Παρασκευή, Ιουνίου 30, 2006

Που πας Sha-κυρά μου ?

Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει φέτος στην Ελλάδα (τέλος πάντων σε αυτόν τον χώρο που ζούμε , πού λέει και ο Πανούσης).
Πρώτα η Lopez, μετά οι κυλιόμενοι λίθοι (Rolling Stones), μάλλον ο Bob Dylan έχουν ακυρώσει τις ήδη προγραμματισμένες συναυλίες τους στην Ελλάδα...
Τις πταίει;
Το κλίμα, ο λαός, το χρήμα, βαριούνται;
Αλλά είναι αξιοπερίεργο το ότι μια μεγάλη συναυλία με πολύ χρήμα (εισητίρια 60 Ευρώ) και ενώ έχουν πουληθεί σχεδόν όλα τα εισιτήρια να ακυρώνεται.
Θα αρκεστούμε στους κλασικούς Ελληνες τραγουδιστές πάλι!!! (όχι ότι μας πειράζει...)

Κατα τα άλλα παραμένουμε σταθερά στην μιναρούπολη. Εξω έχει αυτό που λέω "καύσωνα του κερατά" και έχω βάλει το κλιματιστικο στο τέρμα. Μας πηδάει που μας πηδάει η ΔΕΗ, ας το εκμεταλλευτούμε και εμείς λιγάκι...
Προβλέπω πολλά black out φέτος.

*Α!!! Το μέρος 2 της εκδρομης στην Κεφαλλονιά είναι σχεδόν έτοιμο αλλα με τις εργασίες και με όλα αυτά θα αργήσει λίγο ακόμα...sorry

Πέμπτη, Ιουνίου 29, 2006

Για να ευθυμήσουμε βρε...

Λοιπόν το παρακάτω ανεκδοτάκι μπορείτε να το προσαρμόσετε όπως εσείς θέλετε ανάλογα την περίπτωση.
Με υπονοούμενο ή χωρίς το παραθέτω:

Ένας μάγκας πηγαίνει σ' ένα καφενείο για να αράξει και να "σκοτώσει" την ώρα του. Μπαίνει λοιπόν, κάθεται και περιμένει μέχρι να έρθει ο καφετζής να πάρει παραγγελία.


«Τι θα πάρετε παρακαλώ;», τον ρωτάει.

« Πού 'σαι, φίλε», του λέει ο μάγκας, «θέλω ένα καφεδάκι περιποιημένο.
Δεν θέλω να είναι ούτε πολύ γλυκός, αλλά ούτε και πολύ πικρός. Τσακ στη μέση.
Δεν θέλω να έχει ούτε πολλές φουσκάλες, αλλά ούτε και λίγες. Τσακ στη μέση.
Το φλυτζάνι στο οποίο θα το βάλεις, δεν θέλω να είναι ούτε πολύ μεγάλο, αλλά ούτε πολύ μικρό. Τσακ στη μέση».

Ο καφετζής αγανακτισμένος φεύγει.

«Ε! Φίλε πού πας;», του λέει ο άλλος, «δεν τελείωσα ακόμα. Άκου λοιπόν.
Μαζί με τον καφέ θέλω και κουλουράκια. Δεν τα θέλω ούτε πολύ μεγάλα, αλλά ούτε και πολύ μικρά. Τσακ στη μέση. Δεν θέλω να έχουν ούτε πολύ σουσάμι, αλλά ούτε και λίγο. Τσακ στη μέση.
Και τώρα "σπάσε", είσαι ελεύθερος».

«Μάλιστα, κύριε», απαντάει πυρ και μανία ο καφετζής και φεύγει.

Η ώρα περνούσε, το μαγαζί άδειασε και ο μάγκας δεν είχε πάρει ακόμα τον καφέ του. Έτσι λοιπόν, μετά από περίπου μιάμιση ώρα, λέει στον καφετζή:

«Ε! Φίλε! Τι θα γίνει με τον καφέ;»

Και ο καφετζής του απαντάει:

«Άκου, μεγάλε! Δεν σε έχω γραμμένο ούτε πολύ δεξιά, αλλά ούτε και πολύ αριστερά.
Τσακ στη μέση».

Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2006

Διακοπές Γιόκ

Αυτό ήταν...
Τρεις μερούλες στην Κεφαλλονιά, αντε και καμια βδομάδα Χαλικιδική και τέλος.
Εληξαν οι καταλήψεις και μας άφησαν πίσω τις εξής αποφάσεις:

Ανοίγει απο αύριο η σχολή κανονικά.
Μέχρι τις 14 Ιουλίου κανονικά μαθήματα, εργαστήρια, εργασίες...
Εξεταστική διπλή από 28 Αυγούστου!!!!

Αντε στην υγεία μας!!!
Ελπίζω να άξιζε τον κόπο...

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

26 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Περπατώντας την Αγίου Νικολάου, την Δευτέρα είχε μια μεγάλη πινακίδα που αναφέρονταν στην μέρα κατά των ναρκωτικών.

Κάποια στοιχεία για την μέρα θα βρείτε εδώ.
Και κάποια στατιστικά εδώ.

Αντι για αναλύσεις και λόγια ας αφήσω ένα τραγουδάκι να μιλήσει...
Αξίζει να διαβάσετε τους στίχους...

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλιτώνει

Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι

Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι


Καινούργια ζάλη
Μουσική/Στίχοι: Τρύπες/Αγγελάκας Γιάννης


Say It's Possible

Αυτά είναι τα καλά του internet.
Οι ωραίες στιγμές του.
Κάπου έπεσα πάνω σε ένα video μιας κοπέλας.
Naomi Terra.
Ακούστε το μεθυστικό τραγούδι της και την μελαγχοληκότητα που βγάζει.

Say It's Possible

Πραγματικά θεσπέσιο!!!

And though they say it`s possible to me
I don`t see how it`s probable
I see the course we`re on
spinning farther from what I know
I `ll hold on
tell me that you won`t let go
tell me that you won`t let go

Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006

Όταν μεγαλώσω θα γίνω...



Και όμως όταν ήρθε η ώρα να επιλέξω τι θα σπουδάσω, τολμώ να πω ότι δεν το πολυ σκέφτηκα. Ναι, το μικρόβιο της πληροφορικής το είχα από μικρός και ήδη από το Γυμνάσιο ήμουν πεπεισμένος ότι θα γίνω κάτι που έχει σχέση με την πληροφορική.
Είναι αυτά τα όνειρα που κάνεις μικρός και βέβαια δεν ξέρεις αν θα πραγματοποιηθούν. Ίσως γιατί δεν μπορείς, ίσως γιατί βάζεις άλλες προτεραιότητες, ίσως γιατί είναι τόσο ασαφή τα όνειρα μέσα μας.
Πληροφορική...
Και όμως ακόμα και τώρα να με ρωτήσετε τί θέλω να γίνω όταν θα μεγαλώσω δεν θα πάρετε καμία σαφή απάντηση. Γιατί ζούμε στην πραγματικότητα και σε αυτήν ελάχιστα όνειρα πραγματοποιούνται.

Αλλά αν παραμείνουμε στο θεωρητικό κομμάτι, σε αυτό που όνομάζουμε όνειρο, μπορώ να πω ότι θα ήθελα να κάνω αρκετά πράγματα στη ζωή μου. Αλλά και ο καθένας νομίζω. Μακάρι να δοκίμαζαν όλοι ό,τι υπάρχει και γίνεται σε αυτή τη ζωή. Θα ήταν φοβερό το να μάθεις πως είναι να είσαι κάτι άλλο.
Επέλεξα μια κατεύθυνση που επικεντρώνεται στις θετικές επιστήμες.
Αλλά είναι φορές που φαντάζομαι τον εαυτό μου να ακολουθεί τις θεωρητικές επιστήμες.
Ενας δημοσιογράφος για παράδειγμα ή ένας κοινωνιολόγος.
Βέβαια όπως σίγουρα γνωρίζεται το να θες να γίνεις κάτι μπορεί να προέρχεται από θαυμασμό προς κάποιο πρόσωπο ή από αηδία αντίστροφα, από θέληση να κάνεις κάτι ή από άρνηση να κάνεις οτιδήποτε άλλο.
Είναι φορές που σκέφτομαι ότι η δημοσιογραφία πάσχει σήμερα. Απλά ανοίξτε να δείτε τις ειδήσεις στο STAR ή βάλτε να δείτε τις βλακείες που λένε υποτιθέμενοι δημοσιογράφοι όπως ο Τράγκας και άλλοι τέτοιοι. Πόσο θα ήθελα να έχω ένα μολύβι και ένα χαρτί (laptop πλέον) και να γράφω σε μια εφημερίδα, σε ένα περιοδικό.
Ίσως ένας κοινωνιολόγος ή ένας ιστορικός (ο Theo έχει σπουδάσει για να γίνει κάτι τέτοιο). Είναι αρκετά ενδιαφέρον να μελετάς την κοινωνία, την ανθρωπότητα.
Όχι! Φυσικά και δεν θα άλλαζα τις επιλογές μου. Αλλωστε η θέληση να ασχοληθείς και με άλλα πράγματα εκτός της επιστήμης σου δεν είναι μια ουτοπία. Είναι κάτι αναγκαίο...
Άλλωστε από μικροί δεν είχαμε αυτά που τα λέγαμε χόμπι;

Παλι καλά είμαι ακόμα 20

Παντρευτηκα. Χώρισα.
Παντρευτηκα. Χώρισα.
Παντρευτηκα. Χώρισα.

