Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006

Αυτό που λέμε come back!



Κάνω αυτό που λένε come back. Αν και δεν έλλειψα πολύ...

Εκεί που νομίζαμε ότι πέρασαν οι ζέστες [ο πληθυντικός αρμόζει σε αυτό που περνάμε] σηκώνομαι σήμερα και δεν μπορώ να καταλάβω.
Μήπως κάποιος άνοιξε το καλοριφέρ;
Μήπως έχω πυρετό;
Τελικά ήταν ακόμη μια μέρα ζέστας στην Πάτρα. Πολύ ζέστη λέμε...
Μία είναι η λύση: Κρύα και άφθονη ΜΠΥΡΑ και από μικρός μικρός!!!

Αποφάσισα ότι δεν ξέρω αγγλικά...
[αυτοί που πρέπει να καταλάβουν τί εννοώ το ξέρουν ήδη]
Έτσι λέω να καταναλώσω το καλοκαίρι μου στις γνωριμίες με ξένες υπάρξεις που μας περιτριγυρίζουν στην Χαλκιδική...ίσως μάθω κανά αγγλικό παραπάνω. Αν όχι ίσως:
(Εδώ υπάρχουν 3 επιλογές ανάλογα με το ποιός διαβάζει το post)
1) πηδ**** καμιά από αυτές που γνώρισα!!!
2) γίνουμε καλοί φίλοι
3) αναπτύξουμε βαθύτερες σχέσεις αλληλοεκτίμησης και σεβασμού
Εγώ διαλέγω την κουρτίνα 1...

Τί έχω πάθει ρε γαμώτο. Κάθε μέρα ξυπνάω στις 1 το μεσημέρι. Τις Κυριακές πάλι, ξυπνάω την Δευτέρα...
Κάψιμο!!!

Θέλει κάποιος να μου πει πότε θα αρχίσουν, πότε θα τελειώσουν οι διακοπές [οι καλοκαιρινές] και πότε θα αποφασιστεί αυτό επίσημα;
Να ξέρουμε ρε γαμώτο μου πού πάμε, τί κάνουμε...
Ήδη υπάρχουν αρκετές προτάσεις που απ` ότι φαίνεται δεν θα υλοποιηθούν ποτέ...
Καταραμένε Σιντζούνε!!!
Καταραμένε Χαγιάτε!!!
Θυμάστε κάτι βιβλία που έψαχνες να βρείς τον Γουάντλο; Το βρήκα σε πιο εξελιγμένη μορφή όμως...
Κοιτάξτε και τεστάρετε την παρατηρητικότητα σας στην παραπάνω φωτογραφία!!!


Και η photo της μέρας:


Γειά σου ρε Σουγκλάκο αθάνατε...killer!!!
Αναμενόμενο αφού έκανες πάταγο ως παλεστής, ως ηθοποιός, ως παλεστής στο "Αντρες έτοιμοι για όλα", ως κριτής στα Παρατράγουδα και ως τραγουδιστής...
Έχω και στίχους:
"Ε, ντα, ντα, ντα, Σουγκλάκο παιδαρά, τα λες καλά!"

31 Μαίου, παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος

Απλά στο πιο πάνω post δεν έκανα καμία αναφορά για την μέρα αυτή.
Μόνο μερικές φωτογραφίες θα βάλω:





Όσο αφορά το κάπνισμα δύο παρατηρήσεις:
1) Πρέπει πριν αρχίσει κάποιος το κάπνισμα να γνωρίζει τις συνέπειες του
2) Και να σέβεται όσους δεν καπνίζουν.
Δύο απλά πραγματάκια!!!

Βέβαια το θέμα χωράει πολύ συζήτηση...

Τρίτη, Μαΐου 30, 2006

Μια έκθεση ιδεών περί του … βιβλίου

Το παρακάτω το έγραψα για το grXhome και το παραθέτω και στο blog...


Μια έκθεση ιδεών περί του … βιβλίου

Μικρός θυμάμαι στην Θεσσαλονίκη μια έκθεση βιβλίου που γίνονταν στο λιμάνι της. Από την μια άκρη ως την άλλη, χιλιάδες τόμοι βιβλίων...
Δεν θυμάμαι αν τότε ήταν θεσπισμένη έκθεση που πλέον ονομάζεται και Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης αλλά ήταν φανταστική.

Από τότε δεν έχω μπορέσει να παραστώ σε πολλές εκθέσεις βιβλίου.
Δυστυχώς.
Αλλά πιστεύω ότι είναι καταπληκτική εμπειρία.
Δεν χρειάζεται να διαβάζεις πολύ ώστε να μάθεις πολλά από μια τέτοια έκθεση.
Τα βιβλία αντανακλούν τους ανθρώπους που τα γράφουν και οι άνθρωποι τον πολιτισμό που εκφράζουν.
Ακόμα και η θεματολογία των βιβλίων “προδίδει” το επιζητούμενο.
Είναι αρκετά καλό να μπορείς να μαθαίνεις (από) τον πολιτισμό του άλλου. Και να μαθαίνει και ο άλλος (από) τον πολιτισμό που εσύ παράγεις.
Αυτό είναι για μένα ένα από τα βασικά σημεία ύπαρξης οποιασδήποτε κοινωνίας. Το να μαθαίνεις ή τουλάχιστον να προσπαθείς να καταλάβεις τον πολιτισμό του άλλου, την κουλτούρα που λέμε, του άλλου ανθρώπου, της άλλης κοινωνίας, της άλλης χώρας…
Scripta manent λένε. Και έπεα πτερόεντα.
Δηλαδή τα λόγια φεύγουν. Πετάνε. Τα γραπτά είναι αυτά που μένουν.
Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό αντιπροσώπευε την πραγματικότητα στο παρελθόν. Και το λέω αυτό γιατί ξέρουμε «κείμενα» [νοητά κείμενα] όπως η Ομήρου Ιλιάδα και η Οδύσσεια, όπως ο Διγενής Ακρίτας ή ο Ερωτόκριτος ή ακόμα και δημοτικά τραγούδια που πέρασαν μέσα από τα χρόνια, μέσα από τους πολιτισμούς με τον προφορικό λόγο. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι αυτά δεν αποτελούν βιβλία [εγώ τα θεωρώ είδος βιβλίου της εποχής εκείνης , ένα είδος προφορικού βιβλίου], αν κάποιος συνυπολογίσει ότι στη κοινωνία που ζούμε η γνώση, ο πολιτισμός, η τεχνολογία αλλά και η ίδια η ζωή αυξάνει τους ρυθμούς της και παράγει τεράστιο όγκο πληροφοριών θεωρώ πλέον σχεδόν αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο.
Άρα μερικοί θα λέγανε ότι το βιβλίο είναι αναγκαίο κακό. Εγώ το λέω απλά θαύμα.


