Τετάρτη, Ιουλίου 19, 2006

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν

Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη έχει επιτευχθεί.
Επιτυχώς;
Επιτυχώς.
Το θέμα είναι τι βρήκαμε εδώ που γυρίσαμε.
Αυτά που λένε [και εγώ το έλεγα] ότι τίποτα δεν αλλάζει στον δήμο μας και υπάρχει στασιμότητα στα πάντα, έχω να δηλώσω ότι είναι ψέματα!!!
Η επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη άλλα πράγματα έδειξε:
Παίρνω το αμάξι να πάω μέχρι την θάλασσα και εκεί κατάλαβα ότι κάτι έχει αλλάξει...
Δημιουργήθηκαν 8 νέες λακκούβες μέσα στην μέση του δρόμου σε μια απόσταση 10 μέτρων. Με αποτέλεσμα, εγώ ο ανυποψίαστος να έχω εφησυχασθεί και να οδηγάω αμέριμνος, ώσπου το αμάξι πέφτει στην πρώτη λακκούβα. Και είναι οι άτιμες όλες σε σημεία που πατάνε οι ρόδες. Και καπάκι να πέφτω και στις επόμενες. Ολα αυτά είχαν αποτέλεσμα να αρχίζω να βλασθημώ δυνατά με ανοιχτά τα παράθυρα.
Οι γύρω με κοιτούσαν με περιέργεια και μίσος που τους χαλούσα τον "ύπνο" τους!!!
Μα έτσι δεν ήταν πάντα;
Και εγώ που νόμιζα...
Και αυτές οι λακκούβες, οι άτιμες, στον δρόμο μου βρέθηκαν; Οχι. Είναι παντού οι πουτάνες. Σαν τις ερινύες μας κυνηγάνε. Μόνο τους υπεύθυνους δεν κυνηγάνε. Γιατί στους δρόμους των υπευθύνων όλα είναι ωραία και καλά. Μα αυτή η τύχη...
Γύρω γύρω λακκούβες και εκεί που ζουν οι έχοντες τίποτα!

Άλλαξαν και άλλα πράγματα. Βέβαια.
Κάθε χρόνο μαζευόμασταν για μπάλα στο λύκειο. Και περιμένεις ότι μετά το μουντιάλ θα είναι πιο πωρωμένοι τα παιδιά, πάω και δεν βρίσκω κανέναν. Καλά λέω που πήγαν όλοι;
Και έμαθα.
Νέα μόδα σου λέει. Πάνε στη θάλασσα και παίζουν μπιτς βόλεϊ.
What the hell?
Και εγώ ρε παίδες που δεν πληρώ τις προϋποθέσεις του μπιτς βόλεϊ;
Τίποτα.
Αλλά τόλμησα και έπαιξα. Δύο φορές μέχρι τώρα.
Την τελευταία φορά όλοι νίκησαν εκτός από εμένα. Πως γίνεται; Απλό.
Ήμουν από την μία ομάδα, με την οποία έπαιξα δύο σετ. Τα χάσαμε και τα δύο.
Μετά μου είπαν να πάω με την άλλη ομάδα. Παίξαμε ένα σετ, το οποίο και χάσαμε.
Αρα όλοι κέρδισαν τουλάχιστον ένα σετ εκτός απ0ό εμένα.
Δεν τραβάει αυτό το άθλημα σε μένα...

Τι να πεις;

Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

Καλό καλο καίρι ! ! !

φευγω εφευγον φευξομαι εφυγον πεφευγα επεφευγειν

Ηρθε νομίζω η ώρα να φεύγω και εγώ από την Πάτρα.
Πήγα για ουζάκι στον Μάκη (Κουλό,)ετσι για να φύγω με ευχάριστες αναμνήσεις από Πάτρα και είμαι έτοιμος για διακοπές.
Επομένως η επόμενη ανταπόκριση θα είναι από επάνω!!!
Σας χαιρετώ.
Και καλό σας καλοκαίρι, όσο και αν διαρκέσει αυτό!!!

Εγώ θα βρίσκομαι στην παρακάτω παραλία,
ονομαζόμενη και Καλαμίτσι στην Χαλκιδική.


Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2006

Βουκεφάλες

Ρε παιδιά μια ερώτηση να σας κάνω.
Πως είναι δυνατόν κάποιος να ψηφίσει για νομάρχη τον Ψωμιάδη;
Όπως λέει και ο Κακαουνάκης:
"Ποιός τον έβγαλε αυτόν νομάρχη; Οι μαλακίες μας!!!"
Λοιπόν βρήκα ένα video στο οποίο ο Ψωμιάδης, νομάρχης αυτή τη στιγμή στη Θεσ/νίκη και υποψήφιος νομάρχης [ο οποίος φέρεται να παίρνει τις εκλογές από την πρώτη Κυριακή] καίει βιβλία του κ. Ανδρουλάκη.
Ήμαρτον. Ποιός στενοκέφαλος είναι δυνατόν να σπαταλήσει την ψήφο του για να εκλέξει τον Ψωμιάδη;

video

============================================

Μου ήρθε με mail και η παρακάτω photo και την παραθέτω, καθώς επίσης και κάποια links που δόθηκαν σε προηγούμενο post:
Αδιόρθωτος αυτός ο άνθρωπος!!!

Πώς είδαν την φάση οι:
Οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι, οι Έλληνες διαιτητές, η μάνα του Ματεράτσι, οι Γερμανοί, οι Ιταλοί :
εδώ

καθώς επίσης και:
ZIDANE a new way to solve problems.. do it like zidane...

Αυτά...

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Κεφαλλονιά Μέρος Τρίτο

Μέρα τρίτη
Η τρίτη μέρα άρχισε πάλι με βρισίματα από τον Μητσάρα μέσω κινητού στους άλλους, αλλά αυτή τη φορά για ακαθόριστους λόγους ή για λόγους που εγώ δεν καταλάβαινα μέσα στον ύπνο μου.
Είχαμε αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ να νοικιάσουμε αμάξι μπας και ξεφύγουμε λιγάκι από τον Μακρύγυαλό και την πλατεία του Αργοστολείου.
Έτσι το πρωί αφήσαμε τον Χρήστο και τον Βασίλη να πάνε να βρούνε αμάξι για να νοικιάσουμε.
Ενώ αυτοί έψαχναν, εμείς καθίσαμε με τα μπατσόνια του ξενοδοχείου και βλέπαμε TV και τρώγαμε το πρωινό που μας έφεραν οι άλλοι κατά τον γυρισμό τους από το ψάξιμο.
Τελικά δεν είχαν καταφέρει να βρούνε αμάξι.
Έτσι καταλήξαμε να ρωτάμε εγώ και ο Χρήστος [οι άλλοι δεν ξέρω καν τι έκαναν την ώρα που εμείς ψάχναμε] για να βρούμε κανά αμάξι.
Αφού βρήκαμε ένα σε καλή τιμή, το οποίο θα μας το έφερναν από ένα διπλανό χωριό, αρχίσαμε να ρωτάμε την ξενοδόχο για το πού να πάμε. Θέλαμε να πάμε στο Μύρτο [ξακουστή παραλία]. Έτσι έβγαλε ένα χάρτη και άρχισε να μας δείχνει διαδρομές που μπορούμε να ακολουθήσουμε, δίνοντας ταυτόχρονα και συμβουλές!!!
Τελικά πήραμε τον χάρτη που μας έδωσε και πήγαμε να κάτσουμε να περιμένουμε το αμάξι.
Σε λίγη ώρα ήρθε και το αμάξι. Ένας τύπος μπήκε μέσα όπου ήμασταν εγώ ο Μητάρας και ο Χρήστος.
Επειδή ο Χρήστος θα έπαιρνε το αμάξι έπρεπε αυτός να υπογράψει τα χαρτιά.
Και αρχίζουμε. Εγώ και ο Μητσάρας να είμαστε ακριβώς δίπλα, να μην μιλάμε και απλά να ακούμε.
- τύπος: "Βάλτε εδώ το όνομά σας"
- Χρήστος: "Και το επίθετο;"