Πληρώνω και 3 διατροφές...

-----------
*Αποτελεί ένα μικρό σχολιάκι.
Ο καθένας το λαμβάνει όπως θέλει.
Ή το γενικεύει ή το παίρνει κυριολεκτικά.

Κυριακή, Ιουνίου 25, 2006

Κεφαλλονιά - Μέρος Πρώτο

Μέρα Πρώτη

Μέρες έχω να γράψω στο blog μιας και χθες γυρίσαμε από Κεφαλλονιά.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.



Η απόφαση να πάμε Κεφαλλονιά, μολονότι το συζητούσαμε καιρό ότι από κάπου πρέπει να αρχίσουμε τις διακοπές μας [μιας και δεν έχει ανοίξει η σχολή], ήταν μάλλον ξαφνική και σίγουρα εξελίχθηκε ως απόφαση τελείως χύμα και ανοργάνωτη. Αλλά έτσι κι αλλιώς μόνο έτσι θα μπορούσε να είναι αφού πήγαμε η κλασική ομάδα των πέντε.

Όλα άρχισαν την Δευτέρα που βγήκαμε για καφέ και αποφασίσαμε λίγο άξαφνα ότι επειδή ο καθένας έφευγε από Πάτρα την επόμενη βδομάδα έπρεπε να πάμε κάπου.
Προτάσεις ήταν δύο. Ή Κεφαλλονιά ή Ζάκυνθο.
Με συνοπτικές διαδικασίες (νομίζω κανένας δεν τις κατάλαβε) αποφασίστηκε (somehow!?!?!) να πάμε Κεφαλλονιά.
Βέβαια άντε να συνεννοηθούμε!!! Πώς να συνεννοηθείς όταν όλοι είχαμε διαφορετικό ωράριο ύπνου. Όταν ο ένας ξυπνούσε ο άλλος κοιμόταν, και τούμπαλιν. Τέλος πάντων με μερικά τηλεφωνάκια και πολύ αβεβαιότητα για το πού ακριβώς πάμε αποφασίσαμε απόγευμα με βράδυ Τρίτης να πάμε Κεφαλλονιά στο Αργοστόλι μέσω Κυλλήνης και Πόρου. Τώρα πότε το έμαθε ο καθένας είναι άλλο θέμα.

Team:
Εγώ.
Ο Βασίλης ο οποίος έτρεχε στον Χαντζηγιάννη και ο οποίος όταν του είπαμε το βράδυ της Τρίτης ότι στις 10 το πρωί φεύγει το λεωφορείο και να συναντηθούμε στις 9 κάτω από το σπίτι μου είπε το φοβερό "Καλά θα δούμε".
Ο Κώστας ο οποίος έκανε εργασίες, backups κτλ κτλ για να φύγει καπάκι μετά από την Κεφαλλονιά κατ` ευθείαν για Athens.
Ο Χρήστος ο οποίος προσπαθούσε να πετύχει τον Μητσάρα να του ανακοινώσει την ώρα αναχώρησης, με δυσκολία όμως αφού ο Μητσάρας ξύπνησε στις 5 τα χαράματα...[το ωράριο που λέγαμε ;)]
Τελικά από ότι έμαθα εκ των υστέρων όλοι έμαθαν την ώρα αναχώρησης μας.

Αναχώρηση:
Είπαμε να βρεθούμε τις 9 κάτω από το σπίτι μου για να πάμε στο ΚΤΕΛ Κεφαλλονιάς στην Γεροκωστοπούλου και να προλάβουμε το λεωφορείο που έφευγε στις 10 νταν.
Ναι! Σιγά και να μην. Μόνο ο Μητσάρας ήρθε στην ώρα του. Εγώ ξύπνησα κατά τις 9 και κάτι ψιλά. Στο msn ήταν και ο Κώστας και ο Χρήστος και ο Βασίλης. Μόλις ξυπνάω ακούω κινητό να χτυπά και τον Μητσάρα μπουκωμένο από το πρωινό του φαγητό να με βρίζει [και τους άλλους] που δεν ήμασταν εκεί στην ώρα μας.
Τέλος πάντων στις 9 και μισή συναντηθήκαμε επιτέλους.
Εγώ και ο Κώστας με μια τσάντα Polo (είχαμε συνεννοηθεί από το βράδυ τι πράγματα και πως θα τα πάρουμε). Οι άλλοι όμως φέρανε κάτι βαλιτσάρες τεράστιες. Μισοάδειες βέβαια αλλά τεράστιες. Γέλιο είχε ο Βασίλης ο οποίος έσκασε μούρη με μαγιό-βερμούδα σαν αυτές που φοράνε οι σέρφερς και σαγιονάρα. Κανονικός τουρίστας.
Καλά πάλι καλά ο Χρήστος ήρθε με αμάξι και είπαμε να το πάμε με αυτό μπας και προλάβουμε το λεωφορείο αφού είχε πάει ήδη δέκα παρά.
Ανεβήκαμε στον χάρο του Χρήστου, και φτάσαμε αρκετά γρήγορα στα ΚΤΕΛ. Αφήσαμε τον Χρήστο βέβαια να ψάχνει για να βρει πάρκινγκ. Αφού του πήραμε εισιτήριο και αφού ήταν δέκα παρά δέκα και ο Χρήστος δεν φαίνονταν ακόμα να έρχεται, τον πήρε κάποιος τηλέφωνο και του είπε και καλά ότι δεν του βγάλαμε εισιτήριο αφού δεν είχαμε το πάσο του. Και να βλέπεις ένα Χρήστο να τρέχει καταϊδρωμένος με μία βαλίτσα στο χέρι με μια φάτσα του στυλ "Τώρα θα φύγουν και δεν θα προλάβω" να έρχεται από μακριά. Πολύ γέλιο.
Άσε που σε μια στιγμή πριν φύγουμε ο Κώστας του έβαλε την βαλίτσα από την άλλη πλευρά και την έψαχνε μια ώρα...

Κάπου εκεί άρχισε και το ταξίδι μας. Μπήκαμε στο λεωφορείο και καθίσαμε τρία άτομα γαλαρία, ο Βασίλης που εν το μεταξύ είχε βγάλει και την πετσέτα θαλάσσης και την κουβαλούσε μαζί του έκατσε μόνος του για να κοιμηθεί (που όντως το έκανε σε όλη την διαδρομή χωρίς καν να καταλάβει πως φτάσαμε.) και ο Μητσάρας μόνος του (άγνωστο γιατί...). Το λεωφορείο άρχισε για Κυλλήνη και ο Μητσάρας έπιασε ήδη παρέες μέσα στο λεωφορείο όπως βλέπετε στη φωτό δίπλα.Απορώ πως δεν τσατίστηκε με το μικρό. Εμάς πάντως το μικρό μας την είπε κανονικά. Όταν ο Χρήστος το είπε να βαρέσει τον Μητσάρα το μικρό απάντησε " Χα, πολύ αστείο. Εσάς κανονικά έπρεπε να σας βάλουν να πάτε με τα πόδια".

Κεφαλλονιά:
Με τα λίγα και με τα πολλά φτάσαμε μέσω λεωφορείου, πλοίου και ξανά λεωφορείου στο Αργοστόλι.
Και; Τι κάνουμε; Ούτε δωμάτια είχαμε βρει, ούτε ξέραμε το Αργοστόλι αφού δεν είχαμε ξαναπάει.
Ρωτώντας πας στην πόλη.
Ρωτήσαμε να μάθουμε γενικά την κατάσταση στο Αργοστόλι (παραλίες, δωμάτια, κτλ) σε κάτι ντόπιους που άλλο που δεν ήθελαν αν μας πουν ο καθένας ότι ήξερε για το νησί. Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω, αλλά όπως θα φανεί και στη συνέχεια, όχι μόνο δεν το ξέρουν το ίδιο τους το νησί αλλά δίνουν και λάθος πληροφορίες...
Τέλος πάντων κατά τις 6 το απόγευμα και αφού είχαμε πάει να φάμε σε μια ταβέρνα, ο Χρήστος προσφέρθηκε να κουβαλήσει όλες τις βαλίτσες μας.


