη, τα περισσότερα από τα οποία έχουν την δυνατότητα επιστημονικών ερευνών :

«Αν η έρευνα μας είναι σωστή, η αμερικάνικη κυβέρνηση έχει χρησιμοποιήσει βία και απειλή βίας για να εγκαταστήσει το φόβο στον αμερικάνικο λαό.

Οι Ντικ Τσέινι, Ντόναλντ Ράμσφελντ και Πολ Γούλφοβιτς θέλουν να δημιουργήσουν μια αμερικανική αυτοκρατορία. Μας το είπαν! Μας είπαν τι θέλουν να γίνει. Σχεδίασαν ένα λεπτομερές σχέδιο. Λέγεται «πρόγραμμα για το νέο αμερικάνικο αιώνα».

Η ιδέα ήταν να φτιάξουν μια σειρά από ισχυρές βάσεις σε όλον τον κόσμο και να επεμβαίνουν επιθετικά στη Μέση Ανατολή - όχι μόνο για να ελέγχουν τα φυσικά αποθέματα εκεί αλλά και για να αποκτήσουν πολιτική επιρροή σε αυτήν την κρίσιμη γεωπολιτικά περιοχή.

Αλλά πιθανότατα ο αμερικανικός λαός δεν θα ήταν διατεθειμένος να υποστεί οικονομικές θυσίες και τις απώλειες των ιδίων του των παιδιών για να υποστηρίξει αυτό το σχέδιο, εκτός εάν υπήρχε κάποιο φοβερά τραυματικό γεγονός, παρόμοιο με το Περλ Χάρμπορ....

Υπήρξε ένα θέμα ασφαλείας στους δίδυμους πύργους, δυο εβδομάδες πριν την 11/09. τα κτίρια έκλεισαν, οι υπάλληλοι πήγαν σπίτι τους, οι κάμερες ασφαλείας έσβησαν και οι μηχανικοί μπήκαν μέσα. Ήταν η ώρα που τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά.

Ο Στίβεςν Τζόουνς, καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο ΒΥU, υπολόγισε ότι χρειάζονταν περίπου δέκα επισκέψεις από δέκα άτομα για να φυτευτεί η απαραίτητη ποσότητα των εκρηκτικών.

Η υπεύθυνη εταιρία για την ασφάλεια του World Trade Center ήταν η Securecom. Ένας από τους διευθυντές ήταν ο Μάρβιν Μπους, αδελφός του προέδρου Μπους και ένας άλλος ξάδελφός του. Όπως λένε και στα δικαστήρια, υπήρχε το κίνητρο, τα μέσα και η ευκαιρία.

Υπήρχε και το World Trade Center 7 που έπεσε στις 5,20 το απόγευμα. Αυτό ήταν ένα κτίριο 47 ορόφων, που δεν χτυπήθηκε από αεροπλάνο και δεν είχε φωτιές από καύσιμα.
Ο Λάρι Σίλβερσταϊν, που το νοίκιαζε, το είχε ασφαλίσει κατά τρομοκρατικής επίθεσης έξι εβδομάδες πριν για 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Ήταν μια κλασική ελεγχόμενη κατεδάφιση με την χρήση των εκρηκτικών.


Παραφράζοντας το έργο του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται ελπίς» μάλλον πρέπει να φωνάξουμε «Ζητείται αλήθεια»....

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006

Server

Φωτογραφία από την γραμματεία μας...

Τον πιάσανε . . .

Όπως είπε και ο Μπρέχτ:

Τι είναι άραγε πιο εγκληματικό;
Να κλέψεις ή να ιδρύσεις μια τράπεζα;


Όρνιθες


Μόλις έχω γυρίσει από την θεατρική παράσταση "Όρνιθες" του Αριστοφάνη.
Φοβερό, αστείο, καυστικό, χυδαίο εκεί που έπρεπε και προφητικό.
Ένας σχολιασμός της κοινωνίας μας, η οποία αντιμετωπίζει πολλά σύνθετα προβλήματα όπως και η κοινωνία του 414 π.Χ. [τότε που ο Αριστοφάνης έγραψε τις Όρνιθες].


Γιάννης Μπέζος.
Καταπληκτικός. Δεν έχω λόγια. Είτε ο ρόλος γράφτηκε πάνω σε αυτόν είτε προσάρμοσε άψογα την παρουσία του πάνω στον ρόλο του. Και στις δύο περιπτώσεις το έκανε απίθανα.