Άρε Χρήστο ζωγράφισες πάλι.
Αφού με τα χίλια ζόρια υπογράψανε τα χαρτιά, ο τύπος δίνει στον Χρήστο ένα χάρτη, για τους δρόμους της Κεφαλλονιάς. Εκεί ο Χρήστος του λέει: "Μας έχει δώσει έναν και η κυρία που έχει το ξενοδοχείο"
Εκεί σηκώνομαι εγώ αφού με δυσκολία προσπαθούσα να μην βάλω τα γέλια, παίρνω τον χάρτη και ευχαριστώ τον τύπο.
Και αρχίζει το trip.
Συνοδηγός ο Βασίλης. Οι άλλοι τρεις στο πίσω κάθισμα.
Είναι τώρα ο Βασίλης με τον χάρτη και προσπαθεί [με επιτυχία ομολογώ] να μας καθοδηγήσει. Στην αρχή χαθήκαμε λιγάκι, αλλά με κάποιες ερωτήσεις στους περαστικούς βρήκαμε τον δρόμο μας. Στο δρόμο ο Βασίλης να μας λέει ιστορίες για το πώς κάποιος είχε μάθει να πηδάει από το αμάξι όταν δεν θα μπορούσε να αποφύγει ένα ατύχημα. Δεν ξέρω για τους άλλους εγώ ήμουν από το παράθυρο, δεν είχα πρόβλημα. Ο Κώστας που καθόταν στην μέση πως θα πηδούσε έξω;
Φτου, μακριά από μας τέτοια πράγματα.
Καλά για το οδικό σύστημα της Κεφαλλονιάς δεν έχω να πω και πολλά. Απλά είναι χάλια. Αλλά οι αποστάσεις είναι αρκετά μικρές.
Έτσι σε λίγο και χωρίς πολύ κούραση φτάσαμε στον πρώτο προορισμό μας. Στο Μύρτο.
Να σας πω την αλήθεια, δεν ενθουσιάστηκα κιόλας. Κατ` αρχάς καταστράφηκαν τα πόδια μας αφού όλη η παραλία ήταν καλυμμένη με πέτρες και τα βράχια που περπατήσαμε ήταν αρκετά κοφτερά. Άσε που μας είχαν πει ότι έχει μια σπηλιά, αλλά αυτό που αντικρίσαμε ήταν τελικά ένα βαθούλωμα στα βράχια, το οποίο όπως είδαμε χρησίμευε στο να ντύνονται ή να γδύνονται διάφοροι. Αρχικά όπως είπα πήγαμε τέρμα δεξιά στα βράχια. Εκεί ο Βασίλης με τον Χρήστο ψιλοχάθηκαν. Και εμείς βαρεθήκαμε να τους περιμένουμε και πήγαμε πίσω εκεί που είχαμε αφήσει τα πράγματα.
Εκεί άρχισε το παιχνίδι. Ποιο; Τι είπαμε ότι είχε η παραλία; Πέτρες;. Πετούσαν στην αρχή ο Μήτσος πέτρες στον Κώστα και τούμπαλιν. Μετά αφού είδαν ότι άρχιζαν να ψιλοτσακώνονταν αρχίσαμε όλοι να πετάμε πέτρες στον αέρα και να προσπαθούμε να τις πετύχουμε με άλλες πέτρες. Και πιστέψτε με δεν είναι καθόλου εύκολο.
Μετά επιτέλους ήρθαν και οι άλλοι. Το μπάνιο μου τελείωσε όταν ο βλάκας ο Χρήστος με πήρε στους ώμους του, βγήκε στη στεριά και μπαίνοντας ξανά μέσα στη θάλασσα πριν καλά καλά μπούμε στα βαθιά με πέταξε με την μούρη μέσα. Και μετά ήρθε ο πονοκέφαλος.
Αφού αποφασίσαμε ότι είχαμε φάει πολύ ήλιο στο κεφάλι, πήγαμε σε ένα ξύλινο κατάλυμα να φάμε κάνα παγωτό.
Αφού δροσιστήκαμε και δώσαμε και συμβουλές ως πληροφορικάριοι σε έναν τύπο του οποίου ο Η/Υ είχε ιό, φύγαμε.