Κανούλας Δημήτρης
Πάτρα
Μαής 2006




*Έγινε αυτό που λένε come back. Αν και δεν έλλειψα πολύ...

Κυριακή, Μαΐου 28, 2006

Τέλος εποχής



Νομίζω ότι τελικά το blog ξέφτισε.

Αυτό φαίνεται από τις επισκέψεις στο blog που σιγά σιγά από 10 άτομα την ημέρα έπεσε στα 3 άτομα την μέρα, ένας από τους οποίους είμαι εγώ. Και φαίνεται και στην απουσιά σχολίων, τα οποία πολλές φορές παραμένουν σε μηδενικό επίπεδο.

Αυτό σημαίνει ότι το blog κλείνει [ελπίζω προς το παρόν].

Ελπίζω να επανέλθει με νέες ιδέες, ανανέωμενο και πιο ενδιαφέρον...

Καλή συνέχεια!!!



*Θα προσπαθήσω να κάνω το blog μου πιο ενδιαφέρον. Μέχρι να κατέβει ο αγέρας ο πεχλιβάνης για να ξεφύγουμε από του κόσμου τη ραστώνη, μεχρι τότε...

Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006

Όσο εμείς κάθομαστε...

...άλλο τόσο τα πράγματα αλλάζουν γύρω μας!!!

Πήγαμε χθες να δούμε τον "Κώδικα Ντα Βίντσι". Και όταν λέω πήγαμε εννοώ ότι περατήσαμε από την Καρόλου μέχρι τα Veso, δηλαδή κάναμε 30 λεπτά περπάτημα.
Η προβολή ήταν στις 12:20 όπως έλεγε και το πρόγραμμα του cinema [δείτε εδώ] αλλά όσο την είδατε εσείς τόσο την είδαμε και εμείς.
Πήγαμε που λέτε, βλέπω μέσα κανένας. Καλά λέω τί γίνεται; Μόνοι μας είμαστε;
Και τελικά είμασταν μόνοι μας, ούτε κόσμος, ούτε ταμείο. Μόνο ένας σεκιουριτάς που μας είπε ότι κλείσανε.
Του είπαμε τα δικά μας [δηλαδή ότι πήραμε τηλέφωνο, το είδαμε στο internet κτλ κτλ] μας είπε τα δικά του [ότι είδαμε λάθος, και ότι ισχύει μόνο για Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακα, κτλ κτλ] και τελικά έκλεισε τις πόρτες και έφυγε...
Ωραία περάσαμε...
Άντε και του χρόνου πάλι!!!

Έχω την εντύπωση ότι χάσαμε τον Ρουσοπουλο μετά την euro-βιζι-on...
Ρουσοπουλε...πραγματικά δεν μας έλειψες καθόλου!!!

Διάβασα λέει ότι "Μειώνονται οι παραγγελίες σε αλυσίδες μαζικής εστίασης".

Τα delivery και τα σουβλατζίδικα δηλαδή...
Νομίζω όμως ότι η Πάτρα [οι φοιτητές] κρατούν τα ποσοστά σε καλά επίπεδα...
Ζήτω!!!

Άρθρο σε εφημερίδα λέει:
"Αφήσε μας να παίξουμε!"
Τα αμερικάνικα σχολεία αρχίζουν να καταργούν τα διαλείματα.
Ρε κάτι μου θυμίζει αυτό: Ντούσκος, Ψαράκης, κτλ κτλ
Για την ιστορία, αυτό γίνεται γιατί ψηφίστηκε νόμος που περικόπτει τους πόρους σε όσα σχολεία δεν διατηούν ένα ελάχιστο επίπεδο προόδου. Έτσι οι βλάκες νομίζουν ότι επιμηκύνοντας τον χρόνο διδασκαλίας καταργώντας τα διαλείματα θα επιφέρουν βελτίωση...
Ήδη το 40% των δημοτικών σχολείων έχουν καταργήσει ή σκέφτονται να καταργήσουν το δάλειμμα.
Και ύστερα απορούν γιατί τα παιδάκια παίρνουν τα ντουφέκια και...


Διάβασα το πρώτο κεφάλαιο του βιβλιου "ΑΝΗΣΥΧΟΙ ΝΕΚΡΟΙ" και είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Τα κεφάλαια με την μονή αρίθμηση τα έχει γράψει ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος [των Ζαπατίστας]
ενώ με τη ζυγή αρίθμηση ο Πάκο Τάιμπο ||...

Είναι αρκετά ενδιαφέρον....