Κατά άλλα η παράσταση ήταν πάρα πολύ αστεία. Σε βαθμό που τελικά, όλοι έβλεπαν και ακούγαν εμένα που γελούσα. Δεν πρέπει να σταμάτησα να γελάω. Μόνο όταν έβγαινε ο χορός. Γενικά μου την ψιλοσπάνε τα χορευτικά, αν και το συγκεκριμένο ήταν προσαρμοσμένο πάνω στη μουσική του Χατζιδάκη και τα παιδιά έπαιξαν πολύ καλά.


Και γελάσαμε και μάθαμε κάτι σήμερα...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 13, 2006

Με Βγαλ

Πόσο πάει η κουμπαριά;
2,5 εκατομμύρια;

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2006

Παρ...αλογισμός τα πρωινά

Δεν είναι να σηκώνεσαι πρωί και ν` ανοίγεις τηλεόραση.
Τι γίνεται ρε παιδί μου. Της εκδιδομένης...
Τα πρωινάδικα συναγωνίζονται ποιος θα πει περισσότερα. Είναι, δεν είναι μαλακίες, αρκεί να είναι περισσότερα.
Έκανα ζάπινγκ και εκτός από την ΕΤ1 που είχε Καραγκιόζη [χίλιες φορές καλύτερο από τα άλλα], όλοι οι άλλοι συζητούσαν ότι γούσταρε ο καθένας.
Κοιτάξτε. Για κανα εικοσάλεπτο [και πολύ λέω] καλά είναι, γιατί μερικά έχουν γέλιο πριν γίνουν εκνευριστικά.
Για παράδειγμα. Είχε έναν παπά και που μιλούσε γιατί απαγόρευσαν τον στολισμό της εκκλησίας και την ρίψη ρυζιού σε γάμους. Το θέμα [ και το γέλιο ] είναι ότι όλες οι απαγορεύσεις αφορούσαν πράγματα για τα οποία η εκκλησία δεν παίρνει φράγκο... Σου λέει αντί να πληρώνω καθαρίστρια να μου σκουπίζει τα ρύζια, δεν τραβάω μια απαγόρευση; Ενώ απαγορεύσεις σε θέματα που κερδίζουν οι εκκλησίες, πουθενά!
Πας και σου λέει, "για να ανάψω τα φώτα πρέπει να πληρώσεις". Κάτσε ρε φίλε. Εσύ το πληρώνεις το ρεύμα; Ο δήμος που ανήκεις δεν το πληρώνει [και άρα εγώ με τα δημοτικά τέλη ]; Θα μας τρελάνεις; Και νερό και ρεύμα και ότι γουστάρεις σε πληρώνει.
Μετά σου λέει ότι για να πει Ησαΐα χόρευε πρέπει να δώσεις και κάτι τις στο τέλος, κρυφά κάτω από το ράσο. Ναι. Το έμαθα και αυτό. Υπάρχει κρυφή τσέπη κάτω από το ράσο.
Να. Γιατί σου λέει ότι τον ξύπνησες Σαββατιάτικα. Κάτσε ρε φίλε δημόσιος υπάλληλος δεν είσαι; Και τι εννοείς σε ξύπνησα. Αφού απόγευμα είναι ο γάμος [από τον μεσημεριανό;].

Anyway, τι λέγαμε;
Α ναι. Ούτε τα μεσημέρια δεν είναι να ανοίγεις τηλεόραση. Άνοιξα για 5 λεπτά και είδα σε εκπομπή [πλέον δεν χρειάζεται να λέμε τον όρο "κουτσομπολίστικη εκπομπή". Θα το λέμε απλά εκπομπή ή ειδήσεις του STAR όροι ισοδύναμοι] ότι οι περισσότεροι singers βραδινών μαγαζιών [=μπουζούκια] παίρνουν από 3.000 μέχρι 8.000 Ευρώ την βραδιά. Πω ρε φτώχια καταραμένη. Ήθελα να ξερα πως ζούνε αυτοί οι άνθρωποι. Κρίμα τα παιδιά...

Και ναι είναι πλέον ΓΕΓΟΝΟΣ:
Το STAR, είπε μετά από τρία χρόνια, είδηση. Μια. Η οποία κράτησε λιγότερο από μισό λεπτό. Εντάξει τόσο μπόρεσαν να αναλύσουν το θέμα τα παιδιά. Συγκλονιστικό. Πραγματικά.

Βάζουν Όλιβερ και το πρωί πλέον.
Τι κι αν βλέπουμε; Πάλι στον γύρο καταλήγουμε...