Φτάσαμε στο ξενοδοχείο, κάναμε νουμεράκια για να δούμε ποιος θα πάει με ποιόν. Έτυχα εγώ με τον Μητσάρα στο δίκλινο και οι άλλοι τρεις στο τρίκλινο. Εκεί αποφασίσαμε κατά τις 8 να πάμε για μπάνιο. Αλλά η κοντινότερη παραλία ήταν μερικά χιλιομετράκια μακριά και πήγαινε μόνο με λεωφορείο ή αμάξι. Εκεί που λέμε να πάμε με τα πόδια, πετάχτηκε ένας τύπος (Σίφης) από το ξενοδοχείο και προσφέρθηκε να μας πάει. Το ξενοδοχείο ήταν ακριβώς πάνω από το αστυνομικό τμήμα. Οπότε κατεβαίνουμε στο αστυνομικό τμήμα και μας λέει να ψάξουμε να βρούμε ένα Nissan. Καλά λέω και εγώ δικό του αμάξι, δεν ξέρει που το πάρκαρε; Τελικά δεν ήταν δικό του το αμάξι. Ήταν ασφαλίτικο, της αστυνομίας. Μέσα στα κόλπα οι τύποι! Και έτσι μπήκαμε σε ασφαλίτικο αμάξι για πρώτη φορά. Πήγαμε στον Μακρύγυαλό ή Πλατύγυαλό ή όπως αλλιώς λέγετε για μπάνιο. Η θάλασσα πάγος. Κάναμε ένα μπανάκι και μετά προσπαθήσαμε να γυρίσουμε με τα πόδια στο ξενοδοχείο. Κάναμε 1 ώρα για να φτάσουμε, ενώ μας είχαν πει ότι θα κάναμε κανα εικοσάλεπτο.(αυτό που λέγαμε πριν ότι δεν ξέρουν καν τον τόπο που μένουν!!!)
Φτάνοντας καταλάβαμε ότι το ξενοδοχείο αποτελούσε αδρο από μπατσόνια (=μικροί μπάτσοι που είχαν κάνει σύμβαση με το ξενοδοχείο όσο διαρκεί η εκπαίδευσή τους) οι οποίοι όχι μόνο εκπαίδευση δεν κάνανε αλλά μάλλον διακοπές. Πετυχημένο ήταν το σχόλιο του Κώστα ο οποίος έλεγε βλέποντας ειδήσεις: "Καλά τι κάνουν οι μπάτσοι; Διακοπές;"
Άσε που εμείς επηρεασμένοι από τις συμπλοκές στην πορεία της Αθήνας τους πετούσαμε συνέχεια υπονοούμενα και συνθήματα. Είχε έρθει και ένα γκρουπ από κάτι γεροντάκια στο ξενοδοχείο.Ο Μητσάρας έλεγε να τους δώσουμε προκηρύξεις και να τους πείσουμε ώστε να κάνουμε ντου όλοι μαζί εναντίον των μπάτσων. Το μόνο που κάναμε όλοι μαζί τελικά είναι να βλέπουμε Μουντιάλ...
Η μέρα τελείωσε με μπίρα και ούζο στην κεντρική πλατεία του Αργοστολίου.

συνεχίζεται...

Εδώ ο Χρήστος αραχτός στην πισίνα του ξενοδοχείου
βλέπει τι γκομενάκια παίζουν τριγύρω:

Δευτέρα, Ιουνίου 19, 2006

Η ιστορία της τσιπούρας


Το καταφέραμε και αυτό.
Μαγείρεψα και τσιπούρα ψητή στο φούρνο.
Αν δεν βγω επιστήμονας, μπορώ πλέον άνετα να γίνω μάγειρας.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.

Τσιπούρα αλανιάρα [...ελπίζω]:
Μεσαιωνική λέξη (πιθανώς ιππούρα), που προέρχεται από τον αρχαίο ίππουρο (ίππος + ουρά): "θαλάσσιος τις ιχθύς, ο και ιππουρεύς και κορύφαινα καλούμενος" (Liddell-Scott)

Και κάποιος μάλλον την ψάρεψε. Ίσως όχι με ψαρεντούφεκο, αλλά σίγουρα κάποιος την ψάρεψε. Χωρίς να είμαι εκεί μπορώ να υποθέσω ότι το κοπάδι τσιπούρων βγήκε σεργιάνι τα χαράματα στα ανοιχτά μπας και βρει να φάει τίποτα. Για κακή τους τύχη και για καλή δικιά μας τύχη έπεσε στα χέρια του ψαρά.
Και τσουπ, να την στο ψαράδικο.
Αφού ξύπνησα που ξύπνησα νωρίς-νωρίς το πρωί, λέω δεν πάω να πάρω κανά ψάρι να φάω. Με σκοπό πάντα να πάρω γαύρο, τον οποίο και μόνο, ως τότε, ήξερα και να καθαρίζω και να τηγανίζω. Όμως έχοντας φεγγάρι την προηγουμένη δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί ίχνος γαύρου στο ψαράδικο...
Το επόμενο πιο γνωστό και νόστιμο ψάρι για μένα ήταν η τσιπούρα.
Πήρα δύο.
Άντε να δούμε πως θα τις μαγειρέψω. Πάλι καλά μ` έκοψε να του πω να μου τις καθαρίσει...
Και αρχίζει η διαδικασία εξόρυξης γνώσης (data mining). Μπαίνω στο internet και αρχίζω να ψάχνω googlάροντας για "τσιπούρες ψητές". Με χίλια ζόρια βρήκα κάτι συνταγές πολύ λιτές, σε σημείο που να μην καταλαβαίνω και πολλά! Μετά με πήρε τηλέφωνο ο Χρήστος ο οποίος μου τα είπε αλλιώς, μετά οι γονείς μου αλλιώς...
Έτσι δανείστηκα την καλύτερη από αυτές με μερικές δικές μου πρωτοτυπίες και μαγείρεψα επιτυχώς την τσιπούρα. Αυτό ονομάζεται εξόρυξη γνώσης!!!

Αποστολή τσιπούρα αλανιάρα εξετελέσθη. Νοστιμότατη...
Νέος στόχος πλέον είναι τα κρεατοσφαιρίδια εν πλω...κοινώς γιουβαρλάκια!!!

Κυριακή, Ιουνίου 18, 2006

e-φιλίες

Τετάρτη. Ώρα Ελλάδος τρεις και είκοσι τα χαράματα.
Ο Αρθούρος κλεισμένος σπίτι του, μιας και δεν είχε καμιά όρεξη να βγει βόλτα προσπαθούσε να καταλάβει επιτέλους πως λειτουργούσε το καταραμένο μηχάνημα που πήρε χθες το πρωί. Ένας ωραίος ηλεκτρονικός υπολογιστής. Τα ψιλα τα ήξερε, αλλά από εκεί και πέρα ήλπιζε να μάθει κάτι παραπάνω με προσωπική προσπάθεια. Έβαλε και ADSL. Ναι, ναι. Δεν ήξερε πως ακριβώς λειτουργεί αυτό αλλά του φανηκέ καλή η προσφορά, με τα λίγα που ήξερε. Εδώ που τα λέμε του γυάλισε και λιγάκι η πωλήτρια, ε δεν ήθελε να φανεί και γελοίος με τυχόν άσχετες ερωτήσεις το πήρε το πακέτο.
Και έτσι βρέθηκε τρείς και είκοσι τα χαράματα μπροστά από τον Η/Υ του.
Εδώ που τα λέμε πλέον το net δεν είναι δα και δύσκολο πράγμα.
Απο link σε link κατέληξε μέσα σε λίγη ώρα να είναι μέλος ενός forum, blogger και χρήστης του msn (ΟΚ το msn το είχε απο παλιά γνωρίσει. Internet καφέ κτλ κτλ...) και να χειρίζεται πλέον αρκετά άνετα την όλη κατάσταση με τις ιστοσελίδες.
Μέρες λοιπόν έτρωγε μπροστά από τον υπολογιστή του.
Οχι...και έβγαινε και γλεντούσε.
Αλλά ο υπολογιστής του έφερνε πλέον κάτι άλλο στη ζωή του. Κάτι το οποίο δεν μπορούσε να το κάνει τόσο εύκολα στο έξω κόσμο. Να δημιουργήσει νέους φίλους.
Βέβαια το msn ήταν εκείνο που τον έκανε να γνωρίσει αρκετούς. Και πρώτα από όλα εκείνη την κοπέλα. Μια φορά μόνο την συνάντησε, για λίγες ώρες (και από τότε ποτέ ξανα) και όμως μιλάνε ώρες ατελείωτες για ατελείωτα θέματα...
Δυο άγνωστοι γνωστοί.
Ακόμα και το forum βοήθησε. Ναι με τις πολλές συζητήσεις, διαμάχες, συμφωνίες, χαζομαρούλες αλλά και με φιλίες που δημιουργήθηκαν εκεί.
Ο Αρθούρος στην Ελλάδα, ο έτερος στην Αγγλιά. Και όμως είναι αλήθεια ... γίνεται, απλά με λίγες λέξεις γραμμένες και ένα κλικ.
Το blog ήταν άλλο θέμα. Εκεί κατέθετε σκέψεις. Σαν ημερολόγιο... Και άκουγε σκέψεις άλλων. Και συνδιαμόρφωνε σκέψεις.
Είναι αλήθεια καταπληκτικό να γνωρίζεις άτομα μόνο από μερικές γραμμές γραμμένες σε ένα site.
Βέβαια τίποτα δεν συγκρινέται με τις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά ο Αρθούρος κατάλαβε ότι όλα μέσα στη ζωή είναι.
Το internet ήταν πλέον για αυτόν ένα είδους αμφίδρομου βιβλίου, με κάθε φορά διαφορετική σύνθεση και διαφορετικούς συγγραφείς.