Και η photo της ημέρας:



Σε μια τάξη μπήκε έκθεση με θέμα:
"Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιός είσαι."
Μια από τις εκθέσεις που γράφτηκαν έλεγε όλη και όλη:
" Έχω φίλο τον Νίκο Παπαδόπουλο. Ποιός είμαι?"

[*το δανείστηκα από τον Γ. Σερβετά]

Πέμπτη, Μαΐου 25, 2006

Θάνατος

Είχα γράψει ένα άλλο post πριν από αυτό αλλά το άλλαξα [ίσως το δημοσιεύσω αργότερα].

Και ο λόγος είναι ότι διάβασα ένα blog που το γράφει κάποιος που αυτοαποκαλείται:
"A young reporter in a destroyed country torn between politics and violence."
Ζει στην Βαγδάτη και γράφει στο blog του για τις εμπειρίες του εκεί...



Σήμερα διάβασα το εξής συγκλονιστικό:
[αν θέλετε διαβάστε το, δεν έχει δύσκολα αγγλικά]


SHE DIED IN THE BLAST
Wednesday, May 24, 2006

I had a terrible night. My friend’s mother has died in a huge blast rocked my neighborhood and killed more than 12 people and wounded dozens last night. I’ll write about everything later but for now, I feel so sad and desperate. It was so hard to see her dead. She was a kind woman. I just saw her few days ago when I was with her son.

My heart is full of sorrow and pain. My friend had a horrible night searching for her in the hospitals by the time the city was all in darkness due to the lack of electricity.

I can’t even think of any hope at the meantime. It is only despair that hovers over us. It seems it is going to stick with us. I don’t know why we have to live like this. Why do I have to wake up everyday on sounds of explosions and shootings? Why do I have to be afraid all the time, why do I have to sleep and wake up with a tear in my eyes? why why why? I don’t want democracy and freedom. I want to live. I just want to live. These two damn words brought only destructions. They never brought hope. It is only death and death and death. I don’t want them…. take them and give us back the normal life. I wish I could change the time to the past.



Δεν είναι φοβερό, τρομακτικό και συγκλονιστικό;
Ο άνθρωπος είδε την μάνα του φίλου του να πεθαίνει, τον φίλο του να σπαράζει...
και όλα αυτά μετά την επιβολή "δημοκρατίας" στο Ιρακ.
Γιατί προφανώς ο blogger παραπάνω δεν κατηγορεί την δημοκρατία και την ελευθερία ως έννοιες αλλά την επιβολή αυτού του είδους δημοκρατίας και ελευθερίας που επικρατεί στο Ιρακ.
Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;



*το post αυτό δημοσιεύτηκε και στο grXhome στο εξής link

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

Η "ζέστη" στο ζενίθ της

Λοιπόν σήμερα το πρωί πήγα να δω στην Πρωτοπορία για το βιβλίο που σας έλεγα.
Το βρήκα. Ήταν το μόνο βιβλιοπωλείο που ήξερε το βιβλίο.
Του λέω: " Ψάχνω το "Ανήσυχοι Νεκροί" "
Και μου λέει: "Του Τάϊμπο δεν είναι αυτό από εκδόσεις ΑΓΡΑ?"
Εξεπλάγην, το ομολογώ. Στα άλλα βιβλιοπωλεία ούτε που το ήξεραν και εδώ ήξερε και λεπτομέρειες.
Το αγόρασα και αρκετά πιο φτηνά από την προβλεπόμενη τιμή του.
Όταν το διαβάσω θα σας πω εντυπώσεις...

Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να φτάσω Στην Γεροκωστοπούλου μου έφυγε η ψυχή.
Μα τι ζέστη είναι αυτή ρε παιδιά;
Πρέπει να έχει φτάσει χαλαρά πάλι τους 36 υπό σκιά.
Αλλά ο κόσμος απτόητος, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Βγαίνει έξω και ξοδεύει τα λεφτά του σε ένα σωρό ανούσια πράγματα.
Τώρα που το σκέφτομαι εγώ βγαίνω έξω από το σπίτι μόνο για καφέδες στο Μάκη (Κουλό) και για να αγοράσω βιβλία.
Όλα τα άλλα γίνονται με delivery...

Τα παιδιά πήγαν για μπάνιο στη θάλασσα. Δεν θα μπορούσα να πάω:
1) Η θάλασσα έχει μεγάλη θερμοχωρητικότητα οπότε είναι ακόμα κρύα όση ζέστη και να κάνει.
2) Έμαθα από μια κοπέλα ότι αυτές τις μέρες γίνεται χαμός από κόσμο στην παραλία του Ρίου. Εγώ ακόμα και το καλοκαίρι [Αύγουστο αρχίζω τα μπάνια μου] πηγαίνω συνήθως αργά το απόγευμα που δεν έχει κόσμο.
3) Έπρεπε να πληρώσω κάτι λογαριασμούς και να αγοράσω το βιβλίο που σας είπα.

Εδώ έρχομαι στο θέμα ΟΤΕ για μια ακόμη φορά.
Μου ήρθε λογαριασμός 30,5 Ευρώ χωρίς να έχω κάνει ούτε ένα τηλέφωνο από ΟΤΕ. Δηλαδή 30 Ευρώ πάγια και ΦΠΑ...
Αν αυτό δεν λέγεται κλέψιμο τότε πιο?



Ας μας εξηγήσει ρε παιδιά κάποιος τι παίχτηκε με τα στρατιωτικά αεροπλάνα που συγκρούστηκαν. Μου τη σπάει να μας θεωρούν μαλάκες για ακόμα μία φορά και να μην μας λένε τι παίχτηκε από τη διάσωση και μετά.
Αλλά για ακόμα μία φορά θα νικήσει ο τουρισμός[my ass]...