Α!!!! Έρχεται και στην Ελλάδα η μόδα του τηλεμάρκετινγκ - διαφήμιση. Στην Αμέρικα όλες οι διαφημίσεις είναι τηλεμάρκετιγκ - style.
Άντε βρε ποιος τη χάρη μας, θα βλέπουμε εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο τον Τζακ Νόρις να κάνει γυμναστική με ένα ηλίθιο συνήθως πολυμηχάνημα και να προσπαθεί να μας πείσει ότι με αυτό και μόνο με αυτό έχει κάνει σώμα...

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 11, 2006

κάψιμο

Την έψαχνα καιρό την φωτογραφία αυτή. Την είχα δει πριν δυο τρία χρονάκια και πλεόν νομίζω ότι μας εκπροσωπεί εμάς τους καμένους και γενικά όλους τους προγραμματιστές...
[οι οποίοι λιώνουν το καλοκαίρι projectάροντας]


Τραγελαφικό

[Δεν το λέω εγώ. Όλος ο κόσμος το λέει]

Τι είναι άσπρο και από την πρώτη στιγμή σου χαμογελά και απομακρύνεται;





Το πτυχίο

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 09, 2006

Εύρηκα ! ! !

Ξέρω τι χρειάζεται.
Ένα χρόνο αγρανάπαυση . . .

[update]

Επειδή μας έχουν ξεσκίσει,
το blog καλεί τους φοιτητάς
να αντιδράσουν στον βιασμό τους.

[update 2 - Κινέζικα 2]

Πληροφορίες για το μάθημα που δίνουμε δίνονται στο παρακάτω link:
ΠΡΟΣΟΧΗ: ό,τι καταλαβαίνετε καταλαβαίνουμε και απο το μάθημα και από το site

http://www.joyo.com/

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 08, 2006

Περί εξεταστικής ο λόγος...

Μιας και βρισκόμαστε σε περίοδο εξεταστικής θυμήθηκα ένα ανεκδοτάκι:

Σε εξετάσεις Φυσικής σε κάποιο πανεπιστήμιο ο καθηγητής εξέταζε τους φοιτητές του προφορικά και έναν έναν. Περνάει ο πρώτος, του λέει ο καθηγητής:
- Είσαι σε ένα τρένο που κινείται με σταθερή ταχύτητα u=100 km/h και κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο. Ξαφνικά ζεσταίνεσαι. Τι κάνεις τότε;
Ο φοιτητής απαντάει:
- Ανοίγω το παράθυρο.
Οπότε του λέει ο καθηγητής:
- Ωραία!!! Ποια η αντίσταση του αέρα που αναπτύσσεται μετά το άνοιγμα του παραθύρου, ποια η μεταβολή της τριβής μεταξύ τρένου και γραμμών και τέλος ποια η νέα ταχύτητα του τρένου;
Ο κακόμοιρος ο φοιτητής μην ξέροντας να απαντήσει κόβεται. Αυτό συνεχίζεται με όλους τους φοιτητές ώσπου μπαίνει ο τελευταίος, ο οποίος είναι μεγαλοετής [έχει ξεπεράσει κατά πολυ΄το Ν+2]. Του λέει ο καθηγητής:
- Είσαι σε ένα τρένο που κινείται με σταθερή ταχύτητα u=100 km/h και κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο. Ξαφνικά ζεσταίνεσαι. Τι κάνεις τότε;
Οπότε ο φοιτητής του λέει:
- Βγάζω το σακάκι μου.
Ο καθηγητής του λέει:
- Ζεσταίνεσαι πολύ!
Φοιτητής:
- Ε τότε βγάζω και τη μπλούζα μου.
Καθηγητής:
- Ζεσταίνεσαι πάρα πολύ!
Φοιτητής:
- Ε βγάζω και το παντελόνι μου αν ζεσταίνομαι τόσο πολύ.
Καθηγητής:
- Μα μιλάμε καίγεσαι!
Φοιτητής:
- Ε τότε βγάζω και το σώβρακό μου, τι να κάνουμε.
Καθηγητής:
- Ωραία... Είναι κι ένας αράπης εκεί και αν το βγάλεις θα σε γαμήσει... Ακόμα θες να γδυθείς;
Φοιτητής:
- Κοιτάξτε κύριε καθηγητά εγώ προσπαθώ να πάρω πτυχίο εδώ και πόσα χρόνια και συνέχεια με κόβετε. Και ΟΛΟ το τρένο να με γαμήσει εγώ το παράθυρο ΔΕΝ το ανοίγω!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006