-----------------

Ήμουν της άποψης ότι κοινωνική συμμετοχή του ανθρώπου δεν μπορεί να γίνει μέσω internet.
Μέγα λάθος...
Πλέον το net δεν σου προσφέρει μόνο γνώση, χρήμα, διασκέδαση ή απλά ψυχαγωγία τις ώρες που δεν έχεις τι να κάνεις, αλλά μπορεί να σου δώσει ακόμα και φίλους.
Βέβαια μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά αν δεχτούμε ότι δεν δημιουργεί μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι ενδυναμώνει φιλίες.
Αφορμή της παραπάνω ιστοριούλας (πλαστής μεν με δόσεις αλήθειας δε) αποτελεί η Αγγελική, ο Γιώργος, ο Theo και τόσοι άλλοι συνφορουμίστες, συνμπλογκερίστες!!!

Ασυλο

Αρκετά έχουν ακουστεί για το άσυλο.
Ας δούμε λίγο νομικά το πότε γίνεται η άρση ασύλου:

Άρση του ασύλου

Το άσυλο αίρεται σε δύο περιπτώσεις.
Από τη μια, όπως στην παρ. 5 αναφέρεται, επιτρέπεται η είσοδος σε όλους τους χώρους των Α.Ε.Ι. με την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου και από την άλλη, “επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμόδιου οργάνου του Α.Ε.Ι, επιτρέπεται μόνο εφόσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής” (άρθρο 2 παρ. 7).
Στην πρώτη περίπτωση, «η πρόσκληση» αφορά πρωτοβουλία του αρμόδιου οργάνου του Α.Ε.Ι ενώ η «άδεια» αφορά πρωτοβουλία δηλαδή αίτηση του αρμόδιου οργάνου της «δημόσιας δύναμης». Τόσο η πρόσκληση, όσο και η άδεια μπορούν να αφορούν όλους τους χώρους του Α.Ε.Ι ή και ορισμένο μόνο χώρο του.
Στη δεύτερη περίπτωση, δεν απαιτείται άδεια εισόδου της δημόσιας δύναμης όταν τελούνται αυτόφωρα κακουργήματα όπως είναι για παράδειγμα η πώληση ή διάθεση ναρκωτικών (άρθρο 5 ν.1727/1987), ο εμπρησμός (Π.Κ 264), η πρόκληση έκρηξης (Π.Κ 270), η κατασκευή, προμήθεια ή κατοχή εκρηκτικών υλών ή βομβών και ακόμη η μεταφορά ή φύλαξή τους (Π.Κ 272), ο βιασμός (Π.Κ 336), η κατάχρηση σε ασέλγεια (Π.Κ 338), όταν, επίσης, τελούνται αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής (κακουργήματα ή πλημμελήματα) λ.χ η ανθρωποκτονία και η απόπειρά τους (άρθρα 42 και 2299 Π.Κ), η έκθεση σε κίνδυνο άλλου (άρθρο 306 Π.Κ), η παράλειψη λύτρωσης από κίνδυνο ζωής (Π.Κ 307). Σχετικά με την έννοια του «αυτόφωρου» εγκλήματος, θεωρείται πως αυτόφωρο είναι και το έγκλημα όταν βρίσκεται στο στάδιο της απόπειρας και μπορεί να είναι διαρκές.
Επιπροσθέτως, άδεια εισόδου δεν απαιτείται όταν συλλαμβάνεται πρόσωπο που καταζητείται βάσει δικαστικού εντάλματος ή δικαστικής απόφασης βάσει της οποίας έχει ήδη καταδικαστεί για αδικήματα ένεκα των οποίων ο νόμος επιτρέπει την «επέμβαση» της
«δημόσιας δύναμης» χωρίς την εν λόγω άδεια. Αυτό ισχύει από τη στιγμή που ο νόμος επιτρέπει το μείζον, δηλαδή την επέμβαση όταν διαπράττονται τα αυτόφωρα εγκλήματα που ο νόμος ορίζει, ασφαλώς επιτρέπει και το έλασσον τη σύλληψη δηλαδή όταν επιβεβαιώθηκε δικαστικώς ότι έχουν διαπραχθεί όμοια εγκλήματα, στο χώρο των Α.Ε.Ι ή αλλού και ένεκα των οποίων επιβλήθηκε η ποινή. Συνεπώς, η είσοδος στους χώρους των Α.Ε.Ι οργάνου «δημοσίας δύναμης» για την εκτέλεση άλλης (διοικητικής ή
δικαστικής) υπηρεσίας ή για ιδιωτικούς λόγους, δεν αποτελεί επέμβαση.

Σάββατο, Ιουνίου 17, 2006

Μουντιάλ σε ASCII

Για δες η τεχνολογία τι κάνει...

Εκτελέστε από command prompt το εξής:
telnet diego.ascii-wm.net 2006
και απλά θα δείτε όποιον αγώνα μουντιάλ γίνεται τη στιγμή εκείνη σε ASCII code!!!
Απίστευτο και όμως αληθινό.
Αν παρακολουθείται ταυτόχρονα με την τηλεόραση θα δείτε ότι συμβαδίζουν!!!
Ειδικά όταν γίνονται κοντινά σε ποδοσφαιριστές φαίνεται άψογα!

Τι άλλο θα δούμε...

*ίσως βοηθήσει να το παρακολουθήσετε από μακριά

Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

Κραυγή...

Πρέπει να γραφτεί βιβλίο. Τι βιβλίο; Ταινία πρέπει να γυριστεί για να περιγράψει κανείς το τι έχει κάνει αυτό το παιδί γνωστό και με το όνομα Χρήστος...

Λοιπόν για του λόγου του αληθές, ο Χρήστος μου έστειλε την κραυγή που έκανε όταν παίζαμε μπάλα (σας τα περιέγραψα στο προηγούμενο post).
1) Ανοίξτε τα ηχεία κα απολαύστε την κραυγή που έκανε ο Χρήστος για να μην βάλω γκολ
2) Μην τρομάξετε, όταν την ακούσετε.
3) Ύστερα φταίω εγώ που τον λέω ζουλού και βάνδαλο;
4) Πώς να μην χάσω το γκολ ακούγοντας κάτι τέτοιο;
5) Πώς να μην φοβηθεί ο τερματοφύλακας μετά απο αυτό;

Download από εδώ: Κραυγή

Καλή ακρόαση...χεχε!!!

Τετάρτη, Ιουνίου 14, 2006

Χρόνια μας πολλά...με μπάλα, συνελεύσεις και τα λοιπά!

Σήμερα είναι η μέρα των bloggers. Αντε να τα εκατοστήσουμε...

Κατά άλλα όλα βαίνουν...δεν θα το έλεγα καλώς. Απλά βαίνουν. Θα δείξει πόσο καλά ή όχι βαίνουν.
Χθες είχαμε συνέλευση. Όποιος έχασε αυτήν την συνέλευση έχει χάσει το μεγαλύτερο νταβαντούρι που έχει υπάρξει σε συνέλευση.
Πρώτα από όλα άρχισαν με διαμάχη ΠΚΣ και ΕΑΑΚ. Πολύ βρίσιμο, φωναχτά κτλ κτλ
Αλλά την παράσταση την έκλεψε ένας τύπος ο οποίος νομίζω ότι όχι μόνο δεν τον πιάνουν Ν+2 χρόνια σπουδών αλλά πρέπει να έχει ξεπεράσει κατά πολύ το Ν^2. Χρειάζεται πλέον τουλάχιστον Ν^3.
Πέταξε κάποιες ατάκες που είχαμε σκάσει στο γέλιο με τον Χρήστο και τον Βασίλη.
Ατάκα 1:
ομιλητής: "...κατατασσόμαστε κατά όλων αυτών των συρράξεων που έγιναν με τα ΜΑΤ..."
τύπος φωνάζει: "Γιατί; Τι έχουν οι συρράξεις;"
Ατάκα 2:
ομιλητής: "...ζητούμε συγγνώμη από αυτούς που άθελά τους μπλέχτηκαν στις συρράξεις με τα ΜΑΤ..."
ο τύπος υψώνοντας το χέρι του σε σχηματισμό που κάνουν οι παπάδες για να συγχωρέσουν φωνάζει: "Συχωρεμένος συνάδελφε, συχωρεμένος"
Άλλο να σας τα λέω και άλλο να τα ακούτε!!!