Πήγαμε από την άλλη πλευρά του νησιού. Αρχικά πήγαμε και φάγαμε. Μετά πήγαμε στα μέρη που γυρίστηκε το μαντολίνο..τίποτα σπουδαίο. Ήπιαμε καφεδάκι και φύγαμε μην μας πιάσει η νύχτα. Στα γυρισμό, συνοδηγός ήταν πλέον ο Κώστας. Αρχικά χάσαμε τον δρόμο και μετά έπαιζε με τον χάρτη βγάζοντάς τον από το παράθυρο. Έκατσε και ο Μήτσος συνοδηγός. Ήρεμος αλλά τελικά ο καλύτερος συνοδηγός ήταν ο Βασίλης. Εγώ δεν έκατσα, ούτε μια φορά. Παράπονο το έχω!
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο το βράδυ. Έτσι μέχρι να κάνουμε τα μπάνια μας και τα λοιπά και τα λοιπά πήγε κοντά 12. Τότε είπαμε να βγούμε για άλλη μια φορά στην πλατεία του Αργοστολίου. Πήγαμε σε μαγαζί που έπαιζε πιο χαρούμενα τραγούδια, ήπιαμε τα κρασιά μας, αλλά μας την έσπασαν γιατί κάποια στιγμή μας έκλεισαν την μουσική.
Σηκωθήκαμε να κάνουμε βόλτα και να πάμε να βρούμε καμιά τράπεζα. Βέβαια που να ξέρουμε που είναι οι τράπεζες. Ψυχή στον δρόμο. Οπότε ο Χρήστος βλέπει ένα μηχανάκι από μακριά μπαίνει μέσα στο δρόμο και του κάνει νόημα να σταματήσει. ¨Τι κάνεις ρε", του λέμε. "Σταματάνε αυτοί αν τους κάνεις σήμα ", μας απαντάει. ΟΚ, σιγά μη μας παρεξηγήσουν κιόλας. Στο δρόμο προς την τράπεζα βρήκαμε ένα ποδοσφαιράκι. Από εκείνα που παίζαμε μικροί. Έτσι στις 3-4 τα χαράματα είμαστε πάνω από το ποδοσφαιράκι και παίζουμε με ουρλιαχτά. Πάλι καλά δεν μας είπε κανένας τίποτα.
Με τα λίγα και με τα πολλά, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο. Εκεί που πάμε να ξαπλώσουμε και κουρασμένοι από την μέρα, αρχίζουν και γαβγίζουν τα σκυλιά. Ήταν γύρω στις 5. Έτσι αρχίζουμε με τον Μητσάρα να τα βρίζουμε. Και σε 5 λεπτά έρχεται ένα δυνατό τράνταγμα και άξαφνα βλέπω τον Μητσάρα όρθιο να φωνάζει σεισμός. Σηκωνόμαστε, εγώ ανοίγω το παράθυρο, έξω είχε πλέον ξημερώσει, ένα μπατσόπουλο που περνούσε κάτω από το παράθυρο να αναρωτιέται τι ήταν αυτό και εμείς να ντυνόμαστε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα για να πάμε στους άλλους. Εκεί και εκείνοι σηκωμένοι, για να έρθουν σε μας [χα τους προλάβαμε], ήταν υπατμών. Ο Χρήστος είχε τρομοκρατηθεί ακόμα και αν ήθελε να το κρύψει. Εμείς οι άλλοι πιο πολύ πλάκα κάναμε, με τον Βασίλη να τα σπάει όλα λέγοντας: "Λέτε να ήταν προσεισμός;"
Εγώ ένα ξέρω, ότι ο Χρήστος πάτησε το πόδι του στο νησί και όλα άρχισαν να πάνε στραβά. Την επομένη δε, έσκασε και μια φιάλη σε ένα μαγαζί. Αφού δεν βούλιαξε το νησί καλά είμαστε. Θα είχαμε και τύψεις, όχι τίποτα άλλο.
Αφού χαζογελάσαμε, πήγαμε και κοιμηθήκαμε.
Την επομένη, πήραμε το καράβι για Πάτρα και φύγαμε.
Στο πλοίο περάσαμε γαμάτα. Και επιτέλους κέρδισα και εγώ μια φορά στα χαρτιά με παρτενέρ τον Μητσάρα.
Και να `μαστε πάλι πίσω...

