Σάββατο, Οκτωβρίου 07, 2006

Οντάς

Όταν τελειώσει κάτι, ανεξάρτητα αν όντως τελείωσε αυτό, πάντα θες να το γιορτάσεις πίνοντας με την παρέα...

Υποτίθεται ότι τελείωσε η εξεταστική [όχι για όλους], αλλά έπρεπε να γιορταστεί. Έτσι κανονίστηκε να βγουν να τα πιουν, στον Οντά, μετά από πρόταση του Δ.

{Όντας για τους μη γνωρίζοντες είναι ένα μαγαζί, ρακάδικο θα το έλεγα, φτάνοντας στα σκαλιά της Αγίου Νικολάου, δεν τα ανεβαίνουμε(!!!), περπατάμε δέκα μέτρα αριστερά και φτάσαμε...}

Η βραδιά φαινόταν επεισοδιακή από την αρχή της κιόλας. Είχαν λέει κανονίσει στις 10 ακριβώς. Ο Α. πάντα φώναζε ότι ποτέ δεν βγαίνουνε νωρίς και για αυτό δεν βρίσκουνε θέση ποτέ, ειδικά στον Οντά, που εδώ που τα λέμε είναι σχεδόν πάντα γεμάτος [ε, είναι και λιγάκι μικρό κουτούκι].
Είπανε τέλος πάντων να συναντηθούνε στις 10. Έλα όμως που πολλοί το είπανε, λίγοι το εφάρμοσαν. Όταν πήγε ο Δ. στο ραντεβού με καθυστέρηση λίγων λεπτών [δεν λέμε πόσα], βρήκε να τον περιμένει μόνο ο Α., ο οποίος παρά την έξοδο του από την χώρα λόγω ERASMUS δεν άλλαξε καθόλου συνήθειες. Ήταν εκεί και διάβαζε κάτι σκισμένες αφίσες στο δρόμο.
Δ: "Έλα ρε, που είναι οι άλλοι;"
Α: "Πήγαν να φάνε πίτσα."
Δ: "Α ωραία, πάμε να τους βρούμε για να πάμε όλοι μαζί στον Οντά."
Α: "Πήγαν με το αμάξι στην Τριών Ναυάρχων να φάνε."
Δ: "Καλά πιο μακριά δεν βρήκαν;"
Α: "Ήθελε ο Χ. να φάει στο συγκεκριμένο μαγαζί"
Δ: "Ε ποιος άλλος!!! Ποιοι είναι;"
Α: "Ο Χ. ο Κ. και ο Γρ."

{Ο Χ. έχει το αμάξι [τον χάρο]. Την τελευταία φορά που τον εμπιστεύτηκα για να βγούμε αργήσαμε 3 ώρες στο ραντεβού.
Ο Κ. αργεί σε κάθε ραντεβού. Κλασικό και αδιόρθωτο.
Ο Γρ. είναι από άλλο παραμύθι...
}

Α: "Άντε πάμε εμείς και περιμένουμε τους άλλους εκεί"
Δ: "Θα πάμε να κάτσουμε μόνοι μας;"
Α: "Ναι ρε, σε 10 λεπτά θα έρθουν και οι άλλοι."
Δ: " Ε τότε καλά. Πάμε."

Και πήγανε. Μπήκανε. Κάτω τα τραπέζια ήταν πιασμένα. Πάνω ήταν όλα άδεια. Ανέβηκαν πάνω και κάτσανε, λέγοντας στην σερβιτόρα ότι είναι 5 άτομα.

Ο άλλος ο Δ. δεν θα έβγαινε γιατί είχε διάβασμα. Ο Β. πάλι, δεν θα ερχόταν γιατί τον είχαν καλέσει για φαΐ. Αυτό το παιδί πάντα βρίσκει, σε ένα γενικότερο πλαίσιο.
[Αν και μας τα χάλασε με την AEEGE...αλλά όπως το βλέπω θα γυρίσει ξανά πίσω στην απλή ζωή...]

Καθίσανε. Έρχεται η σερβιτόρα. [Ωραία κοπέλα (μάλλον γιατί ήταν και λίγο σκοτεινά)].
"Θα πάρετε κάτι;", ρωτάει.
"Θα περιμένουμε τους άλλους..."