Μπάλα

Σήμερα, πριν από λίγο δηλαδή 11 με 1 το βράδυ πήγαμε για μπάλα.
Καλά τέτοια μπάλα έχω χρόνια να "παίξω".
Τι γέλιο ήταν αυτό;
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Αρχικά δεν μπορέσαμε να βρούμε ολόκληρη ομάδα. Μαζευτήκαμε όλοι και όλοι 3 άτομα.
Εγώ, ο Βασίλης και ο Χρήστος.
Καταγγέλλω τον Μητσάρα [την μασκότ], ο οποίος και καλά κάνει πρόγιεκτ και τον Κώστα ο οποίος δεν ξέρουμε τι ακριβώς κάνει αλλά πρέπει να είναι πολύ κουραστικό. Κώστα ασ` τα όλα και έλα πίσω στην ομάδα των 5...
Τέλος πάντων δεν πειράζει, θα χωριζόμασταν εκεί σε τετράδες.
Λοιπόν, μαζευτήκαμε οι τρεις μας στις έντεκα παρά τέταρτο στα φανάρια, γνωστά και ως φανάρια του Μητσάρα.
Πηγαίνοντας προς Συχαινά [άκου εκεί όνομα!!!] όπου ήταν και το γήπεδο, βρήκαμε στο δρόμο και 2 άλλα παιδιά που ήταν από την άλλη ομάδα.
Ο ένας ήταν με ποδήλατο και ο άλλος [Κώστας] φίλος του Βασίλη με τα πόδια.
Καλά μόλις τους είδα λέω στους άλλους, μαλάκες φαίνονται γυμνασμένοι, θα μας σκίσουν, μιας και εγώ όπως και οι άλλοι είχαμε να παίξουμε μπάλα καιρό τώρα.
Πού να `ξερα!!!
Τέλος πάντων φτάνουμε, περνάμε την γέφυρα [ο Θεός να την κάνει γέφυρα, εκείνο το σιδερένιο πράγμα] με τα βατράχια [σίγουρα μεταλλαγμένα αν κρίνω από το μάλλον μολυσμένο νερό που έρεε] και πάμε στο γήπεδο.
Ήμασταν τελικά 9 στο σύνολο.
Μπήκαμε χωριστήκαμε και αρχίσαμε.
Μιλάμε για ρεσιτάλ αδεξιότητας και βαρεμάρας.
Ο Χρήστος να έχει φάει μελιτζάνες και να μας λέει συνέχεια πόσο βαριά του πέσανε.
Ο Κώστας [φίλος του Βασίλη] να τα έχει φτύσει από το 20` και να αποχωρεί τελείως από το παιχνίδι.
Ο Βασίλης να προσπαθεί να κάνει τρίπλες και να μην πετυχαίνει ούτε μία [..άντε ΜΙΑ].
Να έχουμε ψοφήσει όλοι από το πρώτο ημίχρονο.
Ήμασταν και 4 άτομα η ομάδα, πόσο να τρέξεις;
Έτσι αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε τους κανόνες του ποδοσφαίρου.
Βάλαμε παγκότερμα [σας θυμίζει Λύκειο;], και τέλος πάντων διάφορα άλλα μπας και γίνει ενδιαφέρον το ματς. Αγωνιστικά πάντα γιατί τόσο γέλιο είχα καιρό να ρίξω.
Έβαλα και γκολ με κεφαλιά. Όχι την κλασική. Εκείνη που κάναμε στο Λύκειο που περνούσες τον τερματοφύλακα και έστηνες την μπάλα στη γραμμή του τέρματος, έσκυβες και την έβαζες γκολ με το κεφάλι.
Άρε νιάτα...
Βέβαια και κανονίσαμε να ξαναπαίξουμε.
Μπορεί όλοι να ήμασταν ψιλοάσχετοι από μπάλα, αλλά τουλάχιστον είχε γέλιο η όλη φάση...
Α!!! Ξέχασα να πω ότι ο Χρήστος είναι βάνδαλος και ζουλού. Όποτε έπαιρνα μπάλα και ήμουν έτοιμος για γκολ, έτρεχε δίπλα μου και ούρλιαζε σαν βόδι, με αποτέλεσμα να με αποσυντονίζει και να χάνω τα γκολ [..δικαιολογίες ε;].
Α!!! Μια φορά φώναξε όταν πήγαινα να βάλω γκολ, τόσο που τρόμαξε ο τερματοφύλακας και τελικά το έβαλα το γαμημένο.
Τι μουντιάλ μου λέτε μετά...

Αντε και η photo της μέρας:
[ελπίζω να μην καταντήσουμε έτσι]

Δευτέρα, Ιουνίου 12, 2006

Τι μουντιάλ και μαλακίες...

Όποιος νομίζει ότι μόνο το μουντιάλ προσφέρει θέαμα πλανάτε οικτρά.
Το θέαμα βρίσκεται και σε αυτά (τα αθλήματα) που εμείς εδώ δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και πάρα πολύ.


Χθες έγινε ο τελικός των τελικών στο τένις.

Ο κορυφαίος στο χώμα αντιμετώπισε τον κορυφαίο στο παγκόσμιο χώρο του τένις.
Ο 20χρονος Ισπανός τενίστας Ραφαέλ Ναδάλ επικράτησε στον τελικό του Ρολάν Γκαρός του Ελβετού Ρότζερ Φέντερερ (Νο 1 στην παγκόσμιο κατάταξη) με 3-1 σετ 1-6, 6-1, 6-4, 7-6 και κατέκτησε τον τίτλο για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Ο ένας (Ναδάλ) δεν ήθελε να σπάσει το σερί που έχει στο χώμα, δηλαδή το αήττητο που έχει στο χώμα και δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να είναι από τους λίγους πιτσιρικάδες που κατέκτησε το Ρολάν Γκαρός 2 συνεχόμενες φορές και μάλιστα στις δύο πρώτες του εμφανίσεις εκεί. Δύο στα δύο το θηρίο.
Ο άλλος δε (Φέντερερ) διεκδικούσε την πρωτιά (μετά το 1969) στο να κατακτήσει τον τίτλο και στα τέσσερα τουρνουά γκραν σλαμ. Μόνο το Ρολαν Γκαρός του είχε μείνει. Αλλά τελικά δεν τα κατάφερε…

Ας δούμε τελικά και λίγο πιο μακριά από αυτά που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε!!!

Κυριακή, Ιουνίου 11, 2006

ουαου

Χθες είπαμε να βγούμε.
Βέβαια εγώ προσπαθούσα να τελειώσω ένα paper που αφορά την συμπίεση του DNA!!!
Ναι ακούγεται και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον αλλά και λιγάκι complicated.
Αυτό το έκανα μέχρι της 12 το βράδυ.
Ανοίγω παρένθεση.
Τι έχω πάθει με τον ύπνο ρε παίδες;
Κοιμάμαι μέχρι το μεσημέρι, το απόγευμα προσπαθώ να συνέλθω από τον ύπνο και ταυτόχρονα αναζητώ νέα πράγματα για να φάω και μου μένει το βράδυ για διάβασμα, το οποίο βράδυ όμως οι άλλοι θέλουν να βγαίνουμε γιατί είτε κάνουν όλα τα παραπάνω πριν από εμένα είτε δεν τα κάνουν καθόλου.
Κλείνω την παρένθεση.
Οπότε ενώ οι άλλοι έχουν φύγει από της 11:30 με παίρνει τηέφωνο ο Μητσάρας να πάμε να βρούμε τους άλλους.
ΟΚ! Το θέμα είναι ότι δεν πήγανε στον κλασικό Μάκη (Κουλό) αλλά σε ένα άλλο που από τις περιγραφές του Κώστα (ο οποίος συνήθως χάνει τον προσανατολισμό του στην Πάτρα τα τελευταία 3 χρόνια) μάλλον δεν ξέραν ούτε οι ίδιοι πού είναι.
Το βρήκαμε τελικά αφού κατά τύχη περάσαμε από μπροστά τους (περίπου).
Ομολογώ ότι ήταν συναρπαστική βραδιά (ζάχαρες, πατατάκια, κτλ στον αέρα, μαλώματα, μπαλώματα, 3 ευρώ μια γαμημένη μπίρα σε ένα μαγαζί που ήταν κλεισμένο σε ένα στενάκι και ήμασταν μόνο δύο παρέες και άλλα τέτοια)
[*άσχετο: Βασίλη έμαθα ήρθαν οι γονείς σπίτι = καλό φαΐ. Please καλεσέ μας για lunch]!!!