Μια συνταγή

Περασμένες κατά μισή ώρα τις τέσσερις τα χαράματα και ενώ πάλευα με ένα διακριτό μετασχηματισμό Fourier διαδεχόμενος από αντίστροφο μετασχηματισμό Ζ σε ένα IIR φίλτρο, η άκρη του αριστερού ματιού μου πέφτει σε έναν τύπο στην τηλεόραση ο οποίος κάτι μαγείρευε.
Κοιτάξτε. Για να πω την αλήθεια την συνταγή δεν την πρόλαβα από την αρχή, αλλά υπέθεσα τι μπορεί να έκανε. Εγώ είδα τον τύπο να παίρνει κρασί κόκκινο και ένα κομμάτι σοκολάτας. Έριξε το κρασί στο τηγάνι και μετά την σοκολάτα. Μετά αυτό είπε ότι ήταν μια νοστιμότατη σάλτσα για κρέας.
Όχι τίποτα άλλο αλλά έφαγε κιόλας από αυτό.
Ε δίκιο θα έχει. Για να βγαίνει και στην τηλεόραση κάτι παραπάνω θα ξέρει.
Κάτσε γιατί να έχει δίκιο. Μπορεί να ήταν μαλακία η συνταγή. Είναι δυνατόν να ρίξεις σοκολάτα λιωμένη με κρασί πάνω από κρέας. Έτσι κι αλλιώς τόσες συνταγές του Τσελεμεντέ βγαίνουν εν τέλει αηδία.
Θα δοκιμάσω. Μη με φάει και η περιέργεια...
Να δοκιμάσω ρε γαμώτο, αλλά πως το έκανε;
Ήταν και τεσσεραμιση το βράδυ. Μη μπερδέψω τον μετασχηματισμό Fourier με την συνταγή και πάθω καμιά ζημιά.
Κάτσε. Καλά πρέπει να είδα.
Σίγουρα δεν αναφλέγεται το κρασί;
Να τα ετοιμάσω όλα.
Ένα μπουκάλι νερό [μήπως πιάσει φωτιά]. Λίγο red wine [κρατάμε και λίγο για το φαΐ]. Μια σοκολάτα.
Τηγάνι στην φωτιά.
Ρε γαμώτο. Αυτός είχε και κάτι άλλο μέσα στο τηγάνι πριν ρίξει το κρασί.
Μπα. Δεν πειράζει!!!
Πάμε και ο Fourier βοηθός.
Το κρασί να βράσει; Μπα!!!
Καλά την έχω κατοχυρώσει την φωτιά σίγουρα. Το θέμα είναι μέχρι που θα επεκταθεί. Ελπίζω να πιάσει μόνο το διαμέρισμά μου.
Ο κύβος ερίφθει....
Ρίχνω κρασί στο τηγάνι. Δεν έγινε ανάφλεξη. Ευτυχώς δεν λέτε!!!
Ρίχνω και την σοκολάτα. Έκανα μαλακία. Πήρα πικρή σοκολάτα.
Άλλη φορά θα δοκιμάσω με Lacta . . .
Και αυτό ήταν. Ανακάτεμα και τσουπ . . .
Καλούτσικη έγινε η σάλτσα αλλά για να πω την αλήθεια προτιμώ την καρμπονάρα.
Μπας και δεν την έβαλε πάνω σε κρέας και ήταν για επιδόρπιο;
Καλά ας αρκεστώ καλύτερα σε αυτά που ξέρω να κάνω. Δοκιμές μετά την εξεταστική, μετά την αγορά πυροσβεστήρα.

Γενικά ο τύπος στην ΕΤ1 μαγειρεύει φοβερά...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 05, 2006

Κατάμαυρη θητεία

Έπεσε κάτω. Η παραλλαγή που φορούσε, από αυτές που έπρεπε να βάλουν σαν ενοχή πάνω τους, άλλαξε χρώμα. Πάνω του ορθώνονταν σαν κοράκια, τεράστιες λεύκες και το κεφάλι του βαθιά χωμένο μέσα στα, σαν την ψυχή του, ξερά φύλλα, μετά τα βίας που φαίνονταν. Η αναπνοή του πλέον άρχισε να τρέχει μήπως και προλάβει αυτό που οι άνθρωποι ονόμασαν τέλος. Ακούστηκαν κάποια βήματα και ακαθόριστες λέξεις στον ορίζοντα. Έτσι τους είχαν πει. Έπρεπε λέει. Και που ήταν όλοι οι άλλοι; Κρυμμένοι πίσω από τους φόβους και τις λέξεις τους. Κρυμμένοι πίσω από αυτόν που τώρα κείτεται στο φθινοπωρινό δάσος του φόβου και της γαλήνης.