Ας εξηγήσει κάποιος στο STAR ότι έχει τελειώσει η euro-βιζι-on και να ασχοληθούν με κανένα σοβαρό θέμα επιτέλους!!!!

Τρίτη, Μαΐου 23, 2006

Κάποιος μας κοροϊδεύει

Ο ΟΤΕ μας πίνει το αίμα.
Σήμερα είχε διακοπή της σύνδεσης με το δίκτυο για πάνω από δύο ώρες.
Και εκτός από αυτό με 512 σύνδεση δεν έχω δει ταχύτητες downloading πάνω από 35!!!
Και έρχονται και τάζουν κι άλλα: link
Ας τους πει κάποιος ότι για να καταφέρουν κάτι τέτοιο πρέπει να ξυλώσουν όλο το δίκτυο και να το ξαναχτίσουν από την αρχή.
Εκτός αν εννοούν ότι αντί για 35 ταχύτητα η 512 μου [κανονικά πρέπει να πιάνει 60] θα πιάνει 45 ταχύτητα.
Τί το δίνουμε γαμώτο τόσο χρήμα στους οτέδες...



Σήμερα προσπάθησα να βρώ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα ονομαζόμενο "Ανήσυχοι Νεκροί" γραμμένο από τον Πάκο Ιγνάτιο Τάιμπο και τον κομαντάντε Μάρκος [ηγέτη των Ζαπατίστα].*
Αλλά τελικά δεν το βρήκα σε κανένα από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία της Πάτρας.
Μα να θες να διαβάσεις και να μην μπορείς...




Και τέλος από ότι φαίνεται την χάνουμε την εξεταστική. Πάει. Του χρόνου πάλι. Καλό καλοκαίρι. Ο τυχερός είναι ο Αντρέας που πήγε Erasmus. Δεν έχασε απολύτως τίποτα.

Σήμερα 23 Μαϊου έπιασε στην Πάτρα 37 βαθμούς Κελσίου!!!
Δηλαδή τον Αύγουστο τί να περιμένουμε;

Και η photo της μέρας:


*πληροφορίες για το βιβλίο στο link

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

Ρε κάτι πράματα...

Πρωί Δευτέρας και ενώ περιμένω να έρθει το λεωφορείο κλασικά διαβάζω τις αφίσες, τις αγγελίες, κτλ κτλ που βάζουν διάφοροι σε απίστευτα σημεία γύρω μας.
Σε κάποια στιγμή βλέπω ένα ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ κολλημένο κάθετα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο.
Έγραφε το εξής απίστευτο:
"Ενοικιάζεται γκαρσονιέρα με πισίνα."
Και πάνω σε αυτό έχω κάποιες ερωτήσεις:
1) Τί νοικιάζεται; Η γκαρσονιέρα ή η πισίνα;
2) Πώς γίνεται μια γκαρσονιέρα να έχει δικιά της πισίνα;
3) Πόσο γενικά θα μου στοιχίσει κάτι τέτοιο;



-----------------------

Κατεβαίνοντας και πηγαίνοντας στα αγγλικά [είχα αργήσει και λίγο] περνώ μπροστά από μια κυρία η οποία με ρωτάει:
"Έχεις κινητό;"
Σκέφτομαι και εγώ, μάλλον την ώρα θέλει να μάθει.
Τη λέω "Ναι"
Και τί μου λέει:
"Θα μου το δώσεις να πάρω μια κοπέλα που είναι στα σύνορα;"
Μαλάκα λέω τί γίνεται στον κόσμο μας;



Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Κακαουνάκη;

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

Ζέστη...


Απλά μια καταγγελία να κάνω.

Καταγγέλω όλους τους εργολάβους, κατασκευαστές αντικειμένων [πλακάκια, κουβέρτες, φώτα, λάμπες, κτλ κτλ] γιατί έχω την εντύπωση ότι τα υλικά που χρησιμοποίησαν εκπέμπουν πολύ ζέστη όταν δεν πρέπει [δηλαδή τώρα] και όχι όταν πρέπει [δηλαδή το χειμώνα]!!!

Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αυτή τη στιγμή έχω όλες τις πόρτες ανοιχτές και ενώ έξω έχει δροσιά, μέσα στο σπίτι επικρατεί ένα είδους σάουνας...

Το μόνο θετικό που βλέπω στη ζέστη αυτή τη στιγμή είναι ότι θα αρχίσουν οι κοπέλες να φοράνε τα μίνια!!!

φτου και βγαίνω

Αρχίσανε και οι ζέστες.
Και ειδικά στην Πάτρα έχει και μια υγρασία ας τα να πάνε!!!

Σήμερα έκανα την υπέρβαση. Είδα και εγώ euro-βιζι-on.
Και έχω να πώ τα εξής:
[ποιός θα το έλεγε ότι θα ασχολούμασταν με τέτοια πράγματα, αλλά blog είναι ότι μλκ θέλουμε την λέμε...]

1) Μου άρεσε που η Λιθουανία πήρε μια αξιοσέβαστη θέση. "We are the winners". Ειδικά το χορευτικό ξεσάλωμα του καράφλα ήταν όλα τα λεφτά. Όπως ξαναείπα το τραγούδι εκφράζει τον αιώνα ολόκληρο. Θα μείνει πάντα καρφωμένο στην καρδιά μας...

2) Μου άρεσε που βγήκαν τα κίτσ-φρικιά. Ήθελα να ήμουν σε μια γωνιά να δω τις φάτσες όλων εκείνων που μου παρουσίαζαν την euro-βιζι-on ως την υπέρτατη εθνική υπόθεση...