Σήμερα βγαίνοντας από το σπίτι προσπάθησα να ανοίξω την πόρτα του ανσανσερ με το κλειδί. Ναι καλά ακούσατε!!!
Νομίζω ότι χρειάζομαι διακοπές [και ό,τι αυτό συνεπάγεται], άμεσα και γρήγορα...
Επίσης μια συμβουλή:
Ποτέ μα ποτέ μην φτιάχνεται λίστα με τα πράγματα που έχετε να κάνεται πριν φύγεται για διακοπές γιατί πολύ απλά αν πρέπει να τα κάνετε όλα αυτά δεν θα φύγετε για διακοπές. Κώστα απλά γίνε κλασικός Έλληνας. Και εγώ τόσα χρόνια με τις λίστες τί κατάλαβα;
Επίσης σήμερα έψαξα και προσφορές για Ουγγαρία.
Έλεγα να πάω φέτος γιατί μένει μια φίλη μου εκεί και με κάλεσε αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα μαλλον δεν το βλέπω και πολύ πιθανό [έλεγα να πάω μέσα Αυγούστου και τυχαία τέλη Αυγούστου ξεκινάει η εξεταστική μας η οποία θα διαρκέσει δύο μήνες. Αυτό που λέγεται και διπλή εξεταστική].

Πάλι ταξίδια μέσω internet θα κάνω γαμώτο.

Το tennis είναι μακράν καλύτερο και πιο ενδιαφέρον άθλημα από το ποδόσφαιρο.
Nadal you are the leader.

Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006

Eωράκαμεν τους ληστάς...



...Από τα υψίπεδα του Κιλκίς κοντά στη λίμνη της Δοϊράνης

Ο ακούραστος και ακαταμάχητος ανθυπαστυνόμος Ιωάννης
Πετράκης μετά από απηνή μεν, μάταια δε καταδίωξη των ληστάρχων, στις 7 Απριλίου του 1923, γύρισε στο Κιλκίς κι έστειλε την εξής αναφορά:


«Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης,
παρά λίμνη της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς,
κράζων δε:
σταθείτε ρε πούστηδες γαμώ το σταυρό σας
και απαντησάντων:
κλάστε μας τ’ αρχίδια,
απέδρασαν»

Πέμπτη, Ιουνίου 08, 2006

Για μια Ιθάκη

Το σημερινό post θα αναλωθεί μόνο και μόνο για μια ερώτηση:

Μπορεί κάποιος να μου προσδιορίσει πότε ακριβώς αρχίζουν οι καλοκαιρινές διακοπές και τί διάρκεια θα έχουν;
Και όταν λέω καλοκαιρινές διακοπές εννοώ διακοπές στις οποίες να μην σκέφτομαι τα πρόγιεκτ (=projects) και τη σχολή!

Εκείνο το "θα γυρισει ο τροχός..." δεν το βλέπω να έρχεται!!!

Τετάρτη, Ιουνίου 07, 2006

Io no parlaro italiano

Με αυτή τη διαπίστωση τελείωσε η παράσταση του Ρομπέρτο που πήγαμε χθες.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ώρά 9 παρά τέταρτο. Υποτίθεται ότι ήταν η ώρα που θα βρισκόμασταν κάτω από το σπίτι μου για να πάμε στο θέατρο που έπαιζε ο Ρομπέρτο Μπενίνι.
Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε αλλά κάποιος άργησε. Πάλι καλά όχι πολύ.
9 ακριβώς λοιπόν βρεθήκαμε στο σπίτι μου και ξεκινήσαμε [σαν συμμορία των πέντε] να πάμε να εκπολιτιστούμε!!!
Φτάσαμε στο θέατρο.
Περιμέναμε στην, όπως πάντα χαώδης και πολυπληθής, ουρά [μπάχαλο θα το έλεγα εγώ] και αφού καταφέραμε να μπούμε έγινε ο διαχωρισμός "πλουσίων" και "φτωχών" [αστειεύομαι βέβαια]. Αυτοί που πλήρωσαν 15 Ευρώ πάνω-πάνω και οι άλλοι των 30 Ευρώ κάτω-κάτω.
Ανοίγω παρένθεση.
Ρε γαμώτο στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν που πλήρωναν οι χορηγοί για να δει ο λαός θέατρο;
Τώρα και οι χορηγοί πληρώνουν και ο λαός. Που πάνε τόσα φράγκα;
Κλείνει η παρένθεση.
Είχε και ταξιθέτες. Δεν είχα καταλάβει τί ακριβώς είναι αυτοί. Αλλά πλέον νομίζω ότι έτσι λέγονται αυτοί που φέρνουν τα κακά μαντάτα. Γιατι; Γιατί μας έδειξαν να κάτσουμε όσο πιο ψηλά γινόταν. Στου διαόλη τη μάνα δηλαδή. Αφού εκεί που έκατσα έβλεπα ακόμη και το σπίτι μου.
Δίπλα μας κάθονταν και ο Χριστοδουλάκης [καθηγητής μας].
Μέχρι να κάτσουμε στις θέσεις μας βγήκε η πίστη. Τόσο στριμωξίδι δεν ξαναείδα [ούτε ξαναέννοιωσα].
Αφού καθίσαμε νομίζω ότι γίναμε από την αρχή αισθητοί στους γύρω μας. Βασικά λόγω των σχολιασμών που κάναμε και τις καυστικές περιγραφές του Βασίλη. Εύγε!!!
Κάναμε και ένα σύντομο διάλογο με τον Χριστοδουλάκη περί καταλήψεων και εξεταστικής.
Τέλος πάντων πάμε και καθόμαστε με τον Μήτσο στα σκαλιά γιατί δεν χωρούσαμε αλλού.
Αρχίζει και η παράσταση.
Στην αρχή ήταν καλά γιατί οι χαιρετούρες του Ρομπέρτο και τα λίγα Ελληνικά του μας έκαναν να γελάμε.
Και όμως αυτό που θα βλέπαμε δεν ήταν θεατρική παράσταση με την ευρεία έννοια αλλά μονόλογος. Τί σημαίνει αυτο; Υπήρχε ένα κείμενο (μεταφρασμένο) το οποίο ο Ρομπέρτο θα το σχολίαζε γραμμή προς γραμμή.
Εγώ Ιταλικά δεν ξέρω όπως και οι περισσότεροι εκεί μέσα. Από τα Γαλλικά έπιανα καμιά λέξη αλλά τι να το κάνεις.
Να έχω τον Μητσάρα από πίσω να λέει "ήμαρτον", καμια δεκαριά να φεύγουν από το πρώτο 20λεπτο, τον Βασίλη να παίρνει τηλέφωνα, τον Κώστα να είναι έτοιμος να κοιμηθεί ή να κλάψει (άγνωστο το γιατί) και τον Χρήστο από ότι έμαθα να ρωτάει συνέχεια :"Κατάλαβες τι είπε;"
Να μην τα πολυλογώ η κάθαρση δε επήλθε!!!

Αφού τελείωσε η παράσταση τολμώ να πω ότι εμείς αναλωθήκαμε στο να κοιτάμε τις ταξιθέτριες
[ο διάλογος είναι:
Β: Πω πω!!! Τί ταξιθέτριες είναι αυτές.
Δ: Πού ρε;
Β: Κατέβα νοητά τις σκάλες...
Δ:Ω!!! Ναι ναι.
Κ: Τί ρε;
Δ: Οι ταξιθέτριες...
και μη σας τα πολυλογώ σιγά σιγά όλοι είδαμε τις ταξιθέτριες]

Το τέλειο ήταν το σχόλιο του Βασίλη στην ερώτηση "Πώς σου φάνηκε ο Μπενίνι;"
Β: "Κοίτα! Στο "Zωή είναι ωραία" καλός ήταν, στο "Πινόκιο" όχι και τόσο καλός... :)"
που νομίζω ότι ήταν η ατάκα της μέρας.

Βέβαια το αν εκπολιτιστήκαμε καθόλου δεν το συζητώ. Η απάντηση είναι όχι. Και το λέω βάση των συζητήσεων που κάναμε μετά την παράσταση...

Τρίτη, Ιουνίου 06, 2006

Αϊ καλά...

Το βραχύτερο, λέει, θεατρικό έργο είναι το Breath του Μπέκετ που διαρκεί 35 δευτερόλεπτα και περιλαμβάνει μόνο ουρλιαχτά και ανάσες.
Ουάου. Αούα. Αχχχχχ. Βαχχχχ. Μπουαουυυυ. Αμούαααα. Γκρρρρρρ.
Ευχαριστώ για το χειροκρότημα!




--------------------------
--------------------------

Δημήτριος:
δημήτριος = ο ανήκων εις την Δήμητρα (<δη αντί γη> + μήτηρ), ο εξ αυτής προερχόμενος.

Ανήκω στη Δήμητρα; Φέρτε την μου τώρα. Αλλιώς πες τε μου πού είναι να πάω να την βρώ επιτέλους!!!