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Clutter

Εκεί που πας να τερματίσεις και να κόψεις την κορδέλα ακόμα και αν τρέχεις μόνος σου με μόνο αντίπαλο το χρόνο, πατάς την γαμ@#$ την μπανανόφλουδα και πεφτεις κάτω...
Σε όσους καθρέφτες και αν κοιτάξεις πουθενά δεν θα δεις το βλέμα σου!

===========================

Προχθές κατά την επιστροφή απο το university, μπαίνει στο λεωφορείο ένας τύπος [είχε πιεί αρκετά] μας κοιτάει και αρχίζει να μιλάει, να γελάει, να λέει για την ζωή του και κάπου κάπου να πετάει και γαμώ τις ατάκες:
- Εκεί που σηκώνεται κάποια κοπελιά από την θέση της γυρναέι και της λέει: "Πω πως το έκανες αυτό; Το έχεις δει στο σινεμά; Οχι; Είδες. Είσαι αυφθόρμητο ταλέντο"
- Μου τη σπάει που όλοι φοράνε γυαλία ηλίου γιατι δεν μπορώ να καταλάβω που κοιτάνε. Εκτός αν πέρνουν ναρκωτικά...τότε ΟΚ!!!

============================

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω

*σας χρωστάω και το 3 μέρος της Κεφαλλονιάς

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

ΗΜΑΡΤΟΝ ! ! ! !



Καλά τα ακούω στην τηλεόραση και κοντεύω να πάθω σοκ.
Ρε παιδιά είναι δυνατόν να δικαιολογείται την κίνηση του Ζιντάν;
Τόσο μαλάκες είστε τελικά;
Ρε σε λίγο θα τον βγάλουν και ήρωα, έτσι όπως πάνε αυτοί!!!
Ρε μια ζωή έτσι δεν ήταν ο Ζιντάν; Τώρα θα τον μάθουμε;
Μέχρι και φτωχόπαιδο τον είπανε. [και εγώ είχα την εντύπωση ότι έχει λεφτά]
Άκουσον άκουσον. Του δίνουν συγχαρητήρια γιατί εξωτερίκευσε τον θυμό του και δεν επηρεάστηκε από τις κάμερες.
ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΖΙΖΟΥ!
ΑΞΙΟΣ!
Τελικά είσαι πολύ μαλάκας ρε γαμώτο...τελευταίο σου παιχνίδι και κάνεις τέτοια πράγματα. Αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, σεβάσου λιγάκι αυτούς που σε έχουν ψιλά [και αυτός δεν είμαι εγώ σίγουρα ;)]

Λοιπόν ότι και να του είπε ο άλλος, ήταν απαράδεκτη η ενέργεια.
Τελεία και παύλα!
Ασε που έχω την εντύπωση οτι ο Ζινταν έβρισε τον Ιταλό μέσα στα πλάισια του κλασικού βρισίματος που έτρωγαν οι Ιταλοί σε κάθε παιχνίδι με χαρακτηρισμούς όπως :"μαφιόζος", "κλέφτες" και άλλα πολλά.
Αλλά αυτά δεν έχουν σημασία [βέβαια καλό θα ήταν να επιβληθεί κάποιος για αποφυγή τέτοιων φαινομένων].
Αλλά έτσι δεν ήταν μια ζωή το ποδόσφαιρο;
Η ουσία είναι να προσφέρεις θέαμα.
Αν ήθελα να δω ξύλο θα έβλεπα αγώνες πυγμαχίας...

Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006

Για λίγους και καλούς

Συζήτηση μεταξύ συμφοιτητών στη σχολή:

- Μαλάκα πρέπει να παω να διαβάσω Turing.
- Ρε σταμάτα να διαβάζεις λογότεχνία και άρχισε κανά μάθημα της σχολής...

ReSpEcT!!!

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Μεθυσμένες καληνύχτες

Είναι δύο και κάτι το ξημέρωμα.
Στην καφετιέρα έχουν μείνει άλλες δύο κούπες καφέ.
Ο Γκάντι είπε ότι αν βρεις μια δουλειά που σου αρέσει δεν θα χρειαστεί να ξαναδουλέψεις.
Λίγες γραμμές κώδικα, καμιά γουλιά καφέ (πάντα γαλλικό αν και καλοκαίρι), λίγες γραμμές στο blog, με backround απαλή μουσική, η μπαλκονόπορτα ανοιχτή [ουφ βαρέθηκα το τεχνικό κρύο που βγαίνει από το κλιματιστικό], που και που περνάει και κανα αυτοκίνητο να υπενθυμίσει ότι υπάρχει ζωή έξω.
Δεν ξέρω αν θα προλάβω τον ήλιο να βγαίνει, αλλά το φεγγάρι έχει ήδη κρυφτεί πίσω από τις ταράτσες...
Ευχάριστα νέα ακούσαμε...
Τα λέμε αύριο πάλι.
Γεια και χαρά!!!

Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006

Συνονθύλευμα σκέψεων...

Σκόρπιες σκέψεις θα κάνω, έτσι για ένα μπερδεμένος post...
Ετσι σαν συνονθύλευμα σκέψεων.

Βροχούλα Συμπαράστασης:
Ακόμα και η φύση συνωμοτεί στο να βρισκόμαστε εδώ ακόμα και να δουλεύουμε πάνω σε εργασίες, μαθήματα και δεν συμμαζεύεται. Ηρθε λοιπόν μια γλυκιά βροντή από κεραυνό, ένα ενδιαφέρον ψιλόβροχο και μια απίστευτη δροσιά που σπάει τον καύσωνα και μου επιτρέπει να ανοίξω την μπαλκονόπορτα μου... Βέβαια αρχές Ιουλίου μάλλον θα χάλασε κάποιων τις διακοπές αλλά έτσι είναι η μεταλλαγμένη φύση που δημιουργήσαμε. Ετσι κι αλλιώς το ξέραμε ότι τα έχει παίξει τελείως. Ας επωφεληθούμε!!!

----------------------------

Μου-dial:
Πίσω από το θέαμα, την αίγλη, τις όμορφες γυναίκες που λικνίζονται σε κάθε είδους ρυθμό και την μπίρα, κρύβεται η μαύρη πλευρά. Και που δεν υπάρχει θα μου πείτε. Και δεν μιλώ για τον τζόγο και τα στοιχήματα. Μιλάω για την παιδική εργασία. Προχθές έβλεπα στις ειδήσεις ένα πιτσιρικά ο οποίος παραδέχτηκε ότι δουλεύει ράβοντας μπάλες για το mudial. Μάλιστα την προηγούμενη έκοψε το ένα του δάχτυλο με το μαχαίρι προσπαθώντας να ράψει μια μπάλα. Κάθε παιδί ράβει 2 μπάλες κάθε μέρα και δουλεύει όλη την μέρα και όλα αυτά για το αστρονομικό ποσό των 6 cents την μέρα.
Τραγικό...

*τα παιδάκια (μικρά όλα) έφτασαν στο σημείο να μαζέψουν υπογραφές ώστε να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας
----------------------------

Ράδιο:
Μια ερώτηση στον φίλο Γρηγόρη που δουλεύει σε ράδιο στη Κύπρο στο τμήμα των ειδήσεων:
Πώς είναι να ελέγχεις τις ειδήσεις και να είσαι η τέταρτη εξουσία;

----------------------------

Μια απορία:
Οι Κινέζοι είναι ίσοι με τον μισό πληθυσμό της γης. Πως γίνεται να μην έχουν βρει 11 Κινέζους καλούς ποδοσφαιριστές ώστε να διεκδικούν το κύπελλο; Τόσα εκατομμύρια...δεν μπορούν να βρουν 11;

---------------------------

Λειτουργεί πλέον και το συμπληρωματικό blog μου:
Συνειρμοί - Σχολιασμοί...
μπορεί να ενσωματωθεί με αυτό...θα δούμε πως θα πάει. Ακούω και προτάσεις.

--------------------------

Ακούσατε ακούσατε....
Σκανδιναβικός τρόπος να ανοίξεις μπουκάλι μπίρας!!!
How to open a bottle of beer the Scandinavian way
Ρε όταν ανοίγαμε στην Ελλάδα τις μπιρες με τον ίδιο τρόπο αλλά με πιρούνι και αναπτήρες εσείς κοιμώσασταν ρε!!!!!!!

-------------------------

Καλημέρα μας...

Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

Κεφαλλονιά - Μέρος Δεύτερο

Μέρα Δεύτερη

Η δεύτερη μέρα έπρεπε να αρχίσει στις 11:30. Αλλά δεν ξυπνήσαμε. Έτσι άρχισε κοντά στη μία με πολλά βρισίδια του Μητσάρα στους άλλους, μέσω κινητού τηλεφώνου (μιας και τα δωμάτια ήταν μακριά) ή μέσω του τηλεφώνου του ξενοδοχείου που από την μεριά μας δεν ακούγονταν καθόλου (έτσι έφαγε και αυτό βρίσιμο από τον Μητσάρα), γιατί έτυχε να ξυπνήσουμε πρώτοι, ενώ οι άλλοι μας έλεγαν από την προηγούμενη να ξυπνήσουμε νωρίς για να μην χάσουμε την μέρα αλλά...
Κάναμε δυο τρεις ερωτήσεις από πού μπορούμε να πάρουμε το λεωφορείο για Μακρύγυαλο κτλ κτλ αλλά όπως αποδείχθηκε ούτε οι ίδιοι οι Κεφαλλονίτες δεν ήξεραν, αφού μας έστειλαν στην κεντρική πλατεία ενώ λεωφορείο περνούσε ακριβώς από κάτω από το ξενοδοχείο. Anyway τι τα ψάχνεις;
Αφού πήγαμε να τσιμπήσουμε κάτι για πρωινό (στις 1:30!?!?!?) πήραμε το λεωφορείο με εισιτήριο 1 Ευρώ (ούτε στην Πάτρα έτσι για τόσο μικρή απόσταση αλλά τι να κάνουμε; Η ανάγκη βλέπεις). Στην στάση δεν μπορώ να πω τι έγινε. Ο ένας πετούσε ξυλάκια στον άλλο (παλιά καλά χρόνια δημοτικού) και στο τέλος ο καθένας θύμωσε για διαφορετικό λόγο. Γιατί του σπάσανε το ξυλάκι, γιατί δεν αφήσαμε τον άλλο να μιλήσει στο κινητό, (ευτυχώς όλα ήταν απλά μια πλάκα.[ελπίζω]). Φτάσαμε Μακρυγυαλό αλλά κατεβήκαμε στην τελευταία στάση. Αλλά με την μία αποφασίσαμε να πάμε με τα πόδια στην προηγούμενη στάση γιατί όλος ο κόσμος είχε κατέβει εκεί. Προσωπικά νομίζω ότι πήγαμε προς τα εκεί γιατί είχαν κατέβει κάτι ωραίες κοπελίτσες (άσχετα που δεν τις βρήκαμε εν τέλει).
Ε!!! Την θάλασσα της είχαμε δει και την προηγούμενη μέρα. Αλλά τώρα ήταν σαφώς πιο ζεστή [αλλά ακόμα κρύα θα έλεγα]. Πριν βουτήξουμε πήγαμε να πιούμε καφέ σε ένα beach bar που είχε εκεί. Ε κλασικά εκεί τα πειράγματα του τύπου τσαλάκωμα εφημερίδας κτλ και μακράν συζήτηση για το πότε θα φύγουμε. Με όλα τα λεφτά τον Βασίλη. Θα σας εξηγήσω. Το προηγούμενο βράδυ όταν πάλι μιλούσαμε για το πότε θα φύγουμε και ο Χρήστος είπε στον Βασίλη ότι δεν θα βγάλουμε άκρη γιατί δεν μιλάει σοβαρά. Τότε Ο Βασίλης σηκώθηκε άφησε 3 Ευρώ και έφυγε…για πλάκα! Και από τότε έμεινε το σλόγκαν και όποτε έρχονταν η σειρά του Βασίλη να μιλήσει του λέγαμε: «Άσε 3 Ευρώ και φύγε». Πλάκα είχε.
Τέλος πάντων αποφασίσαμε πριν βουτήξουμε να πάμε σε ένα νησάκι που φαίνονταν στην άλλη πλευρά της παραλίας, εκεί που ήταν η πρώτη στάση. Καταλάβατε. Πέρα δώθε για να περάσει η ώρα. Αλλά που να αφήσουμε τα πράγματα; Εκεί να τα πάρουμε μαζί; Αλλά για να φτάσουμε στο νησάκι έπρεπε να κολυμπήσουμε. Τελικά άλλοι τα αφήσανε, άλλοι τα πήρανε μαζί μέχρι τα μισά. Ο Βασίλης πάλι είχε πάρει μαζί του τα γυαλιά ηλίου και