3) Χάρηκα που η Βίσση [δεν λέω Ελλάδα γιατί είναι ντροπή] βγήκε στη μέση, γιατί όπως λέει ο Pam είναι η κατάλληλη θέση. Ούτε πρώτη, ούτε τελευταία = κανείς δεν ασχολείται μαζί σου. Αν και με τις κουτσομπόλες που μπλέξαμε τα μεσημέρια...

4) Το φόρεμα της Βισση [αυτό το τσόλι τλπ που φορούσε] κάνει 150.000 Ευρώ. Βέβαια μας διεβεβαίωσε ότι δεν τα πληρώνει ο ελληνικός λαός αλλά οι χορηγοί[???], που είναι ο ΟΤΕ και η AMSTEL. Και αυτούς κυρά Βίσση μου ποιός τους πληρώνει? Εγώ ο μαλάκας.
Από αύριο Vodafon [που έχει και τσάμπα "συνδιασκέψεις"] και Carib!!!

Το θέμα το κλείνω εδώ με μια ευχή. Ελπίζω του χρόνου να μην δω euro-βιζι-on όπως έκανε και ο Γιώργος που δεν έχει καν τηλεόραση.
Ένα, δύο, τρία. Φτου και βγαίνω!!!

Πρέπει να αρχίσω τρέξιμο.
Την περίοδο Χριστούγεννα - Πάσχα έβαλα 6 κιλά.
Είμαι έτοιμος για τρέξιμο: πήρα mp3 player, παπούτσια για τρέξιμο, babysiter για τον Θρασύβουλα το ψαράκι μου.
Αλλά μου λείπει ακόμα ένας που θα τρέχει μαζί μου για παρέα.
Εγώ μόνος σαν το χαζό δεν πάω να τρέχω στους δρόμους...
Πάντως αν δεν θέλω να γίνω σαν τον τύπο παρακάτω καλό θα ήταν να το δρομολογήσω κάποια στιγμή.
[*η καλύτερη φωτογραφία που έχω δει ever]



Τελειώνω λέγοντας ότι δύο βδομάδες κατάλυψη και ακόμα δεν έχω κάνει ούτε τις μισές από τις εργασίες [projects] που έχω. Κατάρα!!!

Have a nice day @fun.com

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

euro - βιζι - on Vol 2

Σήμερα πήγαμε και στην δεύτερη μέρα συναυλιών του artware festival στη σχολή μας.
Καλά ήταν! Λίγο κάφρικα βέβαια στο τέλος, αλλά για τζάμπα καλά ήταν...

Σε κάποιο blog βρήκα και άρθρο αφιερωμένο στη eurovision και σήκωσα τις παρακάτω φωτό:
AMSTEL - Χορηγός Eurovision



Ε τί να άλλο να πούμε;



Άντε και του χρόνου!!!

Βρήκα και τραγουδάκι που πρέπει να πάει στη Euro-βιζι-on:

Δεν ξαναγίνομαι admin

Και ενώ οι συνάδελφοι στο εξωτερικό παλεύουν για τα δικαιώματα τους:
[ευχαριστώ το Χρήστο για την φωτό]



Και εμείς εδώ παλεύουμε με τον ΟΤΕ για ψίχουλα...

euro - βιζι - on

Χαμός...

Και τί δεν έκανα χθές!!!

Ξύπνησα στις 1:30 το μεσημέρι από το τηλεφώνημα της Δήμητρας η οποία πήρε για να βρεθούμε να project-άρουμε.


Όρθιος ήμουν στις δύο ακριβώς όταν και δέχτηκα τηλέφωνο από τον Κώστα να πάμε στο artware festival στη σχολή μας. Κανόνισα να πάμε με τον χάρο του Χρήστου στις πέντε παρά τέταρτο...


Και καπάκι δέχτηκα και άλλο τηλεφώνημα από την Άντζελα [μένει στην ίδια πολυκατοικία] να πάω να φάω που μαγείρεψε. Χαζός ήμουν; Είχα να φάω μαγειρευτό φαϊ από το Πάσχα στο χωριό μου. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν πεινούσα και πολύ αφού μόλις είχα ξυπνήσει αλλά...

Πήγα έφαγα, και πήγαμε και στο φεστιβάλ στη σχολή. Χάρμα. Πολύ γέλιο...

Είχε και euro-βιζι-on χθες. Έλεγα να κάνω αντι euro-βιζι-on party χθες αλλά οι άλλοι είχαν μαζευτεί και το έβλεπαν. Πήγα και εγώ λοιπόν.
Τελικά έχει γέλιο να βλέπεις τόσους ατάλαντους [εδώ ξεχωρίζω την Λιθουανία με το φοβερό χορευτικό της και το *«We are the winners» :)] να προσπαθούν με κάθε τρόπο [???] να κερδίσουν τι;

Πολλά καλά περάσαμε!!!



* οι στίχοι του τραγουδιου - μύθου:
We are the winners
We are, we are!
We are the winners
We are, we are!

We are the winners of Eurovision
We are, we are! We are, we are!
We are the winners of Eurovision
We are, we are! We are, we are!

So, you gotta vote,
Vote, vote for the winners
Vote, vote, vote for the winners


Νομίζω ότι το τραγούδι εκφράζει τον αιώνα ολόκληρο...

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

Αυτό που λέγαμε...

Αυτό που έλεγα για το βιολογικό ρολόι:
Επαληθέυτηκε.

Χθες κοιμήθηκα στις 6:30 το πρωί. Εκεί που καθόμουν βλέπω το ρολόι να χτυπά 6:00!!!
Βέβαια είχα κλειστά τα παντζούρια και δεν είχα καταλάβει πόσο γρήγορα είχε περάσει η ώρα από τότε που τελείωσε ο τελικός Champions League.