-------------------------
-------------------------

Σε ένα μουσείο λέει υπήρχε ένα άγαλμα παλιό από μια Κινέζικη δυναστεία...
Πήγε λέει ένας τουρίστας πάτησε τα κορδόνια του και έπεσε πάνω στο βάζο το οποίο έγινε βάζο-παζλ.
Κομμάτι κομμάτι θα εκτίθεται από εδώ και πέρα.
Έτσι μόνο με παντούφλες στο μουσείο!

-------------------------
-------------------------

Σήμερα γεννιέται ο ΑντίΧριστος. 06/06/06 δηλαδή 666. ΟΥΥΥΥ!!!!!
Χιλιάδες άνθρωποι, λέει, σ’ όλο τον κόσμο συσχετίζουν τη γέννηση του Αντίχριστου με τον αριθμό 666 αλλά και τη συντέλεια του κόσμου.
Αϊ καλά!!!
Αλλοι λένε ότι έχει ήδη γεννηθεί και είναι 7 χρονών.
Αϊ καλά!!!
Αναβάλλονται ακόμα και τοκετοί [τώρα αυτό πώς ακριβώς γίνεται ούτε που ξέρω].
Άλλοι λέει παντρεύονται μήπως και καταστραφεί ο κόσμος και δεν προλάβουν. Μα τί ηλίθιοι...
Ερχεται ο αντιχριστος;
Γαμω τον ΑντιΧριστό μου μέσα που λένε.

--------------------------
--------------------------

Καλά έχω ακούσει πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορείς να γνωρίσεις μια γκόμενα.
Αλλά κάτι τέτοιο πρώτη φορά το είδα.
Φύγαμε από την συνέλευση μπας και φάμε κάτι, γιατί με 30 μέρες κατάληψη όλο κάτι αηδίες από ντιλίβερι τρώμε. Ας φάμε και καμιά αηδία από τη εστία.
Είμαστε λοιπόν εστία. Μπαίνουμε όλοι (εκτός του Χρήστου) με ξένες κάρτες για να φάμε, καθόμαστε και αρχίζουμε να τρώμε. Ηταν και ο Τέλης εκεί ο οποίος είχε φάει. Κάρτα για τον Χρήστο δεν είχαμε, οπότε πήγε ο Τέλης να βρει κανα αχρησιμοποίητο νούμερο μπας και μπει και ο Χρήστος. Πάει λοιπόν σε κάποιες κοπελιές λίγο πιο εκεί, τις μιλάει κτλ κτλ και έρχεται και λέει στον Χρήστο ένα νούμερο. ΟΚ! Μπαίνει και ο Χρήστος, παίρνει φαΐ (ρολό, γλυκό και σαλάτα) και κάθεται μαζί μας.
Εκεί έρχεται το γαμάτο.
Λέει ο Τέλης: "Να πάμε ένα γλυκό στα κορίτσια για ευχαριστώ". Καλά κάτι τέτοια τα έβλεπα στις ταινίες του `80. Ξέρεις. Πάμε σινεμά, μετά για γλυκό και ό,τι προκύψει.
Μετά από μια σύντομη συζήτηση και γέλια τελικά ο Τέλης παίρνει το γλυκό του Χρήστου και φεύγει προς τις κοπέλες.
Εμείς ούτε κοιτάξαμε.
Μετά από λίγο έρχεται πίσω ο Τέλης και μας λέει ότι έτσι γίνονται οι γνωριμίες γιατί λέει και αυτούς μια φορά κάτι τέτοιο είχε γίνει, και αρχίζει να μας διηγείται άλλη παρόμοια ιστορία.
Εκεί που συζητάμε, σηκώνεται μια από τις κοπέλες για να αφήσει το δίσκο.
Πετιέται και ο Τέλης και μας λέει: " Μαλάκες εδώ έρχεται".
Του λέω ότι παέι να αφήσει το δίσκο και μου λέει ότι όντως, αλλά μετά σίγουρα θα περάσει από το τραπεζι μας.
Οπότε πάει η κοπελιά αφήνει το δίσκο και φεύγει προς το τραπέζι της χωρίς να περάσει από το δικό μας.
Οπότε βλεπεις τον Τέλη να φωνάζει:"ΜΑΡΙΑ, ΈΛΑ ΛΙΓΟ"
(για το όνομα δεν παίρνω και όρκο)
Πλησιάζει και η κοπέλα και της λέει: "Τί γίνεται καλά;"
[ενώ είχαν μιλήσει ήδη δύο φορές πριν από λίγο]
Και μετά της λέει το φοβερό: "Μου είπε ένα παιδί ότι πετάξατε το γλυκό"
Εντάξει αυτό ήταν...
Έτσι δεν πιάνεις γκόμενα σίγουρα!!!
Μόνο χυλόπιτες τρως.

Στη τσίτα είμαστε στη τσίτα;
Άντε και κοινωνικό μήνυμα της μέρας:

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

Ενός λεπτού...φυγή

Μια πρόταση να κάνω.
Αν γίνεται στις φυλακές να μην τους δείχνουν τόσες αμερικάνικες ταινίες.
Γιατί παίρνουν θάρος και τα κάνουν και εδώ.
Και όχι τίποτα άλλο αλλά η εδώ αστυνομία δεν είναι σαν τις ταινίες που στο τέλος πιάνουν τον κακό.
Έτσι πως πάμε στο επόμενο επεισόδιο θα σταματήσει τρένο, θα πάρει τον κρατούμενο και οι δικοί μας οι Απάτσι θα τρέχουν από πίσω.
Το μόνο που καταλαβαίνω είναι ότι και πάλι μας περνάνε για μαλάκες.
Το κόλπο ήταν σαφώς στημένο και (καλά) οργανωμένο ΚΑΙ από μέσα ΚΑΙ από έξω...

Λοιπόν αν δείτε τον κύριο αυτόν στον δρόμο...

δώστε του ένα Oscar. Το αξίζει!!!



Κάτι διάβασα ότι οι δημοσκοπίσεις στο internet είναι συκέ.
Και εγώ πήγα σήμερα να ψηφίσω κάτι και μάλλον δεν έδωσα την σωστή απάντηση και μου έβγαλε μνμ λάθους...
Τυχαίο;

Ρε εμείς τελικά πού βαδίζουμε;
Απλά ενημερωτικά σας λέω ότι δεν ξέρουμε πού βαδίζουμε!

Και το μήνυμα της μέρας:

Κυριακή, Ιουνίου 04, 2006

Καλοκαίριασε

Τί γίνεται ρε παιδιά;
Φύγαν όλοι για διακοπές από τώρα;

Αμάξια η Πάτρα δεν έχει. Κυριακή είναι. Κατεβαίνω κάτω και βλέπω σχεδόν όλους να κρατούν μια πετσέτα και με ό,τι μέσο βρουν (αμάξια, λεωφορεία...) να φεύγουν προς τις παραλίες, αλλά και αυτοί που μένουν να πίνουν αραχτοί το καφεδάκι τους στις πλατείες.
Τέλος πάντων θα γυρίσει ο τροχός...

Εμείς βέβαια είπαμε να το ρίξουμε στον πολιτισμό. Πήραμε εισιτήρια για το θέατρο της Τρίτης στο οποίο θα εμφανιστεί ο Ρομπέρτο Μπενίνι. Βέβαια αν και θα έχει υπέρτιτλους θα χάσουμε τους χειμαρρώδεις αυτοσχεδιασμούς του. Και αυτό γιατί κανείς από την παρέα δεν ξέρει Ιταλικά από ότι ξέρω [αν και μερικοί ξέρουν κάποια στοιχειώδη Ισπανικά :)]!!!

Πέρασαν και σχεδόν τρία χρόνια φοιτητικής ζωής.
Η ευχή να τα εκατοστίσουμε μετράει εδώ;
Δεν νομίζω...

Βλέπω και Moto Gp τώρα. Τί θέαμα είναι αυτό ρε παιδιά. Τί Formula και βλακείες; Το θέαμα είναι στις motos...με Doctor μπροστά!!!



Και η photo στο "κλίμα" της μέρας (των άλλων):

Η σφαγή της Tien An Men - 4 Ιούνη 1989

Μέσα στη θλίψη μου
ακούω τους δαίμονες
να στριγκλίζουν.
Κλαίω, όταν οι λύκοι
και τα τσακάλια γελούν.
Με δάκρυα θρηνώ
τον ήρωα, όμως σηκώνω
ξανά ψηλά το κεφάλι
και τραβάω το ξίφος μου.

Απόσπασμα από τα
«Ποιήματα της Τιεν Αν Μεν»
του Ουάνγκ Γιουν Τάο.


Σάββατο, Ιουνίου 03, 2006

Είναι για γέλια (..και για κλάματα)!!!

Ας αρχίσω με τα προσωπικά...