εγώ το καπέλο. Anyway, φτάσαμε στο νησάκι κολυμπώντας, με τον Βασίλη να προσπαθεί να μην βρέξει τα γυαλιά και εγώ να προσπαθώ να μην βρέξω το καπέλο. Εγώ βέβαια δεν άντεξα να μην το βρέξω. Ο Βασίλης πάλι για να βουτήξει το κεφάλι του στο νερό κρατούσε με το ένα χέρι τα γυαλιά ψηλά και βουτούσε. Έτσι φτάσαμε στο νησάκι το οποίο δεν ήταν τελικά τόσο όμορφο όσο από μακριά αλλά είχε μια πινακίδα που έλεγε προσοχή κατολίσθηση. Εμείς σαν χαζά βάζαμε στοιχήματα ποιος θα πετύχει την πινακίδα με πέτρες. Ελληνάκια σου λέει. Κωλόπαιδα. Με τον Κώστα να την πετυχαίνει με ανοιχτά και κλειστά μάτια. Εγώ ούτε μια φορά … Πάλι καλά δεν θα είχα ευθύνη σε ενδεχόμενη κατολίσθηση.
Φύγαμε από το νησάκι με εμένα με τον Βασίλη να προσπαθούμε να φύγουμε από τα βράχια και όταν φτάσαμε σε αδιέξοδο να βλέπεις τον Βασίλη να κρατάει με το ένα χέρι τα γυαλιά ψηλά για να μην τα βρέξει και να βουτάει στην θάλασσα. Πολύ γέλιο. Έτσι κάναμε το μπάνιο μας χαλαρά εκεί που είχαμε αφήσει τα πράγματα. Κατά τις 7 πήραμε το λεωφορείο για επιστροφή. Πήγαμε φάγαμε στο Αργοστόλι, είδαμε λίγη μπάλα, συζητήσαμε. Επιστρέψαμε στο δωμάτιο και αποφασίσαμε να βγούμε πιο αργά. Σιγά μην συγχρονιζόμασταν όμως. Άλλος ήθελε να κάνει μπάνιο, άλλος ήθελε να φάει, άλλος να δει μουντιάλ, άλλος δεν ήθελε να δει μουντιάλ. Έτσι εγώ που τελείωσα γρήγορα από το μπάνιο έκατσα με τα μπατσόνια και τα γερόντια να δούμε Βραζιλία. Τότε ήρθε και η χούλιγκαν που λέει και ο Μητσάρας με τον Βασίλη. Την βλέπετε στην photo κάτω.Όποτε έμπαινε γκολ πανηγύριζε και μας έλεγε «Πω πω!!! Πόσα ακόμα θα τους βάλουμε;». Εγώ ήμουν κλασικός στο τραπέζι. Οι άλλοι πότε έρχονταν πότε έφευγαν, με βάρδιες δηλαδή. Τελικά καταντήσαμε να φεύγουμε από το ξενοδοχείο στις δώδεκα. Και κλασικά καταλήξαμε πάλι στην κλασική πλατεία του Αργοστολίου, εκεί δηλαδή που είναι τα μαγαζιά. Εκεί κάτσαμε σε ένα μαγαζί που γνωρίσαμε τον «Φορουμίτη» που λέει ο Βασίλης. Ήταν ένας σερβιτόρος, στην ηλικία μας. Την αρχή την έκανα εγώ όταν ρώτησα για κάτι κοπέλες που κάθονταν σε ένα τραπέζι, από εδώ από εκεί καταλήξαμε να κάθεται στο τραπέζι μας, να μας κερνάει σφινάκια και να μιλάμε για θέματα πολιτικής (εκεί μας είπε ότι υποστηρίζει το κοινωνικό φόρουμ εξού και το όνομα), γκόμενες, τον μαλάκα τ` αφεντικό του που τους πίνει το αίμα [θα επανέλθω στο 3 μέρος για αυτό], για μουσική και άλλα πολλά. Πλάκα είχε.
Τελικά ήπιαμε τα ουζάκια μας και φύγαμε μετά.
Τώρα στο ξενοδοχείο μετά δεν έχω πολλά να σας πω. Ενώ από ότι έμαθα στο άλλο δωμάτιο είχε τζερτζελέ με τον Χρήστο να κάνει γυμναστικές επιδείξεις, στο δικό μας ούτε καληνύχτα δεν είπαμε. Κατευθείαν ύπνο.
Και έτσι τελείωσε και η δεύτερη μέρα.
Η Τρίτη και η καλύτερη κατ` εμέ στο 3ο επεισόδιο.