Τον οποίο αγώνα δεν μπόρεσα να τον δω ολόκληρο γιατί πήγε και έπεσε λικέρ μέσα στο πληκρολόγιο και μου είπε ο Χρήστος να το ανοίξω για να το καθαρίσω.
Ε, και εγώ το άνοιξα για να το καθαρίσω. Αλλά τελικά και δεν το καθάρισα και έχασα και ένα από αυτά τα πλαστικά που έχουν τα πλήκτρα από κάτω και δεν είδα και όλο τον τελικό.
Μα γιατί κάνουν αυτά τα πλαστικά των κουμπιών του πληκρολογίου τόσο "αόρατα"[=πλαστικά, μικρά και διαφανή].
Έκατσα και έψαξα το πάτωμα με τα χέρια για να το βρω επί μία ώρα ακριβώς αλλά τίποτα.
Τελικά άνοιξα και ένα παλιό μου πληκτρολόγιο και πήρα ένα ίδιο από εκεί και το έβαλα.
Ιστορία ολόκληρη...*

Έτσι λοιπόν πέρασε η ώρα και χτυπώντας το ρολόι 6 άνοιξα τα παντζούρια.
Είχε βέβαια ξημερώσει.
Και είπα πριν κοιμηθώ να βγάλω καμιά φωτοραφία την Πάτρα τα χαράματα:

Το φεγγάρι δεν έφυγε ακόμα...



Ο ήλιος δεν βγήκε ακόμα...



Και ο κόσμος είτε τώρα γυρνούσε είτε τώρα έφευγε...



Άντε καλημέρα μας!!!

*[Τελικά αυτό που έψαχνα ήταν κάτω από την κουβέρτα. Αλλά ΟΚ καθάρισα τουλάχιστον το πάτωμα...]

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

Κατάληψη@fun.com

Η ουσία είναι ότι αυτή τη στιγμή [και όταν λέω στιγμή εννοώ τον απροσδιόριστο αυτό χρόνο] η σχολή τελεί υπό κατάληψη.

Η ουσία είναι επίσης ότι μάλλον θα κάτσουμε Πάτρα για να μπορέσουμε να τελειώσουμε το τρίτο έτος. Βέβαια για να γίνει κάτι τέτοιο με την υπάρχουσα κατάσταση θα πρέπει να κάτσουμε εδώ και τον Ιούλιο και αν δεν μας βοηθήσει και λιγάκι η θεά τύχη μάλλον θα ξαναγυρίσουμε τον Αύγουστο.

Και ρωτάω σαν κλασικός επισκέπτης της Χαλκιδικής * [εδώ να θυμηθώ να σας πω κάτι στο τέλος]: Πού θα βρούμε καλή θάλασσα για κολύμπι στην Πάτρα? Η πιο αξιοπρεπής παραλία είναι κάτι χιλιόμετρα μακριά, αμάξι δεν έχουμε = no swim, no beach!!!!

Όχι!!! Την βρήκα την λύση - πρόταση. Εμπνευσμένος από την μακρινή χώρα της Ιαπωνίας [κάποιος την έγραφε "Ηαπονία". Σου λέει "Η Απονία", τί να πεις?] προτείνω το εξής:

Θέλουμε στην Πάτρα κύμα, ειδυλλιακές παραλίες και γλέντι για το καλοκαίρι της εξεταστικής?



Ας χτίσουμε κάτι τέτοιο:



Και έτσι θα μπορέσουμε και την εξεταστική να τελειώσουμε και τα μπάνια μας να κάνουμε....

* Οι Θεσσαλονικείς [όσοι ζούνε στο νομό...] έχουν μια τάση να πηγαίνουν κάθε χρόνο Χαλκιδική για διακοπές. Μερικοί σίγουρα δεν έχουν πάει ποτέ πουθενά αλλού στη ζωή τους.


Πεθαίνουν λοιπόν δύο Θεσσαλονικείς, πηγαίνουν στον παράδεισο, απαλή μουσική, ειδυλλιακά τοπία, καλοί άνθρωποι κτλ κτλ οπότε γυρνά ο ένας και λέει του άλλου:
"Ωραία είναι εδώ , αλλά σαν την Χαλκιδική...."

Άλλη mia μέρα!!!

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχει συμβεί μόνο σε μένα.
Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι τώρα τελευταία έχει καταστραφεί αυτό που λέμε βιολογικό ρολόι.
Και όχι όποιο και όποιο ρολόι αλλά το δικό μου...
Με άλλα λόγια έχω μπερδέψει τη μέρα με την νύχτα...

Παρόλα αυτά σήμερα προσπάθησα να ξυπνήσω νωρίς μπας και προλάβω τα αγγλικά μου στις 10:00 το πρωί.
Τα κατάφερα. Μπόρεσα να διορθώσω εν μέρη το βιολογικό μου ρολόι και ενώ κοιμήθηκα στις 4:30 σηκώθηκα στις εννιά και μισή το πρωί.
Κατεβαίνοντας τα σκαλιά της πολύκατοικίας μου βρέθηκα μπροστά σε ένα ποντίκι. Ναι!!! Στην Πάτρα που δεν υπάρχει ζωντανό σκυλί ή γάτα [λέτε για αυτό?] βρέθηκε ποντικάκι...
Κοιταζόμασταν αρκετά και μετά την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.
Και λέω ρε γαμώ το, αντί για χρυσόψαρο ή συγκάτοικο [που δεν παίρνει ούτε καν ζάχαρη]
, δεν παίρνω καμία γάτα...killer???

Αλλά δεν στέκομαι σε αυτό το ασήμαντο γεγονός.