Η εντολή ήταν σαφής. Γιατί ήταν εντολή. Έπρεπε λέει. Χωρίς γιατί και όχι. Χωρίς πως και αλλά. Ως αγέλη ζώων έπρεπε να αντιδρούν πλέον. Ως ζώα έπρεπε να αντιδρούν. Γιατί. Γιατί έπρεπε. Να κατασπαράξουν τον εχθρό. Εχθρό; Ναι εχθρό. Και αυτός; Ήταν και αυτός εχθρός; Ποιανού; Κανενός. Ήταν φίλος όμως. Και αυτό ήταν αμαρτία βλέπεις. Ήταν φίλος της ζωής.

Μια μέρα κάθισε μακριά από τους άλλους. Απομόνωση. Δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Γιατί πλέον η ζωή χωρίζονταν σε δύο μεριές. Αυτή που έπρεπε και αυτή που δεν έπρεπε. Ας τα αντιστρέψει για λίγο. Δεν τον βλέπουν. Κοίτα. Κοίτα που έφτασε. Να φοβάται τον φίλο του. Την ίδια του την ζωή.

Σηκώθηκε απότομα. Αυτό δεν έπρεπε να το κάνει. Γιατί η φύση αντιδρούσε στο θέαμα της απότομης αλλαγής. Για τον εχθρό έπρεπε να το κάνει. Γιατί η φύση σίγουρα θα αντιδρούσε στο θέαμα της απότομης αλλαγής.

Και όμως η φύση δεν ανταποκρίθηκε. Δεν έδωσε την σημασία που άρμοζε σε αυτόν.

Πέταξε το όπλο κάτω και συνέχισε έτσι, γυμνός από φόβο και ιδέες.

Αυτό στα χρόνια του το λέγανε περίπατο. Αυτό ήταν. Αυτό ήθελε χρόνια τώρα. Έναν περίπατο.

Η κρότος δεν άργησε να έρθει. Και ήταν λύτρωση, αλλά και θλίψη ταυτόχρονα.

Ήταν αυτός. Εκεί. Το κόκκινο χρώμα ήταν παντού πλέον. Το λιόγερμα χτυπούσε πάνω του, αφήνοντας κατακόκκινο το πρόσωπό του . Όλα ήταν κόκκινα, ακόμα και η ψυχή του.

Έκλεισε τα μάτια. Έκανε την τελευταία ευχή.

Και ξανάνοιξε τα μάτια του. Ήθελε πάντα να βλέπει. Να βλέπει. Γιατί έρχονταν χειμώνας.

-o-

Για το grXhome

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 04, 2006

Μια ανόητη ιστορία

Ο Κώστας πλησίασε απειλητικά το παράθυρο του σπιτιού του.

Έξι τα χαράματα κι όμως ο ύπνος δεν τον πήρε ακόμα. Κοίταξε κάτω, δια μέσου του τζαμιού που χτυπιόταν ανελέητα από την βροχή που έπεφτε εδώ και τρεις ώρες.

Άφησε τον ήχο της βροχής να διαπεράσει την ίδια του την ψυχή. Ποτέ δεν το είχε ξανακάνει αυτό. Έκλεισε τα μάτια μήπως κι ονειρευτεί. Η τύχη παίζει μαζί του. Άνοιξε τα μάτια αργά και παρακαλώντας τον Μορφέα να του απαλύνει τον πόνο σωριάστηκε στο ξύλινο πάτωμα.

Η Ελένη κρατώντας μια ομπρέλα, από αυτές τις ξύλινες της δεκαετίας του 80, κατευθύνεται με μια μαύρη βαλίτσα στον σταθμό των τρένων. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις αν κλαίει ή αν τα πρόσωπό της είναι απλά βρεγμένο από την βροχή. Σταματάει, σκουπίζει το πρόσωπό της με το μανίκι της μάλλινης μπλούζας που φοράει και ξαναξεκινάει. Στο άγνωστο, αλλά μακριά από εδώ.

Το εδώ είναι το Παρίσι. Ακόμα και βροχερό είναι ερωτικό. Κάποια εκδήλωση έχει τραβήξει τα πλήθη από τους καναπέδες του και τους έχει αφήσει απαλά μπροστά στον Σηκουάνα που γαλήνιος και πένθιμος ρέει νωχελικά προς την λύτρωσή του.