Από χθες έβαλα να φουσκώσουν τα φασόλια σε μια κατσαρόλα με χλιαρό νερό.
Σήμερα σηκώθηκα πρωί και πήγα στο μανάβικο να πάρω τα υλικά.
Πήρα δυο κρεμμύδια (τι κλάμα έκανα ρε παιδιά όταν καθάριζα το κρεμμύδι; Δεν δάκρυσα έτσι ούτε όταν φάγαμε δακρυγόνο σε διαδήλωση κατά του πολέμου στο Ιράκ στην Θεσ/νίκη!!), δυο ντομάτες και...
Μπροστά μου υπάρχουν διάφορα άλλα φυτά. Βέβαια δεν έχω ξαναπάρει ποτέ μου τέτοια πράγματα, γιατί πολύ απλά δεν έχω ξαναμαγειρέψει φασόλια ποτέ, οπότε...
παίρνω το πρώτο, μαϊντανός έμοιαζε αλλά ποίός να ξέρει;
Όποτε αρχίζω να το μυρίζω...
Και τότε πετάγεται η μανάβισσα και μου λέει:
"Ε, μαϊντανός είναι!!!"
Βάζω και εγώ τα γέλια, γιατί μου θύμισα τον Κουλούρη που είχε πάει στην λαϊκή και μπέρδεψε τα αγγουράκια με τα κολοκυθάκια!!!
Τέλος πάντων τους εξήγησα ότι προσπαθώ να αυξήσω τις μαγειρικές μου ικανότητες, τα αγόρασα και έφυγα.
Τελικά τα φασόλια καλούτσικα έγιναν, όχι σαν της μάνας μου...αλλά δεν πτοούμε θα ξαναδοκιμάσω!!!
* Α!! Έκαψα και την γλώσσα μου κατά την διάρκεια των δοκιμών...

Επίσης αποφάσισα ότι δεν είμαι καλός επιστήμονας και πολύ περισσότερο δεν είμαι καλός φοιτητής. Έχω κολλήσει πάνω από βδομάδα στο ίδιο σημείο στο minix και δεν καταλαβαίνω γιατί.
Τελικά συμπεράσματα:
- δεν είμαι καλός μάγειρας
- δεν είμαι καλός φοιτητής
...τι στο π***** θα κάνω στη ζωή μου απορώ.


Συνεχίζω με τα γενικά...

Ήρθε το εξής mail:

AYTO EINAI SWSTO
AYTO EINAI SWSTO
PRWTATHLIMA KAI KYPELLO
STON COMPUTERIKO ...
(DIS)

Το έστειλε ο καθηγητής μας Π.Σπυράκης...
Απλά γαμάτο!!!

Με στυλ που θα ζήλευε και η χάρη του ο Ροναλντίνιο, μια κυρία από τη Λαπωνία ετοιμάζεται να σημειώσει γκολ κλωτσώντας μια μπάλα-σάκο από δέρμα ταράνδου.

Τί γίνεται ρε παίδες στην Γερμανία;
Όλοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι από το Μουντιάλ.
Μέχρι και προφυλακτικά σε σχήμα μπάλας λέει βγάλανε(???)...
Τα στοιχήματα πάνε και έρχονται.
Ακουσα λέει ότι βάζουνε και στοιχήματα με το αν θα βρέξει ή όχι στην πρεμιέρα.
Με συντελεστή 1,60 κερδίζει το ενδεχόμενο να βρέξει!!!

Ας μας εξηγήσει κάποιος τι ακριβώς είναι η επιτροπή κατάληψης και ποιος τους ψήφισε;
Γιατί έχουν αρχίσει να μου δίνουν στα νεύρα.
Σε λίγο θα νομίζουν ότι εκπροσωπούν και όλους τους φοιτητές...

Σήμερα συνάντησα στον δρόμο μια κοπελιά που τελειώνει σε δύο μέρες την εξεταστική...κλαψ, κλαψ :(

-----------------------------------

Διαφήμιση στην TV:
Η σεξουαλική ζωή μας είναι απαραίτητη...
Γιατί το sex ανθίζει τη ζωή μας.


Ας έρθει κάποιος να το πει στις γυναίκες εδώ στην Πάτρα!!!

-----------------------------------

Α!!!!Και για να μην ξεχνιόμαστε (το κάνουμε συχνά τώρα τελευταία):

Παρασκευή, Ιουνίου 02, 2006

The Hurricane

Είναι τέσσερεις η ώρα τα χαράματα...
Μόλις τελίωσε μία από τις πιο συγκινητικές ταινίες που έχω δει.
Και πώς μπορείς να μην είσαι ευαίσθητος με τέτοια πράγματα.

Το πρώτο τραγούδι [εγώ δεν το θεωρώ απλά τραγούδι αλλά ποιήμα, μυθιστόρημα και όπως αποδείχθηκε σήμερα ιστορία] που άκουσα από τον Bob Dylan ήταν το Hurricane. Θεώρησα τότε ότι το "τραγούδι" αυτό αποτελούσε ύμνο, γιατί δεν ήταν απλά μελωδία. Δεν ήταν απλά ένα ποιηματάκι. Ήταν μια ιστορία που ο Dylan την μελοποιήσε, της έδωσε μια νότα καταπληκτική, που σε μαγεύει. Είναι από τότε που άρχισα να ακούω Dylan...


Pistol shots ring out in the barroom night
Enter Patty Valentine from the upper hall.
She sees the bartender in a pool of blood,
Cries out, "My God, they killed them all!"
Here comes the story of the Hurricane,
The man the authorities came to blame
For somethin' that he never done.
Put in a prison cell, but one time he could-a been
The champion of the world.


Σήμερα στις 2 και ενώ είχα βαρεθεί τη ζωή μου στο δωμάτιο μου που πλέον μπορώ να το αποκαλώ και σάουνα αν λάβεις υπόψη σου ότι οι βαθμοί κελσίου πρέπει να έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τους 20 και επικρατεί (φαινόμενο γνωστό για εδώ) μια εκνευριστική υγρασία. Παρ` όλα αυτά μου ήρθε όρεξη να δω μια ταινία. Από αυτές που έχω καιρό παρατημένες σε μια γωνιά του δωματίου δίπλα σις πεταμένες εφημερίδες οι οποίες τις περιείχαν.
Ήθελα κάτι ανάλαφρο να περάσει η ώρα, ίσως και να την αφήσω στη μέση όταν θα αποφασίζα να πάω για ύπνο.
Είδα λιγάκι τους τίτλους και βρήκα μία με όνομα The Hurricane.
Έριξα και μια ματιά πίσω στα σχόλια, είδα ότι κάτι με παλεστές παίζει, έ λέω ανάλαφρη φαίνεται, ας την δω.
Νομίζω τελικά ότι έκανα πολύ καλή επιλογή.

Η ταινία άρχισε με το τραγούδι του Dylan...Pistol shots ring out in the barroom night. Μετά από λίγη ώρα δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω ότι η ιστορία ήταν η ίδια με εκείνη που τραγουδούσε ο Dylan.
Και δεν άργησα να καταλάβω ότι πρόκειται περί αληθινής ιστορίας.

Δεν θέλω να αποκαλύψω παραπάνω για την ταινία γιατί αξίζει πραγματικά να την δείτε! Αγγίζει θέματα ρατσισμού, αδικίας, φυλακών, φιλίας...ζωής!!!

Now all the criminals in their coats and their ties
Are free to drink martinis and watch the sun rise
While Rubin sits like Buddha in a ten-foot cell
An innocent man in a living hell.
That's the story of the Hurricane,
But it won't be over till they clear his name
And give him back the time he's done.
Put in a prison cell, but one time he could-a been
The champion of the world.


----------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------
Πέρα από αυτά σήμερα πήγαμε και στο πανεπιστημιακό γήπεδο ποδοσφαίρου να δούμε το CEID ενάντια στους Μηχανολόγους για τον τελικό πρωταθλήματος.
Είχε αρκετό κόσμο. Διπλα κάθονταν Κονοφάος και Ψαράκης.
Το top της διοργάνωσης ήταν όαν κάποιος δίπλα μας φώναξε:
"Τσακαλίδη θέε πάρε την ΠΑΕ.....και την προεδρία!!!"
Χμμμ...

Πριν λίγο βγήκα στο μπαλκόνι [4 και τέταρτο].
Και βλεπω ένα αμάξι με τέρμα την σκυλάδικη μουσική να περιμένει στο φανάρι.
Κάποια στιγμή περνάνε τρεις κοπέλες το φανάρι και η μουσική σταματα.
Βγαίνει ο ένας από τους δύο που ήταν στο αμάξι και αρχίζει τα κοσμητικά επίθετα στις κοπέλες.
Δηλαδή ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Τί προσπαθεί να δείξει; Ότι είναι άντρας; Ότι είναι μάγκας; Ή απλός μαλάκας;

Αντε και καλό μήνα. Μπήκε και επίσημα πλέον το καλοκαίρι...
Άντε να δούμε τί θα δούμε!!!
Την photo την έβαλα λόγω σταχιού και για κανέναν μα κανέναν άλλο λόγο

Α!!!!
Και η photo της μέρας:

Ότι και να πω λίγο θα `ναι...