Το γεγονός είναι ότι όταν είπα σε κάποιον ότι έχω blog μου απάντησε: "Και σημειώνεις παραγγελίες?".
Ε??? Δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Μλοκ ή blog?





Πού είναι η γυάλα οεο? [αυτή με το χρυσόψαρο...]

Δευτέρα, Μαΐου 15, 2006

Μια μέρα....

Τί μέρα και αυτή η χθεσινή (Σάββατο)?
Πήγαμε στο θεατράκι. Είχαν συναυλία οι πολιτιστικές ομάδες του πανεπιστημίου.
Όταν πήγα εγώ [είχα αργήσει γιατί η Δήμητρα και ο Pam δεν έρχονταν και στην αρχή βαριόμουν να τρέχω μέχρι εκεί], βρήκα στον Κώστα και έκατσα να δώ τί παίζει.
Όταν πήγα λοιπόν έπαιζε ένα συγκρότημα πολύ...ε....καμένο?
Έπαιζαν δικά τους τραγούδια τύπου Αλκίνοου ή Διάφανα Κρίνα.
Αλλά μετά ήρθε η επιβράβευση που τελίκά σηκώθηκα και πήγα.
Βγήκε ένας τύπος με σαγιονάρες Μιτσούκο, βερμούδα, σχισμένο πουκάμισο και ξεχιλωμένη γραβάτα. Η άλλη μπάντα ήταν ντυμένοι με βερμούδες, κάλτσες μέχρι το γόνατο και στρατιωτικές παραλλαγές. Είχε τουμπερλέκι, μπάσο, ντράμς, 2 κιθάρες και μία "φωνή".
Και το όνομα αυτών: "Γλύκα-Γλύκα"...
Το πρώτο πράγμα που είπε ήταν "Συγγνώμη από τα υπόλοιπα συγκροτήματα, για προφανείς λόγους".
Και αρχίζει το τραγούδι. Ο τύπος είχε τα λόγια γραμμένα σε χαρτί γιατί μάλλον από ότι κατάλαβα και εγώ και όλοι οι άλλοι μάλλον δεν τα είχε ξανακούσει τα τραγούδια.
Πρώτο τραγούδι: Γλύκα-Γλύκα γλυκιά μου. Φοβερό...πολύ γέλιο!!!
Τα άλλα τραγούδια δεν τα κατάλαβα γιατί ούτε και ο τυπος που τα τραγούδησε μάλλον δεν τα κατάλαβε.
Τα είχε όλα δηλαδή...

Σήμερα Κυριακή τίποτα. Σπίτι έκατσα και πάλευα με το minix. Όχι....
Εννοώ πάλευα να το εγκαταστήσω...
Και πάει και αυτή η μέρα.

Σάββατο, Μαΐου 13, 2006

Ρε κάτι περίεργα πράγματα...

Βγήκα και εγώ Σάββατο πρωί να κάνω τα ψώνια μου.
Τί ψώνια δηλαδή; Ένα λογαριασμό του (καταραμένου) ΟΤΕ να πληρώσω, να πάρω τυρί (εμείς τυρί λέμε την φέτα!!!) και κανά ψωμί.
Ξεκινώ λοιπόν από το σπίτι μου για να πάω για τον λογαριασμό.

Δεν προλαβαίνω να κάνω βήμα και κοιτάω κατά λάθος μια βιτρίνα και βλέπω μεταξύ των ρούχων ένα σκυλάκι. "Ψεύτικο" λέω. "Ντεκόρ". Αλλά να σου που το σκυλάκι αρχίζει να κινείται...
Αυτό δεν το έχω ξαναδεί. Κάτι είχα δει στην TV για ζωντανές βιτρίνες αλλά εκεί αντί για κούκλες έβαζαν μοντέλα. Τί δουλειά είχε το σκυλάκι εκεί μέσα ένας Θεός ξέρει...
Βλέπω βιαστικά ενώ περπατούσα και το όνομα του μαγαζιού για να μην πάω, και φεύγω!

Εν το μεταξύ, είχε μια βαβούρα ο δρόμος, άλλο πράγμα. Αυτοκίνητα, μηχανάκια, τροχονόμοι να σφυρίζουν και να βρίζουν, άνθρωποι να βρίζουν τους τροχονόμους, γιαγιάδες να μιλάνε στον αέρα και να φωνάζουν μόνες τους.
Μέχρι και αστυνομικό είδα να δίνει κλήση σε μηχανάκι για παραβίαση του ΚΟΚ (???) και πιο δίπλα ένας άλλος να μιλά σε μια πολύ όμορφη κοπέλα (μάλλον φίλη του απο ότι κατάλαβα) η οποία ήταν πάνω σε μηχανάκι, χωρίς κράνος και με το στρινγκ απ` έξω και να χαζογελάγανε. Άσε που στο σημείο που μιλούσαν είχαν κόψει όλη την κίνηση.

Και φτάνω στο κέντρο της Πάτρας. Τί κόσμος ήταν αυτός ρε παιδιά. Τί τρέξιμο; Ούτε Αθηναίοι να ήταν. Έμπαιναν σσε μαγαζιά, έβγαιναν, έτρεχαν να προλάβουν προσφορές...
Μισή ώρα στο ταμείο περίμενα για να πληρώσω το λογαριασμό!!!

Ρε κάτι περίεργα πράγματα....
Και όλα αυτά τα είδα περπατώντας μόνο 100 μέτρα.

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα

Ωραίο πράγμα η συγκατοίκηση.
Και ειδικά όταν γίνεται με αντίθετου φύλου συγκάτοικο, γίνεται άψογη!!!