Το απόγευμα έφτασε και ο ουρανός ντύθηκε με τα σκούρα του ρούχα, αφήνοντας το νου να κατρακυλήσει προς το αναμενόμενο. Ποιος θα το έλεγε ότι η μέρα ετούτη θα μετουσιωθεί σε ένα φονικό παράγγελμα. Ο κόσμος όμως απτόητος. Είχε ακούσει. Ναι είχε ακούσει ότι εκεί γύρω θα γινότανε. Και πήγε για να πνιγεί στην χαρά της μουσικής γαλήνης. Τι κι αν οι πρώτες ψιχάλες υπόσχονταν χαλασμό.

Οι μουσικές παίζουν πλέον. Και οι όχθες του ποταμού έχουν γεμίσει ζευγάρια όλων των ηλικιών. Κάπου εκεί, μεταξύ άλλων, κάθεται ένα ζευγάρι για άλλους περίεργο, για άλλους ρομαντικό, για άλλους αδιάφορο. Ώρες τώρα κοιτάζονταν στα μάτια, χωρίς καμιά κουβέντα, χωρίς ένα χάδι, χωρίς ένα φιλί.

Το σύνολο ταίριαζε απόλυτα. Ξανθιά, γαλανομάτα και ήρεμη κοπέλα. Το όνομα της Ελένη. Αυτός, καστανός, μαυρομάτης και το όνομα του Κώστας.

Χρόνια τώρα στο ίδιο παγκάκι. Κάτω από το φως του φεγγαριού, γεμάτοι όνειρα και σχέδια. Γεμάτοι ελπίδα.

Η πρώτη βροντή δεν άργησε να έρθει. Και εκεί κοντά παραμόνευε το χάος.

Ο Κώστας πήρε αγκαλιά την Ελένη, προστατευτικά. Σαν τα χελιδόνια που με τις φτερούγιες προστατεύουν τα μικρά τους από την καταστροφή. Φτάσανε κοντά στο σπίτι.

Κάποιος είπε ότι κοντοστάθηκαν στα σκαλοπατάκια. Άλλαξαν τρεις κουβέντες και η Ελένη γύρισε την πλάτη της στον Κώστα, σκύβοντας ταυτόχρονα το κεφάλι της προς τα κάτω. Ποτέ δεν το είχε ξανακάνει αυτό. Πάντα, πάντα τον κοίταζε βαθιά στα μάτια.

Ο κεραυνός χτύπησε δυνατά την καμπάνα της εκκλησίας. Ένα δάκρυ άρχισε να κυλά. Παίρνοντας το δρόμο της φυγής, της μη επιστροφής. Ο Κώστας μη μιλώντας γύρισε το κεφάλι, κάτι μουρμούρισε και ανέβηκε το πρώτο σκαλί. Το ποτάμι άρχισε να κυλά γρηγορότερα και ο κόσμος διαλύθηκε. Άλλοι στα μαγαζιά και άλλοι στα σπίτια τους.

Το τρένο θα έφευγε σύντομα. Και ήταν το τελευταίο. Στράγγισε την μάλλινη μπλούζα και περίμενε το πεπρωμένο της. Αυτό που δεν το διάλεξε αλλά ήρθε. Και η μόνη λύση ήταν αυτό που έβλεπε πλέον να ορθώνεται μπροστά της. Ένα τρένο. Το τρένο της φυγής.

Άργησε δυο τρία λεπτά να συνέλθει. Σηκώθηκε αργά από το ματωμένο από αίμα και πόνο πάτωμα, και έτρεξε μέχρι την πόρτα. Έκανε να ανοίξει αλλά ήταν κλειδωμένη. Δεν έκανε δεύτερη προσπάθεια. Έπεσε μόνος του κάτω στο ξύλινο πάτωμα και έκλεισε τα μάτια του. Και ονειρεύτηκε. Για πρώτη του φορά.

----------------------------------------------------------------------------------------

Για το grXhome.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 01, 2006

Τι να λέμε τώρα...



101-95

Τα δεκάλεπτα: 14-20, 45-41, 77-65, 101-95

Πάμε τέλικο...
Τους πατήσαμε!!!
Ρίξαμε κατοστάρα στους Αμερικάνους...
Τι να λέμε τώρα!!!


Και λίγα λες...

Καλός αλλά μόνος ρε φίλε...

Και ο Σοφοκλής καρφώνει...