Και περίμεναν, δέκα λεπτά, είκοσι λεπτά, μισή ώρα. Πουθενά οι άλλοι.
Δ: "Ρε δεν παραγγέλνουμε;"
Ένα κιλό κρασί και κάτι περίεργα ορεκτικά από αυτά που μόνο ο Α. ανακαλύπτει. [αυτήν την φορά τουλάχιστον τα πέτυχε γευστικά, γιατί γενικά οι επιλογές του δεν είναι ό,τι καλύτερο]
Το μισό κιλό έφυγε μόνο από δύο άτομα. Μετά από μια ώρα ήρθαν και οι άλλοι, αφού κοντέψανε να τους διώξουν μιας και πλέον στο μαγαζί γίνονταν χαμός και δύο άτομα πιάναν τραπέζι 8 ατόμων...
Ο Χ. και ο Κ. είπαν ότι δεν θα έπιναν γιατί ο μεν ένας οδηγούσε [τον Χάρο] και ο άλλος είχε εξεταστική μπροστά του. Μόνο ένα ποτηράκι κρασί θα έπιναν...
Τελικά παραγγείλανε κι άλλο κρασί μιας και ο Δ. ο Α. και ο Γρ. άρχισαν να το πίνουν σαν νερό.
Τότε σαν σίφουνας μπαίνει στον χώρο ο Β. ο οποίος προφανώς είχε τελειώσει από το δείπνο και ήρθε...
Και αποφασίζουμε να αρχίσουμε τα ρακόμελα. Παίρνουνε αρχικά ένα μεγάλο και αρχίζουμε να πίνουμε όλοι. Το θέμα είναι ότι δεν σβήνανε την φωτιά που είχε το καραφάκι με το ρακόμελο όταν το σέρβιραν.
Έτσι μερικές φορές ακόμα και το τραπεζομάντιλο [χάρτινο] έπαιρνε φωτιά σε πτώσεις ποτηριών ρακόμελου. Κάποια στιγμή πήρε φωτιά για ελάχιστα δευτερόλεπτα και το χέρι [ή μάλλον το ρακόμελο που υπήρχε στο χέρι] του Δ. Όλα αυτά βέβαια ακολουθούμενα από γέλιο!!! Μετά τους κέρασαν ένα ρακόμελο, μετά πήραν και άλλο ένα...και ήπιαν όλοι ανεξάρτητα αν οδηγούσαν ή είχαν εξεταστική...
Αυτά περί ποτού.

Τώρα τι γίνονταν τριγύρω.
Ο Α. στάμπαρε μια κοπελίτσα, ξανθούλα, αρκετά νόστιμη. Αλλά πρόλαβαν άλλοι να τις κεράσουν. Πάλι καλά δεν λέτε, γιατί τελικά οι κοπέλες έφυγαν μόνες τους από το μαγαζί, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια οποιοδήποτε προσπάθησε ή όχι να τις προσεγγίσει.
Ο Α. βέβαια έκανε και άλλες προσπάθειες. Σηκώθηκε να χορέψει κιόλας, μαζί με τον Γρ., ο οποίος λόγω ύψους και λόγω του ότι στον πάνω όροφο το μαγαζί ήταν χαμηλοτάβανο, έβρισκε στο ταβάνι. Μετά σηκώθηκε ο Δ. και χόρεψε και μετά προς έκπληξη όλων ο Β.
Στο πίσω τραπέζι ένας τύπος, άσχετος με την παρέα, γνώρισε μια κοπελιά [άσχημη] η οποία όμως όπως έλεγε θα του περνούσε τα μαθήματα. Αυτός θα της έβαφε το σπίτι ή θα της άλλαζε τα πλακάκια ή κάτι τέτοιο. Απίστευτη συζήτηση. Ο Δ. και ο Χρ. δεν σταμάτησαν να γελάνε ακούγοντας αυτή τη συζήτηση.
Ο Γρ. κάποια φάση στο άσχετο σηκώθηκε και έκανε κάμψεις ακουμπώντας στην καρέκλα.
Αυτό προκάλεσε γέλια σχεδόν όλων στο μαγαζί.
Επίσης ο Β. κάποια στιγμή φώναξε "Μαγκιά μου που `μαι Παοκτσης, μαγκιά μου, μαγκιά μου" όταν δυο τύποι, με τους οποίους είχαν συστηθεί εκείνη την μέρα τουλάχιστον τρεις φορές, του είπαν "που είναι η μαγκιά σου;" και "Περαιά μου με τον Σαρωνικό σου, που χεις για καμάρι σου τον Ολυμπ. σου"...

Την επομένη τουλάχιστον ο Δ. είχε όλη μέρα πονοκέφαλο.

-ο-

* { Αυτό το τελευταίο σύνθημα μπορεί να βγει και σε παραλλαγή. "Περαία μου, Περαία μου με το θερμαϊκό σου, που χεις για καμάρι σου τον Αχιλλέα Περαίας". Άσχετο!!! }

** Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα είναι ηθελημένη...

3 σχόλια:

sofi-k είπε...

Δεν έχω να σου γράψω κάτι, αλλά είπα να κάνω κι εγώ σεφτέ κάπου βρε παιδάκι μου!

Dimitris είπε...

A! Welcome τότε ;)
Εγώ μια φορά έχω προλάβει να κάνω σεφτέ σε blog άλλου...

Ανώνυμος είπε...

Θα άξιζε τον κόπο την επόμενη φορά ουζοκατάνυξης να πάρετε σαν παρέα και μια κάμερα... Θα θυσαυρίσετε!

Γρηγόρης