Τρία χρόνια μόνος, χωρίς συγκάτοικο στην Πάτρα είδα τα πάντα.
Επί ένα χρόνο έπαιρνα τηλέφωνα σε διάφορους φίλους και μη γιατί κάπου είχα χάσει την ομπρέλα μου και δεν την έβρισκα. Τελικά ήταν κάτω από το κρεβάτι. Ένα χρόνο άγνοιας ότι στο σπίτι μου υπήρχε σίδερο. Ας μην μιλήσω για τις απόπειρες επίδειξης της μαγειρικής μου ικανότητας. Ο απολογισμός τον πρώτο χρόνο ήταν 2 καμένες πίτσες (ο βαθμός καψίματος ήταν τόσο μεγάλος που οι πίτσες είχαν γίνει από το κάψιμο σαν κούπες που βάζουμε τα δημητριακά), μια ομελέτα με ωμές πατάτες (κάποιος έπρεπε να μου πει ότι πρώτα τηγανίζουμε τις πατάτες και μετά βάζουμε τα αυγά) και κάμποσες ξεροψημένες μπριζόλες.
Βέβαια αυτό σταμάτησε να γίνεται μετά από δέκα μέρες αποτυχημένων προσπαθειών. Με κέρδισε το φαϊ της εστίας, το οποίο ναι μεν ήταν στην ίδια κατάσταση με το δικό μου καμένο φαΐ αλλά τουλάχιστον δεν ήθελε να πλένεις επί 2 ώρες τα πιάτα.
Το άλλο είναι ότι είχα μια τάση του να χάνω πράγματα, ή καλύτερα, να χάνονται πράγματα. π.χ. στο πλυντήριο. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι αυτή τη στιγμή κρέμονται στην απλώστρα 6 κάλτσες, ενώ έπρεπε να ήταν 3 ζευγάρια. Και λείπουν γαμώτο μου, όλες οι αριστερές. Ποιός μπορεί να μου πει πού πάνε τόσα μικροπράγματα που χάνονται στον κόσμο μας καθημερινα, τύπου: ρούχα, στυλό, αναπτήρες, κτλ κτλ...
Ακόμα και το χρυσόψαρό μου νομίζω ότι μετά τα τρία χρόνια συμβίωσης του μαζί μου έπαθε κατάθλιψη...

Βέβαια όλα αυτά άλλαξαν με την νέα μου συγκατοίκηση. Και το όνομα αυτής μάλλον δεν πρέπει να το πώ.
Είδα όμως τεράστια αλλαγή. ΟΚ. Έχει ένα κόλλημα με την ζάχαρη. Επειδή δεν τρώει ζάχαρη , όταν πάει σουπερ-μάρκετ δεν αγοράζει. Κατά άλλα μια χαρά περνάμε. Μπήκε η ζωή μου σε μία τάξη. Πλέον το σπίτι είναι καθαρό, κάθε μέρα με περιμένει ένα πιάτο φαϊ, και δεν λείπει ούτε μία κάλτσα. Perfect...
Βλέπουμε και ταινίες μαζί. Εγώ γουστάρω βέβαια κάτι κουλτουριάρες ενώ η συγκάτοικός μου πιο πολύ "Roky το πρώτο αίμα" και κάτι τέτοια. Δεν υπήρξε πρόβλημα. Μοιράσαμε τις μέρες μας. Τη μια Roky, την άλλη κουλτουριάρικη. Εδώ που τα λέμε πάντα κανονίζω να φεύγω από το σπίτι τις βραδιές Roky...χεχε

Το Θρασίβουλα, το ψαράκι μου, κανόνισα να το ξεφορτωθώ γιατί δυστυχώς είχε πρόβλημα η συγκάτοικος μου με αυτό. Είχε λέει ψυχολογικό πρόβλημα γιατί μια φορά μια γάτα της έφαγε ένα χρυσόψαρο και αντί να πεθάνει το χρυσόψαρο μόνο, πέθανε και η γάτα απο τροφική δηλητηρίαση. Μπαρούφες....Μάλλον δεν χωνεύει τα ζωάκια.
Και αυτό το κατάλαβα όταν έφερα κάτι φρικιά φίλους μου στο σπίτι. Είχαμε αρχίσει να τρώμε , να βρίζουμε και να ρευόμαστε, οπότε βγήκε απο το δωμάτιο της, φώναξε: "Ζώα!!!" απευθυνόμενη σε μας και ξαναμπήκε μέσα στο δωμάτιο.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι ούτε στον ερωτικό τομέα ταιριάζουμε. Αυτήν έφερνε κάτι ψηλούς άσχημους στο σπίτι, ενώ εγώ βολευόμουν με τις κοντές και όμορφες...

Ωραία, ωραία η συγκατοίκηση αλλά μάλλον πάμε για "διαζύγιο", λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων...

Κρίμα!!! Τώρα πάλι θέλει να ψάχνω κάλτσες και να γυρίσω πίσω στην εστία για φαΐ.

-----------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------
Την παραπάνω ιστοριούλα την αφιερώνω στην roomy.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αληθινό και οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα είναι τυχαία:
1) Δεν έχω , ούτε είχα συγκάτοικο (δυστυχώς). Μια χαρά θα περνούσαμε...
Δεν έχω, ούτε είχα χρυσόψαρο (δυστυχώς). Μια χαρά θα περνούσαμε...
2) Δεν έχω πλυντήριο, οπότε είναι απίθανο να χαθεί κάτι.
Μακάρι να γλίτωνα το πλύσιμο στο χέρι και χαλάλι και 3 κάλτσες ως παράπλευρες απόλυες.
3) Μαγειρεύω λίγα (μακαρόνια, ψάρια, κρέας) αλλά καλά.